[Attack On Titan] ต่างโลก? เอาจริงดิ??

ตอนที่ 1 : อะไรคือการที่โดนสิบล้อสอยแล้วไปโผล่ต่างโลก(วะ)คะ?? (Re)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,670
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 261 ครั้ง
    26 มี.ค. 60

ฉันเกลียดโลกนี้...

โลกที่เต็มไปด้วยสิ่งเดิมๆ การใช้ชีวิตวนลูปเดิมๆและคนหน้าเดิมๆ

ทุกคนล้วนใส่หน้ากากเข้าหากัน หาผลประโยชน์จากอีกฝ่ายและเสพสุขราวกับปลิงสวะ

เมื่อหมดประโยชน์แล้วก็ถูกเขี่ยทิ้ง กดหัวให้จมดินจนไม่อาจเงยหน้าสู้แสงแดดที่สาดส่องให้แสงสว่างแก่โลกนี้อีก...

ฉันคือหนึ่งในนั้น...

ผลัก! ตุบ!!

"นี่ๆ รู้ใช้ไหมว่าตัวเองทำผิดอะไร?"
"..."
"อะไรกัน อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ? ฉันเป็นเพื่อนเธอนะ สิ่งที่ฉันทำน่ะเพื่อเธอทั้งนั้น"

ยัยนั่นยิ้ม มันจะเป็นรอยยิ้มที่น่ารักมากถ้าฉันไม่ได้โดนยัยนั่นลากคอมาโยนใส่ห้องนํ้าหลังโรงเรียนแบบนี้...

"เอ้านี่ ถ้าสารภาพมาฉันจะให้อภัยก็ได้น้า~ ก็เธอเป็นเพื่อนรักของฉันนี่~"
"..."

ยัยนั่นฉุดให้ฉันยืนขึ้นจากพื้นห้องนํ้า โชคดีที่มันเป็นห้องนํ้าเก่าไม่มีใครใช้มาหลายปี ที่พื้นเลยมีแค่คราบฝุ่นดำๆ ไม่เปียกแฉะโสโครกเหมือนห้องนํ้าในอาคารเรียน

ฉันลุกขึ้นตามแรงฉุดนั้นอย่างว่าง่าย...ยังไงก็หนีไม่ได้นี่...ก็ได้ ฉันแค่ขี้เกียจ...มันก็เท่านั้น คุณจะดิ้นรนให้เปลืองแรงทำไมหากฝ่ายตรงข้ามมีพวกเป็นขบวนอยู่หน้าห้องนํ้าในขณะที่ตัวเองไม่มีใครเลยล่ะ? เหนื่อยเปล่าเห็นๆ

"ที่นี้บอกได้รึยังว่าเธอคุยอะไรกับยัยพี่ฟ้านั่น เธอก็รู้นี่ว่าฉันกับยัยพี่ฟ้านั่นเป็นอริกันน่ะ หืม~"

ยัยนั่นเอาแขนพาดคอฉันอย่างสนิทสนม กลิ่นนํ้าหอมฉุนกึกลอยหึ่งออกมาจนฉันแทบอาเจียน...นี่ขนาดใส่ผ้าปิดปากกันไว้แล้วชั้นนนะ

ส่วนพี่ฟ้าที่ยัยนี่พูดถึง พี่ฟ้าเป็นดาวโรงเรียนนี่ล่ะ สวย อ่อนโยนและใจดี และอีกข้อคือพี่เขาเป็นเพื่อนกับพี่ชายของฉัน พวกเรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก รักกันเหมือนพี่น้องท้องเดียว
แล้ววันนี้พี่ฟ้าเขามาคุยกับฉันเพราะพี่เขาไปรู้มาจากเพื่อนที่เป็นสายข่าว? เรื่องที่ฉันโดนกดขี่จาก'เพื่อนแสนดี'ที่ยืนยิ้มแป้นอยู่ข้างๆ

