[Touken Ranbu] ข้ามมิติ : ชีวิตใหม่กับเหล่าหนุ่มดาบ

ตอนที่ 15 : ตอนที่12 : การปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดคิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    6 ม.ค. 60

ฉึก!!!!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"ท่านจะทำอะไรมิทราบขอรับ!!!"

"!!!"

ในวินาทีที่เขาเสือกดาบเข้าหมายจะปลิดชีพของหญิงสาวที่ไม่อาจเรียกคืนจากจิตวิญญาณดำมืดของศาสตราที่ถูกครอบงำ ร่างหนึ่งก็เข้ามาสกัดกั้นไว้ได้ทันทำให้ปลายดาบขาวถูกเบนจากทิศทางเดิมด้วยดาบของอีกฝ่ายก่อนจะแทงเข้าที่ไหล่ขวาจนเลือดสีสดหลั่งริน

"เจ้า...ฮาเซเบะของฮงมารุนั้นงั้นหรือ เจ้ามาทำอะไรที่นี่"

ซากุเรย์ฟังเสียงและสัมผัสกลิ่นอายของอีกฝ่ายพอรู้ว่าเป็นใครใบหน้างามก็กลับมาเรียบนิ่งอีกครั้ง
ดาบสีขาวค่อยๆถอนออกจากไหล่แกร่งของอีกฝ่ายก่อนจะยกขึ้นตวัดไล่คราบเลือด

ฮาเซเบะกุมไหล่ขวาไว้พลางเอาตัวเข้าบังร่างของหญิงสาวที่อยู่ด้านหลัง

"ไม่ใช่แค่ฮาเซเบะหรอกขอรับ"

โชคุไดคิริและดาบอื่นๆในฮงมารุซานิวะยูเรย์ทยอยกันออกมาล้อมชายหนุ่มร่างบางเอาไว้
กลิ่นอายสังหารและความโกรธแผ่ออกมาจากทุกคนทำให้ซานิวะหนุ่มนิ่งไป

"มาที่นี่ได้ยังไง"

"ท่านไม่จำเป็นต้องรู้หรอก! อีกอย่าง ท่านบอกว่าอารุจิคือน้องสาวที่ท่านรักไม่ใช่รึไงกัน! แล้วทำไม!!?"

สึรุมารุตรงเข้าคว้าไหล่บางก่อนจะบีบอย่างแรงจนขึ้นรอยแดง
ซานิวะหนุ่มปัดมือของกระเรียนขาวออกก่อนจะตรงไปที่หญิงสาวอีกครั้ง

ฟุบ

"หากท่านก้าวเข้ามาอีกก้าวล่ะก็ ข้าคงต้องเอาจริงแล้ว"

ฮาเซเบะตั้งดาบขึ้นเตรียมปะทะได้ทุกเมื่อ ดวงตาของเขาไม่มีความลังเลอยู่เลย

"หากเจ้ามีตาก็น่าจะรู้ว่านั่นไม่ใช่ยูเรย์"

ซากุเรย์เอ่ยเสียงเรียบพลางก้าวเข้าไปช้าๆราวกับว่าคำขู่เมื่อครู่ไม่มีผลอะไรกับเขาเลย

"และอีกอย่าง หากนางคือยูเรย์ของข้า นางจะไม่มีวัน'ฆ่า'ใครอย่างแน่นอน โดยเฉพาะ'ศาสตรา'อย่างพวกเจ้า..."

"หมายความว่ายังไงกันขอรับ!?"

ร่างบางเบนหน้าไปที่เรือน ที่ห้องห้องหนึ่งซึ่งเปิดเอาไว้อยู่แล้ว
นั่นคือห้องที่เขากับหญิงสาวเพิ่งออกมา ที่ด้านในนั้นมืดสนิทแม้จะเป็นตอนกลางวันก็ตาม

อิมาโนะสึรุงิและอิวาโทชิเป็นคนเข้าไปสำรวจที่ห้องนั้นก่อนที่ร่างสูงจะกลับออกมา...

พร้อมกับดาบ'คะชูคิโยมิทสึ'กับ'ยามาโตะโนะคามิยาสุซาดะ'ที่แตกสะบั้น...

"ข้าเจอคะชูที่ด้านใน ส่วนยามาโตะอยู่ตรงมุมห้อง..."

