Fic Creepypasta[ออริ] รักร้ายของนายปีศาจ

ตอนที่ 5 : คฤหาสเพี้ยนๆกับคน(ปีศาจ+ฆาตกร)เพี้ยนๆ 2 (re)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 668
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    5 ก.พ. 60

"นี่คือห้องโถงกลาง ที่นี่จะเป็นที่รวมตัวของทุกคน ทำกิจกรรมต่างๆและใช้เป็นที่ประชุมในกรณีที่คนเข้าร่วมการประชุมมีมากกว่า5คนขึ้นไป"

ฮู้ดดี้ผายมือในห้องโถงกลางขนาดใหญ่ สถานที่นัดพบและทำกิจกรรมร่วมของทุกคน
ในห้องโถงประกอบด้วยโซฟายาวหุ้มหนังแท้สีดำสามตัวตั้งล้อมโต๊ะแก้วสีเดียวกันไว้ มีทีวีขนาดใหญ่1เครื่องฝังติดผนัง เลานจ์พ่วงบาร์ทำอาหารและเครื่องดื่มอยู่มุมหนึ่ง ตู้หนังสือสี่ตู้ใหญ่ๆตามมุมห้องพร้อมโซฟาเดี่ยวใกล้กัน ด้านบนประดับแชนนาเลียสีทองที่เป็นผลึกแก้วใส ราคาคงหลายล้าน...
หรูหราไปไหนฟะ ก็แค่ห้องโถง...

"อืม"

ไพร์มขานรับอย่างเบื่อๆนิดๆ เพราะชายร่างสูงตรงหน้าพาเขาเดินดูส่วนต่างๆมาเกือบชั่วโมงแล้ว แถมที่นี่ไม่ได้มีแค่7-8ห้อง แต่มีเป็นสิบๆ อาจถึงร้อยด้วยซํ้า
คิดแล้วก็เอามือจับผ้าพันคอขึ้นปิดปากหาวน้อยๆ

"อ่ะ ได้เวลาอาหารเช้าพอดี นายคงหิวแล้ว งั้นไว้ค่อยมาเดินดูทีหลังแล้วกัน
ตอนนี้ก็ไปห้องอาหารกันดีกว่า"

ฮู้ดดี้หันไปมองนาฬิกาลูกตุ้มเรือนใหญ่ที่อยู่มุมในสุดของห้องจึงไม่เห็นท่าทางเบื่อๆของชายร่างเล็กแล้วหันมาบอกก่อนจะเดินนำไปที่ประตูอีกบาน

อ่อ ลืมบอกว่าประตูเกือบทุกบานในคฤหาสน์นี้เชื่อมถึงกันแทบทั้งหมด ดั้งนั้นนอกจากเขาจะต้องจำห้องกับทางเดินแล้วยังต้องจำด้วยว่าประตูบานไหนเปิดไปแล้วจะเจออะไร

อย่างกับว่าคฤหาสน์นี้เป็นเขาวงกตยังไงยังงั้น

"อืม ฉันหิวนิดหน่อย"

ไพร์มเดินตามร่างสูงในฮู้ดเหลืองไป
หลังบานประตูสิ่งที่เด่นหราที่สุดก็คือโต๊ะอาหารตัวยาวที่รองรับคนได้กว่าร้อยคน!

คฤหาสน์นี้มันมีคนอยู่กี่คนกันฟะ!!

"อ๊ะ! พี่ชายคนสวย(?)~~"

เสียงเล็กใสดังขึ้นก่อนที่เด็กหญิงในชุดเดรสสีชมพูหวานจะวิ่งเข้ามาหาร่างบางพร้อมตุ๊กตาหมีในอ้อมกอด

"หืม ไงแซลลี่"

ฮู้ดดี้เอ่ยทักเด็กหญิง

"ดีค่ะพี่ฮู้ดดี้ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะพี่ชายคนสวย~"

เด็กหญิงที่มีผมสีนํ้าตาลยาวเป็นลอน นัยน์ตาสีเขียวมรกตสวยนามแซลลี่เอ่ยตอบชายฮู้ดเหลืองแล้วหันมาหาชายร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างกัน

"ฉันชื่อไพร์มนะ คุณหนู ไม่ใช่พี่ชายคนสวย"

ไพร์มย่อตัวลงให้สายตาอยู่ระดับเดียวกันกับเด็กน้อยพลางลูบหัวอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู

ความจริงข้อที่1 ไพร์มเอ็นท์เลสนั้นรักเด็กที่สุด โดยเฉพาะเด็กน่ารักว่านอนสอนง่าย...

