[Attack On Titan] ต่างโลก? เอาจริงดิ??

ตอนที่ 17 : เลือกสิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    5 พ.ย. 59

"ฮืม~~"

เสียงหวานทุ้มฮัมเพลงในลำคอเบาๆ ริมฝีปากบางระบายยิ้มในขณะที่นัยน์ตาสีอะเมทิสลายวงนํ้าสวยกำลังจ้องมองภาพของไททันตนหนึ่งที่กำลังยกหินก้อนใหญ่กว่าตัวเองหลายเท่าไปอุดกำแพงที่พัง

ที่เธอมานั่งสบายใจอยู่ตรงนี้ก็เพราะว่าเธอเพิ่งวาร์ปหนีมาหลังจากถูกฟินิกส์เพลิงที่เพิ่งหาทางกลับปราสาทได้หลังจากหลงไปเพราะออกมาตามหาเธอ3อาทิตย์...

ร่างบางในชุดสีดำแดงนั่งอยู่ที่กรอบหน้าต่างของหอคอยที่เป็นมุมอับสายตาของเหล่าทหารอย่างสบายใจราวกับกำลังนั่งดูละครบทหนึ่ง

"เด็กนั่น 'เอเลน เยเกอร์' สินะ~"

ชิรายูกิมองไททันขนาด15เมตรที่ทรุดลงหลังจากอุดกำแพงได้สำเร็จ โดยมีหญิงสาวผมดำสั้นชาวเอเชียที่ใส่ผ้าพันคอสีแดงเข้าไปฟันหลังคอเพื่อดึงตัวเด็กหนุ่มผมสีนํ้าตาลที่หมดสติอยู่ออกมา

"คงต้องหาเวลาไปทักทายหน่อยล่ะนะ~"

ร่างบางยกยิ้มแสยะอวดฟันเขี้ยวทั้งสองข้างก่อนจะลุกขึ้นยืนกางแขนทั้งสองข้างออกแล้วโน้มตัวทิ้งนํ้าหนักไปด้านหน้า
ร่างในชุดดำแดงตกลงมาตามแรงโน้มถ่วงก่อนสายฟ้าสีเงินจะแลนไปทั่วร่างนั้นและหายไปราวกับว่าไม่เคยมีใครอยู่ตรงนั้นมาก่อน...














[ศูนย์บัญชาการทีมสำรวจ]

เอลวินสมิทนั่งหน้านิ่งอยู่ที่โต๊ะของตัวเองเงียบๆพลางอ่านรายงานของเด็กหนุ่มผู้หนึ่งที่สามารถกลายร่างเป็นไททันได้...

เหมือนกับ'เธอ'...

เขาถอนหายใจวางแผ่นรายงานลงแล้วเอนกายพิงไปกับพนักเก้าอี้

ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนเขาก็ไม่สามารถลืมเธอคนนั้นได้ และลูกน้องคนหนึ่งของเขาเองก็ด้วย
ชายผู้ถูกขนานนามว่าแข็งแกร่งที่สุดคนนั้นได้สารภาพว่าเขาเองก็ไม่อาจลืมเด็กสาวผู้เป็นไททันขาวคนนั้นได้

แต่เธอก็หายไปแล้ว และก็กลับมาอีกครั้ง...

เมื่อหลายวันก่อน รีไวล์เข้ามารายงานว่าได้พบตัว'ไททันขาว'ในกำแพง...
เธอเปลี่ยนไปมาก...

ทั้งหมดที่รีไวล์บอกมีแค่นั้น ส่วนรายละเอียดเขาไม่รู้...

เอลวินลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไป เขาต้องการพักผ่อนสักนิด ด้วยวัยขนาดนี้แล้วความเครียดจึงมีผลค่อนข้างมาก เขาควรพักสักนิดแล้วค่อยมาจัดการเอกสารที่กองบนโต๊ะนั่นต่อ...















[คุกใต้ดิน]

เอเลน เยเกอร์...เด็กหนุ่มวัย15กำลังนั่งอยู่กับความคิดของตัวเอง หลังจากที่เขาอุดกำแพงได้เขาก็ยังคงต้องอยู่ที่คุกนี้อีกสักพัก
เห็นว่าวันพรุ่งนี้เขาจะสามารถออกไปอยู่ที่ห้องพักปกติได้

เอเลนจ้องมองมือของตัวเองที่ไม่มีเครื่องพันธนาการเหมือนวันแรกๆอย่างเหม่อลอย

เขาเป็นตัวอะไร หรือเป็นใครกันแน่?

