Fic Undertale x Black rock shooter [Sans x Black rock]

ตอนที่ 1 : ศูนย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 411
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    5 เม.ย. 59

เอี๊ยดดดด!!!
ปึ้งงง!!!
โครมม!!!!
.
.
.
.
.
.
'เจ็บจัง...'
ความรู้สึกที่เลือนลางแต่กลับเด่นชัดในความคิดดังก้องในหัว
ทั่วสรรพางค์กายราวกับถูกสาบให้หยุดนิ่ง
แขนขาหัวตัว ทุกส่วนไร้การตอบสนอง
ภาพเบื้องหน้าพร่ามั่วด้วยหยาดนํ้าสีชาดที่ไหลรินจากศีรษะของเธอเอง
'!!!!!!'
เงาลางเลือนของหญิงสาวผมดำตะโกนบางสิ่งอยู่ตรงหน้า แต่เธอก็ไม่อาจได้ยินอีกแล้ว
'อ่า...'
ริมฝีปากบางอ้าเล็กน้อยตักตวงอากาศเฮือกสุดท้าย
'ขอโทษนะ....โยมิ'
ร่างบางในชุดนักเรียนที่อาบชุ่มด้วยเลือดของตนเริ่มเย็นเฉียบลงตามกาลเวลาที่ผ่านไปหลายนาที
คำขอโทษไร้เสียงไม่อาจส่งถึงผู้ที่กรีดร้องต่อการจากไปต่อหน้าต่อตาของเพื่อนรักเพียงคนเดียว
'มาโตะ!!!!!'
.
..
...
....
.....
......
.......
........
.........
..........
.........
........
.......
......
.....
....
...
..
.
ก่อนดวงวิญญาณจะละร่างและล่องลอยไปแสนไกล
ความปรารถนาสุดท้ายคือ....
อยากมีชีวิตอีกครั้ง
เพื่อคนที่รัก.....





กระสุนนัดแรก : ลืมตาตื่น





"อื้อ...."
เสียงหวานครางแผ่วเมื่อสติที่ล่องลอยในความฝันเริ่มจะกลับเข้าที่
ดวงตาใต้เปลือกตาบางที่ยังคงปิดสนิทกลอกไปมาอย่างขัดใจเล็กๆ เธอยังอยากนอนต่ออีกนิด แต่เสียงในใจก็บอกให้เธอตื่นซะ
พรึบ...
สุดท้ายก็ยอมแพ้
ร่างบางลุดขึ้นยืนก่อนจะสะบัดชายเสื้อโค้ดยาวสีดำออก กลีบดอกสีเหลืองทองสวยปลิวไปในอากาศและตกสู่พื้น
"ดอกไม้?...."
เสียงหวานดูเฉยชาดังแผ่วเอียงคอมองพื้นใต้เท้าที่ตนนอนพริ้มเมื่อครู่
มันเป็นเหมือนแปลงดอกไม้ขนาดกลาง ไม่ใหญ่ไม่เล็ก พอให้คนเกือบสิบคนนอนได้
แต่ก่อนอื่น....
เด็กสาวที่อายุน่าจะราวๆ15-16ยกมือขึ้นดูและก้มมองสภาพตัวเอง
บิกินนี่หนังสีดำแบบผูก ทับด้วยเสื้อโค้ดหนังสีดำแขนยาวตัวยาวเกือบลากพื้น ขางเกงหนังขาสั้น รองเท้าบูทสีดำ....
มือเล็กใต้ถุงมือหนังสีดำยกขึ้นแตะใบหน้าของตนเบาๆก่อนจะเผลอทำหน้าเหวอออกมา
"ม ไม่มั้ง"
เด็กสาวเอ่ยกับตัวเองอย่างไม่มั่นใจ อย่างน้อยก็ขอกระจกหน่อยเถอะ...
เด็กสาวเรียกสติกลับมาหลังจากที่กำลังสับสนกับตัวเองแล้วมาสนใจรอบข้างแทน
มืดสนิท
นี่คือคำนิยามสถานที่นี้ แสงเพียงหนึ่งเดียวคือแสงอาทิตย์จากเบื้องบนที่เหมือนว่าจะส่องลอดลงมาตรงแปลงดอกไม้พวกนี้พอดี....
"ใต้ดินงั้นหรอ?"
เด็กสาวพึมพัมพลางแหงนหน้าขึ้นมองจุดรวมแสง
เด็กสาวหันมองรอบกายอีกครั้ง ตัดใจจากความคิดที่จะปีนกลับขึ้นไปเพราะสถานที่นี้มันดูราวกับจะไร้จุดสิ้นสุด ไม่มีที่ให้ปีนป่ายเลยสักนิด
"หืม?"
เธอครางเบาๆแล้วเดินฝ่าความมืดไปอีกจุดหนึ่งที่แสงส่องลงมา
"Howdy!! สวัสดีมนุษย์!!!"
แต่ก่อนที่เธอจะเดินไปถึง ที่ตรงนั้นก็ปรากฏดอกไม้หน้ายิ้ม(?)สีทองผุดขึ้นมาจากดินพร้อมเอ่ยคำทักทายแปลกๆ
เด็กสาวหรี่ตาลงจ้องมองมันไม่วางตา ความรู้สึกบางอย่างบอกว่าดอกไม้ยิ้ม(?)นี่อันตราย....