อิวาโทชิกล่าวเสียงเรียบ ส่วนคะชูและยามาโตะของฮงมารุยูเรย์นั้นได้แต่ยืนมองดาบของจิตวิญญาณตนเองอยู่แบบนั้น

"ทุกคน..."

อิมาโนะสึรุงิออกจากเรือนมาช้ากว่าง้าวร่างสูง เขาหอบดาบ2เล่มกับมีดสั้นอีก4เล่มออกมา

"ข้าเจอที่ทางเดินด้านหลังกับห้องเล็กด้านในอีก...เป็นท่าน'อิจิโกะ' 'นากิคิทสึเนะ' 'อัตสึชิ' 'ซาโยะ' และข้า 'อิมาโนะสึรุงิ' "

เด็กหนุ่มก้มหน้าลงมองดาบและมีดสั้นที่หักสะบันไม่เหลือชิ้นดี

"และคาดว่า...คงมีอีก"

สิ้นคำ ทุกคนต่างนิ่งเงียบไป

โชคุไดคิริมองไปที่ซานิวะหนุ่มร่างบางที่ยังคงยืนนิ่งงันหลังจากได้ยินรายชื่อดาบของตน...
การสูญเสียมากมายเพียงนี้จะทำให้จิตใจของเขาแตกสลายแค่ไหนนั้นไม่มีใครทราบได้

"ท่านทำหรือ นายหญิง?"

ฮาเซเบะหันกลับไปมองหญิงสาวที่ยังคงนั่งก้มหน้าอยู่ ผมของเธอเป็นสีครามเข้มผสมแดงยาวถึงเข่า

ชายดาบผู้จงรักภัคดีมองนายของตนที่ยังคงนิ่งเงียบราวกับจะยอมรับ เขารู้สึกขัดแย้งในใจว่าว่ายังไงเธอก็ไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้เด็ดขาด หากแต่อีกใจเขากลับยังโลเล...

"หลบไปซะฮาเซเบะ ข้าขอร้อง"

ซานิวะหนุ่มเอ่ยด้วยนํ้าเสียงที่ขัดกับรูปประโยคแล้วใช้สายตาที่มืดบอดส่งไปที่เขา
มือบางที่ดูจะซีดกว่าทุกทีกำด้ามดาบแน่นจนขึ้นข้อขาวแล้วชี้ไปที่หญิงสาว

"ย ยังไงข้าก็ไม่เชื่อหรอก ข ขอรับ!!!"

โกโคไทโผล่งขึ้นมาพร้อมกับปล่อยทำนบสุดท้ายให้แตกลง นํ้าตามากมายหลั่งรินโดยมีเสียงเล็กๆสะอึกสะอื้นอยู่ท่ามกลางพี่น้อง
เขาไม่มีวันเชื่อว่านายท่านที่แสนอ่อนโยนจะทำเรื่องแบบนั้นแน่! แต่ว่า...

ซากุเรย์เหลือบตามองเด็กชายผมขาวอย่างเจ็บปวดก่อนมันจะหายไปอย่างรวดเร็ว

'ข้าเองก็ ไม่อยากเชื่อเหมือนกัน...'

นัยน์ตาสองสีถูกปิดลงเพียงชั่วครู่เพื่อไล่ม่านนํ้าที่เริ่มเอ่อขึ้นมาแล้วเปิดขึ้นใหม่
แต่นั่นกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่โตเสียเหลือเกิน...

พรึบ!!!!

ฉึก!!!!

"อ่า ช่างเป็นบทละครที่น่าชมเสียจริง ว่าไหม ท่านซากุไร~?"

เพียงพริบตาเดียวที่เขาเผลอผ่อนมือลดการระวังตัวลง หญิงสาวก็พุ่งเข้าประชิดตัวพร้อมกับดาบเล่มยาวที่แทงทะลุร่างจนมิดด้าม...

"นายท่าน!!"

เหล่าศาสตราแห่งซานิวะสาวได้แต่ยืนบื้อใบ้ ไม่คาดคิดว่าหญิงสาวผู้อ่อนโยนคนนั้นจะเป็นผู้หันดาบใส่ชายหนุ่มผมสีซากุระจริงๆ

พรวด!!

"แค่ก!!"

