[Attack On Titan] ต่างโลก? เอาจริงดิ??

ตอนที่ 12 : ความรู้สึก...ก็แค่ไม่อยากเสียเธอไป และ ไม่เข้าใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,922
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    20 ต.ค. 59

เอลวิน สมิท

เขาคือหนึ่งในทหารสังกัดทีมสำรวจที่มีคะแนนในระดับกลาง ไม่โดดเด่นอะไร

ในตอนนั้นที่ได้ออกปฏิบัติภารกิจสำรวจนอกกำแพงครั้งแรก พวกเราสามารถฝ่าไปถึงป่าต้นไม้ยักษ์ได้ ซึ่งถือเป็นระยะทางที่ไกลพอสมควรสำหรับทหารใหม่

แต่ เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น...

พวกเราที่กำลังพักกันอยู่บริเวณลานโล่งกลางป่าต้นไม้ยักษ์ถูกจู่โจมโดยไททันขนาด5เมตร...

มันฆ่าหัวหน้าทัพของพวกเขาไป

เขายอมรับว่าในตอนนั้นเขากลัวมันมากๆ...

อยากหนี...

ไม่เอาแล้ว...

แต่ก็ได้แต่คิด ขาของเขามันไม่ขยับเลยสักนิด

เขาได้แต่ยืนมองเพื่อนในหน่วยถูกจับกินไปทีละคนๆ...

จนสุดท้ายก็เหลือแค่เขา

ตัวเขาที่เพิ่งรู้สึกตัวก็ได้ตัดสินใจสู้เป็นครั้งสุดท้าย...

เขาวิ่งไปรอบๆ หลบฝ่ามือใหญ่ยักษ์ที่ไล่ตามจับเขาจ้าละหวั่น

เขายิงสลิงของเครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติไปที่ต้นไม้และเหวี่ยงตัวไปเหนือหลังคอของมันและพยายามจะฟันลงไป

แต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเขาสักเท่าไหร่ มันหลบได้ทุกครั้ง

และในที่สุดเขาก็พลาด...

ในตอนที่กำลังสิ้นหวังและสาปแช่งไททันอยู่ในใจ เสียงอัสนีบาทก็ฟาดลงมา มันดังก้องไปทั่วผืนป่าจนเขาหูอื้อไปชั่วขณะ...

ร่างสีขาวค่อยๆเดินออกมาจากทิศทางหนึ่ง...

ไททันหญิงสีขาวสูง15เมตรจ้องมองมาที่เขา...ไม่สิ เขาไม่รู้ว่าเธอกำลังมองอะไร ดวงตาของไททันหญิงตัวนั้นมีสีฟ้าใสเหลือบม่วงทั้งดวง...

แปลก...

หลังจากนั้น เจ้าไททันที่จับเขาอยู่ก็ปล่อยมือ

เขายิงสลิงไปเกาะที่ต้นไม้อย่างรวดเร็วเพราะกลัวตกลงไปและเงยหน้ามองดูไททันสีขาวที่ยืนนิ่งมองไททันที่ตัวเล็กกว่ามากกำลังวิ่งเขาไปจะกินตน...

กระแสไฟฟ้าสีเงินแล่นไปมาส่งเสียงเปรี๊ยะๆที่ท่อนขาขวาของไททันหญิง ก่อนที่มันจะยกขาขึ้นเตะตัดคอของไททันตัวเล็กจนหัวหลุดกระเด็น

แต่ไททันขาวก็ยังตรงไปกระทืบซากนั่นซํ้าจนแน่ใจว่าตายสนิท...

เขาเหม่อไปชั่วครู่ก่อนจะตกใจจนลืมตัวคลายสลิงออกจากต้นไม้เมื่อหันมาเห็นดวงตาสีสวยแปลกกพลังมองอยู่ในระยะประชิด

มือขาวเผือกก็ยื่นมารับเขาไว้และนำมาปล่อยให้ลงยืนที่พื้น...

เขาที่ถูกไททันปฏิบัติแบบนั้นก็เหวอไป ก่อนจะเอ่ยคำน่าอายที่อยากจะตบหน้าตัวเองสักที...