นัยน์ตาสีนํ้าเงินเข้มสวยดูเย่อหยิ่งและองอาจมองนิ่งตรงมาที่เขาด้วยใบหน้าเฉยชาไร้อาการตื่นตกใจดังเช่นมนุษย์คนก่อนๆ...
"ฉันชื่อฟลาววี่ ฟลาววี่ที่เป็นดอกไม้!!"
ฉันแนะนำตัวเองพร้อมรอยยิ้มเสแสร้ง รอดูปฏิกิริยาที่ได้รับ....
เธอยังไม่ลดการป้องกันตัวเลยสักนิด แต่กลับกัน เธอระวังตัวยิ่งกว่าเดิมอีก
น่าสนใจดีนี่ มนุษย์คนนี้...
"ฉันจะมาแนะนำเธอเกี่ยวกับการอยู่ที่นี่ ที่'อันเดอร์กราวน์'แห่งนี้"
เธอยังคงจ้องมองมาที่ฉันนิ่งๆเหมือนเดิม ฉันเลยพูดต่อ
"ก่อนอื่นเลย หัวใจของเธอมันสำคัญมากนะ เมื่ออยู่ที่นี่เธอจะได้รับค่าLV. LVไม่ใช่เลเวล แต่เป็นค่าLOVE ยิ่งเธอได้รับความรัก เธอจะยิ่งแข็งแกร่งในที่นี้ เอ้า!! รับค่าlv.จากฉันไปสิ!!!"


เจ้าดอกไม้หรือฟราววี่ยิ้มกว้างกว่าเดิมเล็กน้อยพร้อมๆกับเมล็ดอะไรสักอย่างที่ลอยมาหาเด็กสาวด้วยความเร็วที่มากอยู่
ปั้ง!!!
แต่เด็กสาวกลับปฏิเสทความหวังดีของดอกไม้(?)และเรียกปืนยาวสีดำขลับมาไว้ในมือ เสียงของโลหะกระทบกันและเสียงกลไกจากการประกอบขึ้นในพริบตาของปืนใหญ่ดังก้องไปทั่วจนเสร็จสมบูรณ์ก่อนที่เด็กสาวจะเหนี่ยวไกอย่างไม่ลังเลจนเมล็ดนั่นแตกสลายไม่เหลือซาก
ฟราววี่สะดุ้งพร้อมกับกลีบดอกที่เหี่ยวเฉาเล็กน้อย แต่ก็แค่แวบเดียวก่อนจะกลับเป็นเหมือนเดิม
"เอ๋!!!! รุนแรงจัง เอาใหม่ละกันน้าา~"
พูดจบ เมล็ดมากมายก็พุ่งตรงใส่เด็กสาวทันที
เธอเอี้ยวตัว กระโดดหลบ และยิงเมล็ดพวกนั้น...
แน่นอนว่าหลบพ้นทั้งหมดและเด็กสาวก็ไม่มีทีท่าตื่นตกใจหรือลนลานเลยสักนิด ยังคงความนิ่งสงบไว้ได้เช่นเคย...
"เธอ....."
พลันบรรยากาศรอบตัวกลับเปลี่ยนไป ความรู้สึกบางอย่างถาโถมจนอึดอัด
นัยน์ตาสีนํ้าเงินใต้หมวกฮู้ดจ้องมองไปที่ดอกไม้ประหลาดแต่อันตรายในความรู้สึกที่ก้มหน้า(?)ลงนิ่ง
"ยอดเยี่ยม!!"
เจ้าดอกไม้เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วและพูดด้วยนํ้าเสียงร่าเริงสุดๆ
"แต่ว่า จะอยู่ได้อีกนานแค่ไหนกัน!!!"
ใบหน้าของมันเริ่มบิดเบี้ยว รอยยิ้มที่เธอเผลอคิดในตอนแรกว่าน่ารักดี(?)กลายเป็นความวิปริตอย่างรวดเร็วจนเธอแทบจะตามอารมณ์ดอกไม้เพี้ยน(?)นี่ไม่ทัน
"โลกนี้น่ะ ถ้าไม่ฆ่าก็ถูกฆ่า!!!! เอาชนะฉันให้ได้สิ!!!!!"
เมล็ดมากมายปรากฏขึ้นในความว่างเปล่าแล้วล้อมตัวของเด็กสาวไว้.....
ไร้ทางหนี
.
.
.
.
ซะเมื่อไหร่