ดาบมุกิมุเนะจิกะถูกกระชากดึงออกอย่างแรงจนเลือดสีสดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้างามของหญิงสาวที่ไม่เหลือเค้าของซานิวะผู้นั้นอีกแล้ว

รอยยิ้มแสยะหวานลํ้าประดับบนใบหน้างาม นัยน์ตาสีครามเข้มแต่งแต้มด้วยจันทร์เสี้ยวสีเลือดกดลงมองชายผู้สร้างของเธอที่ทรุดตัวลงคุกเข่าสำลักลิ่มเลือดพร้อมกับใช้มือกดบาดแผลที่เลือดไหลทะลักราวกับเขื่อนแตก
ร่างบอบบางราวอิสรีค่อยๆล้มลงนอนราบกับพื้นพร้อมกับดาบที่ยังคงกำแน่นอยู่ในมือก่อนที่จะแน่นิ่งไป...

ส่วนบาดแผลของเธอนั้นหายดีราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นกับผิวขาวซีดของเธอเลยสักนิด ทิ้งไว้เพียงคราบสีแดงคลํ้าบนเสื้อผ้าเท่านั้น

"ต้องขอขอบใจศาสตราผู้ซื่อสัตย์ที่ถ่วงเวลาให้ข้าได้รักษาตัวนะ~"

มุกิหันไปยิ้มให้กับเหล่าศาสตราที่ยังคงไม่ยอมรับความจริงก่อนจะมองกวาดไปรอบๆเมื่อไม่เห็นสิ่งที่ตนหา

มิคาสึกิอยู่ไหน?

หญิงสาวตีหน้ายุ่งก่อนจะเดินไปที่ชายผู้ภัคดีของซานิวะสาว

"ฮาเซเบะ บอกข้าทีสิว่า จันทร์เสี้ยวผู้นั้นอยู่ที่ไหน~?"

มือเรียวขาวสัมผัสแผ่วเบาที่ข้างแก้มของดาบหนุ่ม
ฮาเซเบะสะดุ้งเล็กน้อย สัมผัสนั้นช่างเย็นเฉียบราวกับศพ ไม่มีความอบอุ่นที่แสดงถึงชีวิตอยู่เลย

"ตอบข้าสิ

เธอเร่งเร้าในขณะที่อีกมือยังคงจับดาบไว้มั่น

"ข ข้า..."

ฮาเซเบะอํ้าอึ้ง เขาควรจะบอกหรือไม่?

ตอนนี้เขาเริ่มเชื่อแล้วว่าเธอคนนี้ไม่ใช่นายหญิงของพวกเขา เธอแตกต่างและดูชั่วร้ายไม่เหมือนกับซานิวะของพวกเขาที่แม้จะว่างเปล่าแต่ก็อ่อนโยน

"ขออภัยด้วย แต่เราคงไม่อาจบอกท่านได้"

"อิชิคิริมารุ เจ้ากำลังทำอะไร?"

"สิ่งที่ควรทำขอรับ"

ดาบยาวถูกพาดแนบกับลำคอระหง เป็นอิชิคิริมารุที่ตัดสินใจเชื่อชายหนุ่มซานิวะ...นี่ไม่ใช่นายของพวกเขา หากแต่เป็นมารร้ายที่สิงสู่อยู่ในร่างของนายท่าน

หากชำระล้างได้ละก็...

"จะชำระล้างข้าหรือ? ตลกน่า!"

เคร้ง!!!

หญิงสาวเอ่ยราวกับอ่านใจอีกฝ่ายได้ก่อนจะเอี้ยวตัวตวัดดาบปัดศาสตราของอีกฝ่ายออกไปแล้วส่งยิ้มเย้ยหยันให้

"หากพวกเจ้าไม่บอก ข้าคงต้องค้นหาเขาเอง"

มุกิตั้งท่าก่อนจะถีบตัวเข้าหากลุ่มศาสตราหนุ่มโดยที่พวกเขาไม่ทันตั้งตัว
จันทร์เสี้ยวโลหิตร่ายรำอยู่ท่ามกลางคมดาบดูงดงามแต่ก็อันตรายและโหดร้าย
หลายคนเข้าปะทะกับเธอแต่ก็ไม่อาจสร้างได้แม้แต่รอยขีดข่วน ซํ้ายังถูกสวนกลับอย่างรุนแรงเสียจนชนิดที่ว่าหากถอยไม่ทันก็เป็นอันจบเห่

การต่อสู้ยังคงดำเนินไปอย่างรวดเร็ว หญิงสาวที่ก่อนหน้านี้ดูอ่อนแอกลับแปรเปลี่ยนเป็นดุดันและบ้าคลั่ง

"เอ้า! ออกมาสิมิคาสึกิ!! สหายเจ้ากำลังจะสิ้นท่าแล้วนะ!!!"