"ค่ะ พี่ไพร์ม และหนูก็ชื่อแซลลี่นะคะ ไม่ใช่คุณหนู~"

ไพร์มยิ้มน้อยๆให้เด็กหญิงเป็นการบอกว่ารับรู้แล้วก่อนจะยืนขึ้นตามเดิม
พลันสายตาก็เหลือบไปเห็น....
ร่างสูงใหญ่เกือบสองเมตรในชุดสูทและใบหน้าที่เกลี้ยงเกลา...
เกลี้ยงเกลาจริงๆ(=-=)....

'ทำไมเมื่อกี้ตอนเข้ามาเขาถึงไม่เห็นมันฟะ หรือมันหายตัวได้?'

"เปล่าหรอก ฉันหายตัวไม่ได้ แต่ฉันเพิ่งวาร์ปมาเมื่อกี้นี้เอง"

เสียงทุ้มใหญ่ดังออกมาจากปีศาจไร้หน้าหรือสเลนเดอร์แมน

'อ่านใจงั้นหรอ'

ร่างบางคิด

"อรุณสวัสดิ์ครับมาสเตอร์"

ฮู้ดดี้โค้งให้ร่างสูงอย่างนอบน้อม ส่วนร่างบางนั้นสำลักนํ้าลายทันทีเมื่อได้ยินคำว่า'มาสเตอร์'

"อืม และก็ยินดีที่ได้รู้จัก ไพร์มเอ็นท์เลส...ฉันเป็นผู้ปกครองคฤหาสน์แห่งนี้ ชื่อSlenderman เธอคงรู้อยู่แล้ว"

ไพร์มมองร่างสูงนิ่ง ความรู้สึกบางอยางบอกว่าปีศาจตรงหน้านี้อันตราย...
สเลนเดอร์แมนเอียงคอนิดๆก่อนจะเอ่ยปาก(?)ออกมา

"เราไปนั่งคุยกันดีกว่า ยืนแบบนี้มันไม่ดี"

พูดจบ ร่างสูงราวเสาไฟฟ้าก็เดินไปนั่งที่หัวโต๊ะทันที ตามด้วยแซลลี่ที่ลากร่างในชุดดำไปนั่งข้างกัน ฮู้ดดี้ก็ไปนั่งที่ของตน

"อ้าว? ขอโทษที่มาช้าครับมาสเตอร์"

หลังจากนั่งลงได้ไม่นานประตูก็ถูกเปิดออกโดยชายหน้ากากขาวแมสกี้ ตามมาด้วยโทบี้ที่สภาพร่อแร่จากการถูกหักอก(?)

"อืม เข้ามาสิ"

สเลนเดอร์แมนไม่ว่าอะไรและเรียกให้ทั้งสองมานั่งที่ของตัวเองที่อยู่ข้างฮู้ดดี้

"โอ๊ส หลับเพลินไปหน่อย โทษที"

ตามมาด้วยEJที่ถือหน้ากากโบกไปมาพร้อมกับมืออีกข้างที่ปิดปากหาว
สเลนเดอร์แมนพยักหน้าน้อยๆ
ในเวลาไล่เลี่ยกันนั้นเองโทรทัศน์จอแบนที่ฝังผนังอยู่ที่ด้านตรงข้ามของที่นั่งหัวโต๊ะก็ติดขึ้นมาเองดื้อๆ

ซ่าาาาาา

เสียงซ่าๆพร้อมภาพขาวดำที่มองไม่ออกดังขึ้นพักนึงก่อนที่มือเล็กจะค่อยๆโผล่ออกมาจากจอ

"ฉันบอกไปหลายทีแล้วนะว่าอย่ามาแบบนี้ เบ็น"

สเลนดี้เอ่ยเบาๆ พลางมองไปที่มืออีกข้างที่โผล่ตามมา

"ก็ผมขี้เกียจเดินนี่"

เสียงเล็กของเด็กผู้ชายที่ฟังดูเหมือนเสียงของโปรแกรมบางอย่างดังสวนกลับมา
มือเล็กทั้งสองจับขอบจอแล้วดันตัวเองออกมาจากกระจกแก้ว