อ่ะนะ แล้วบังเอิญว่ายัยเน...ยัยคนนี่ที่กอดคอฉันเนี่ย ดันเกลียดขี้หน้าพี่ฟ้าสุดๆ อ่อ ยัยเนไม่รู้ว่าฉันกันพี่เขาสนิทกันนะ
ส่วนสาเหตุก็ง่ายๆ พี่ฟ้าเขาสวย แถมนิสัยดีเลยมีหนุ่มๆชอบเยอะ รวมทั้งรุ่นพี่ที่เนแอบชอบ ก็ยังไปสารภาพรักกับพี่ฟ้า ถึงจะโดนปฏิเสธแต่รุ่นพี่คนนั้นก็ยังขอเป็นเพื่อนกับพี่ฟ้าและชอบพี่ฟ้าอยู่ดี

ส่วนยัยเนก็แค้นฝังใจ เลยตั้งตัวเป็นศัตรูกับพี่ฟ้า แต่ก็ได้แค่ลอบกัด เพราะพี่ฟ้าเขามีพวกทั้งโรงเรียน...ถึงแม้ว่าพี่เขาจะไม่รู้ตัวก็เถอะ

"เอ้า! ตอบสิใบ้กินหรอ!?"

ดูเหมือนเนจะเริ่มหงุดหงิดที่ฉันไม่พูดและเอาแต่เหม่อ
ชิ...น่ารำคาญ

"...แล้ว?"
"โอ๊ย! อีโง่!! กูถามว่ามึงคุยอะไรกันฟังไม่รู้เรื่องหรอห๊ะ!!?"

ยัยนั่นเริ่มกรีดร้องด้วยเสียงแหลมแจ๊น...หนวกหูชะมัด อยากกลับไปนอนแล้วสิ

"...เรื่องส่วนตัว หวังว่าเนจะรู้ว่าเราหมายถึงอะไร"

เหนื่อยชะมัดที่ต้องพูดประโยคยาวๆ(?)
ฉันพูดจบก็ถอนหายใจออกมาทีนึงอย่างเหนื่อยๆ
ด้วยสถานที่ที่ค่อนข้างอับและฝุ่นเยอะบวกกับที่ฉันใส่ผ้าปิดปาก ออกซิเจนเลยไม่ค่อยพอต่อความต้องการของปอดของฉันเท่าไหร่ล่ะมั้ง...ใครมันเลือกสถานที่ฟะ เดี๋ยวแม่ตบควํ่า?

"มึงนี่!! ได้! งั้นมึงก็ไม่ต้องมาเล่นกับพวกกูอีกนะ!!!"
"อ่า..."

เด็กไปรึเปล่าที่เวลาขัดใจก็ตัดเพื่อนเนี่ย? ป.6แล้วนะ??

ฉันพูดสวนไปแบบไม่เสียเวลาคิดสักวิเดียวแล้วเดินเอื่อยๆออกมาทันที ทิ้งให้ยัยเนนกแร้งยืนเอ๋ออยู่ในห้องนํ้าเหม็นอับคนเดียว
ฉันเดินสวนเหล่าลูกสมุนของยัยนั่นออกมาด้วยท่าที่เบื่อโลก สมุนพวกนั้นมองกันไปมาสลับกับตัวฉัน...พวกนี้ก็ถูกกดขี่เหมือนกัน ต่างกันแต่ยัยพวกนี่ขี้ขลาดเกินไปเลยเป็นได้แค่ลูกน้องกระจอก ผิดกับฉันที่ไม่รู้ว่ายัยเนถูกใจอะไรเลยได้เป็นขี้ข้าเบอร์1...เพื่อนสนิทน่ะ

ฉันเดินออกมาจากบริเวณหลังโรงเรียน ระหว่างทางก็ได้ยินเสียงกรี๊ดลั่นดังแว่วมาไกลๆ...ของให้เหล่าสมุนที่น่ารักโชคดีจากพายุอารมณ์ของยัยแร้งทึ้งนั่นนะ










อืม...
ฉันผิดเองที่ประมาทไป

"วันนี้มึงไม่รอดแน่อีหนู!"

