[Attack On Titan] ต่างโลก? เอาจริงดิ??

ตอนที่ 15 : ตัวตน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,294
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    27 ต.ค. 59

ในตอนนั้น...

ตอนที่ชายร่างสูงผู้เป็นมนุษย์คนแรกที่เธอได้พบเมื่อครั้งที่ลืมตาตื่นในโลกนี้...ได้ก้าวออกมาจากกลุ่มควันจากการระเบิด

ฉันรู้สึกถึงอวัยวะภายในที่บิดรัดจนหายใจไม่ออก...

มันเริ่มมีอาการแบบนี้ตั้งแต่หลายเดือนก่อนแล้ว

แต่ดูเหมือนครั้งนี้จะรุนแรงกว่าครั้งไหนๆ

ชายผมดำร่างเล็กที่เดินออกมาอยู่ด้านหน้าพูดอะไรบางอย่าง...แต่ฉันไม่ได้ยินอีกแล้ว

หูมันอื้อไปหมด ลมหายใจก็เริ่มติดขัด...

ฉันถูกดันให้ถอยมาด้านหลัง ใครบางคนพยุงฉันเอาไว้...ฉันยืนไม่ไหวแล้ว

สักพักอากาศรอบตัวก็เริ่มบิดเบือน ละอองสีทองครอบคลุมพี่น้องของฉันก่อนที่ทิวทัศจะเปลี่ยนไป

เราอยู่ในป่า...ที่ไหนสักแห่ง

ฉันได้ยินเสียงของใครสักคนในหมู่พี่น้องเรียกชื่อฉัน...มันแผ่วเบาราวกับเสียงนั้นกำลังตะโกนมาจากที่ไกลๆ

"..."

อ่า ไม่มีแรงเลย

ฉันเผยอปากได้เล็กน้อยแต่ก็พูดอะไรไม่ออก...

อ่า ง่วงจังน้าา...

[หลับซะ ยูริ]

มิเลอร์?

[ผมจะจัดการทุกอย่างเอง...]

ฉันค่อยๆปรือตาลง แสงสีขาวที่เหมือนเกร็ดใสเป็นประกายล้อมรอบฉันไว้ ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป...





















[ลาก่อน...]





















ที่นี่?...

"สวัสดี ตัวฉัน"

ใครบางคนก้าวออกมาจากความมืดที่ล้อมรอบตัวฉันไปทั่วทุกทิศทางจนไม่อาจหาพื้นดิน ท้องฟ้า หรือจุดสิ้นสุดใดๆ

ร่างบอบบางที่ก้าวออกมาเป็นเด็กสาวร่างบางผิวขาวซีด และผมสีขาวยาวลากหายไปในความมืด...

เธอคนนั้นหน้าตาเหมือนฉันทุกประการ ผิดกันแค่เธอมีนัยน์ตาสีม่วงอะเมทิสลายวงนํ้าเรืองรองดูเจ้าเล่ห์ ลึกลับและอ่านไม่ออก
เธอยิ้มบางๆตลอดเวลานับตั้งแต่เธอออกมาอยู่ตรงหน้าฉัน...

"เธอคงกำลังสับสน...ใช่ม่ะ~?"

ฉันพยักหน้าเบาๆ เธอคนนั้นยกมุมปากทั้งสองขึ้นอีกนิดจนดูเหมือนเป็นการแสยะยิ้มก่อนจะยื่นมือที่ขาวซีดยิ่งกว่าฉันออกมา

"ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ฉันจะตอบคำถามทุกอย่างเอง"

นํ้าเสียงหวานทุ้มดังเป็นจังหวะเนิบนาบแต่ไม่น่ารำคาญ เสียงของเธอทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายและสงบ ฉันเลยจับมือของเธอแผ่วเบา

เสียงดังราวกับกระจกแตก...รอยร้าวปรากฏขึ้นบนพื้นผิวสีดำรอบด้าน
รอยร้าวแตกเปรี๊ยะลากยาวไปเรื่อยๆจนกระทั่งฉากสีดำแตกเป็นเศษละออง

และกลายเป็นทิวทัศของทุ่งหิมะขาวโพลนและท้องฟ้าสีเทาที่กำลังโปรยละอองนุ่นสีขาวลงมาบางเบา

ต้นไม้ที่ไม่รู้จักขึ้นอยู่ประปราย มันมีลำต้นสีดำใหญ่แค่ข้อมือของเธอ สูงสองเมตร และออกดอกสีแดงสดตัดกับพื้นหลังที่เป็นสีขาว...

