[Attack On Titan] ต่างโลก? เอาจริงดิ??

ตอนที่ 5 : The Trap!!!!!! (Re)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,739
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 186 ครั้ง
    26 มี.ค. 60

ฉันฝัน...

ร่างเล็กๆในชุดสีดำกระโปรงสีกรมท่าแสนคุ้นเคย ถูกบดขยี้ด้วยรถบรรทุกคันใหญ่ที่พุ่งมาด้วยความเร็วเกินกำหนด...

ร่างกายอัดปะทะ ก่อนจะกระเด็นออกมา

ศีรษะเล็กกระแทกกับขอบทางอย่างรุนแรง

เศษเนื้อและเลือดสีแดงข้นสาดกระจายไหลทะลักออกมาราวกับก๊อกแตก

กระดูกทั่วร่างหักทิ่มทะลุออกมาจากเนื้อเนียนขาวซีดจนผิดรูปผิดร่าง

ร่างนั้นสิ้นใจทันทีอย่างไม่ต้องชันสูตร...

ภาพเหล่านั้นเลือนหายไปราวกับกลุ่มควันที่ถูกปัดเป่า ก่อนที่ภาพใหม่จะปรากฏ...

ไม่สิ นี่ยังคงเป็นภาพศพของร่างเล็กเมื่อครู่ แต่คราวนี้มันย้อนกลับ...

เนื้อทุกชิ้น เลือดทุกหยด กระดูกทุกอัน เหตุการณ์ทั้งหมดย้อนกลับ เป็นภาพสโลว์ให้เห็น...

มันย้อนกลับไป เร็วขึ้น เร็วขึ้น เร็วขึ้น...

จนกระทั่งเด็กคนนั้นกลายเป็นทารก...ย้อนกลับสู่ครรถ์มารดา...

ย้อนไปยังอดีตชาติที่ไม่รู้จัก...

เด็กคนนั้น ชาติก่อนเป็นนักรบชายหน้าตาหมดจดของประเทศสยามที่สิ้นไปในสงครามตอนอายุ18....

ชาติก่อนหน้านั้นเป็นคณิกาชายที่มีเบื้องหลังเป็นนักลอบสังหารของรัสเซีย และสิ้นไปในภารกิจตอนอายุ22ปี...

ชาติก่อนหน้าอีกเป็นเจ้าชายจากประเทศผู้ดี อังกฤษ...ถูกลอบปลงพระชนม์ตอนอายุ11...

ชาติก่อนอีกเป็นนักบวชไร้ที่อยู่ สิ้นใจด้วยโรคร้ายตอนอายุ25...

แล้วทุกอย่างก็หายไปอีกครั้ง แล้วปรากฏภาพของเด็กคนเดิม ในสภาพเดิมก่อนที่จะตายไปด้วยอุบัติเหตุ...

เรื่องราวดำเนินมาจนถึงปัจจุบบันที่เธอได้พบเจ้า7พี่น้อง

เป็นฝันที่แปลก?...

ในพริบตาความมืดก็ถูกแสงสว่างพุ่งเข้าโอบล้อมจนไม่อาจลืมตาสู้
เมื่อรอสักพักให้สายตาชินกับสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนกระทันหัน เธอจึงค่อยๆลืมตาขึ้น...

ภาพที่เห็นไม่ใช่พื้นที่สีดำโล่งไร้ทิศทาง
หากแต่เป็นมหาสมุทรสีดำกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ท้องฟ้าสีขาว และจันทราสีทมิฬ....

"หือ?"

ฉันก้มมองตัวเองที่อยู่ในชุดกระโปรงตัวยาวกร่อมพื้นสีดำ...ฉันใส่สีขาวไม่ใช่หรอ?

ตอนที่ก้มหน้าอยู่ จู่ๆก็มีระลอกคลื่นเล็กๆแผ่มาจากด้านหน้า ฉันเลยเงยหน้าขึ้นดู

ร่างของเด็กที่ตัวเท่ากัน ในชุดที่เหมือนกันแต่เป็นสีขาวทั้งตัว...

ผิวขาวเผือกราวกับกระดาษ ผมสีขาวยาวถึงเอว...

ใบหน้าที่เหมือนกับฉันนิ่งงั้น แต่ก็มีรอยยิ้มประดับอยู่จางๆ เธอคนนั้นลืมตาขึ้น

ดวงตาของเธอมันเป็นสีฟ้าเหลือบม่วงทั้งดวง...