แต่ ไททันขาวกลับหัวเราะขึ้นมา...

หลังจากนั้นเราก็คุยกันจนรู้ว่าไททันขาวมีชื่อว่า'ยูริ'
เขากำลังบอกทางให้เธอพาไปส่งที่ปากทางของป่าต้นไม้ยักษ์ตามความต้องการของเธอเอง

และเราก็แยกจากกัน...

เขากลับมาที่กำแพงพร้อมรายงานสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ไม่ได้กล่าวถึงไททันสีขาวตนนั้น...

หลังจากนั้นมาเขาก็ตั้งเป้าว่าจะแข็งแกร่งขึ้นเพื่อพายยูริมาที่นี่ และให้ผู้คนยอมรับในตัวเธอให้ได้...

แต่...เวลาผ่านไป ตั้งแต่นั้น เขาก็ไม่เคยได้พบเธออีกเลย...

หรือว่าวันนั้นที่เจอกันเขาจะฝันไป?

ไม่ เขาไม่ได้ฝัน

เขาตัดใจ เลิกที่จะแอบลอบไปหาเธอยามที่ออกสำรวจนอกกำแพง และทุ่มพยายามสร้างตัวจนไต่เต้าขึ้นเป็นผู้บัญชาการกองทหารทีมสำรวจ...

รอก่อนนะ เขาจะไปรับเธอแน่นอน...

วันนี้ เขาออกมาซื้อของเข้าหน่วยกับเพื่อนสาวแว่นผู้คลั่งไคล้ไททัน ฮันจิ

เพราะเขารู้สึกเบื่อนิดหน่อยที่ต้องทำงานเอกสาร พอฮันจิมาช่วนไปซื้อของก็เลยตามมาแบบไม่อิดออด...ถึงแม้เขาอาจจะกลายเป็นเบ้ถือของให้ยัยสี่ตาก็ตาม

เขาที่เดินเหม่อเลยไปชนเด็กร่างบางคนหนึ่งเข้า

เป็นเด็กสาวร่างเล็กบางที่สูงไม่ถึงอกเขาด้วยซํ้า

ในตอนแรกดวงตาสีดำนิลนั่นมองเขาอย่างตื่นตกใจก่อนจะกลับมาเป็นปกติ และวิ่งจากไปพร้อมกับลากชายเล็บแดงท่าทางหงุดหงิดเข้าบาร์ไปอย่างรวดเร็ว...

ไม่เคยพบ แต่รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด...

เขาสั่งคนให้แอบสืบข่าวเด็กคนนั้นแบบลับๆ

จนได้รู้ว่าเธอชื่อ'ยูริ' อาศัยกับ7พี่น้องนักสังหาร...

บังเอิญรึเปล่า...

เขาตามสืบเด็กคนนั้นเรื่อยๆ หลายครั้งมีรายงานว่าอยู่ๆเธอก็หายไปจากสายตา หาเท่าไหร่ก็หาไม่พบ บางทีก็มีพฤติกรรมแปลกๆอย่าง ชอบสอดสายตาไปมาเหมือนหลบหนีอะไรเวลาออกมาเดินตลาด เป็นต้น

ไม่กี่วันต่อมา เขาออกสำรวจนอกกำแพงและมีทหารใหม่อย่าง'รีไวล์' และเพื่อนอีกสองคนของเขาไปด้วย นอกนั้นก็มีฮันจิ และมิเกะติดตามมาด้วย

พวกเขาและรีไวล์มุ่งหน้าเข้าป่าต้นไม้ยักษ์...

เขาแอบหวังลึกๆว่าอาจจะเจอร่างสีขาวของไททันตนนั้น แต่ก็ไม่เป็นแม้แต่เงา...

ในตอนนั้นเอง เสียงสายฟ้าฟาดก็ดังก้องมาจากทางนอกป่า เขาเห็นประกายสีเงินไกลๆ...

ใช่แน่ๆ!!!