ฟุบ! ฉั่วะ!!!

"อุกุยสึมารุ!!/ท่านอุกุย!!!"

ชายหนุ่มผมเขียวพลาดท่าถูกฟันตั้งแต่ไหล่ซ้ายจรดบั้นเอวขวา
ร่างสูงทรุดตัวลงด้วยฤทธิ์บาดแผล

เคร้ง!!!!

ก่อนที่เธอจะตัดสินชะตาของชายผู้อาวุโส(?) ดาบของเธอก็ถูกรับไว้ได้โดยมีดสั้นอย่างอิมาโนะสึรุงิ

เด็กชายใช้ความคล่องแคล่วหลอกล่อหญิงสาวเพื่อถ่วงเวลาให้อิจิโกะนำตัวอุกุยออกไป

"ช้าไปนะ~"

"เอ๊ะ?"

ฉึก!!!!

หญิงสาวอยู่ๆก็ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลัง ตัวดาบสีเงินอาบโลหิตสีสดทะลุจากด้านหลังสู่อกของเด็กน้อย
เธอดึงดาบออกอย่างเร็ว ปล่อยให้ร่างเล็กๆร่วงลงมาพร้อมๆกับร่างจริงของเขาที่ปริร้าว

เพล้ง!

และแตกสลาย...ร่างของเขาหายไปทันทีที่มีดสั้นอันเป็นร่างจริงแตกสะบั้น

"อิมาโนะสึรุงิ!!!!!"

อิวาโทะชิคำรามด้วยโทสะแล้วถีบตัวเข้าหาร่างเล็กของหญิงสาวที่ยังคงยืนรออยู่

ง้าวขนาดใหญ่วาดเป็นวงกว้างพุ่งเข้าหาเธออย่างรวดเร็วหมายจะสะบั้นคอระหงนั้นให้ขาด

เคร้ง!!!!!!

"เจ้าไม่รู้หรือว่า ตลอดเวลาหลายปีที่ถูกผนึก ข้าน่ะไม่ได้อยู่เฉยๆหรอกนะ!"

หญิงสาวยกดาบขึ้นกันคมของง้าวไว้ได้โดยไร้ซึ่งผลกระทบใดๆ

ใช่ แม้จะถูกผนึก แต่ชายผู้นั้นใจดีเกินไปที่ยังปล่อยให้ข้าได้ฝึกฝนจิตของตน เวลาร่วมหลายสิบปีที่ได้มานั้นไม่สูญเปล่าจริงๆ~

อิวะโทชิควงง้าวของตนก่อนจะเข้าโจมตีอีกครั้ง

"สมองเจ้าคงจะมีแต่กล้ามสินะ~"

มุกิยกยิ้มแสยะให้แก่ชายร่างสูงก่อนจะเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเสียยิ่งกว่าเด็กชายผู้ที่แตกสะบั้นไปเมื่อครู่
ร่างเล็กเพรียวระหงเคลื่อนไหวไปรอบๆคอยสร้างบาดแผลเล็กๆน้อยๆเป็นการเล่นสนุกก่อนจะเบี่ยงตัวหลบดาบของอีกสองคนที่กระโดดเข้ามาในสนาม

"ท่านเล่นมามากพอแล้ว"

"คืนอารุจิมานะ!!!"

อิจิโกะและสึรุมารุคือผู้ที่เข้ามาขัดจังหวะของเธอ

ชักจะน้ารำคาญซะแล้วสิ...รีบจบแล้วไปตามหาจันทร์เสี้ยวน่ารังเกียจนั่นดีกว่า

หญิงสาวไม่พูดพรํ่าทำเพลงแล้วถีบตัวเข้าหาสองหนุ่มทันที
ปะทะกันอยู่เพียงชั่วครู่ดาบยาวพี่ใหญ่ของบ้านโทชิโร่ก็ทรุดตัวลงโดยใช้ดาบยันพื้นเอาไว้

กระเรียนขาวเองก็ไม่ต่างกันนัก แต่ด้วยความบ้าดีเดือดที่มากกว่าจึงยังยืนอยู่ได้และตั้งท่าจะเข้าโจมตีอีกรอบ

"เดี๋ยวก่อนสึรุม----"

ฉึก!!! ฉั่วะ!!!!