[ได้พบกันสักทีนะ]

ร่างสีขาวยิ้มอย่างยินดี ในขณะที่ร่างสีดำกำลังสับสน

[เธอคงจะสับสนสินะ...ฉันมาเพราะเหตุผลนั้นแหละ]

ร่างสีขาวยกมือขึ้นวาดไปในอากาศหนึ่งที

ชุดโต๊ะกลมและเก้าอี้ราวกับที่ประทับของราชาสีขาวและดำปรากฏขึ้น
บนโต๊ะกลมยังมีชุดนํ้าชาและขนมวางอยู่ด้วย....

[มาสิ นั่งคุยกันพลางจิบชากับดีกว่า]

ร่างสีขาวยิ้มอ่อนโยน เชื้อเชิญให้ร่างสีดำมานั่งฝั่งตรงข้าม

ร่างในชุดดำลังเลชั่วครู่แล้วจึงเดินมานั่งดีๆ
ร่างในชุดขาวเห็นแบบนั้นก็นั่งลงบ้าง

ชาสีขาวไม่ทราบชนิดถูกรินในถ้วยสีดำ
กลิ่นหอมหวานที่ไม่รู้จักอบอวลไปทั่ว ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย

เธอรับถ้วยชาสีดำมาและจิบเบาๆ

หวาน...

ส่วนอีกคนก็ทำเช่นเดียวกันพลางระบายยิ้มก่อนจะหันมามองเธอ

[เริ่มจากอะไรดีล่ะ?]

ร่างในชุดดำคิดชั่วครู่

"เธอเป็นใคร?"

[ฉันก็คือเธอ]

ร่างสีขาวตอบด้วยรอยยิ้ม

"ฉันไม่เข้าใจ"

นัยน์ตาสีดำสนิทมองอีกฝ่ายอย่างสับสน

[อืม...งั้น ฉันคือตัวตนของเธอ]

"นั่นก็ไม่เข้าใจ อธิบายมาเลยดีกว่า"

ร่างสีขาวได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะเบาๆแล้วสูดหายใจเฮือกหนึ่ง

[ฉันคือความทรงจำในอดีตชาติของเธอ ฉันคือเรื่องราวของเธอในทุกชาติภพ ทั้งความทรงจำ ความสามารถ ทักษะ นิสัย บุคลิก ทุกๆอย่างในทุกชาติที่เธอเกิดและตาย หลอมรวมกันเป็นตัวฉัน]

ร่างในชุดขาวยกถ้วยชาจรดริมฝีปากสีขาวแล้วจิบเล็กน้อยก่อนจะวางมันลง

[เธอเคยเกิดเป็นนักบวชผู้ชาญฉลาดและเปี่ยมศรัทธา หากแต่ไร้ผู้นับถือ จากนั้นเธอก็ตายลงด้วยโรคร้ายลุกลามไร้หมอคอยรักษา...ต่อมา เธอเกิดเป็นเจ้าชายสูงศักดิ์ด้วยเพราะอำนาจความดีจากชาติก่อน แต่ก็อาภัพ มีคนกลุ่มหนึ่งริษยาจนต้องตายในวัยเด็ก...ต่อมา เธอเป็นชายคณิกา ที่เบื้องหลังเป็นผู้ปลิดชีพตามคำสั่งของผู้ว่าจ้าง แต่ก็เสียท่าจนตายในหน้าที่ ตายอย่างโดดเดี่ยวไร้คนจดจำ...ต่อมา เธอเป็นนักรบชายผู้หาญกล้าและอายุน้อย ผู้คนต่างชื่นชมนับถือ แต่อนิจจา เธอก็ตายในสงคราม ผู้คนโศกเศร้าและบูชาเธอดั่งวีรบุรุษอย่างสมเกียรติ...และสุดท้าย เธอเป็นเด็กหญิงเบื่อโลก มองทุกสิ่งเป็นสีดำและเกลียดชังต่อโชคชะตา สุดท้ายก็ตายลงด้วยอุบัติเหตุ...]

ร่างสีขาวทอดถอนใจ ในขณะที่ร่างสีดำนั้นนั่งนิ่ง

ที่อีกฝ่ายพูดมามันเหมื่อนกับภาพที่เห็นในความมืด
แม้จะเกิดมามีสติปัญญาเฉียบแหลม มีฐานะสูงศักดิ์ มีทักษะมากมาย มีฝีมือและความอาจหาญ เธอก็ตายลงทั้งที่อายุยังน้อย...แม้แต่ชาติสุดท้ายที่ไม่มีอะไรดียังตายไปอย่างอนาถ...