แล้วพลังนี่อีก...

"หวัดดี~"

"เหวอ!!!!!"

เด็กหนุ่มสะดุ้งเฮือกเสียหลักกลิ้งตกเตียงเมื่อรู้สึกตัวว่ามีใครอีกคนอยู่กับเขาด้วย

"คิก~ ขวัญอ่อนจังน้าา~~"

เสียงหวานทุ้มมีเสน่ห์ดังขึ้นอีกครั้ง เอเลนหยัดตัวลุกขึ้นแล้วถอยไปด้านหลังจนเกือบสุดผนังห้องขังอย่างระแวดระวัง

ตรงหน้าเขาคือผู้หญิงผมขาวสั้นประบ่าไฮไลท์สีแดงที่มีดวงตาสีม่วงแปลกในชุดสีดำแดงกำลังนอนควํ้าเอามือทั้งสองคํ้าใต้คางแล้วมองมาที่เขาอย่างขบขัน
ส่วนขาทั้งสองก็งอขึ้น ตีขึ้นตีลงราวกับเด็กที่กำลังเล่นสนุก

"เธอเป็นใคร!?"

"อืม~ นั่นสิน้าา~"

กวนประสาท!!!

นี่คือสิ่งที่เด็กหนุ่มคิดขึ้นทันทีที่สิ้นเสียงของผู้หญิงคนนั้น

"เหอะน่า~ มานั่งนี่สิ ข้าแค่มาเยี่ยมเฉยๆเองน้าา~~"

หญิงสาวลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิแล้วเอามือที่ถูกคลุมด้วยแขนเสื้อยาวจนมิดตบๆพื้นที่เตียงข้างๆเป็นนัยว่าให้มานั่งด้วยกัน

"มีอะไรก็พูดมาเลยเหอะน่า!!"

"เป็นเด็กเป็นเล็ก พูดจาให้มีหางเสียงหน่อยเซ่!"

หญิงสาวมุ่ยหน้าแต่ก็ยังคงยิ้มอยู่ เธอกอดอกแล้วมองเด็กหนุ่มตาเขียวที่มองเธออย่างกับแมวขู่หมา(?)

ในที่สุดเอเลนก็ยอมแพ้แล้วไปนั่งข้างๆเธอ แต่เว้นระยะออกมาจนถึงปลายเตียงในขณะที่เธอนั่งอยู่หัวเตียง...

หญิงสาวถอนหายใจในความระแวงเกินเหตุแล้วเริ่มบทสนทนา

"ข้าคือชิรายูกิ ยินดีที่ได้รู้จัก~"

"เอเลน เยเกอร์...ครับ"

เอเลนเติมหางเสียงหลังจากที่ได้รับแรงกดดันแปลกๆ(?)

"อือฮึ~ เอเลนเป็นไททันสินะ ฉันมาเพราะเรื่องนี้แหละ~~"

"หมายความว่ายังไง...ครับ"

"อืมม ก็แค่จะบอกว่า ข้าช่วยเจ้าได้น่ะนะ~~"

"ห๊ะ!!!!!"

เอเลนปรี่เข้ามากระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายอย่างลืมตัวแล้วเขย่าไปมา

"มีวิธีทำให้ผมกลับไปเป็นมนุษย์หรอครับ!!! ต้องทำยังไงครับ!!! นี่!!!!!!"

"โว้ยยยย!!!! ปล่อยข้านะ!!!!"

"อ็อค!!"

หญิงสาวได้ทำการ'ยันโครม'เด็กตาเขียวออกไปจนเขากระเด็นตกเตียงกลิ้งกลับหลังไปติดลูกกรง(...)

ชิรายูกิมองเด็กหนุ่มที่นอนเอาขาพาขึ้นไปเหนือหัวจากการกลิ้งกลับหลัง(?)พลางจัดคอเสื้อที่หลุดลุ่ย

"ข้าไม่ได้บอกว่าจะทำให้เจ้ากลับไปเป็นมนุษย์สักหน่อย ข้าบอกว่าจะ'ช่วย'เจ้าต่างหาก"

เอเลนลุกขึ้นมาเอามือกุมแถวๆอกที่โดนถีบแล้วเดินมานั่งที่เดิมก่อนจะถามอีก

"ช่วยยังไงไม่ทราบ"

"พูดจาไม่น่ารักเลยน้าา~"

"ทำไมผมต้องน่ารักด้วยเล่า!!!"

