[Touken Ranbu] ข้ามมิติ : ชีวิตใหม่กับเหล่าหนุ่มดาบ

ตอนที่ 12 : ตอนที่9 : เพื่อเจ้า...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    27 ธ.ค. 59

'ไม่...ออกไป! ไปให้พ้นนนน!!!!!!!! กรี๊ดดดดดดดดด!!!!!!'

ในความฝันแสนเลือนลางที่ตอนนี้เด่นชัดจนไม่อาจแยกออกระหว่างความฝันกับความจริง
หญิงสาวผมสีครามอ่อนยาวนั่งกอดเข่ากรีดร้องอยู่ที่มุมในห้องอันมืดมิดอย่างน่าเวทนา

'พอเสียที...ปลอยข้าไปเสียที...ไม่เอา ไม่เอาแล้ว......'

'ข้าขอโทษ ข้าขอโทษได้ยินไหมว่าข้าขอโทษ!...ได้โปรดอภัยข้า...'

'เพราะเจ้า...เพราะเจ้าคนเดียว!!!!! ข้าเกลียดเจ้า!! ข้าเกลียดเจ้า!!!! ข้าขยะแขยงเจ้า!!!!! เจ้ามันน่ารังเกียจเป็นแค่จันทร์เสี้ยวไม่สมประกอบน่าทุเรศ!!!!!!! ฮะฮะ! ฮ่าๆๆๆ!!!!!!!!!!!'

เสียงหวานแหบแห้งกล่าวถ้อยคำวนไปมาทั้งโศกเศร้า ทั้งสำนึกผิด ทั้งดูแคลนเหยียดหยามราวกับหญิงสติเฟื่องไม่สมประกอบ

ทั้งภาพ นํ้าเสียง ความรู้สึกและกระแสอารมณ์ที่สัมผัสได้ทำให้เริ่มสับสนว่านี่คือความฝันหรือ?

หญิงสาวผมยาวยังคงนั่งกอดเข่าอยู่ที่เดิม คำพูดก็วนไปวนมาซํ้าลูปเดิม อีกครั้ง และอีกครั้ง...
วนไปจนไม่รู้ว่าจะจบเมื่อใด ซํ้าไปมาจนจำประโยคนั้นได้ขึ้นใจ คำเดิมๆที่ได้ยินแทบจะทำให้ผู้ที่เฝ้ามองแทบเป็นบ้าไปเสียเอง

'...มิคาสึกิ'

จนกระทั่งถึงจุดหนึ่ง หญิงสาวผู้นั้นก็หยุดรํ่าไห้และกล่าวนามของผู้ที่ทำให้เธอตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

เธอสงบนิ่ง เนิ่นนาน...

นานเสียจนคิดว่าเธอคงสิ้นใจไปเสียแล้วหรือ?

แต่แล้วเธอก็เริ่มขยับกายลุกขึ้นยืน

ชายกิโมโนขาวแหวกออกจนเห็นเรียวขาขาวไร้สีเลือดที่มีร่องรอยการจองจำที่ข้อเท้าและรอยชำแดงจากการถูกเชือกบาดทั่วเรียวขา...

ร่างผอมบางดูอ่อนแอและบอบบางแทบแตกสลายค่อยๆก้าวเดินมาเรื่อยๆ

ในทุกย่างก้าวของนางปรากฏแอ่งสีแดงสดแผ่ขยายจนพื้นเสื่อทาทามิถูกย้อมจนสิ้น
ดอกไม้สีแดงสดผุดขึ้นจากเลือดสีเข้มตามรายทางที่เธอเหยียบผ่าน

รอบกายจากที่เป็นห้องมืดกลับกลายเป็นพื้นที่สีขาวโล่งๆกว้างไกลสุดลูกหูลูกตากับพื้นสีแดง...

