[Touken Ranbu] ข้ามมิติ : ชีวิตใหม่กับเหล่าหนุ่มดาบ

ตอนที่ 14 : ตอนที่11 : เวลาที่ใกล้หมดลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 268
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    5 ม.ค. 60

"อา..."

"ฟื้นแล้วหรือ"

"...ยะเก็น อึก ผมหลับไปนานแค่ไหนแล้ว"

ร่างบอบบางที่มักจะทำตัวกวนประสาทและยั่วโมโหชาวบ้านไปทั่วด้วยรอยยิ้มแสยะน่าขนลุก บัดนี้กลับดูอ่อนแอและบอบบางแทบแตกสลายยิ่งกว่าเมื่อช่วงบ่ายที่เขาปรากฏตัวขึ้นเสียอีก

ยะเก็นที่อยู่เฝ้าตามคำของอิชิคิริมารุที่ออกไปช่วยงานส่วนอื่นของฮงมารุเข้าไปประคองร่างที่สูงกว่าให้ลุกขึ้นนั่งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายคงลุกไม่ขึ้นแน่ๆ

"เจ้าดูอ่อนแอกว่าเมื่อตอนบ่ายอีกนะ...และดูท่าคงจะอ่อนแอลงเรื่อยๆเสียด้วย"

เด็กหนุ่มดันแว่นขึ้นแล้วหรี่ตามองอีกฝ่ายอย่างจับผิด แม้เขาจะยังไม่เชื่อใจคนๆนี้นัก แต่ด้วยจรรยาบัญของหมอแห่งฮงมารุนี้ทำให้เขาไม่อาจนิ่งเฉยได้

ซากุเรย์ปรือตาลงแล้วยิ้มบางๆที่ไม่ใช่การแสยะอย่างเสแสร้งเช่นทุกที

"อ่า เหลือเวลาไม่มากแล้ว...ผนึกคงอยู่ได้อีกไม่นาน"

"เจ้าหมายถึงอะไร?"

"..."

ชายหนุ่มไม่ตอบแต่กลับค่อยๆหยัดตัวลุกขึ้นยืนโดยไม่ฟังคำทัดทานของพี่ใหญ่แห่งโทชิโร่เลยสักนิด

"จะไปไหนน่ะ!? เฮ้!!"

ยะเก็นคว้าแขนร่างที่กำลังจะเดินออกจากห้องรับรองไปให้หันกลับมา

"...ไม่มีเวลาแล้ว"

พรึบ!

"เฮ้! เจ้า!!"

ซานิวะหนุ่มสะบัดแขนออกจากการจับกุมแล้วถอยห่างออกมาก่อนที่ร่างจะค่อยๆกลายเป็นกลีบซากุระเพื่อกลับไปยังฮงมารุของเขาอันเป็ที่พำนักร่างของน้องสาวที่รัก

"ชิ!"

ยะเก็นมองตามกลีบสีขาวชมพูที่ลอยออกไปก่อนจะรีบวิ่งไปรายงานสมาชิกในฮงมารุ






ฟุบ

ตึ่ง!

"แฮก แฮก อึก! บ้าเอ๊ย..."

ทันทีที่เท้าสัมผัสกับพื้นเรือนของฮงมารุ เรี่ยวแรงก็พลันหดหายจนต้องทรุดเข่าลงกับพื้น
มือบางใต้ชายแขาเสื้อยาวเกาะไว้ที่เสาเรือนข้างๆก่อนจะใช้มันดึงตัวเองขึ้นแล้วเดินไปที่ห้องๆหนึ่ง

น่าแปลกใจที่ระหว่างทางเขาไม่พบศาสตราของเขาเลยสักคนเดียว ปกติเวลาเขากลับมาจะต้องมีสักคนออกมาต้อนรับเขาสิ?

...

"ไม่น่า..."