แกร็ก....
"คิดว่าฉันอ่อนขนาดนั้น?..."
ปั้งง!!!!!!!!!!
ตู้มมมมม!!!!!!!
"แค่เมล็ดทานตะวัน(?) ทะลวงไปก็จบ"
ชายผ้าคลุมปลิวสะบัดจากแรงระเบิดเมื่อครู่
ปากกระบอกปืนใหญ่สีทมิฬมีควันลอยเอื่อยอยู่อย่างแช่มช้าผิดจากกระสุนที่ถูกปล่อยไปรวดเร็วและระเบิดเป็นวงกว้างเมื่อมันกระทบพื้น
นัยน์ตาสีท้องทะเลมองนิ่งไปที่จุดที่ฟราววี่เคยอยู่ ที่ตอนนี้กลายเป็นหลุมขนาดใหญ่ไปแล้ว
เด็กสาวลงกระบอกปืนลง มองไปมารอบตัวเพื่อหาดอกไม้สีทองน่ารัก(?)
"แค่ก! ฮะฮะ!! ไม่เลวนี่ ทำให้ฉันหนีได้ขนาดนี้--- เฮ้ย!!!"
ฟราววี่ที่เพิ่งผุดขึ้นจากดินกลังจากรอดการโจมตีเมื่อครู่เสร็จร้องเสียงหลงอย่างปิดไม่อยู่เมื่อเด็กสาวที่อยู่ห่างออกไปมาปรากฏตรงหน้าอย่างรวดเร็วและเล็งปากกระบอกปืนที่ยังมีไอร้อนและควันอยู่เบาบางมาที่มัน
ตู้มมมมม!!!!!
เด็กสาวเหนี่ยวไกทันทีที่ดอกไม้ร้องจบ(?)
อ่า ความโหดที่ไม่ใช่ตัวฉันนี่มันมาจากอีกตัวตนรึเปล่านะ?
เด็กสาวคิดในใจอย่างสับสนโดยที่มือยังคงประเคนกระสุนใส่อีกฝ่ายไม่หยุด...
30นาทีผ่านไป(?)
ตอนนี้ ฟราววี่กลีบแหว่งไปแล้ว3กลีบและใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มกลับบิดเบี้ยว....ด้วยความเหนื่อย
"แฮกๆ จ เจ้ามนุษย์ พ พอ พอก่อน แฮก!!"
นี่มันอาร๊ายยยยยยยย!!!! ใครก็ได้บอกที!!-ยัยเด็กเ-ตรไม้กระดาน(?)นี่มันคร้ายยยยยย!!!!(?) ฟราววี่จะไม่ทน!!
"หืม เหนื่อยแล้วหรอ? อ่อนจังนะ"
ฉึก!!(เสียงศรพุ่งปักกลางใจ)
ย ยัยเด็กนี่....
"ได้ทีย้อนเลยนะแก"
ฟราววี่กัดฟันพูดอย่างเคียดแค้น มองเด็กสาวที่กำลังเดินฝ่ากลุ่มควันบางๆจากการระเบิดเข้ามาหาตน
"ก็ใครเป็นคนเริ่มเล่า"
เด็กสาวมองดอกไม้ที่สภาพดูไม่ได้เท่าไหร่และพูดด้วยนํ้าเสียงเรียบนิ่ง
อืม ผลจากการหลอมรวมกับอีกตัวตนสินะ...
"หึ ได้เวลาบอกลาแล้วล่ะนะ เจ้ามนุษย์!!!!"
ฟราววี่พูดเสียงดัง เด็กสาวหยุดดูสถานการณ์ไม่ไกล
"ย้ากกกกก!!!!"
ฟราววี่เรืองแสงขึ้นจนรอบด้านพร่ามัว
"ลาก่อยยัยมนุษย์!!! ครั้งหน้าฉันจะมาเอาคืน!!!"
ฟราววี่ตะโกนและมุดดินหนีไปอย่างรวดเร็ว....ตะกี้ เหมือนเห็นนํ้าตาซึมด้วยแฮะ?
เด็สาวติดสตั้นไป3วิ(?) ก่อนจะเก็บปืนไป เพราะตอนนี้ไม่มีอะไรทำอันตรายเธออีกแล้ว
"แล้ว ไงต่อ?"
เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นกับตัวเอง
'ประตู....'
เสียงหวานอีกเสียงดังก้องในหัว สายตาถูกเลื่อนไปด้านหลังที่มีประตูบานใหญ่อยู่
"อื้อ แต่ เมื่อกี้โหดไปหน่อยนะ'แบล็คร็อค' "
'ช่วยไม่ได้ อีกอย่าง ฉันก็คือจิตใต้สำนึกของเธอ ถ้าฉันโหด มันก็มาจากเธอ'มาโตะ' '
"จ้าๆ(=_=;)"
ร่างบางเดินเถียงกับอีกตัวตนในร่างจนมาถึงหน้าประตูเรียบร้อย
มือบางใต้ถุงมือสีดำแตะไปที่ประตูเบาๆแต่บานประตูกลับเปิดออกไปทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ราวกับรออยู่แล้ว
"ถึงจะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ก็มีแต่ต้องก้าวไปล่ะนะ"
มาโตะในร่างของแบล็คร็อคเอ่ยขึ้น จิตของแบล็กร็อคหรืออีกตัวตนที่อยู่ในจิตใจพยักหน้าเบาๆ
'ต้องหาสาเหตุที่เธอกับฉันหลอมรวมเป็นร่างเดียวนี่ด้วย'
"อืม"
ทั้งสองเงียบไปก่อนที่ร่างบางจะก้าวเข้าไปในแสงสว่างที่ทำให้มองไม่เห็นทางข้างหน้า
"แล้วเราจะกลับไปใช่ไหม"
'คนตัดสินคือเธอ มาโตะ'
ก่อนที่แสงสว่างจะกลืนกินร่างสีดำไป....