ยังไม่ทันจะเอ่ยจบประโยคที่เตือนกระเรียนขาวไม่ให้โจมตีสุ่มสี่สุ่มห้า หญิงสาวก็ได้จัดการทั้งสองในดาบเดียว
สึรุมารุถูกฟันที่ท้องจนเป็นแผลลึกกว้างแทบขาดออกจากกัน อิจิโกะถูกแทงทะลุอกซ้ายก่อนจะถูกกระชาดดาบออกแรงๆจนร่างกระตุก ก่อนที่ทั้งสองจะแตกสลายและหายไปทันที

"ข้าเสียเวลากับพวกเจ้านานแล้วนะ บอกมาเสียทีว่าจันทร์เสี้ยวนั่นไปมุดหัวอยู่ที่ไหน!!!"

มุกิยกดาบขึ้นพาดบ่าด้วยท่าทีสบายๆราวกับเพิ่งผ่านการออกกำลังกายเบาๆยามเช้ามา ทำให้หนุ่มดาบต่างเกิดความรู้สึกเกลียดชังและความโกรธที่ถูกทำลายพวกพ้องไป

"ข้ายังอยู่นะเฮ้ย!!!!!"

ฟุบ!!!

ฉึก!!!

"น่ารำคาญ"

หญิงสาวก้มหลบรัศมีง้าวแล้วแทงดาบสวนเข้าไปที่ท้องของอีกฝ่ายแล้วออกแรงฟันออกด้านข้างจนเลือดสาดกระเซ็น

และอิวะโทชิก็ดับสลายไปอีกคน...

"ใครต่อ?"

หญิงสาวก้าวมองไปที่ศาสตราที่ยัวคงอยู่ก่อนจะเข้าประชิดตัวของมีดสั้นผู้หนึ่งที่อยู่ด้านหน้าของกลุ่มโทชิโร่

ยะเก็น...

พรึบ!!!

หญิงสาวงเงื้อดาบขึ้น เด็กหนุ่มเองก็ยกมีดขึ้นเพื่อป้องกัน

เข้ารู้ดีว่าหากเขารับดาบนี้เขาจะต้องแตกสลายเป็นแน่ แต่หากเขาหลบ ผู้ที่จะต้องแตกสลายก็คงไม่พ้นน้องๆของเขา!




















ลานหน้าฮงมารุซานิวะซากุเรย์ ถูกปกคลุมและย้อมด้วยสีแดงสดของเลือดที่หลั่งรินจากร่างที่ดับสลายไป คนแล้ว คนเล่า...

ผู้ที่ยังคงยืนหยัดอยู่มีเพียง โชคุไดคิริ  อิชิคิริมารุ จูซึมารุ ฮาเซเบะ โคกิทสึเนะมารุ โอคุริคาระ โดทานุกิ ฮาจิสึกะ คะชู ยามาโตะ นากิคิทสึเนะ นิฮงโก ชิชิโอ คาเนะซาดะ ยะเก็น โฮเนะบามิ ยามันบะกิริ ทาโร่ทาจิ นิคคาริ และโฮตารุมารุ....

เพียง20คน จาก50กว่า...

"อ้าวๆ จะตายหมดแล้วนะ บอกที่ซ่อนของเจ้านั่นมาซะจะดีกว่านะ"

มุกิปรายตามองผู้ที่ยังเหลือรอดอยู่ เธอเริ่มที่จะเหนื่อยกับพวกเขาแล้ว

"ยัง หระ หรอก...น่า"

ชิชิโอเค้นเสียงอย่างยากลำบาก เขามีแผลฉกรรจ์ที่หลัง แต่มันยังไม่อาจล้มเขาได้

"เฮ้อ...งั้นก็บอกลาล่ะนะ"

"โอ้~ การตื่นในครั้งนี้ช่างน่าประทับใจยิ่งนัก"

"ใคร!!!?"

ก่อนที่หญิงสาวจะได้ปิดฉาก เสียงเล็กแหลมที่ไม่คล้ายว่าเป็นสตรีแต่ก็ไม่ใช่บุรุษก็ดังขึ้นแทรกเสียก่อน
เธอหันไปยังต้นเสียงอย่างรวดเร็วแต่ก็ไม่พบอะไร

"ข้างบน!!?"

เคร้ง!!!!!"