ตุบ

เสียงเท้ากระทบพื้นดังเบาๆ เด็กชายที่ตัวเท่าๆกับแซลลี่ มีใบหูแหลมและใส่ชุดราวกับพวกเอลฟ์ นัยน์ตาสีฟ้าใสจับจ้องไปที่เกมส์เพลย์ในมือก่อนที่เด็กที่ชื่อเบ็นจะเดินมานั่งข้างร่างบาง

"เบ็นดราวน์ ยินดีที่ได้รู้จัก"

เบ็นเอ่ยขึ้นลอยๆทั้งที่ตายังจ้องหน้าจอเกมส์อยู่แต่เจาะจงที่คนนั่งข้างตัว

"ไพร์มเอ็นท์เลส ยินดีเช่นกัน"

ร่างบางหันมองร่างเล็กข้างตัวอย่างสนใจนิดๆ

"ว่างๆมาเล่นเกมส์ห้องผมม่ะ?"

เบ็นกดหยุดเกมส์แล้วเงยหน้าขึ้นมองคนที่สูงกว่าที่กำลังมองลงมาเหมือนกัน

"หืม? เอาสิ"

ไพร์มพูดด้วยนํ้าเสียงกลั้วหัวเราะนิดๆ เอาจริงๆเด็กนี่ก็น่ารักดีแฮะ(หมายความว่าไงยะ=[]=;//ไรท์)

"มากันครบแล้วสินะครับ"

เสียงทุ้มนุ่มฟังดูอ่อนโยนและสุภาพดังขึ้นพร้อมกลิ่นหอมของอาหารที่เหมือนจะเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆเรียกให้สายตาทุกคนหันไปมอง
ร่างสูงขาวในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยสเวตเตอร์แขนยาวสีครีมและใส่แว่น...ทั้งๆที่ไม่มีดวงตาใบหน้าหรือแม้แต่ใบหูให้วางขาแว่น?

"สเลนเดอร์แมนมี2ตน?"

ไพร์มหลุดปากทำให้ปีศาจทั้งสองหันมามอง

"ไม่หรอกครับ พวกเรามีเป็นสิบแต่ส่วนใหญ่แยกย้ายไปหมดแล้ว..อ่อ ผมเป็น
น้องชายของพี่สเลนดี้ ชื่อเทนเดอร์แมนครับ เรียกเทนดี้แบบแซลลี่ก็ได้"

เทนเดอร์แทนหรือเทนดี้พูดอธิบายความเข้าใจของร่างบางพร้อมแนะนำตัว
ไพร์มร้อง'อ่อ'ในลำคอเบาๆ นัยน์ตาสีอะเมทิสจ้องสองปีศาจพี่น้องสลับกันไปมาพร้อมจินตนาการถึงพี่น้องที่เหลือ...

"อืม อาหารพร้อมคนพร้อม งั้นก็ทานไปคุยไปแล้วกันนะ"

สเลนดี้พูดขึ้นหลังจากที่เทนดี้ยกอาหารออกมาหมดแล้วและนั่งลงถัดจากที่หัวโต๊ะข้างกันตรงข้ามกับร่างบาง

"อ่อ เรื่องเสื้อผ้าของเธอ ผมเห็นว่ามันขาดวิ่นหมดแล้วเลยทิ้งไปแล้วน่ะ--- อึก..."

เทนดี้กลืนนํ้าลายอึกใหญ่ลงไปหลังจากที่ยังพูดไม่จบประโยคดีเพราะเพิ่งนึกขึ้นได้เรื่องเสื้อผ้าของร่างบางนั้นตนได้เอาไปทิ้งแล้วเนื่องจากสภาพตอนที่เขาพบครั้งแรกมันไม่ต่างจากเศษผ้าขาดวิ่นที่แทบปิดอะไรไม่มิด....(ถึงตรงนี้เทนดี้แอบหน้าแดงนิดๆ) ชายหนุ่มร่างเล็กตวัดสายตาขึ้นจากอาหารพร้อมกับแผ่จิตสังหารที่รุนแรงจนทำให้ทุกคนสะดุ้งออกมา

" 'ขาดวิ่น'งั้นหรอ?..."

นํ้าเสียงเย็นเยียบเอ่ยขึ้นช้าๆ นัยน์ตาสีสวยที่วาวโรจน์ค่อยๆเบนไปที่พร๊อคซี่สามหน่อที่นั่งตัวลีบอยู่ไม่ไกล

"มันหมายความว่ายังไงมิทราบ? ฉันว่าเมื่อคืนสภาพเสื้อผ้าฉันมันก็ปกติดีนี่นา~"

รอยยิ้มคลี่บางบนใบหน้างาม จิตสังหารก็ยิ่งรุนแรงขึ้นโดยที่คราวนี้มันพุ่งตรงไปที่ชายหนุ่มเพียงสามคน

"อ เออ คือว่า..."
"หืม?"