"ช่างเถอะ~ ที่บอกว่าช่วยน่ะ คือข้าจะช่วยเจ้า'ควบคุมพลังไททัน'ต่างหาก~"

"จะสอนผมหรอ? เธอเนี่ยนะ??"

"เห็นแบบนี่ข้าก็เป็น'ตำนาน'ของทีมสำรวจเลยน้าา~"

"เอ๋???"

หญิงสาวยกยิ้มกว้างเมื่อคิดถึงตอนที่บุกมาทลายทีมสำรวจกับเหล่าพี่นองไม่แท้ทั้ง7

เอเลนจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างตกตะลึงระคนไม่เชื่อ
เขาเองก็เคยได้ยิน'ตำนานอสูรคลั่ง'ที่มาบุกทลายปราการทีมสำรวจจนย่อยยับจนแทบจะถูกทางการยุบทีมไปอยู่รอมร่อ แต่ก็อยู่รอดมาได้จนทุกวันนี้

เด็กหนุ่มมองหญิงสาวดวยสายตาแข็งกร้าว ถ้าสิ่งที่เธอพูดเป็นความจริง เธอก็ต้องเป็นหนึ่งในคนที่ไปทลายทีมสำรวจแน่นอน ตัวเขาที่เชิดชูทีมสำรวจพอมารู้แบบนี้ก็อดที่จะโกรธแค้นคนตรงหน้าไม่ได้

"โฮะโฮ่~ สายตาดีนี่พ่อหนูน้อย~~"

ชิรายูกิยิ้มแสยะ เธอพอรู้มาบ้างว่าเด็กหนุ่มตรงหน้านั้นชื่นชอบทีมสำรวจแค่ไหน ก็ไม่แปลกหรอกที่จำมีท่าทีแบบนี้

'เห็นแล้วมันรู้สึกตื่นเต้นดีชะมัด~'

รอยยิ้มแสยะของหญิงสาวยิ่งทำให้เอเลนรู้สึกไม่ดีกับเธอขึ้นไปอีก
เขาไม่ชอบรอยยิ้มที่ราวกับเย้ยหยันโลกทั้งใบแบบนั้น...

"แล้ว~ เจ้าจะตกลงรึเปล่า เจ้าหนูไททัน~?"

"ผมไม่ใช่เจ้าหนูนะ!!!!"

"อายุแค่15-16 สำหรับข้าเจ้าก็เป็นแค่เจ้าหนูล่ะน่า!! เอ้า!!! ตอบมาซะ ข้าไม่มีเวลาแล้วนะ!!"

เอเลนสะอึก จริงอยู่ที่เขารู้สึกเกลียดเธอคนนี้หลังจากที่รู้ความจริง แต่เขาก็อยากจะควบคุมพลังนี้ให้ได้ เขากลัวว่าเขาจะเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมาแล้วทำร้ายมิคาสะกับอาร์มินและคนอื่นๆซึ่งเขาไม่ต้องการ

เด็กหนุ่มลังเลสองจิตสองใจระหว่างปฏิเสธแล้วคลำทางเอาเองกับยอมรับคนที่เกือบทำลายทีมสำรวจที่เขาเทิดทูนมาให้ช่วยสอนเขา

ชิรายูกิหาวออกมาเล็กน้อยแล้วลงจากเตียงมายืนประจันหน้ากับเด็กหนุ่ทที่สูงกว่าเธอเล็กน้อย

"นับถึง3นะ ข้ารีบ 1!!"

"ฮ เฮ้ย!!? เดี๋---"

"2!!!!"

เอเลนอ้าปากพะงาบๆมองคนที่กำลังทำหน้าเหม็นเบื่อนับเลขอย่างอับจนหนทาง

"สา---"

"ตกลง!!!!!"

"ตกลงว่า~?"

"ผมตกลงจะให้เธอช่วย..."

"หึ~ ก็แค่นั้น แล้วเจอกันใหม่นะจ๊ะ~~"

จุ๊บ~

ชิรายูกิยิ้มออกมาเมื่อเห็นท่าทางจนตรอกของเด็กหนุ่มตรงหน้าก่อนจะบอกลาพร้อมกับ'ขโมยจูบ'มาหนึ่งทีแล้วเทเลพอตออกไปทันที ทิ้งให้เด็กหนุ่มผู้มีพลังไททันยืนเอ๋อที่โดนพราก'จูบแรก'ไป ก่อนจะหน้าแดงออกมาและกรีดร้องราวกับสาวน้อยเสียซิง(?)