"แล้ว ยังไง? มันเกี่ยวอะไรกับการที่ฉันโผล่มาในโลกนี้ โลกที่มีไททัน...ถ้าจะบอกว่าเป็นอดีตในยุคสมัยไหนก็คงไม่ใช่ ฉันมั่นใจว่าโลกที่ฉันตายไท่มีการบันทึกเรื่องไททันในประวัติศาสตร์"

ดวงตาสีดำหรี่ลง สบกับดวงตาสีฟ้าใสเหลือมม่วงที่มองมาเช่นกัน

[งั้นถ้า ฉันบอกว่าแต่ละชาติที่เธอเกิดและตายนั่นเป็นโลกคนละใบกันทั้งหมดล่ะ?]

"ห๊ะ!?"

[ในทุกชาติ เธอเกิดในโลกใบหนึ่ง ตาย และไปเกิดใหม่ในโลกอีกใบ...แต่คราวนี้เธอไม่ได้เกิดใหม่ เพียงแต่ย้ายที่อยู่มาทั้งร่างและความทรงจำแทนน่ะ]

ยิ่งอีกฝ่ายพูดเธอก็ยิ่งสับสน...
เธอเคยเกิดมาแล้วในโลกทั้ง5ใบ แล้วคราวนี้เธอมาเกิด...ไม่สิ ถูกย้ายมาในโลกใบที่6หรือไง?

[ก็ตามนั้น ส่วนเหตุผลฉันก็ไม่รู้ ฉันเป็นแค่ความทรงจำในทุกชาติของเธอ...อืม จะบอกว่าเป็นบันทึกก็ได้มั้ง?]

"แล้วการที่ฉันสามารถแปลงเป็นไททันได้ล่ะ?"

[ไม่รู้สิ ฉันไม่มีความทรงจำเรื่องนี่เหมือนเธอนั่นแหละ]

เด็กสาวในชุดดำนิ่งไปสักพัก

[เอาเป็นว่า พวกเราเป็นคนๆเดียวกันนะ...นี่ยูริ เธอไม่ได้อยู่คนเดียวนะ]

"เธอ..."

[ฉันคือความทรงจำของเธอนะ แค่ชื่อน่ะรู้อยู่แล้ว~]

ร่างสีขาวลุกขึ้นมา เดินอ้อมไปยืนข้าง์ร่างสีดำที่นั่งมองอยู่แล้วจับมือเล็กพอๆกันขึ้นมาแนบอก

[ฉันดีใจนะ ที่ได้เจอกับเธอ ต่อจากนี้ไปฉันจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไปนะ...ขอให้รู้ไว้ว่าแม้ฉันจะออกไปในโลกข้างนอกนั้นไม่ได้ แต่ฉันยังอยู่ในจิตวิญญาณของเธอนะ]

ร่างสีขาวยิ้ม ร่างสีดำลุกขึ้น ชุดโต๊ะชาหายไปเหลือเพียงร่างทั้งสองกลางมหาสมุทรสีดำ

"ถึงจะยังงงๆแต่ก็พอเข้าใจล่ะมั้ง? เออนี่ ฉันเพิ่งคิดได้ว่าตัวเธอเหมือนกับฉันในร่างไททันเลยนี่?"

ยูริว่าพลางถอยออกมามองสำรวจคนตรงหน้า แม้จะรูปร่างหน้าตาเหมือนกัน แต่ผิวสีขาวและตาสีฟ้าเหลือบม่วงทั้งดวงนั่นทำให้อดคิดไม่ได้

[อืม จะว่าไปก็จริงนะ....]

"อืม...."

ทั้งคู่เงียบไป

"เฮ้อ!! ช่างแม่ง!!!"/[เฮ้ออ~ ช่างมันแล้วกัน!]

ทั้งคู่พูดออกมาพร้อมกันแถมยังเท้าเอวอย่างเหนื่อยๆเหมือนกันก่อนจะพากันระเบิดหัวเราะออกมาอย่างสุดจะกลั้น

"5555+ เชื่อแล้วว่าเธอคือฉัน!"