ทันทีที่ความคิดบางอย่างผุดนึ้นในหัว ดวงตาที่ไร้แววก็เบิกกว้างขึ้นก่อนที่เขาจะพาร่างของตนไปอย่างรวดเร็ว

ขอร้องล่ะ ขออย่าเป็นอย่างที่คิดเลย!

พรึบ!!!

"!!!!"

"...หืม? กำลังรออยู่เลย~ 'ท่านซากุไร' "

ทันทีที่เขามาถึงห้องที่ทำให้ร่างของหญิงสาวหลับใหล เขาก็จัดการเลื่อนเปิดประตูอย่างเร่งรีบ
กลิ่นกำยานหอมหวานปะปนกลิ่นคาวที่คุ้นเคยเข้าปะทะจมูกก่อนที่สัมผัสของกระแสพลังบางอย่างจะเข้าโอบล้อมเขาเอาไว้

นํ้าเสียงหวานคุ้นหูที่เคยได้ยินมาเมื่อหลายร้อยปีก่อนแม้โทนเสียจะเปลี่ยนไปเล็กน้อยแต่เขาก็จำได้ดี

"...'มุกิ'หรอ"

"ดีใจจังที่ท่านจำข้าได้~"

ร่างบางของหญิงสาวในชุดฮากามะสีนํ้าเงินที่ใส่ประจำละจากร่างหนึ่งที่นอนฟุบอยู่กับพื้นเสื่อท่ามกลางแอ่งสีแดงค่อยๆก้าวเดินออกมาจากเงามืดของห้อง

ผู้ที่นอนแน่นิ่งอยู่นั้น...ใคร?

"ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน~"

ขณะที่กำลังจบสัมผัสของอีกร่างที่หายใจรวยรินอยู่ว่าเป็นใคร เรียวแขนบอบบางก็เข้าโอบกอดร่างของชายหนุ่มที่สูงกว่า
สัมผัสของเรือนผมที่ยาวแทนที่จะสั้นระต้นคอทำให้ซานิวะหนุ่มมั่นใจว่านี่...

ไม่ใช่'ไฮสึกิ ยูเรย์'

แต่เป็น'มุกิ มุเนะจิกะ'

ซากุเรย์ค่อยๆดันตัวศาสตราสาวในร่างของผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจออก นัยน์ตาสองสีที่มืดบอดจ้องเข้าไปในจันทร์เสี้ยวที่เหลือเพียงสีแดงสดบนพื้นนภาสีคราม

"ท่านใจดีจังนะที่ส่งข้าไปเกิดใหม่เพื่อไม่ให้ข้าถูกทำลาย..."

มือเล็กๆของเธอยังคงโอบรั้งต้นคอของเขาเอาไว้ไม่ปล่อย

"แต่ท่านก็ใจร้ายมากเช่นกันที่ผนึกข้าเอาไว้....."

พลัก!!

เสียงหวานแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาก่อนที่เธอจะดันร่างของชายผู้ที่สร้างเธอขึ้นมาออกไป

"...มุกิ"

"ท่านคิดว่าชีวิตที่ท่านมอบให้ใหม่มันชดใช้กันได้รึไงกัน!!!!!"

จันทร์เสี้ยวโลหิตแผดเสียงกรีดร้องอย่างคั่งแค้น
พลันในมือของเธอก็ค่อยๆปรากฏดาบเล่มงามที่ถอดแบบจากมิคาสึกิมุเนะจิกะทุกระเบียบนิ้ว หากแต่ด้ามดาบกลับเป็นลวดลายสีแดงสดหาใช่สีอำพันเช่นที่จันทราอีกคนมี

"ที่ผมต้องผนึกเธอก็เพราะแบบนี้ไง..."