ไพร์มยิ้ม(แสยะ)รอฟังคำอธิบายจากฮู้ดดี้ที่เอ่ยปากขึ้นคนแรก

"ก็ ตอนที่นายสลบไป เราเลยให้แมสกี้อุ้มนายมา...แต่ระหว่างทางพวกเดอะเรคก็โจมตีอีกครั้ง...."
"แล้ว?"

ฮู้ดดี้หยุดกลืนนํ้าลายที่เหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก อาหารที่ทานไปนิดหน่อยก็จุกอยู่แถวลิ้นปี่ราวกับว่าเขาทานมันเยอะมากจนอยากอ้วก

"ล แล้ว หนึ่งในพวกมันก็จับนายได้แล้วกระชากไปแต่แมสกี้ยื้อไว้ทันแต่พวกนายก็ถูกเจ้านั่นเหวี่ยงตกเหวไป...."
"อาฮะ...ต่อสิ"

จิตสังหารเริ่มแผ่กว้างขึ้น

"พอฉันกับโทบี้จัดการพวกมันเสร็จก็เลยไปช่วย โชคดีที่เป็นเหวตื้นนายกับแมสเลยไม่เป็นไร แต่..."
"พอล่ะ ฉันพอจะจินตนาการต่อออกและ"

ฮู้ดดี้เงียบลงสงบปากทันที ส่วนแมสกี้และโทบี้ก็พยายามทำตัวลีบที่สุดโดยอาศัยเงาของฮู้ดดี้ที่อยู่หน้าสุด

"แล้ว...ใครเปลี่ยนชุดให้ฉัน"

สิ้นคำ ทุกคนก็พร้อมใจกันเงียบราวกับนัดกันไว้
พร๊อคซี่ทั้งสามนั่งให้ตัวลีบที่สุดเท่าที่จะทำได้(?) EJยังคงยิ้มทั้งๆที่เหงื่อแตกพลักอย่างกะเพิ่งอาบนํ้า แซลลี่นั่งทานอาหารของตัวเองไปเรื่อยๆราวกับจะบอกว่า'เรื่องนี่หนูจะไม่ยุ่ง(?)'
เบ็นไม่สนอาหารแต่ก้มหน้ากดเกมส์รัวๆราวกับกำลังสู้กับบอสตัวเป้งทั้งๆที่หน้าจอขึ้นหน้าเมนูอยู่ ส่วนเทนดี้นั่งตัวตรงอย่างกับทหารเกณฑ์(?) และสเลน
ดี้....

กริ๊ก...

ทำช้อนตกกระทบจานหลังจากที่ร่างบางพูดจบประโยคไปโดยยังคงท่าทางที่
นิ่งขรึมไว้เช่นเดิม....

"อะแฮ่ม คือ นั่งลงแล้วทานอาหารกันก่อนดีกว่า ปล่อยไว้มันจะเย็---"
"ใคร...."

นํ้าเสียงเรียบนิ่งน่าขนลุกดังขัดความหวังดี(ที่จะเอาตัวรอด)ของสเลนดี้จนเขาต้องเงียบไป
ไพร์มเอ็นท์เลสในตอนนี้กำลังยืนแผ่จิตสังหาร นัยน์ตาสีอะเมทิสกวาดมองผู้ร่วมโต๊ะอาหารทีละคน(ยกเว้นแซลลี่กับเบ็น(?))จนทุกคนแทบอยากจะมุดโต๊ะหนี

"ถ้าเป็นเรื่องชุดล่ะก็ผมเป็นคนเปลี่ยนให้เองแหละ^^"

ดวงตาสีสวยตวัดไปทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มผมสีนํ้าตาลตัดซอยสั้น นัยน์ตาสีเขียวสวย ใบหน้าที่ดูหล่อเหลาแบบจิตๆเพราะรอยเย็บและที่เด่นสุดก็คงเป็นผ้าพันคอลายทางผืนใหญ่
ชายหยุ่มยิ้มบางๆให้อย่างไม่ทุกข์ร้อนในขณะที่คยอื่นๆต่างสวดภาวนาให้เขาไปดี(?)