========================================================

สั้นโคตรๆ(=_=)....

สารภาพว่าตันฟิกค่ะ บวกกับเปิดเทอมแล้วเลยไม่มีเวลาเท่าไหร่นัก และดูท่าแล้วคงจะมีงานเข้าอีกเพียบแน่นอน(ตอนนี้อาจารย์สั่งโปรเจคงานืั้งกลุ่มและเดี่ยวมาแล้ว2-3งาน ฟฟฟฟ)


โอเค พักเรื่องการบ้านดีกว่า

ไรท์มีแพลนจะเกิดฟิกอีกแล้วค่---//โดนรีดเดอร์ปาเกี๊ยะใส่หน้า(?)

แค่คิดเอาไว้เฉยๆน่ะค่ะ

เป็นฟิกTouken Ranbuค่ะ แต่เรายังสองจิตสองใจเพราะไม่เคยเล่นเกมนี้ และเพิ่งมาดูเมะเมื่อไม่นานมานี้เลยไม่รู้จักตัวละครเท่าไหร่(มีจำหน้าได้แต่จำชื่อสลับกันก็มี ถถถ)

โครงเรื่องก็ประมาณว่า ถ้าหากมีดาบ'มิคาสึกิ มุเนะจิกะ'อีกเล่มล่ะ?

แต่ไม่ใช่แค่นั้น เพราะดาบมิคาสึกิเล่มนี้ดันเป็น'ผู้หญิง'ซะนี่

สาวงามนามมิคาสึกิ มุเนะจิกะ ดาบแฝดสาวที่ถูกสร้างขึ้นพร้อมกับมิคาสึกิ มุเนะจิกะ(ชาย) แต่ถูกแยกกันไป

ดาบสาวถูกสร้างให้เหมาะกับผู้หญิง เพราะในตอนนั้นมีหญิงสาวกลุ่มหนึ่งที่ต้องการออกรบช่วยชายหนุ่ม

มิคาสึกิ(หญิง) ถูกสืบทอดมาในตระกูลนักรบรุ่นสู่รุ่น ซึ่งทุกรุ่นผู้ครอบครองดาบจะเป็นผู้หญิงทั้งหมด ก่อนจะสิ้นสุดในรุ่นของผู้สืบทอดคนสุดท้าย มิคาสึกิ(หญิง)ก็ถูกขายไปให้เจ้าหญิงเพื่อเป็นดาบประดับบ้านของหล่อน ก่อนจะสูญหายไปในเหตุการเพลิงไหม้ ก่อนจะถูกพบที่ห้องใต้ดินของปราสาทของเจ้าหญิงคนนั้น

และต่อมาก็ถูกอัญเชิญจิตวิญญาณดาบโดยท่านซานิวะและอยู่กับเหล่าชายหนุ่มในฮงมารุตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ประมาณนี้แหละน้าา~


ส่วนอีกพล็อตนึงก็เป็นป่วยดาบเช่นเดิม แต่เปลี่ยนเป็นซานิวะแทน

หญิงสาวหน้าตายผู้แปลกประหลาด(ในหลายๆความหมาย)

นักเขียนชื่อดังที่ไม่เคยออกสื่อหรือเปิดเผยตัว ใช้ชีวิตได้โคตรลึกลับ

มีแฟนมานับไม่ถ้วน ด้วยหน้าตาที่สวย หุ่นดี และอกสะบึม(?)จึงมีคนมาขายขนมจีบไม่เว้นวัน แต่กลับถูกบอกเลิกในไม่กี่วันต่อมาเพราะเธอมันไร้อารมณ์และจืดชืดอย่างที่สุด ไม่ว่าจะถูกกอดหรือจูบ เธอก็หน้านิ่งได้เสมอ

ชีวิตเธอวนลูปอยู่แบบนั้นจนกระทั่งวันหนึ่ง เธอเกิดอยากศึกษาดาบญี่ปุ่นขึ้นมาเพื่อใช้เป็นข้อมูลเขียนหนังสือ เลยไปที่พิพิธภัณฑ์ดาบแห่งหนึ่ง

เธอได้พบดาบที่ชื่อ'มิคาสึกิ มุเนะจิกะ' ที่ถูกกล่าวขานว่างดงามที่สุดในหมู่ดาบ และในตอนนั้นเองก็เกิดฟ้าผ่าทะลุหลังคาพิพิธภัณฑ์ลงมา(?)ใส่เธอพอดี...