เขารีบบึ่งโดยใช้เครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติกลับมา แต่ก็โดนชายร่างเล็กพุ่งแซงหน้าไป

สักพักเขาก็มาถึง รีไวล์ยืนอยู่ไม่ไกลจากเพื่อนทั้งสองและกำลังมองบางสิ่งอยู่ตรงนั้น...

ร่างสีขาวนั่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ครั้งนี้ดูแปลกไปเพราะเธอเอาเกราะหน้าออก...ใบหน้าของเธอไม่ต่างจากมนุษย์มากนัก เธองดงามและมีเสน่ห์สำหรับเขา...

เขาเผลอเรียกชื่อเธอออกไป เธอหันมามองเขาสักพักแล้วหันไปดูร่างโชกเลือดทั้งสองที่นอนหายใจรวยริน...

จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นเดินห่างออกไปและใช้ฟันแหลมๆกัดแขนตัวเองจนเลือดสีดำไหลอาบย้อมแขนสีขาวจนดำสนิท

เธอขีดเขียนบางอย่างลงกับพื้นและมาเอาตัวทหารชายหญิงทั้งสองไปไว้กลางวงแปลกๆที่เขียนด้วยเลือด...

และเรื่องอัศจรรย์ก็บังเกิด แสงสีเงินโอบล้อมร่างที่แทบจะไร้ลมหายใจก่อนที่ทุกอย่างจะเป็นปกติ...

เธอช่วยทหารสองคนนั้น

ร่างสูงใหญ่คุกเข่าและล้มลงไปทันที...

เขาจำใจทิ้งเธอเอาไว้...ตอนนี้ยังไม่ได้ เขายังไม่มีอำนาจพอจะพาเธอไป

เขาแสดงความอาลัยออกมาวูบหนึ่งแล้วควบม้ากลับไป ไม่หันมองร่างสีขาวนั้นอีก...

ผ่านมาอีกราวๆเดือนกว่า เขายังคงฟังรายงานการติดตามเด็กที่ชื่อยูริอีก

คราวนี้เธอแปลกไป เด็กคนนั้นมักจะใส่ผ้าคลุมฮู้ดทุกครั้งที่ออกจากบ้านราวกับหลบซ่อนอะไร...
มีรายงานว่าเธอออกมาพบเด็กสี่คนและมอบสมุดบางอย่างให้ จากที่สืบดูอีกก็พบว่าเป็นเหมือนวิธีออกกำลังกายและวิชาต่อสู้เล็กน้อย นอกนั้นก็ไม่มีอะไรมาก...

จนกระทั่งมีรายงานว่าเธอจะออกไปนอกกำแพง...

ความสงสัยเพิ่มพูนมากขึ้น...

เด็กอายุ15-16จะออกนอกกำแพงโดยลำพัง? ทั้งยังเป็นแค่คนธรรมดาเนี่ยนะ

เขามาสืบด้วยตัวเอง และพบว่าเธอเปลี่ยนไปมาก...ผมสีขาวแซมดำและนัยน์ตาสีฟ้าเหลือบม่วงนั่น...

เขาเก็บสิ่งที่สันนิฐานไว้ในใจและสืบเรื่องของเธอต่อ...

รู้สึกว่าจะไปราวๆ2เดือน...

เขารออย่างใจเย็น รอดูว่าเธอจะออกไปยังไง

แต่มันทำให้เขาตื่นตะลึง

ร่างเล็กบางเกิดกระแสไฟฟ้าขึ้นรอบตัวก่อนจะหายวับไป ทิ้งไว้แค่กระแสบางเบาที่จากหายอย่างรวดเร็ว...

เมื่อกี้ ไฟฟ้านั่นเป็นสีเงิน...

จากนั้นเขาก็ได้บอกเล่ากับคนของเขา อันประกอบด้วยฮันจิ มิเกะ และพวกรีไวล์ เรื่องที่เขาสงสัยว่าเด็กที่ชื่อยูริกับไททันขาวคือคนๆเดียวกัน

เขาวางแผนดักเธอที่ป่าต้นไม้ยักษ์เพื่อเจรจาในอีกสองเดือน

สำเร็จ เธอมาจริงๆ แต่พ่วงด้วยชายร่างสูงบางที่มีปีกสีดำทมิฬ...