"ผมชื่อลูว์ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก^^"

ลูว์ยื่นมือมาหาร่างบางหมายจะจับทักทายพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจโดยไม่รับรู้ถึงชะตากรรมที่กำลังจะพบเจอต่อจากนี้

"......"

ไพร์มเงียบแล้วค่อยๆยกมือยื่นไปจับตอบ
ฝ่ามือเล็กนุ่มราวกับมือของหญิงสาวที่หากจับแรงกระดูกคงจะแตกสลายเป็นแน่ สัมผัสเบาๆกับมือหนาที่หยาบด้วยรอยเย็บและการ'ทำงาน'หนัก

"ยินดี....."

เสียงทุ้มหวานเอ่ยเบาๆ ลูว์ที่ได้ยินไม่ชัดเลยเอียงหน้าเข้าไปใกล้นิดหน่อยแล้วถามซํ้าโดยที่มือยังกอบกุมกันอยู่แบบนั้น

"หืม? ว่าไงนะครั--"
"ยินดีที่ได้รู้จัก?"

ไพร์มเงยหน้าขึ้น คิ้วเรียวเลิกขึ้นอย่างกวน--- นัยน์ตาสีสวยวาวโรจน์ มือที่แสนบอบบางกำแน่นขึ้นกระทันหันจนชายร่างสูงแทบจะหวิดร้องออกมา(?)

"ผ ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ"
"ยังไม่ได้ถาม ร้อนตัวหาอะไร- -"

ลูว์สะอึก.....
เขาพลาดแล้ว

กร๊อบบบ!

"จ เจ็บๆๆๆ เจ็บคร้าบบบบบ!!!!"

ร่างบางจับคนสูงกว่าพลิกหมุนบิดแขนจนกระดูกลั่นกร๊อบ
เขาไม่ใช่ไอ้มือขวานกึ่งอมตะนั่นนะครับ แขนน่ะ ถ้าหักคือจบนะครับ บิดกลับไม่ด้ายยยยย(T[]T)

ณ ตอนนี้ ทั้งสเลนเดอร์แมน พวกพร๊อคซี่ แจ๊คหรือแม้แต่เทนเดอร์แมนกับแซลลี่ต่างก็ค่อยๆทยอยออกจากห้องอาหารไปทีละคน เบ็นก็กำลังปีนโทรทัศน์อยู่(?) แน่นอนว่าสเลนดี้เป็นคนเปิดก่อนคนแรก(?) ทิ้งให้ฆาตกรหนุ่มต้องเผชิญชะตากรรมอยู่คนเดียว...

"ไหนเล่ามาสิว่า'เห็น'หรือ'ทำ'อะไรไปบ้าง^^"

มุมปากเหยียดยิ้มขึ้นพร้อมออร่าสังหารที่พวยพุ่งออกมาจากแววตาสีอะเมทิสที่สว่างเรืองรอง
ลูว์พยายามยิ้มสู้ทั้งที่ใจวิ่งไปไกลแล้ว

"ก ก็ไม่นี่ครับ^^;"
"อ๋อหรอ แล้ว...ไอรอยนี่คืออะไรมิทราบ"

มือบางอีกข้างที่ว่างยกขึ้นร่นผ้าพันคอสีดำลงเผยให้เห็นลำคอขาวที่ถูกแต่งแต้มด้วยรอยสีกุหลาบ1จุด

ชิบ...

ราวกับมีฟ้าผ่าดังเปรี้ยงลงหัวกลางวันแสกๆ
เป็นครั้งแรกที่ลูว์วูทด์รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะสิ้นอายุไข

กึก....

ทุกคนที่กำลังจะก้าวออกจากห้องอาหารพลันหยุดกึกแล้วทำเหมือนกันคือหันกลับมาโฟกัสไปที่ลำคอของชายร่างเล็ก
รังสีสังหารพวยพุ่งออกจากแววตาของทุกคน(สเลนดี้กะเทนดี้มีตารึไงฟะ=_=)

"มันหมายความว่าไงงั้นหรอครับ?"

เทนดี้พูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงเรียบนิ่งแต่ก็ยังคงความสุภาพไว้

"........"