[โอ๊ย! ไม่เคยได้หัวเราะแบบนี้มานานแล้วนะ 555+]

ทั้งสองคนหัวเราะกันอย่างเอาเป็นเอาตาย
ผ่านไปสักพักจึงหยุดลงแม้จะมีเสียงกลั้วหัวเราะนิดหน่อยก็เถอะ

[ได้เวลาไปแล้วนะ~]

"เอ๋! อะไรกัน"

เด็กสาวชุดดำพองแก้ม อุตสาห์คุยกันถูกคอแล้วเชียว

[55+ ฉันไม่หายไปไหนหรอกนะ เรายังสื่อสารกันได้ตลอดนั่นแหละ]

มือขาวๆลูบบนหัวสีดำของอีกฝ่ายอย่างยิ้มๆ

"ก็ได้(=3=)"

[บายนะ เดี๋ยวจะติดต่อไป^^]

"ชิ"

ร่างในชุดขาวถอยออกมาเล็กน้อย
ประตูสีเงินสูงกว่า10เมตรสลักลายงดงามค้อยๆโผล่ขึ้นมาจากผืนนํ้า

"แล้วเจอกัน~"

[อื้อ~]

ร่างเล็กสีดำเดินไปที่ประตูเงิน
บานประตูจึงค่อยๆเปิดออก แสงสีขาวสาดส่องจนทางพล่าเลือนแต่เธอก็ยังเดินต่อไป

[อ๊ะ! แย่ล่ะ!!]

อยู่ๆร่างสีขาวก็วิ่งมาหยุดอยู่หน้าประตูเพราะไม่อาจก้าวออกไปได้แล้วตั้งท่าตะโกนเข้าไป
หวังว่าจะได้ยินนะ...

อีกด้าน ยูริกำลังพยายามเดินฝ่าแสงแสบตานี้ แต่ฉับพลันก็ไดยินเสียงจากด้านหลังแบบไม่ค่อยประติดประต่อ

[ยู....!!!!! ฉั----.เป็น....ชา---นะ!!!!!!]

"ห๊ะ!??"

อยากจะหันไปถามแต่ตัวเธอก็ถูกแรงดึงมหาศาลฉุดออกมา
และสติก็ดับวูบไป....





























"อือ...."

ฉันลืมตามาด้วยอาการมึนๆจนอยากอ้วก...

ให้ตายเถอะ ฝันเหมือนจริงชะมัด...แต่ส่วนหนึ่งในใจก็เชื่อว่ามันเป็นเรื่องจริง

แล้วประโยคสุดท้ายนั่นอะไรน่ะ???

ฉันสะบัดหัวไล่ความมันงง เลิกคิดให้ปวดหัวแล้วลุกขึ้นนั่ง

เอ๊ะ?

ฉันก้มมองแขนขาวซีดของใครอีกคนที่พาดตัวฉันอยู่

"พี่สาว?"

เบลเฟนอนกอดเธอไว้...จะลุกยังไงล่ะฟะ

ฉันค่อยๆแงะร่างของเบลเฟออกอย่างแผ่วเบาจนกระทั่งออกมายืนอยู่ข้างเตียงได้

"เกาะแน่นจริงวุ้ย"

พึมพัมอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะเดินไปล้างหน้าแล้วหยิบเสื้อผ้ากับอุปกรณ์อาบนํ้าที่เบลเฟเตรียมให้ตั้งแต่เมื่อคืนเพื่อไปอาบนํ้าที่แม่นํ้าลับที่แอสโมสบอก

"ตี5งี้คงไม่มีใครบ้ามาอาบนํ้าแบบเราหรอมั้ง"

ฉันรีบจัดการธุระส่วนตัวแล้วใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว...แต่ว่านะ

"ไอ้ชุดโลลิต้านี่มันอะไรฟะ? สั้นชิบ!!"

ถึงมันจะเป็นสีดำแบบที่ฉันชอบ แต่ความยาวของชุดกระโปรงที่ยาวแค่ครึ่งขาอ่อนที่คืออะไรวะคะ!?

ชิ คิดในแง่ดี พี่เบลเฟก็ดูแล้วน่าจะมีแต่แนวนี้ ช่วยไม่ได้ ดีกว่าไม่มีอะไรใส่แล้วกัน

ฉันกลับมาที่ห้อง(ของเบลเฟ)แล้วพบว่าเจ้าของห้องยังไม่ตื่น

ฉันเอาพวกอุปกรณ์อาบนํ้าไปเก็บที่

หมับ!!

"เฮ้ย!!" (อุทานได้สมหญิงมากลูกแม่=_=)

แขนขาวซีดของใครอีกคนในห้องเข้ามาสวมกอดจากทางด้านหลังจนเผลอทำของตกพื้น

พอคิดดูแล้วในห้องนี้ก็มีแค่เธอกับ...