"น้องหนูค่ะ..."

"มึงจะชื่ออะไรก็เรื่องของมึง! จบ~ ป่ะ!~?"

กวนส้น-ีน!!!! อะแฮ่ม...เข้าเรื่อง

ดูเหมือนยัยเนจะเจ้าคิดเจ้าแค้นไปหน่อย ตอนเย็นหลังเลิกเรียนยัยนี่เลยดักฉุดฉันเข้าตรอกแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างจากโรงเรียนพอสมควร
และ...โดนรุมล้อมด้วยกลุ่มเด็กสาวที่ดูแล้วน่าจะเป็นรุ่นพี่แถวบ้านของยัยนี่ราวๆ4-5คน โดยที่ข้างหลังฉันคือกำแพงปูนสูงสองเมตรครึ่ง...

หน้าก็ตายหลังก็ตัน เจริญ...

"พี่โฟร์คะ อีนี่แหละที่มันทรยศหนูอ่ะค่ะ"

อืม เสียงตอแหลได้ใจ ขอตบมือให้เลย

"เดี๋ยวพี่สั่งสอนเอง เนยืนดูเฉยๆนะ"

พูดจบพี่สาวสก๊อยเรียกแม่(?)ก็เดินนวยนาดส่ายก้นมาแล้วไม่พูดพรํ่าทำเพลงง้างมืออย่างสูงแล้วฟาดลงมาด้วยความเร็วแบบเน็ต4G(เป็นไงฟะนั่น=_=?)

แต่ ใครจะยืนนิ่งให้โง่ฟะ

ฉันเบี่ยงหน้าหลบด้วยความเร็วเยี่ยงเดอะแฟร---แค่ก!! แล้วผลักพี่สาวสก๊อยออกอย่างแรงไปที่กลุ่มสาวๆด้านหลังแล้วใส่เกียร์แมว...ฉันชอบแมวมากกว่านี่ โอเค ต่อนะ ฉันวิ่งออกจากตรอกนั่นทันที ไล่หลังด้วยเสียงแจ๊นแปดหลอดที่สาดคำสรรเสริญบรรพบุรุษมาอย่างกะสาดนํ้าสงกรานต์

ใครสนล่ะฟะ ฉันวิ่งไปตามทางที่ไม่คุ้นเคย...ไม่คุ้น?.....ชิบหาย ตรูเป็นคนหลงทิศนี่หว่า? ช่างแม่ง!

[ไรท์บรรยาย]

เด็กหญิงผมดำยาวมัดทวิลเทลตํ่าในชุดนักเรียนที่สวมทับด้วยเสื้อฮู้ดแขนยาวที่แทบจะปิดนิ้วจนมิดสีดำ(?)วิ่งเลี้ยวไปเรื่อยๆตามสัญชาตญาน? จนกระทั่งได้ยินเสียงของรถราที่น่าจะมาจากถนนใหญ่เลยวิ่งไปตามเสียงอย่างเร็ว...โชคดีที่เธอเป็นนักกีฬากีฑาเลยไม่มีปัญหากับการวิ่งนานๆเท่าไหร่ ผิดกับพวกสก๊อย...อะแฮ่ม! พวกรุ่นพี่สาวและเพื่อนๆที่น่ารักที่เริ่มจะเหนื่อยและช้าลงเรื่อยๆอย่างเห็นได้ชัด

เด็กหญิงลอบยิ้มใต้ผ้าปิดปากสีดำที่เจ้าตัวชอบใส่เมื่อในที่สุดเธอก็ออกมาถึงถนนใหญ่ได้

เด็กหญิงเดินปะปนไปในฝูงชนมากมายที่เดินจับจ่ายซื้อของข้างทางอย่างแนบเนียนและหายไปในที่สุด...