เด็กสาวที่เหมือนกับฉัน เธอยิ้มให้และดึงมือของฉันไป
เราเดินฝ่าทุ่งหิมะที่สูงแค่ตาตุ่มไปเรื่อยๆ ตลอดทางที่เดิน...ไม่สิ ตลอดทางที่เท้าของเด็กสาวที่จูงฉันอยู่เหยียบย่างไป ปรากฏเป็นทางเดินที่ทำจากนํ้าแข็ง เป็นลวดลายเกร็ดหิมะสวยไปตลอดทาง
จนกระทั่งมาถึงศาลาสีขาวหลังหนึ่ง

พวกเราเดินเข้าไป เด็กสาวเชิญให้ฉันนั่งก่อนจะรินชาร้อนให้

"ดื่มสิ ถึงเธอจะไม่รู้สึกหนาวแต่มันก็เข้ากับบรรยากาศดีนะ"

ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าฉันไม่รู้สึกหนาวเลยก่อนจะมองไปรอบๆที่เห็นเพียงทางที่เต็มไปด้วยสีขาวกับต้นไม้แปลกๆสีดำประดับดอกไม้สีแดง...

อ่า นึกออกแล้ว นั่นคงจะเป็น 'ฮิกันบานะ'

ดอกไม้แห่งความตาย...

"ตอนนี้เธอเริ่มถามได้เลยนะ"

ฉันหันกลับมามองเธอ

"เธอเป็นใคร?"

"ฉันคือเธอ..."

"เหมือนมิเลอร์หรอ?"

"ไม่ใช่หรอก~"

เธอยิ้ม ว่าแต่มิเลอร์หายไปไหนเนี่ย?

"ถ้าจะถามถึงมิเลอร์ละก็ เขาก็อยู่ในความทรงจำของเธอไง~"

ฉันขมวดคิ้วไม่เข้าใจ ในมือโอบถ้วยชาที่อุ่นไว้

"มิเลอร์คือความทรงจำของเธอ มันก็ถูกแล้วที่เขาจะกลับสู่เธอ...กลับไปเป็นความทรงจำ ไม่มีร่างกายหรือตัวตน~"

"จะบอกว่าเขาหายไปแล้วงั้นหรอ?"

"อันที่จริง เขาควรหายไปตั้งแต่หลายเดือนก่อนแล้ว แต่ก็ยังฝืนอยู่จนวินาทีสุดท้าย"

งั้นไปความรู้สึกที่อวัยวะภายในบีบรัดกับอาการหายใจไม่ออกนั่นคือผมกระทบจากการฝืนอยู่ของมิเลอร์หรอ?

"อธิบายง่ายๆ จิตของมิเลอร์ได้กลับสู่สมองของเธอในฐานะความทรงจำทั้ง5โลก ดังนั้นเขาจึงหายไปแล้วไง"

"แล้วที่บอกว่าเธอคือฉันล่ะ? เป็นความทรงจำเหมือนมิเลอร์รึไง??"

ฉันทำใจยอมรับเรื่องที่มิเลอร์หายไปแล้วและกลายมาเป็นความทรงจำในหัวของฉันได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมาสนใจเธอตรงหน้าที่นั่งจิบชาสบายใจเฉิบ

"ไม่ใช่ ฉันคือเธอจริงๆ เป็นบุคลิกที่2 เป็นตัวตนจริงๆของเธอ ประมาณนั้น~"

เธอคนนั้นยักไหล่อย่างไม่หยี่ระแล้วพูดต่อ

"ฉันถูกสร้างขึ้นจากความรู้สึกนึกคิดต่างๆมากมายที่เธอพยายามเก็บกดเอาไว้ เธอกักขังความคิดความรู้สึกมากมายไว้ที่นี่...แดนเหมันต์"

ฉันหันมองรอบๆอีกครั้ง คราวนี้ฉันรู้สึกได้ถึงความหดหู่ ความเศร้า ความทรมาน ความน้อยใจ ความเกลียดชัง...

แม้แต่ความรักที่เบาบาง...