EJยิ้มเช่นเดิม เพิ่มเติมคือมีดผ่าตัดแปดเล่มที่เน็บอยู่ที่ง่ามนิ้วของมือทั้งสองข้างพร้อมปาทันที

พวกพร็อคซี่ก็เช่นกัน
ฮู้ดดี้เอาปืนขึ้นมาดูแม็กกาซีน โทบี้เลิกจิตตกและเอาขวานมาขัดเงา แมสกี้ก็หักมือดัง'กร๊อบ'ไปหลายที

"ร้ายกาจมากค่ะ^^"

แม้แต่แซลลี่ก็ยังกอดตุ๊กตาหมีแน่นจนกลัวว่านุ่นจะทะลักออกมา

ลูว์กลืนนํ้าลายเหนียวลงคอ บรรยากาศในห้องไม่ดีเอาซะเลยจนเขาอยากจะวาร์ปได้เหมือนมาสเตอร์ของเขาจัง
คิดจบก็เหลือบไปมองหัวหน้าที่เคารพรักแต่ก็ต้องชะงักหันกลับแทบไม่ทันเพราะมาสเตอร์เองก็เป็นไปกับเขาด้วย...
แค่จิตสังหารก็แทบตาย แล้วพ่อคุณจะแผ่หนวด(?)ด้วยทำไมคร้าบบบบบบบ ลูว์อยากจิคร้ายยย(?)

"ว่าไง..."

ไพร์มถามยํ้าเมื่อชายผ้าพันคอร่างสูงผู้นี้ยังคงเงียบและทำตาเลิกลัก
ในตอนแรกที่เขาส่องกระจกในห้องนั่นน่ะ เขาไม่ได้ตกใจหรือเคืองที่ชุดหายหรอก แต่เป็นไอรอยนี่ต่างหาก ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงปล่อยผ่านมันไปแน่ๆ แต่ความจริงที่ว่าคฤหาสน์นี้แทบจะชายล้วนทำให้เขาเงียบไม่ไหว(?) แซลลี่ไม่มีทางทำแน่ เธอยังเด็กไป ก็เลยเหลือแต่ไอพวกตัวผู้เพี้ยนๆนพวกนี้เท่านั้น!!!(หมายมั่นมาก)

"อ เอ่อ ....คือว่า"

ลูว์อึกอัก สายตาของคนทั้งห้องพุ่งมาที่เขาคนเดียวจนอยากมุดดินหนี(?)

"เห~ กำลังสนุกกันอยู่หรอ~?"

เสียงทุ้มแลดูโรคจิต(?)ดังขึ้นราวกับระฆังช่วยชีวิต วินาทีที่ร่างบางเผลอคลายแรงลูว์ก็สะบัดตัวหลุดออกจากพันธนาการและวิ่งไปทางต้นเสียงอย่างไว

"น้องพรี่ย์~~~~~~~ แอ็ฟฟ!!!"
"ใครน้องแก!! ฉันไม่มีพี่ปัญญาอ่อนขนาดนี้หรอกเฟ้ย!!! ถอยไปซะไอตัวปลอม!!!!(?)"

ลูว์ที่วิ่งพร้อมอ้าแขนเตรียมกอด'น้องชาย'ที่รักแต่กลับถูต้อบรับด้วยบาทาประทับเข้าที่กลางหน้าพร้อมกับถูกกดหัวลงกับพื้น(ด้วยเท้าข้างเดิม)และบดขยี้ซํ้าด้วยส้นเท้า(ของเท้าข้างเดิม)
นานหลายนาทีเหมือนผู้มาใหม่จะเพิ่งรู้สึกตัวถึงจุดประสงค์ที่มาที่นี่เลยเลิกขยี้หัว'พี่ชาย'แล้วหันมาสนใจร่างในชุดดำแทน

"ไง~ คุณสมาชิกใหม่ ท่าทางแข็งแรงดีนี่~ มาฉะกับฉันหน่อยเป็นไงห๊ะ~!?"

มือขาวซีดพอๆกับปีศาจหนวด(?)ร่างสูงตะปบเข้าที่ไหล่บางพร้อมกับกดลงกับพื้นอย่างแรง

ปึก!!

"อึก!!"

ไพร์มสงเสียงเพราะความจุกและตกใจ
เมื่อกี้หมอนี่ยังอยู่ตรงประตูอยู่เลยนี่ แล้วเข้ามาประชิดตัวเขาตังแต่เมื่อไหร่กัน!!!