อีกด้าน ส่วนลึกสุดของอันเดอร์กราวน์

"ในที่สุดก็มา 'ผู้ปลดปล่อยอันเดอร์กราวน์' จงแบกรับชะตานี้ไว้ซะ สาวน้อย"
เสียงหัวเราะทุ้มหวานดังก้องไปทั้วบริเวณ รอยยิ้มฉีกกว้างขึ้น
"ในที่สุดเรื่องราวนี้ก็จะจบลง!!"




____________________________________

มาสั้นๆ เอาความเมพของแบล็คไปเสพก่อนน่อ(?)
เม้นด้วยน่ออ~~~
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #10 นานาโกะจัง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 13:03

    สนุกมากเลยค่ะ ต่อเถอะน้าาาา
    #10
    0
  2. #9 mayajantra (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 23:34

    สนุกมากเลยเเต่....ตีอเถอะขอร้องฟรีสสสสสส

    #9
    0
  3. #7 beelovemeetoo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 13:55
    ไรท์มาต่อทีเถอะนะอยากอ่าน
    #7
    0
  4. #5 Genocide Jill (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 10:33
    สนุกมากกกกกกกก มาต่อเร็วน่าาา
    บอกเลยนางเอกเทพมาก
    #5
    1
    • #5-1 Hikari Yuu(จากตอนที่ 1)
      24 กรกฎาคม 2559 / 15:56
      ขอย้อนไปดูฉากในเกมก่อนน้า(ลืม)
      ปล. ไรท์ทุ่มไปกับฟิกcreepypastaมากกว่า เลยช้าไปสัก(ไม่)นิดน้าา~
      #5-1
  5. #3 -RaPin- (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 23:39
    อื้อหื้อ!! อยากจาบอกว่าาา.......
    ...
    ...
    ...
    .สนุกมากกกกกก กรี๊ดดดดด!!-ปัง
    //โดนกระสุนปริศนาปลิดชีวิต.
    #3
    0
  6. #2 0987754631 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 23:07
    สนุกมากกกกกกกกกก
    #2
    0