ชุดสีขาวสะอาดถูกย้อมจากชายกิโมโนขึ้นมาจนทั้งร่างถูกปกคลุมด้วยสีแดงและดำ

เรือนผมสีอ่อนถูกย้อมจนเข้ม สีครามและแดงตัดกันเป็นสีม่วงนํ้าเงินแดงดูสวยแปลกตาแต่ก็ดูอันตราย

เธอเดินมาเรื่อยๆจนหยุดอยู่ตรงหน้า'ฉัน'...

มือเรียวบางขาวซีดประดับเล็บสีดำสนิทยาวแหลมราวกับจิ้งจอกค่อยๆยกขึ้นจนปลายนิ้วสัมผัสกับดวงตาข้างขวาของฉัน
เธอลากนิ้วลงตามรอยปานรูปซากุระอย่างแผ่วเบาก่อนจะใช้นิ้วชี้เชยคางของฉันขึ้น

ด้วยส่วนสูงที่ต่างกันทำให้ฉันต้องเงยหน้ามองเธอ...

นัยน์ตาสีนํ้าเงินเข้มจ้องมองมาที่ฉัน...

จันทร์เสี้ยวสีแดงสดจ้องมองมาที่ฉัน...

'...ข้าจะเรียกคืนทุกอย่างจากมัน...'

นํ้าเสียงหวานนุ่มแฝงความอาฆาตไว้อย่างแรงกล้าแต่กลับยังคงน่าฟังเอ่ยขึ้นช้าๆเนิบนาบราวกับกำลังขับกล่อมฉันด้วยถ้อยคำโหดร้าย...

ภาพฝันเริ่มพล่ามัวอีกครั้ง ความรู้สึกเหมือนบางสิ่งที่ดำมืดกำลังคลืบคลานโอบล้อมร่างไว้ทำให้ฉันไม่อาจฝืนร่างกายอีกต่อไป

'ขอร่างของข้าคืนล่ะนะ...มุกิ'





























นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ฉันได้ยิน...





























ชายหนุ่มร่างสูงแต่กลับบอบบางราวกับสตรีนั่งพับขาบนเบาะสีอ่อนอย่างสงบนิ่ง
ข้างกายมีจิ้งจอกหน้าขาวดูคุ้นเคยนั่งอยู่ไม่ห่าง

และเบื้องหน้าของทั้งสองคือร่างของหญิงสาวนางหนึ่งที่สลบไสลไม่ได้สติอยู่บนฟูกหนาสีขาวสะอาด

นัยน์ตาสองสีไร้แววมองอย่างเหม่อลอยก่อนที่เขาจะลุกขึ้นและเดินอย่างเชื่องช้าไปที่ระเบียงโดยมีจิ้งจอกตัวจ้อยตามหลังมา

"ข้าควรทำอย่างไรดีคอนโนะสุเกะ..."

"ข้าน้อยคงไม่อาจให้คำตอบได้ขอรับ...ดั่งที่'ท่านอินาริ'เคยกล่าวไว้ ไม่วันใดก็วันหนึ่งน้องสาวของท่านก็จะหลุดพ้นจาก'ผนึกร้อยบุบผา'ของท่าน..."

สิ้นเสียงเล็กๆนั้น ซากุเรย์ก็นิ่งเงียบไปก่อนจะโบกมือขึ้นช้าๆเป็นเชิงว่าเขาต้องการอยู่คนเดียว
คอนโนะสุเกะค้อมหัวอย่างนอบน้อมก่อนจะหายไปกับกลุ่มหมอกขาว

ตอนนี้เหลือเพียงชายหนุ่มเพียงคนเดียวที่ยืนพิงเสาเรือนเหม่อมองกลีบซากุระชมพูและขาวที่โรยราอย่างงดงามทั้งๆที่เขามอง'ไม่เห็น'....