มือบางจับแขนของชายผิวซีดตรงหน้าแล้วตวัดขาเตะชายโครงจนร่างสูงกระเด็นกลิ้งไปหลายตลบก่อนจะตั้งตัวแล้วนั่งยองๆอยู่อย่างนั้น

"เจ๋งนี่เด็กใหม่~"

ดวงตาที่ไม่มีวันปิดเบิกกว้างขึ้นอีกนิดอย่างถูกใจ นัยน์ตาสีฟ้าใสเป็นประกายราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่

"ชิ! แกเป็นใคร"

ไพร์มสบถเล็กน้อยพลางกุมไหล่ที่ปวดแปรบ....ไหล่หลุดเลยงั้นหรอ
มือบางจับต้นแขนของตัวเองแล้วขยับดันให้กระดูกเข้าที่ เสียง'กร๊อบ'ดังขึ้นที่นึง ร่างบางขยับไหล่ข้างนั้นไปมาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"โฮ่~ น่าสนนี่ พวกอึดทนทายาทหรอ?"

รอยยิ้มแสยะบนใบหน้าขาวยาวเกือบถึงติ่งหูไม่มีวันหุบ แววตาทอประกายวิกลจริตและสนุกสนาน

"นายก็ด้วยนี่"

รอยยิ้มแสยะขึ้นเผยฟันหยักแหลมและเขี้ยว นัยน์ตาเรืองรองดั่งอัญมณีต้องแสงสีอะเมทิส
ไม่รู้ตั้งแต่ตอนไหนแต่ผ้าพันคอสีดำก็กองอยู่ที่พื้นไม่ไกลกันเสียแล้ว กระดุมที่ติดไม่หมดทำให้คอเสื้อแหวกกว้างเห็นแนวกระดูกไหปลาร้าและลำคอระหงที่มีรอยแดง

"สวยดีไหมล่ะ 'รอย'น่ะ~"

ชายปากฉีกเอ่ยขึ้น ทุกคนชะงักตัวที่กำลังเข้าไปห้ามการวิวาท

"ป เป็นแกเองหรอไอน้องเวร!!"

ลูว์ตะโกนลั่นที่ไอน้องชายเกือบทำให้พี่คนนี้เสียแขนไป(?)

"ทำกันได้นะ....เจฟ"

สเลนดี้เอ่ยเบาๆ หนวดสีดำดูจะแผ่กว้างขึ้น

ครืดดด

เทนดี้ก็ไม่แพ้กัน หนวดสีขาวแผ่ขยับส่ายไปมา ถึงจะทำท่าทางนิ่งๆแต่จิตสังหารที่แผ่เกินหน้าเกินตานี่มันอะไรกัน(วะ)ครับคุณน้องชาย//แว่วเสียงสเลนดี้

"อ่ะนะ หวานดีซะด้วย ถึงเป็นผู้ชายฉันก็ไม่เกี่ยงหรอกนะ"

เจฟแลบลิ้นเลียมีดที่เอาออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ด้วยท่าทางที่กวนอวัยวะที่
อยู่ตํ่ากว่าตาตุ่มเสียเหลือเกิน

"แก..."

ใบหน้าสวยเรียบนิ่งแต่แววตาแฝงความอาฆาตไว้ล้นปรี่จับจ้องไปที่คู่กรณี
หางคิ้วกระตุกเป็นระยะด้วยความโกรธ

"ไปลงนรกซะ!!!"
"น่าสนุกนี่!!! แต่ฉันจะพานายขึ้นสวรรค์อ่ะ~~"

พูดจบร่างบางก็พุ่งเข้าหาทันที พร้อมกับพื้นที่แตกเพราะแรงเหยียบเมื่อครู่....

ปึก!!!

ร่างบางกระโดดลอยตัวกลางอากาศในระดับอกแล้วตวัดวาดแข้งใส่บริเวณหัวของอีกฝ่ายแต่เจฟยกแขนขึ้นมากันไว้ได้ทันก่อนจะถูกจับขาแล้วเหวี่ยงไปอีกทาง
ร่างบางทรงตัวกลางอากาศอย่างรวดเร็วก่อนจะกดเท้าทั้งสองลงที่พื้นจนแตกยาวเป็นทางเพื่อไม่ให้ปลิวไปไกลกว่านี้แล้วย่อก่อนจะพุ่งเข้าชาร์จด้านหลัง ปลายเล็บแหลมสีดำที่ยาวออกมากว่าปกติถึง2นิ้วถูกจ่อไว้ที่ลำคอของชายผิวใส

"อย่าได้ใจไป เจ้ามนุษย์"

นํ้าเสียงแหบตํ่าดังขึ้นข้างหูจากด้านหลัง ไอเย็นแผ่โดยรอบจนชายหนุ่มฆาตกรต้องขนลุก

ดวงตาที่ไม่มีวันปิดเหล่มองด้านหลังก็พบนัยน์ตาสีอะเมทิสที่ตาขาวกลายเป็นสีดำและเส้นเลือดสีเดียวกันที่ลามออกมาจากดวงตาถึงข้างแก้ม(จินตนาการถึงคาเนชั่--แค่ก! คาเน--ตี๊ดดด--สภาพกู--ตี๊ดดด ไว้ค่ะ//เซ็นเซอร์เพื่อ!!?)