ซากุเรย์ลุกขึ้นยืนก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนไปเป็นนิ่งสนิทและเย็นชาสุดขั่วหัวใจ

กลีบซากุระงามพัดพาอย่างไร้ที่มาเข้ารวมตัวกันที่มือของเขาที่โผล่พ้นชายเสื้อก่อนที่เขาจะตวัดมันจนปรากฏเป็นดาบสีขาวพิสุทธิ์ทั้งเล่ม ทั้งด้ามดาบ โกร่งดาบและตัวดาบต่างเป็นสีขาว
ที่ปลายด้ามดาบเป็นพู่ยาวสีขาวประดับด้วยคริสตัลสีชมพูใสรูปดอกซากุระ

"น่าเสียดายที่เวลาหลายสิบปีที่ข้าผนึกเจ้าไว้ ไม่ช่วยให้เจ้าคิดอะไรได้เลย"

สรรพนามของชายหนุ่มเปลี่ยนไปทันทีที่ดาบอยู่ในมือของเขา
แม้จะมองไม่เห็นแต่เขากลับทำสายตาเหยียดหยามและผิดหวังให้แก่ศาสตราสาวจนเธอชะงักไปวูบหนึ่ง

"ท่านไม่กล้า'ทำลายข้า'หรอก~ ไม่งั้นท่านจะยอมสูญเสียมากมายเพื่อข้าเมื่อหลายสิบปีก่อนทำไมกัน~~"

จันทร์เสี้ยวสีสดจ้องมองชายหนุ่มตระกูลซันโจอย่างขบขัน

ใช่ เขาน่ะรักข้าจะตายไป ก็ข้าน่ะเป็นตัวแทนของ'มุเนะจิกะ'ผู้เป็นพี่ชายที่ท่านรักและเทิดทูญเชียวนะ

ซากุเรย์ยังคงนิ่ง เขามองหญิงสาวเรือนผมสีครามเข้มเหลือบแดงอันเกิดจากจิตด้านมืดอย่างผิดหวังระคนสมเพช...

สมเพชตัวเขาเองที่ไม่อาจแก้ไขอะไรได้เลย

เรื่องราวที่เขาบอกแก่เหล่าศาสตราของผู้เป็นน้องนั้นยังไม่หมด

เขาทำการส่งเธอไปเกิดเป็นมนุษย์โดยแลกกับ2ดวงตาของเขา สังขาร,อายุและจิตวิญญาณรวมเป็น3กายา อารมณ์ทั้ง4ที่มนุษย์พึงมี และชีวิตแสนบริสุทธิ์อีก1...

และมีอีกอย่างคือ'ผนึก100บุปผา' รอยปานรูปซากุระเล็กๆตามร่างกายของหญิงสาวทั้ง100ดอกคือผนึกที่ใช้กักขังจิตชั่วร้ายที่เกิดขึ้นมาในตอนที่ยังถูกจองจำโดยจันทร์เสี้ยวผู้นั้น...หรือก็คือหญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้...

เวลานั้นเขาไม่อาจหักใจทำลายศาสตราที่สร้างขึ้นด้วยความรักได้ แม้เธอจะถูกความชั่วร้ายครอบงำเขาก็เชื่อว่าเธอจะกลับมาได้ จึงได้ผนึกเธอไว้เพื่อให้เธอทบทวนเรื่องราวในชีวิตและความผิดชอบชั่วดี...

แต่กาลเวลาคงไม่อาจลบล้างความอาฆาตของเธอลงได้...

"เจ้ามันน่าสมเพช รู้ตัวไหมมุกิ"

"อะไรของเจ้า!?"

ชายหนุ่มวาดดาบขึ้นชี้ไปที่หญิงสาว

"การที่เจ้าถูกมารครอบงำจิตใจ ไม่ใช่ว่าเจ้ากำลังหนีความจริงจนต้องพึงพาสิ่งดำมืดรึไงกัน? น่าสมเพชชะมัด"

"หุบปาก!!!!!"

เคร้ง!!!"

หญิงสาวถีบตัววาดดาบใส่ชายผู้ที่สร้างตนขึ้นมาอย่างไม่ลังเล
ซานิวะหนุ่มยกดาบขึ้นกันไว้ก่อนจะออกแรงดันออกไปแล้วเป็นฝ่ายรุกเข้าไปแทน

เคร้ง!!!