มือที่ถูกซ่อนโดยแขนเสื้อฮากามะที่ยาวลากพื้นถูกยกขึ้นมองไว้เสมอระดับสายตา

เขากระตุกมุมปากยิ้มเยาะชะตากรรมที่รู้ดีว่าต้องเผชิญก่อนจะลดมือลงมากอดตัวเองเอาไว้เพราะลมหนาวที่พัดมา

"อา...จนถึงตอนนี้ข้าก็ยังคงสงสัย ข้าทำถูกต้องจริงๆน่ะหรือ? ฮะฮะ~...แต่ ถึงจะย้อนกลับไปกี่ครา ข้าก็จะผนึกเจ้าไว้ แม้จะต้อง'เสีย'อะไรไปมากกว่า'ดวงตา'ทั้งสองนี้ก็ตาม..."

"ถ้าเพียงเจ้าสามารถใช้ชีวิตโดยไม่ต้องทนทุกข์กับความโหดร้ายของจันทร์เสี้ยวผู้นั้น ในตอนนั้น....แม้จะต้องส่งเจ้าไปที่มิตินั่น ข้าก็...."

ซากุเรย์หมุนกายไปมองดูประตูห้องที่มีร่างหนึ่งหลับไหลอยู่ด้วยฤทธิ์ของกำยานอาคมหลับไหลของเขา...

ก่อนที่เขาจะพาร่างของตนออกไปตามทางเดินไม้สีเข้มที่เริ่มเย็นขึ้นจากสภาพอากาศ

"อ่า ข้าสัญญากับดาบที่ซื่อสัตย์ของเจ้าไว้นี่นา รีบไปดีกว่า~"

รอยยิ้มที่เป็นเพียงการกระตุกมุมปากขึ้นปรากฏบนใบหน้างามดั่งเช่นทุกคราก่อนที่ร่างจะค่อยๆสลายเป็นกลีบซากุระขาวล่องลอยไปตามลมสู่ฟากฟ้าที่เริ่มอึมครึม

และหิมะแรกแห่งเหมันต์ก็ได้ตกสู่เรือนซานิวะซากุเรย์...
































ซันโจ ซากุราอิ ซากุเรย์...






















========================================================

มาสั้นๆและตัดจบอย่างค้างคา//หลบดาบ

อืม สปอยล์ครั้งสุดท้าย...

"ใกล้จบแล้วล่ะจ้า~"

รักรีดเดอร์นะ จุ๊บ~~

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ปล. แวะไปอ่านฟิกFFXVของไรท์กันด้วยนะเออ(โปรโมทฟิกตัวเองก็ได้??)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

101 ความคิดเห็น

  1. #65 LighttigerWest (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 20:21
    ว้อท เดอะ ซังโจ!!!//อยากให้แฮปปี้เอน....แต่ดูท่าจะยาก....จะรอดูต่อไปค่ะ ว่าขุ่นพี่จะทำยังไงแล้วปู่ไปทำอะไรไว้....
    #65
    1
    • #65-1 Hikari Yuu(จากตอนที่ 12)
      3 มกราคม 2560 / 03:20
      อย่าเพิ่งด่วนสรุปไป! เพราะไรท์ยังไม่ได้คิดฉากจบ!!!!//หลบกระทะ

      ปล. อยากลองทำBAD ENDจังน้าา//โดนรุมกระทืบ
      #65-1
  2. #63 p_ice (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 07:40
    เดี๋ยวนะซันโจง้นเหรอออออออออออ!!!!
    #63
    0
  3. #62 Hamony (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 23:54
    เห็นสปอยทีแทบกรี๊ดเลย...รู้สึกเหมือนฟิคเรื่องนี้พึ่งแต่งไม่กี่วันเองจะจบซะแล้วTwT //FFXVของไรค์เราทำการไปอ่านเรียบร้อยแล้วค่ะ55555
    #62
    0
  4. #61 Kushina_Mizuki (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 23:40
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #61
    0
  5. #60 blackkeys (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 23:00
    อร้ากก สปอยล์ช่างร้ายไต
    #60
    0