"เบลเฟ?"

"งืมม~ หอมจังน้าา~~"

เบลเฟซุกหน้าลงกับซอกคอขาวแล้วสูดดมอย่างหลงใหล

ยูริขนลุกพรึบ พยายามขืนตัวออกจนสะดุดขาอีกฝ่ายแล้วล้มลงทับร่างที่สูงกว่า

"อ๊ะ! ขอโทษ...ค่ะ....."
"คิก~ เป็นอะไรไปหรอจ้ะ~ นิ่งเลยนะ"

นัยน์ตาสีดำสนิทเบิกกว้างจ้องมองคนใต้ร่างที่ยิ้มหวานให้อย่างขบขัน...

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เธอนิ่งไป...

แต่เป็นแผ่นอกแบนราบที่มีกล้ามเนื้อและซิกแพ็คอ่อนๆพอเป็นลูกดูดีที่ปรากฏสู่สายตาเพราะเสื้อเชิ้ตที่อีกฝ่ายใส่ดันไม่ติดกระดุม!!!

"พ พี่ เบลเฟ...เป็น..."

ยูริเหงื่อตก คิดย้อนไปตั้งแต่โดนเป่าหู จับมือถือแขนและถูกนอนกอดทั้งคืนพลางค่อยๆลุกขึ้นมาแล้วก้าวถอยไปเมื่ออีกฝ่ายก็ลุกขึ้นแล้วเดินมาหาพร้อมรอยยิ้มหวาน

"อ่าฮะ ฉันเป็น'ผู้ชาย'น่ะ~"

พูดจบก็ขยิบตาปิ๊ง(?)ให้หนึ่งทีพร้อมเอื้อมมาเชยคางของร่างที่สูงแค่อกของตัวเอง

ยูริรู้สึกสมองตายไปชั่วขณะก่อนจะปัดมือของ'ชาย'หน้าสวยทิ้งแบบไม่ใยดีแล้ววิ่งออกไปจากห้องด้วยใบหน้าแดงซ่าน...

"อ๊ากกกกกกกกก!!!!!!!! ฉันเกลียดแกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!"

เสียงกรีดร้องปานจะขาดใจดังปลุกพี่น้องอีก6คนขึ้นอย่างง่ายดาย โดย2ใน6นั้นรู้สาเหตุดี

"ขอโทษนะยูจัง/โชคดีนะยัยเตี้ย"

แอสโมสและซาร์ทที่ตื่นมาเพราะเสียงกรี๊ดก็รู้ได้ทันทีว่าร่างเล็กนั้นได้รับรู้ความจริงแล้วก็ต่างพากันขอขมาและอวยพรต่อเธอด้วยใบหน้าแบบคนที่เคยประสบเหตุการณ์เดียวกัน.....

เบลเฟ ผู้ชายหน้าสวย พี่น้องคนที่6ผู้มีรสนิยมแต่งหญิง ชมชอบทั้งชายหญิงและเด็กแบบไม่เกี่ยง ขอแค่หล่อสวยหรือน่ารักเป็นพอ โดยเฉพาะเด็กผู้หญิงนี่ชอบนักแล...

"เบลเฟ เอาอีกแล้วนะ"

มาม่อนที่โผล่หน้าออกมาจากห้องเห็นเบลเฟยืนหัวเราะอยู่หน้าห้องถัดไปก็แขวะขึ้นอย่างรู้ทัน...ก็ยูริไม่ใช่คนแรกที่โดนสักหน่อย...

"ก็แหม~ แต่คนนี้ผมจริงจังนะ~~"

เบลเฟยิ้มหวานให้พี่ชายไม่แท้
มาม่อนกรอกตามองบนแล้วเข้าไปนอนต่อ

"คิก~ หนีไปซะแล้ว แต่ผมก็จะตามเธอจนเจออยู่ดีนั่นแหละ~~"

เบลเฟกลับเข้ามาในห้องแล้วไปยืนพิงข้างหน้าต่างมองพระอาทิตย์ที่กำลังขึ้น

"อะไรที่ผมชอบน่ะ ไม่ปล่อยไปหรอก~"

เบลเฟแลบลิ้นเลียริมฝีปาก
เสียงหวานเกินชายหัวเราะแผ่วเบาเมื่อนึกถึงใบหน้าและกลิ่นหอมหวานแปลกจากร่างเล็กบาง


























ส่วนยูริน่ะหรอ? นางเทเลพอตกลับไปซบอกแม่เสือขาวที่ป่าต้นไม้ยักษ์อยู่น่ะ....