พวกเขารู้ทันทีว่าชายคนนั้นไม่ใช่มนุษย์

ครั้งนี้เธอดูไม่เป็นมิตรนัก เธอคงรู้แล้วว่าเรารู้ว่าเธอคือไททัน

เราจับทั้งสองมาและแยกออกจากกัน

ชายร่างสูงบางถูกจับตรึงด้วยโซ่ล็อกที่คอและข้อมือข้อเท้า

ขึ้นชื่อว่าปีศาจยังไงก็ไว้ใจไม่ได้

ปีศาจนั่นอาละวาทตะโกนสาปแช่งเขาและกระชากโซ่ไปมา แต่ในท่าทีก้าวร้าวนั่นยังดูหวาดกลัว

เขาปล่อยให้เป็นหน้าที่ของรีไวล์ในการเค้นข้อมูลและมานั่งรอที่ห้องประชุม ผ่านไปหลายชั่วโมงรีไวล์ก็ลากคอปีศาจตนนั้นมา

เจ้านั่นก้มหน้าไม่มองใคร รีไวล์รายงานว่ามันไม่พูดอะไรเลยนอกจากเรียกหา'นายท่าน'ไปมาซํ้าๆ...

สักพัก เด็กสาวผมขาวก็เข้ามา ปีศาจร่างบางก็โผไปกอดอย่างหวาดกลัว

เธอปลอบมันอย่างอ่อนโยน...ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นรอยชำตามตัวเจ้านั่นก่อนที่ความกดดันจะเข้าครอบงำห้องทั้งห้องจนเพื่อนสาวผมแดงของรีไวล์ถอยไปด้านหลัง

เขาเจรจากับเธอ ถึงจะฟังดูเห็นแก่ตัวที่ใช้มนุษยชาติมาอ้าง แต่เขาก็แค่อยากให้เธอมาอยู่ในสายตา อยู่อย่างปลอดภัยข้างกายเขา...

...เราเจรจาล้มเหลว...

เธอโกรธมากจากคำขู่ยั่วยุจากรีไวล์ และเกือบจะพังที่นี่ทิ้ง

และในตอนนั้นก็มีบางอย่างพุ่งไปปักหลังคอของเธอ หลังจากนั้นเธอก็หมดสติและมีใครบางคนในชุดสีดำมารับเธออกไป...

เขาเสียเธอไปอีกแล้ว...














รีไวล์

เขาเป็นอันธพาลแห่งเมืองหลวง...

ในใต้ดินนี้ไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้

เขาไม่เคยแพ้และไม่คิดที่จะแพ้ให้ใคร

กระทั่งวันหนึ่ง มีคนจ้างวานให้สังหารพ่อค้าคนหนึ่ง เงินดีงานง่าย เขารับคำทันที...

แต่ทว่า พอมาถึงที่พัก'สินค้า'ของพ่อค้านั่น เขากลับพบเจ้านั่นนอนไหม้เกรียมอยู่กับซากลูกน้องตัวเอง

เขาหันกลับมาเมื่อรู้สึกถึงใครอีกคน

เด็กผู้หญิงที่ตัวเล็กกว่าเขา ผมดำยาว ผิวขาวซีดดูท่าทางขี้โรค ดวงตาสีดำสนิทฉายแววเฉื่อยชาออกมาตลอดเวลา...

น่าสนใจ...

และก็ได้รู้ว่าเธอชื่อ'ยูริ' เธอต้องการกุญแจไขสิ่งที่ล่ามคอเธอออก

เขาเลยเดินไปค้นตัวเจ้าพวกที่เป็นซากไหม้ๆก่อนจะโยนกุญแจให้

เด็กนั่นบิดคอนวดไหล่จนพอใจแล้วเดินไปที่กองซากพวกนั้น...

เจ้าพ่อค้านั่นยังไม่ตาย

เขากำลังจะพุ่งไปทำงานของเขา แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเด็กคนนั้นชี้ไปที่ร่างของเจ้านั่นและยิงบางอย่างออกไป

เจ้านั่นกระตุกสองสามทีก่อนจะแน่นิ่งไป...