"และฉันคือตัวตนนั้นของเธอ...รู้ไหม มันเหงามากเลยนะ ตัวฉัน"

มุมปากของเธอตกลงเล็กน้อย หางคิ้วตกลง แววตาสีสวยนั่นสั่นนิดๆก่อนจะกลับมายิ้มหวานเหมือนเดิม

"นี่เป็นการพบกันครั้งแรก เธออาจต้องการเวลาในการทำความรู้จักกับฉัน~"

"ถ้าสรุปง่ายๆคือ เธอเป็นด้านมืดของฉัน ที่ฉันเก็บกดไว้ในขณะที่ฉันไม่รู้ตัวสักนิดใช่ไหม"

"ประมาณนั้น~"

ฉันทำความเข้าใจกับตัวเอง

พอนึกย้อนไปจนถึงตอนที่ยังเป็นเด็กหญิงวัย11ปี เธอเกิดมาในสังคมที่ค่อนข้างเลวร้าย

พ่อและแม่จากไปเพราะอุบัติเหตุ เหลือเพียงพี่ชายที่แก่กว่า5ปีกับตัวเธอเองในวัย4ขวบ

ความโศกเศร้า ความทุกข์...

เธอกับพี่ชายย้ายไปอยู่กับปู่ย่าจนฉันอายุได้10ปี ปู่กับย่าก็จากไป...
พี่ชายที่ตอนนั้นอายุ15ก็เริ่มไม่เหลียวแลฉัน และตีตัวออกห่าง
แต่ก็ยังคงทำงานพิเศษเพื่อเลี้ยงฉันในฐานะพี่ชายที่ดี

การจากลา ความเสียใจ ความน้อยใจ...

ฉันอยู่อย่างโดดเดี่ยว สิ่งต่างๆมากมายหล่อหลอมให้ฉันเป็นคนเฉื่อยชาค่อนไปทางเย็นชา...สร้างกำแพงขังตัวเองจากสิ่งรอบกายที่ล้วนเป็นเรื่องโกหก

ความเหงา การหลอกลวง สังคมเสแสร้ง...

ในเมื่อทุกอย่างไม่เป็นไปดั่งที่หวัง ฉันก็ขี้เกียจจะหวังอะไรแล้ว

ละทิ้งจิตใจ ไม่เหลียวแลใคร...

และในที่สุดฉันก็ตาย โดยที่ไม่ได้บอกลาพี่ชาย...
อา...หมอนั่นจะเป็นยังไงนะ เสียใจที่ฉันจากไปรึเปล่า...ไม่สิ หมอนั่นรู้รึเปล่าเถอะว่าเธอตายแล้ว...

ฉันที่นั่งคิดอยู่เริ่มมีนํ้าตาไหลออกมา

ทั้งๆที่ไม่เคยแคร์ใคร แต่พอนึกถึงพี่ชายแล้วมันปวดใจชะมัด...

ความรักที่เบาบาง....

ฉันยอมรับว่าฉันรักพี่ รักมาก ถึงเขาจะเฉยชากับฉัน ฉันก็รักเขา

เขาเคยเป็นพี่ชายแสนดีที่รักฉันยิ่งกว่าใคร...

"เธอกำลังทำให้ที่นี่ปั่นป่วนนะยูริ"

เสียงของอีกคนที่นั่งมองอยู่ก่อนดังขึ้น เรียกสติของฉันที่เริ่มจมกับอดีต
ฉันเงยหน้ามองรอบด้าน พายุหิมะก่อตัวขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกลนัก มันพัดพาหิมะเป็นเกลียวขึ้นไป

"สงบใจหน่อยตัวฉัน เดี๋ยวมันก็หายไป~"

ฉันเริ่มสูดหายใจ สงบสติอารมณ์ แล้วพายุนั่นก็หายไป

"ฉันดึงเธอมาที่นี่ไม่ใช่ให้มารำลึกความหลังนะ แต่เพื่อให้เธอยอมรับตัวฉันต่างหาก~"

"ยอมรับ?"

"ใช่ ยอมรับความเจ็บปวด ความทรมาน ความโศกเศร้า และความรู้สึกทุกอย่างของเธอที่เธอพยายามปิดกั้นมัน"

"แต่..."

"จะหนีอีกหรอยูริ...เธอหนีมากี่ครั้งแล้วนะ~?"

ฉันสะอึก...ฉันมักจะหนีทุกครั้งที่สู้ไม่ได้ หรือไม่ยอมรับอะไร

ฉันไม่อยากเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่มีวันเอาชนะ จึงหนีออกมา

เหมือนกับที่ฉันเก็บกดทุกอย่างที่เลวร้ายเอาไว้ที่นี่ จนเกิดเป็นบุคลิกที่2คนนี้ขึ้นมา

"เธอหนีไม่ได้ตลอดยูริ จงยอมรับและเข้าใจซะ..."