[น้องหนู บรรยาย]

"รอดแล้วตรู~"

ฉันดึงผ้าปิดปากลงมาสูดหายใจเอาอากาศครู่หนึ่งแล้วดึงมันขึ้นปิดเหมือนเดิม
ให้ตายเถอะนี่ยังเรียกว่าอุ่นเครื่องไม่ได้เลยนะเนี่ย พวกนั้นช้าและอืดอาดยิ่งกว่าเต่าอีก

ฉันหยิบมือถือขึ้นมาใช้หน้าจอดำๆส่องแทนกระจก

ใบหน้าเรียวเล็กที่ถูกปิดไปครึ่งหน้าด้วยผ้าปิดปาก ตากลมโตที่ใต้ตาออกจะคลํ้าๆแต่ไม่น่าเกลียด นัยน์ตาสีดำสนิทไร้แววดูว่างเปล่า ผมสีดำเช่นเดียวกันยาวถึงกลางหลังถูกมัดแยกเป็นทวิลเทลตํ่าดูยุ่งเหยิงนิดๆจากการวิ่ง ผิวดูจะขาวซีดเหมือนไม่ค่อยได้โดนแดด
ดูๆไปก็น่ารักดี แต่เหมือนศพเดินได้มากกว่า...

ชิ สงสัยจะติดบ้านเกินไปเลยไม่ได้ออกไปไหน แต่ก็ดีอย่าง จะได้ไม่ต้องซื้อครีมผิวขาว?

อ๊ะ ไฟแดงแล้วรีบข้ามดีกว่า

ปรี๊นนนนนนนนนน!!!!!!!

เอ๊ะ?...

พลั่ค!!!!

"กรี๊ดดดดด!!! เด็กโดนรถชน!!!"

ภาพที่เห็นคือรถบรรทุกคันใหญ่ฝ่าไฟแดงพุ่งมาที่ฉัน

ร่างของฉันโดนชนกระเด็นไปหลายเมตร

เจ็บ...แต่ร้องไม่ออกแหะ กระดูกก็คงหักไปทั้งตัว...

อ่า ความตายก็ไม่น่ากลัวเท่าไหร่นี่ ดีเหมือนกัน จะได้หลั..บ...ยา.ว สั..ก ที...



























"อาเร๊ะ????"

ฉันลืมตาขึ้นพลางคิดทบทวนในหัวอย่างมึนงง

เมื่อกี้ ไม่ใช่ว่าตรูโดนรถชนกระเด็นหรอกหรอ? แล้วนี่มันที่ไหนฟะ??

หืม? ป่า?? ต้นไม้ยักษ์???

ความฝัน?? หรือว่าเป็นสถานที่ในจิตใต้สำนึกก่อนถูกส่งไปเฝ้ายมบาล?

ฉันยืนขึ้นสำรวจร่างกาย ชุดนักเรียนกระโปรงสีกรมท่ายาวเสมอเข่าชุดเดิม เสื้อฮู้ดกันหนาวสีดำตัวโคร่งที่แขนมันยาวจนปิดนิ้ว เป้สีดำที่มีสมุด3เล่มกับอุปกรณ์การเขียนพ่วงด้วยขนมปังถั่วแดง3ห่อ โดรายากิช็อคโกแล็ต2ห่อและนมจืดกับนํ้าเปล่าอย่างละขวด...ถามว่าทำไมมีของกินเยอะ? คำตอบคือเวลาเหนื่อยฉันจะหิวมากๆเลยต้องพกของว่างไว้ไง? ยังมีโหลลูกอมอีกโหลด้วยนะ นํ้าตาลมันทำให้สมองแล่นน่ะ...โอเค เข้าเรื่องต่อ...

ทุกส่วนของร่างกายก็อยู่ดีไม่บุบสลาย...
จะบอกว่าที่รถชนนั่นเป็นความฝัน? ไม่อ่ะ ฉันยังจำวินาทีที่รถบรรทุกพุ่งมาบดเบียดกับทุกส่วนของร่างกายกับเสียงกระดูกที่ค่อยๆหักทีละท่อนดังป๊อก!กับเลือดที่สาดออกมาจากหัวพร้อมก้อนเนื้อที่เรียกว่าสมองจนเต็มพื้นถนนได้เลยนะ....โอเค ฉันขอโทษหากทำให้ใครกินข้าวไม่ลง

ข้ามมิติหรอ? ถึงจะเป็นไปได้แต่มันก็เชื่อยากนะ...แต่ยังไงซะฉันก็ตายไปแล้วนี่หว่า.....