เขาพุ่งไปหาเด็กนั่นแบบไม่ลังเล...อะไรกันที่ฆ่าเจ้านั่น?

แต่ เขาที่ไม่เคยแพ้กลับเสียท่าให้เด็กผู้หญิงตัวเล็ก...

เป็นครั้งแรกที่โดนผู้หญิงต่อยจนปากแตก...

สักวันเขาจะเอาคืน!

หลังจากนั้นเขาก็โดนยัดเข้าทีมสำรวจ

กระทั่งเขาได้ออกทำภารกิจ แต่มันผิดพลาด ฟาร์ลันและอิซาเบลโดนโจมตี แต่กลับมีไททันสีขาวปรากฏตัวออกมาช่วยไว้...

สายฟ้านั่น....

ช่างคุ้นเคย....

และไททันขาวก็ได้รักษาชีวิตของเพื่อนทั้งสองของเขาไว้ก่อนจะล้นนอนไป

เขามองเอลวินที่แสดงท่าทีราวกับรู้จักกับไททันขาว แล้วยังสายตาอ่อนโยนนั่นด้วย...

น่าสงสัยจริงๆ...

และแล้ว เอลวินก็บอกข้อสันนิฐานของเขาและอีกสองเดือนให้หลังเราทั้งหมดก็ไปล้อมจับเธอได้สำเร็จ...

เขาพุ่งไปฟันแขนเธอจนเลือดสีดำแปลกไหลอาบ...เขาไม่อยากทำ แต่เพื่อลดกำลังเธอและหยุดการเคลื่อนไหวเลยต้องทำ...

เขามองชายร่างสูงที่อยู่กับเธอ ก่อนหน้านี้เขาเห็นมันกางปีกสีดำ...

ปีศาจสินะ...

เราจับเธอมาขังแยกไว้

เจ้าปีศาจนั่นอาละวาทตลอดเวลา ทำท่าจะพังกรง เราจึงล่ามมันเอาไว้

เอลวินให้เขาเค้นข้อมูลเจ้านี่.แต่ไม่ว่าทำยังไงมันก็ไม่พูด แต่พึมพัมว่า'นายท่าน'ไม่ขาดปาก...

น่าโมโหชะมัด...

พอมาที่ห้องประชุม เจ้าปีศาจก็พุ่งไปกอดร่างบางทันที เธอปลอบมันอย่างอ่อนโยน...

เขามองอย่างหงุดหงิด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

จากนั้นเด็กนั่นก็ชะงักไป...เธอเปลี่ยนเป็นเย็นชา และแผ่กลิ่นอายชวนคลื่นไส้จนอิซาเบลสั่นกลัว...

ก็แค่สัตว์เลี้ยงบาดเจ็บ จะโกรธอะไรนักหนา...

การเจรจาไม่สำเร็จ ยัยเด็กนั่นไม่คิดจะร่วมมือตั้งแต่แรก และบอกจะหายไปพร้อมๆกับเจ้าปีศาจนั่น...

น่ารำคาญ!

เขาเอาหนี้ติดค้างอย่างการที่ยัยนั่นต่อยเขาปากแตกมาอ้างเพื่อรั้งเธอ

มันฟังดูงี่เง่าที่เขาจะอ้างแบบนั้น แต่เพื่อรั้งเธอไว้...สักนิดก็ยังดี ต่อให้มันโง่เขลาเห็นแก้ตัวแค่ไหนเขาก็จะรั้งเธอไว้....

ไม่เข้าใจตัวเองเลย...

แต่เธอก็ยังแสดงท่าทางยียวนจนเขาหมดความอดทน เผลอมือพลั้งปากขู่ฆ่าสัตว์เลี้ยงนั่นไป

เหตุการณ์เลวร้ายลงเรื่อยๆ...

เขาที่ไม่เคยแพ้แต่ต้องยอมให้กับเธอคนเดียว...

เขาเงยหน้ามองเธอ เธอกดสายตาลงมองเขา นัยน์ตาสีซีดไร้แววดูว่างเปล่าและไร้ความรู้สึกทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะ'กลัว'จากเบื้องลึกของจิตใจ...