เธอเว้นจังหวะ นัยน์ตาสีม่วงสวยจ้องลึกมาในตาสีซีดของฉัน

"ยอมรับฉันซะ ยูริ"

เธอคนนั้นมาอยู่ข้างๆฉันเมื่อไหร่ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็ถูกกดในนอนราบไปบนที่นั่งตัวยาวและกว้างพอจะนอนได้
มือขาวราวกับหิมะของคนตรงหน้ากดไหล่ฉันไว้ในขณะที่ขาก็กดขาของฉันไว้เช่นกัน

"คิดว่าการทำใจยอมรับสิ่งที่ตัวเองพยายามหนีมันง่ายนักรึไง!?"

ฉันตะเบงเสียงใส่ในขณะที่พยายามดันเธอออก แต่คนข้างบนยังคงนิ่งและใช้ดวงตาสีสวยมองลงมา

"เป็นคนที่หัวดื้อจังนะ~"

เธอฉุดฉันให้ลุกนั่นนั่งในขณะที่เธอยังคร่อมตักฉันอยู่

"ยูริ เธอไม่อาจอยู่ได้ถ้าเธอยังไม่ยอมรับความมืดในใจตน เธอจะไม่รอดเอานะ"

ฉันมองคนที่นั่งครอมอยู่ เธอหลุบตาลงก่อนจะตวัดขึ้นมองฉัน

"ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว"

เธอพูดออกมาแผ่วเบา แต่ฉันที่อยู่ใกล้ย่อมได้ยิน

ฉันรู้สึกผิดในใจ การหนีปัญหาและขังทุกอย่างไว้ในจิตใจทำให้ตัวฉันอีกคนเกิดขึ้นมา...และฉันก็ปล่อยให้เธอต้องทนทุกข์กับสิ่งดำมืดที่ฉันสร้างขึ้น

"ขอโทษนะ.."

ฉันก้มหน้าลง เธอเอาหน้าผากมาแนบกับหน้าผากฉันเบาๆ เราพิงหัวกับสักพักเธอถึงเอ่ยออกมา

"อื้อ ขอแค่เธอยอมรับฉัน และเรียนรู้ที่จะรับมือกับสิ่งต่างๆก็พอ"

"ขอโทษสำหรับที่ผ่านมานะ ฉันจะยอมรับทุกสิ่งและไม่หนีหรือเก็บกดไว้อีก"

ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่เป็นสีเทาก็ใสกระจ่าง แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งทุ่งหิมะที่แซมด้วยสีดำแดงของฮิกันบานะไปสุดลูกหูลูกตา

"งั้น ฉันจะทำการรวมจิตใจกับเธอนะ ยูริ"

"หือ??"

"คล้ายหลอมวิญญาณของมิเลอร์นั่นแหละ แต่ฉันจะไปเป็นบุคลิกและความนึกคิดกับความสามารถบางอย่างของเธอน่ะ"

ฉันพยักหน้ารับ ฉันกำลังต้อนรับบุคลิกใหม่เข้ามา

ตัวตนจริงๆของฉัน...

เธอเอามือแตะอกฉันตรงตำแหน่งหัวใจ บางอย่างมากมายปรากฏขึ้นในหัวใจก่อนที่ร่างตรงหน้าจะโปร่งแสงขึ้นและหายไป

ฉันนั่งนิ่งสักพักก่อนจะแสยะยิ้มออกมาตามนิสัยใหม่ที่ได้รับ

"มาเร็วไปเร็วจังน้า ตัวฉัน~ เอาเถอะ เธอก็อยู่กับฉันแล้วนี่นะ~"

ฉันยกมือลูบตรงตำแหน่งหัวใจแล้วคลี่ยิ้มบาง

"อืม ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ฝึกวิชาในนี้เลยแล้วกัน ยังเหลือเวทย์บางบทกับการสู้ศึกสงครามนิดหน่อยจากโลกใบเก่าด้วยนี่เนะ~"

พอพูดจบฉันก็เดินอย่างอารมณ์ดีไปนอกศาลาแล้วเริ่มฝึกทันที

เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่อาจทราบ น่าจะเกือบปีนึงได้แล้วตามที่เธอนับ ในขณะที่ฝึกอยู่ ฉันก็คิดว่าเปลี่ยนชื่อดีไหมน้าา อยู่ๆความคิดนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว
ตอนนั้นที่เจอเอลวินครั้งแรกแล้วบอกว่าชื่อยูริน่ะ เธอแถสดล้วนๆ เลยจำใจใช้ชื่อนั้นเพราะขี้เกียจเปลี่ยนแล้ว...