โอ๊ยยย!!! ช่างแม่ง!!!! คิดไปก็ปวดหัว เรามาสำรวจพื้นที่กันดีกว่----

ตึ้ง!!!!!!

เอ๊ะ??

แผ่นดินไหว?

ฉันค่อยๆหันกลับไปมองด้านหลังของตัวเอง...

สวัสดีชาวโลก....

"เชี่ยยยยยย!!!!!!"

ไอ้นั่นมันตัวอะไรวะคะ!? ไอ้ยักษ์วิตถารที่ยิ้มแป้นราวกับสาวสก๊อยที่อัพรูปอวดฟันเรียงสวยประดับด้วยหล็กดัดสีใหม่ลงเฟสนั่นน่ะ!!!(ดูมันเปรียบ=_=)

วิ่งสิคะจังหวะนี่! รอให้มันแดร๊บหัวคุณหรอ?

ตึ่ง! ตึ่ง!! ตึ่ง!!!

ไม่ต้องตามม๊าา! ตรูไม่พิศวาสเอ็ง!!

"เฮลป์มี!!! ทัสสึเกเตะ!!! ซ่อยข่อยแหน่!!! ช่วยเค้าด้วยยย!!!!" (นางเอกตรู=_=;)

ฉันสติแตกจนพ่นทุกภาษาที่รู้จักแล้ววิ่งติดสปีดสุดชีวิตยิ่งกว่าหนีเจ้าหนี้...อะแฮ่ม!

ดูเหมือนเจ้ายักษ์ฟันสวย?นี่จะติดใจฉันมาก ดูสิ ซอยเท้าวิ่งจนฉันอยากจะร้องขอให้มันสะดุดหินล้มคอหักตายไปซะ!! เห็นใจตรูบ้าง!!! ขาตรูก็สั้น เมิงจะเอาอะไรกับตรู!!!(TvT)

ในความซวยยังมีความซวยบัดซบยิ่งกว่า?

เพราะตรงหน้าฉันคือแม่นํ้ากว้างที่ดูแล้วโคตรลึก...ถึงแม้ว่าฉันจะว่ายนํ้าเป็นแต่ไอ้ขอนไม้ลอยเอื่อยที่จ้องมองมาที่ฉันราวกับจะบอกว่า'โดดลงมาสิอาหารของข้าา'นั่นคืออะไรคะ!!?

ในตอนนี้ฉันโคตรอับจนหนทาง หลังก็แม่นํ้าที่มีไอ้เข้รอจับแดร๊บ หน้าก็มีไอ้ยักษ์ชีเปลือยวิตถารหน้ายิ้ม...

โอ้สวรรค์(?) ทำไมช่างโหดร้ายนัก!? ในเมื่อท่านโหดร้ายกับฉัน ฉันก็จะนับถือซาตานแทนแล้วนะ!!!!

ท่านซาตาน ลูซิเฟอร์หรืออะไรก็ตาม ช่วยเค้าด้วยยยยยย(T[]T)!!!!!

หมับ!

แม้แต่นรก(?)ก็ทอดทิ้งฉ้านนนน!!!!

ไอ้ยักษ์เวรนั่นจับฉันขึ้นมาจ้องตาระยะประชิด
จับเบาๆไม่ได้หรอเฮ้ย!? ซี่โครงจะหักแล้วเนี่ย!!(ถึงจะหักมาแล้วรอบนึงก็เถอะ)

ฉันพยายามขืนตัวไปมาในอุ้งมือของยักษ์ตรงหน้า ทั้งที่รู้ว่าไม่เป็นผล
บ้าเอ๊ย! อุตสาห์รอดมาแล้วรอบนึงนะเฟ้ย! ฉันไม่ยอมตายรอบสองแน่!!!