จนกระทั่งอะไรบางอย่างทำให้เธอสลบแล้วถูกชายชุดดำเอาตัวไปและหายไปอย่างไร้ร่องรอย...

ชิ! หนีไปอีกแล้ว

======================================================

หลังจากตอนที่แล้วทีมสำรวจ โดยเฉพาะเอลวินและรีไวล์ได้โดนแบนแทบไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด(?)

ในตอนนี้มาสั้นๆ เป็นความรู้สึกลึกๆ(มั้ง)ของสองหนุ่มผู้ถูกแบน

อ่านเม้นไปก็ขอขมาเฮียวิกกับเฮย์โจว์ไป(TvT)

ขออภัยที่ทำให้หมั่นไส้กันนะคะ(แต่แอบสะใจเล็กๆ)

สุดท้ายนี้นอนหลับฝันดี จุ๊บ~~
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

341 ความคิดเห็น

  1. #108 Kurorushi Yuki (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 14:06
    มาอัพต่อไวๆนะ~Fighting!
    #108
    0
  2. #107 aumchik (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 01:46
    ทำไมทำกับเฮียวิกสำอรแบบนี้~~หนูแจนคะมารับภรรยา(เรฟ)ด้วยค--แค่กๆลืม-.,-
    #107
    1
    • #107-1 Dieing-Alone(จากตอนที่ 12)
      23 ตุลาคม 2559 / 17:24
      ทำไมเห็นคำว่าภรรยาแล้ววงเล็บชื่อลูกชายเรา----
      #107-1
  3. #106 BelieveinHope (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 21:51
    คงจะไม่ใช่ฮาเร็มนะ555
    #106
    1
    • #106-1 Hikari Yuu(จากตอนที่ 12)
      22 ตุลาคม 2559 / 01:31
      ข้อนี้กำลังคิดค่ะ 555+
      #106-1
  4. #98 beelovemeetoo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 16:15
    รีบๆอัพน้าไรท์ อย่าให้ยูริเข้าทีมสำรวจนะ อยู่กับเจ็ดมือสังหารยังจะดีกว่าอีก
    #98
    0
  5. #97 DREW25 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 14:01
    โอม ตอนใหม่จงมา
    #97
    0
  6. #96 Mazato Yume (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 13:44
    สู้ๆค่ะไรท์~
    #96
    0
  7. #94 Noboru Naya (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 10:36
    แฮกๆ อ่อนแบนให้5%เปอร์เซนพอ เพราะพวกเอ็งเห็นแก่ตัว(โดนถีบ) อัพเร็วๆน้า
    #94
    0
  8. #93 MIdnightKori (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 09:43
    ไม่ต้องเกิดก็ได้เอาไปไกลๆเลย ไรท์มาอัพต่อเร็วๆนะรออยู่
    #93
    0
  9. #92 marsmahik (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 09:16
    ยังไงก็ได้ฉันไม่สนใจแล้ว อัพเถอะน่ามาต่อเรฌวค่า
    #92
    0
  10. #91 tingtingg4213 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 08:50
    ไม่ให้อภัยค่ะ(ใครเขาขอให้อภัย? 555 =_=)....ทำร้ายน้องเรฟเคะน้อยของเราอ่ะ! จะรู้สึกยังไงก็เรื่องของวิกกับเตี้ย....เราไม่ยุ่ง มุ่งแต่เรื่องเรฟ 555
    มาต่อเร็วๆน้าาา~~
    #91
    1
    • #91-1 Dieing-Alone(จากตอนที่ 12)
      23 ตุลาคม 2559 / 17:24
      เรฟไม่เคะนะคะ---
      #91-1
  11. #90 beelovemeetoo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 07:41
    อัพต่อเร็วๆน้าไรท์จัง
    #90
    0
  12. #89 แมวดำ มุ้งมิ้ง (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 07:36
    รู้สึกว่าตอนนี้ทั้งเฮียวิกและเจ้สำอรน่าสงสารหรือน่าสมเพสดี
    #89
    0