"โอ้ รับดาบของข้าได้ด้วยงั้นหรือ? น่าสนใจๆ~"

ทันทีที่เงยหน้าขึ้น ร่างเล็กบอบบางที่ไม่ทราบว่าไปหลบอยู่ที่ใดจนถึงเมื่อครู่ก็ปรากฏตัวพร้อมคมดาบที่ฟาดลงมาอย่างหนักแน่นเสียจนเธอแทบทรุด

หากรับไม่ทันละก็ หัวเธอคงหลุดจากบ่าเสียแล้ว

ร่างเล็กๆนั้นพริ้วกายลงยืนอย่างสง่างามห่างจากเธอไปทำให้หญิงสาวมองเห็นอีกฝ่ายได้เต็มตา

"จ เจ้า!!!"

"ข้าคือดาบจากยุคที่เริ่มสร้างรูปแบบจนเป็นดาบญี่ปุ่นในปัจจุบัน จะว่าข้าเป็นพ่อของเหล่าดาบที่อยู่ที่นี้ก็ย่อมได้~"

ร่างเล็กบอบบางผิวขาวไร้สีเลือดในชุดสีแดงดำและทรงผมอันเป็นเอกลักษณ์
ใบหน้างามยิ้มบางๆให้หญิงสาวที่ตกตะลึงด้วยไม่คาดว่าผู้มาใหม่จะเป็นถึงต้นกำเนิดแห่งดาบ

ทาจิเล่มแรกของญี่ปุ่น

โคการาสุมารุ!!!?





========================================================

ทุกท่านอาจสัมผัสได้ว่าแต่ละตอนช่างสั้น และเนื้อหาโคตรจะรวบรัดตัดตอน

คือ ไรท์นั่งพิมพ์ทั้งหมดนี่ตั้ง3ชั่วโมงนะ......//นั่งกอดเข่าอยู่มุมห้อง




รู้สึกว่าเนื้อเรื่องจะยืดได้อีกหลายตอน(?) หรืออาจ2-3ตอน(ค่าตัวท่านพ่อช่างแพงยิ่งนัก(?))

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ช่วงนี้จะเห็นว่าไรท์ลงรัวๆ(?) ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่อารมณ์ดีเพราะผลสอบที่ผ่านมาไรท์ยังคงรอดดดด~~~(ถึงจะยังไม่รู้คะแนนทุกวิชาก็เถอะ(?))

ปล. ทำไมตอนนี้ดูท่านพี่จะกากๆ????
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

101 ความคิดเห็น

  1. #84 Akane Hoya (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 22:23
    กว่าขุ่นพ่อจะมาขุ่นลูกก็แตกไปเกือบหมดแล้วน้าาา #รอค่าาาา
    #84
    0
  2. #83 himawari-chan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 16:15
    ม่ายยนะ อิจินี่กับสึรุ แล้วก็อีกหลายคนที่เราชอบแตกไปแล้ว (ถ้าเป็นในเกมจริงๆนี่จะดราม่ากะทรัพย์ที่เสียไปมาก)ไม่ใช่ละ555)//ต่อเร็วๆด่วนๆไวๆนะคะอยากเห็นป๋าโคการาสุ

    ปล ขณะนี้รีดเดอร์คนนี้กำลังอยู่ในอาการค้าง..มันค้างมาก
    #83
    0
  3. #82 Guniko Sanaki (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 22:25
    ปะป๊าโผล่แล้ววว กรี๊ดดด--
    เรื่องมันชักจะเริ่มเข้มข้นขึ้นแล้วว
    #82
    0
  4. #81 blackkeys (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 18:17
    ท่านพ่อมาแล้วว ฮือ ลูกๆตายไปหลายคน(?)เลยน้าา
    #81
    0
  5. #80 Lemon (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 16:30
    ฮือออออ ขอร้องไห้กับการจากไปของดาบหลายๆเล่มแปปTwT แต่ตับเรายังแข็งแรงดีค่ะไว้ใจได้5555 คุณพ่อมีความเป็นบอสรักคุณพ่อค่ะ---

    ปล.มิคาสึกาไปเล่นซ่อนแอบอยู่เหรอคะ...

    ปล2.รักไรท์มากๆค่ะ จุ๊บๆ(ได้ข่าวตอนที่แล้วเตรียมระเบิดจะปาใส่ไรท์...)
    #80
    0
  6. #79 p_ice (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 07:50
    ท่านพ่อออออออ มาแล้วววว แตกกันเป็นว่าเล่นเลย แง้ๆๆๆๆๆๆ
    #79
    0
  7. #78 pinkaew577 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 06:16
    คุณพ่อก็มา อู้วววว // รออยู่น้าาาาา
    #78
    0