"อ๊ะ!!"

เปรี้ยง!!!!!!

ด้วยความที่ดีดดิ้น(?)ไม่ดูตาม้าตาเรือ เลยเผลอกัดลิ้นตัวเองเข้าให้...

รสชาติเหล็กแผ่ซ่านไปทั่วปากพร้อมกับความเจ็บแสบและเสียงฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ....แต่ว่านะ....

"อ อะไร เนี่ย..."

ทำไมฉันถึงตัวสูงกว่าเจ้ายักษ์แป๊ะยิ้มนี่ล่ะ?

ตอนที่ยังมึนๆอยู่อะไรบางอย่างในตัวฉันบอกให้ฆ่าเจ้าแป๊ะยิ้มตรงหน้าซะ ฉันเลยยกขาเตะตัดคอมันไปสุดแรง

เปรี้ยง!!! ตู้มม!!!!

ร่างของมันปลิวไปตามแรงของฉันพร้อมคอที่สะบั้นออกมา...

ฉันมองมันสักพักแล้วหันมามองขาของตัวเองที่ค้างในท่าเตะ...

สายฟ้าสีเงินแล่นแปร๊บปร๊าบไปมาบนท่อนขาของฉัน? แต่ก่อนจะได้คิดอะไรต่อเสียงของการขยับก็ดึงสายตาฉันกลับไปที่ร่างที่เพิ่งเตะตัดคอไป... ร่างของมันไหม้เป็นตอตะโกแต่มันยังเคลื่อนไหวได้อยู่

ยังไม่ตาย?

ฉันเดินไปที่มันแล้วกระทืบตรงบริเวณหลังคอตามสัญชาตญาน สำเร็จ มันแน่นิ่งและระเหยเป็นไอไปจนเหลือแต่โครง....

















อืม ฉันกลายเป็นยักษ์?

ไม่อยากเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อ ตอนนี้ฉันนั่งคุกเข่าส่องผิวนํ้าที่สะท้อนร่างยักษ์ที่น่าจะสูงราวๆ15เมตร

รูปร่างดูยังไงก็เพศหญิง อกเอวสะโพก ทุกอย่างสมส่วนเพอร์เฟคจนฉันอิจฉาตัวเองที่ร่างมนุษย์เป็นแค่เด็กไร้สัดส่วนแบบร่างนี้?

หน้าตา...แปลกๆ? เพราะใบหน้าครึ่งล่างเหมือนจะถูกปิดด้วยเกราะสีขาวเหมือนกระดูก? ดูเหมือนผ้าปิดปาก ดวงตาสีฟ้าใสเหลือบม่วงทั้งดวงไร้ตาขาวดูสวยแปลก? ผมสีขาวดูยุ่งๆที่ด้านหลังสั้น แต่ด้านข้างทั้งสองยาวถึงเอว?

ทั้งตัวฉันเป็นสีขาว ดูๆไปเหมือนชุดเกราะของผู้หญิงที่ทำจากกระดูก มั้ง? แม้แต่ขนตายังเป็นสีขาวอ่ะ ยกเว้นเล็บที่เป็นสีดำ

เอาจริงๆนะ ถึงแม้ว่าบางส่วนบนร่างกายอย่างเช่นเอวที่ไม่มีเกราะขาวนั่นก็ยังแข็งและเป็นสีขาวอยู่ดี? แถมมีซิคแพ็คด้วย??

รู้สึกตัวเองบริสุทธิผุดผ่องราวกับเกิดใหม่เลย(?)

ร่างนี้ก็ดีนะ รู้สึกดีสุดๆยิ่งกว่าร่างมนุษย์อีก ชักติดใจแล้วสิ...