ฉันหยุดการฟันดาบสองมือแล้วยืนคิดแทน

อืม ชื่อใหม่หรอ...

นัยน์ตาจากที่เคยซีดใสกลับเริ่มเป็นลายวงนํ้าและมีสีม่วงเข้มขึ้นกวาดมองทั่วพื้นที่ก่อนจะยิ้มออกมา

"งั้นเอาเป็น'ชิรายูกิ'(หิมะขาว)แล้วกัน"

สถานที่นี้มีแต่หิมะและต้นไม้แปลกๆ ไหนจะสีผมสีผิวที่ขาวได้ขาวดีนี่อีก ชื่อเหมาะดีในหลายๆความหมาย

ฉันฝึกต่ออีกนิดหน่อยจนศึกษาทุกเรื่องจากโลกทั้ง6 (รวมโลกไททันและโลกธรรมดาตอนอายุ11) ได้ทั้งหมดแล้ว เหลือก็แต่โลกที่2 ที่เป็นเจ้าชายแต่ดันตายก่อนวัยอันควร เลยไม่มีอะไรให้ศึกษาเยอะนัก

นี่ก็คงนานมากแล้ว รีบตื่นดีกว่า

เปลือกตาบางเลื่อนลงปิดทับดวงตาสีม่วงอะเมทิสดูเจ้าเล่ห์ลึกลับก่อนที่ทุกสิ่งจะดับมืดไป....


=======================================================

สรุปคือนางโดนบุคลิกที่2ของตัวเองที่ไม่รู้ว่าไปสร้างไว้ตอนไหนเรียก

ก่อนจะยอมรับความจริงอันโหดร้าย(ในหลายๆอย่างที่เธอเก็บกดไว้)

และรวมถึงตัวตนจริงๆของเธอด้วย

เธอไม่ใช่คนดีขนาดนั้น ตัวจริงที่อยู่เบื้องลึกในจิตใน นางค่อนข้างโหดสัสและSพอสมควร(?)

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มาสั้นๆนะคะ

ไรท์จะไม่ได้อัพบ่อยๆแล้วนะคะ วันที่31ไรท์เปิดเทอมค่ะ แต่ไรท์ก็ยุ่งๆมาตั้งแต่วันที่25แล้วเลยหายไปราวๆ3-4วัน(จำไม่ได้)

ราตรีสวัสดิ์ จุ๊บ~
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

341 ความคิดเห็น

  1. #203 alice1507 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 23:41
    อย่างกับโตเกียวกูล แนวนี้ก็ใช้ได้ Ok เลย อ่านไป จินตนาการไป ฮึๆๆ
    #203
    0
  2. #151 ◆Holding On Forever◆ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 22:18
    เพิ่งเข้ามาอ่าน ชอบอ่ะ >< ไม่รู้จิ เพราะมันมีแนวที่เราชอบด้วยมั้ง แต่ไม่อยากให้นาวนิสัยยังงี้เลยอ่ะ เราชอบนิสัยเก่าของนางมากกว่า ;-; 
    #151
    0
  3. #150 เนยนี้ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 12:54
    จะรอดูว่า จะเป็นยังไง นางจะหายทุกข์มั้ย ใช้เป็นปีคงไม่หายมั้ง? นางเป็นซะขนาดนั้น
    #150
    0
  4. #149 เนยนี้ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 12:52
    นางไม่ใช่คนดี แล้วนางจะดีเมื่อไหร่ ต้องทำยังไงนางจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม ไม่ใช่คนเก็บกดแบบนี้และตายด้าน 555555 จะรอดูน้าา
    #149
    0
  5. #147 แมวดำ มุ้งมิ้ง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 09:53
    จำไว้นะลูก นี่คือฟิคไททัน
    สนุกจัง รีบๆมาต่อนะ
    #147
    0
  6. #146 MIdnightKori (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 06:21
    เริ่มห่างไกลจากฟิคไททันไปมากจนกลายเป็นแฟนตาซีแล้ว
    ปล. สนุกมากค่ะจะรอนะ
    #146
    0
  7. #145 whiteroseyuri (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 02:37
    นี้มันตี2..
    #145
    0