"ฉันเกลียดแก!  ไอ้บ้าวิปริตเบลเฟ!!!!"

ส่วนแม่นางเสือขาวที่อยู่ๆก็โดนพุ่งกอดจนต้องมานอนให้ซบก็ถอนหายใจ
แม้มันจะไม่รู้เรื่องแต่ก็เอาอุ้งมือขาวๆตบปุๆลงบนหัวเธออย่างปลอบใจ....

======================================================

ไหนใครบอกทุ่งลิลลี่? ไม่มีทางซะหรอก!! วะฮ่ะ ฮะฮะฮะ!!!!!!//หัวเราะอย่างสะใจ(?)

ไรท์ : ขอให้สุขสันต์กับ กับดักที่ฉันบรรจงสร้างนะยูจัง~//ยิ้มแสยะ

ยูริ : กรี๊ดดดดดดดดด!!!!!!!!!

ปล. แม่เสือขาว เป็นเสือเผือกที่เธอเคยช่วยจากฝูงหมาป่าตอนที่ยังอาศัยอยู่ที่ถํ้านํ้าตก

==================

รีไรท์ครั้งที่ 1 วันที่ 26/3/60
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 186 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

341 ความคิดเห็น

  1. #327 Noella_Kew (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 22:53
    คิดไว้แล้ว
    #327
    0
  2. #325 อ่านอยู่ในเงา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:07

    อออกทะเล?

    #325
    0
  3. #251 thenovar13srafzx (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 17:04
    it a tarp!! # ตบบ่ายูริอย่างเห็นใจ??
    #251
    1
  4. #221 w'wi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 21:00
    ไรท์ค่ะ คือว่าพล็อตเรื่องนี้ได้เอามาจากเรื่อง "ซวยแล้วครับผมเกิดใหม่เป็นไททัน" รึป่าวค่ะ เพราะคล้ายกันมากเลยค่ะ ยกเว้น ตัวละครหลัก วิธีตาย พลัง แล้วก็ตัวละครบางส่วนเท่านั้นน่ะค่ะ
    #221
    2
    • #221-2 Hamashiro Mikijang(จากตอนที่ 5)
      11 มกราคม 2561 / 23:08
      ไม่คล้ายเลยเน่อวิธีตายมันเป็นแบบนี้มาเกือบทุกเรื่องท่าแนวต่งโลกอะนะ ส่วนพลังไม่คล้ายเลยพลังเรื่อง "ซวยแล้วครับผมเกิดใหม่เป็นไททั่น" เรื่องนั้นเน้นตามสาย ori แต่เรื่องนี้ออกแนว oc แบบเต็มตัวแถมท่าเป็นแนวกลายเป็นไททั่นแบบปริศนาแต่เรื่อง ซวยแล้วครับผมเกิดใหม่เป็นไททั่น นั่นวิญญานมาอยู่ในร่างของโลกไททั่นและโดนตาไททั่นลิงฉีดยาใส่ ไม่มีความเหมือนกันเลยนะเออ
      #221-2
  5. #195 LighttigerWest (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:56
    กะแล้วว่าเป็นผู้ชายยยย ในฐานะทาสสาวดุ้น(?)ไม่มีทางดูไม่ออก 55555//พึ่งมาอ่านค่ะ ตามมาจากหลายๆเรื่อง
    #195
    0
  6. #103 BelieveinHope (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 21:04
    หักมุมมากกกกกกก
    #103
    0
  7. #23 Phonnarai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 17:42
    หักมถมสุดๆ
    #23
    0
  8. #19 lilly dark (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 11:09
    หักมุมได้สะใจมากค่ะไรต์=____=...
    #19
    0
  9. #18 0954313231 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 09:56
    รออ่านอยู่น้าาาาา
    #18
    0
  10. #17 Dream (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 03:25
    ทำใจ...//ตบบ่าแปะๆ
    #17
    0
  11. #16 แมวดำ มุ้งมิ้ง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 21:04
    ทำใจเหอะนะ ยูริ//เอามือตบหัวเบาๆ
    #16
    0
  12. #15 เซน สเตฟานี่ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 17:09
    เอาน่ายูริทำใจเถอะ555
    #15
    0
  13. #14 mikazu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 15:40
    สนุกจังแฮะเรื่องนี้! เราติดตามอยู่น้า~
    #14
    0