"อย่าทะนงตนว่าเป็นดาบที่ข้าสร้างแล้วข้าจะไม่กล้าหักเจ้าทิ้งนะ"

ดาบสีขาวฟันลงอย่างหนักแน่นจนผู้ที่รับดาบแทบทรุด

"จริงอยู่ที่ข้ารักเจ้ามากเพราะเจ้าเป็นดั่งตัวแทนของท่านพี่...แต่ว่า!"

เคร้ง!! ฉั่วะ!!!!

"เจ้าที่ถูกความมืดกัดกินจนไม่สามารถแก้ไขได้แล้วน่ะ ข้าก็ต้องทำลายเจ้าทิ้ง เพื่อรับผิดชอบในฐานะผู้สร้าง!"

ชายหนุ่มตวัดดาบเพื่อสะบัดเอาคราบเลือดออกไป
หญิงสาวถอยออกไปไกล มือซ้ายกดบาดแผลที่เอวข้างขวาเพื่อห้ามเลือดที่ไหลรินไม่ขากสายอย่างน่ากลัว เพราะความลึกของรอยฟันนั้นมีมากพอสมควร

"นี่เป็นร่างของน้องสาวท่านนะ!!!"

"แล้วอย่างไร?"

"อึก!!"

เคร้ง!!!!

ซากุเรย์ถีบตัวเข้าประชิดอีกครั้งพร้อมกับฟาดดาบลงไปครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างรวดเร็ว ไม่มีเวลาแม้สักครึ่งวิให้พักหายใจหรือคิดหาวิธีเอาตัวรอด

แม้นางจะเป็นศาสตราหากแต่ก็อ่อนประสบการณ์ และแม้จะมีจิตดำมืดเป็นแรงเสริมก็ไม่ช่วยมากนัก

พลัก!!!

หญิงสาวเสียหลักล้มลง ด้านหลังเป็นต้นซากุระขาวที่ชายหนุ่มปลูกเอาไว้...

ไร้ทางหนี...

"จบกันเสียที ข้าจะปลดปล่อยเจ้าเอง มุกิที่รักของข้า..."

ดาบสีขาวถูกยกขึ้นเหนือหัว ดวงตาสองสีทอดมองอย่างไร้จุดหมายไปที่ร่างบางที่อยู่เบื้องล่าง

"ม ไม่..."

ฉึก!!!!!!!!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

========================================================

ตัดฉับ!!!!!!! กรี๊ดดดดดด!!!!//หลบมีดดาบกระสุนและระเบิดที่พร้อมใจกันพุ่งเข้ามา

ใกล้บทสรุปแล้ววว ตื่นเต้นจุง//หลบสากที่ลอยมา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

101 ความคิดเห็น

  1. #77 p_ice (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 20:30
    โวะ ตัดได้ .... โหดร้ายที่สุด
    #77
    0
  2. #76 blackkeys (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 16:39
    และไฮสึกิก็แทงพี่ตัวเอง---
    #76
    0
  3. #75 Lemon (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 12:41
    ไรท์จะทำอย่างนี้จริงๆใช่มั๊ยคะ...//ส่งรอยยิ้มเย็นยะเยือกพร้อมกับเตรียมปาลูกระเบิดในมือ

    อ๊ากกกกก ทำไมไรท์ทำร้ายเยี่ยงนี้ ตัดได้กระชากอารมณ์มากเกินไปแล้วค่ะ! รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยเคว้งคว้างกลางมหาสมุทรแปซิฟิกเลยค่ะ...//สติหลุด

    #75
    0
  4. #74 ROSALENE (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 12:19
    แล้วเรย์ก็ตื่นพอดี ฟันน้องตัวเองตาย จบ555
    #74
    0
  5. #73 mikazu (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 11:11
    เราไม่ค่อยชอบมุกิเลยคะ แบบว่านางดู...เอ่อ...จิตๆชอบกล
    #73
    0