และเธอก็ตื่นขึ้นในอีกสถานที่และกลายเป็นซานิวะแบบงงๆ

ชีวิตการเป็นซานิวะก็ไม่มีอะไรพิเศษนัก นอกจากว่าเธอดันหน้าคล้าย'มิคาสึกิ'เนี่ยสิ

ดาบทุกเล่มที่ถูกเธออัญเชิญจึงทักเป็นเสียงเดียวกันในตอนที่เจอกันครั้งแรกว่า'ท่านมิคาสึกิ!!?'

จ้ะ...



ก็เท่านี้ล่ะน้าา~ แต่แค่ร่างไว้น่ะ ยังไม่ได้ตัดสินใจเลย รีดเดอร์ช่วยเลือกหน่อยจิ(เอาอันเก่าให้จบก่อนไหม=_=)

หากชอบพล็ตเรื่องทั้งสองก็เท้นบอกได้เลยนะจ๊ะ บางทีถ้าผลตอบรับดีไรท์อาจจะลองแต่งมาให้ชมกันสักตอนสองตอนเพื่อชิมลางไปก่อนน่อ~~

แค่นี้แหละ บรัยย~~

[รูปแม่นางนักเขียนหน้าตายที่เผลอวาดออกมา(?)]



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

341 ความคิดเห็น

  1. #178 Peper17 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 13:47
    ไรต์กลับมาได้แล้ววววว//หยิบมีดซ่อนไว้ด้านหลัง
    #178
    0
  2. #173 ใบมิ้น (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 11:23
    อืมๆรอยุนะๆ
    #173
    0
  3. #172 DREW25 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 17:15
    อยากได้แบบสองอะ
    #172
    0
  4. #171 DREW25 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 17:15
    อยากได้แบบสองอะ
    #171
    0
  5. #170 รัตติกาลที่มืดมิด (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 18:35
    กะ กะ กรีดร้องอย่างสาวน้อยเสียซิง เอเลนลูกแม่ม้ายยยยยย//ใครลูกเธอห๊าาาาาาา
    #170
    0
  6. #169 AN_DSBP (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 10:21
    ชอบแบบที่สองงงงงงง
    #169
    0
  7. #168 tekatat (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 09:05
    เรื่องแรกน่าสน เรื่องสองก็น่าสน แต่ ไททันยังไม่มีบทเลยเพ่!!
    #168
    0
  8. วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 06:34
    ชอบแบบที่สองอ่ะไรต์แต่งให้หน่อยจินะๆๆๆ*^*//สายตาลูกแมว
    #167
    0
  9. #166 แมวช่างฝัน (Neko no Yume) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 01:10
    สู้ๆๆนะค่ะ รออ่านค่ะ อิอิ^^
    #166
    0
  10. #164 นูราริเฮียง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 00:33
    ชอบแบบที่สองมากกว่านะ แต่ถ้าจะให้ดีเอาเรื่องนี้ให้จบก่อนดีกว่า กำลังสนุกเลย
    #164
    0
  11. #163 แมวดำ มุ้งมิ้ง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 00:20
    ดีใจมากๆๆๆๆๆๆๆ ที่ไรต์มาอัพ!//กระโดดไปมาพร้อมกับเอฟเฟคทุ่งหญ้าในแดนมหัศจรรย์
    ปล.ไม่อยากได้ชิรายูกิอ่ะ หนูอยากได้ยูริโลลิน้อย(?)แสนน่ารักคืนนน>?<
    #163
    0
  12. #161 นักฆ่าสายลอบสังหาร (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 22:59
    มาอัพแล้วเหรอไรท์~~~~//แสยะยิ้ม พร้อมลับมีด 
    หายไปนานมากกกกกกกเลยนะ //แสยะยิ่มอีกทั้งและเดินเข้าไปใกล้ไรท์
    #161
    2
    • #161-1 Hikari Yuu(จากตอนที่ 17)
      5 พฤศจิกายน 2559 / 23:24
      ใจเย็นนน(^^;)

      เค้าขอโทษษษ เค้ามีเรียนนน เค้ามีภาระกิจจจจ(?) และงานอื่นๆอีกมากมายยย(ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นการพรีเซ้นภาษาอังกฤษแบบไร้โพย...)
      #161-1
    • #161-2 นักฆ่าสายลอบสังหาร(จากตอนที่ 17)
      6 พฤศจิกายน 2559 / 10:54
      เราก็งานเยอะอะ คงไม่ได้อัพเหมือนกันอะ การบ้านเป็นกองภูเขามากกว่างานของรีไวล์(?)
      #161-2