โอเค พักเรื่องรูปลักษณ์แล้วมาต่อที่พลังดีกว่า
ฉันมีพลังสายฟ้าแหละ ฟังดูไม่ค่อยเข้ากับร่างนี้เลยใช่ม่ะ? แต่มันเป็นไปแล้ว

ฉันสามารถสร้างกระแสไฟฟ้าและปล่อยออกมาได้ดั่งใจนึกจากทุกส่วนของร่างกาย และพลังไฟฟ้านี่ก็ทำให้ฉันเทเลพอตได้ด้วย...

เมื่อกี้ฉันลองคิดเล่นๆว่าจะสร้างหลุมมิติจากคลื่นไฟฟ้าและปรากฏว่ามันทำได้จริง ผลคือฉันเทเลพอตจากริมแม่นํ้าไปบนยอดไม้ไง...

เล่นเอาเสียววาบเลย...สงสัยต้องฝึกอีกเยอะ

แล้วพอลองฝึกอีกหน่อยก็ได้รู้ว่าปัจจัยหลักที่ทำให้ใช้พลังได้คือจินตนาการ ขอแค่ฉันคิดได้ พลังนี้ก็สามารถตอบสนองฉันได้ ประมาณนั้น

สรุปเรื่องราวคือฉันกัดลิ้นจนกลายร่างเป็นยักษ์เผือกสาวพลังสายฟ้า และยังไม่รู้ว่าจะกลับร่างเดิมได้เมื่อไหร่?

ลองจินตนาการได้ไหมนะ?

เปรี้ยง!!!!

"อืม ได้ด้วยแฮะ แต่มันเอะอะไปหน่อยไหมเนี่ย?"

ฉันที่กลับร่างเดิมโดยเสื้อผ้าร่างกายอยู่ครบทุกส่วนแม้แต่กระเป๋าเป้พึมพัมอย่างขัดใจนิดๆ
แหม เล่นมีสายฟ้าฟาดเปรี้ยงทุกครั้งที่กลายร่างและกลับร่างเดิมมันก็ฟังดูอลังไปน่ะนะ

ตอนนี้พระอาทิตย์ก็ใกล้ตกดินแล้วด้วย หาที่อยู่ก่อนดีกว่า ส่วนเรื่องที่เรากลายร่าง...ไว้ค่อยคิดแล้วกัน

=======================

รีไรท์ครั้งที่ 1 วันที่ 26/3/60 (แก้คำผิด)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 261 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

341 ความคิดเห็น

  1. #310 GG-Paderak (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 20:15
    เด็ก ป.

    6 สมัยนี้ แก่แดด เนอะว่ามั้ย??
    #310
    0
  2. #264 Hamashiro Mikijang (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 22:40
    งื้อเด็กเดียวนี้โตไวจังสมัยผมตอน ป.6 ยังต่อเลโก้เขี่ยไพ่ยูกิกันอยู่เลยย 

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 มกราคม 2561 / 22:41
    #264
    0
  3. #245 BanphotChada (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 02:31
    โอะสนุกดีครับ น่าสนใจ บรรยายได้ใหลลื่นดี
    #245
    0
  4. #242 Bai-mon45 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 14:00
    น่าสนใจอ่ะ  ชอบๆ
    #242
    0
  5. #197 paphavarin1112 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:45
    นึงว่าจะกลับร่างไม่ได้
    #197
    0
  6. #175 ` TOY . (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 20:26
    ติดตามค่ะ! ห้ามหายไปนะ!
    #175
    0
  7. #99 BelieveinHope (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 20:41
    เป็นไททันได้อลังกาลจริงๆO_o
    #99
    0
  8. #61 Mazato Yume (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 20:39
    ติดตามค่ะ!! ^__^
    #61
    0
  9. #20 Phonnarai (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 16:54
    อลังงานสร้าง.....จริงๆ น้องหนู
    #20
    0
  10. #3 เซน สเตฟานี่ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 10:57
    แปลงร่างเป็นไททันได้อลังการมากนังหนู
    #3
    0
  11. #2 KimKhaow >< (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 09:01
    ติดตามคร้าาาาาาา~~~~
    #2
    0