"เฮ้ๆ! ฉันแค่ทำรอยไม่ได้จับปลํ้าซะหน่--- ฟังก่อนสิเฮ้ย!!!"

เจฟที่ยกมือยอมแพ้เพราะไม่คิดว่าชายร่างบางน่าแกล้งนี่จะโกรธจริงร้องห้ามแทบไม่ทันเมื่อร่างบางจ้องแต่จะเอาเล็บน่าสยอง(?)นั่นทะลวงไส้เขา

"ใครใช้ให้ทำล่ะฟะ!!"

ไพร์มที่ตากลับมาเป็นปกติแล้วตะโกนลั่นพร้อมกับตวัดกรงเล็บอย่างรวดเร็นจนคนหลบเป็นพัลวัล

"แค่ขำๆน่า แต่ฉันก็ไม่รังเกียจผู้ชายด้วยกันนะ โดยเฉพาะนาย-- เดี๋ยวสิเฮ้ย!!!!"

เจฟกระโดดขึ้นโต๊ะเมื่อเห็นร่างบางวิ่งไปคว้าไม้พลองขวานมาจากหุ่นเกราะที่ตั้งโชว์อยู่มาไล่ฟันเขา

ใครเอาหุ่นนั่นเข้ามาตั้งในนี้ฟระ!!

ปังง!!!!

โครมมม!!!!!

ร่างบางที่แรงไม่น้อยตามเอาขวานไล่ฟันฆาตกรปากฉีกอย่างสนุกสนาน(?) ส่วนคนที่เหลือก็ลงมติว่าจะไม่เข้าไปยุ่งด้วย(ไม่ไหวจะเคลีย=_=)

"จะไปไหน!!!"
"ใครจะอยู่ล่ะฟะ!!!"

เจฟวิ่งออกจากห้องอาหารไปตามด้วยร่างบางที่วิ่งตามโดยไร้อาการหอบเหนื่อยแม้จะแบกขวานเล่มใหญ่ไปด้วยก็ตาม
ลับหลังคน(?)ทั้งสองสักไประยะนึง EJก็เอ่ยขึ้น

"ว่าแต่ มาสเตอร์จะคุยเรื่องอะไรสักอย่างกับไพร์มด้วยนี่?"

สเลนดี้ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าน้อยๆพลางเดินไปนั่งที่เก้าอี้หัวโต๊ะ...ที่ตอนนี้ถูกขวานฟันจนหักครึ่งไปแล้ว...

"อืม ตัวตนของไพร์มน่ะ"

ทุกคนทยอยกันมานั่งประจำที่เหมือนเดิมโดยพยายามไม่ใส่ใจกับโต๊ะที่หักครึ่ง

"ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้รายระเอียดนักหรอก รู้แค่ว่าเขาเกิดขึ้นมาก่อนหน้าฉันหลายพันปีเลยล่ะมั้ง"

สเลนเดอร์แมนกอดอกครุ่นคิด ข้อมูลเกี่ยวกับชาติกำเนิดของชายร่างเล็กนั้นช่างน้อยนิดจนแทบไม่มี ผู้ที่รู้จริงๆคงต้องเป็นคนจากตระกูลที่มีประวัติยาวนานมากถึงจะเล่าสืบต่อกันมาถึงยุคนี้ได้ หรือไม่ก็ต้องเป็นพวกอมนุษย์ เผ่าเทพ หรือปีศาจที่มีอายุยาวนานกว่า

ไม่แน่ว่าชายร่างบางราวอิสตรีคนนั้นอาจจะมีอายุจริงๆมากกว่าโลกใบนี้ด้วยซํ้า

"หลายพันปีก่อนหน้ามาสเตอร์หรอ? เขาอายุเท่าไหรกันเนี่ย"

โทบี้บ่นพึมพัมแต่เป็นสิ่งที่ทุกคนคิดอยู่พอดีราวกับนัดไว้

"เห็นบอกว่า8723ปีน่ะ"

ฮู้ดดี้บอก ทำให้ห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

"อืม ส่วนเรื่องชาติกำเนิด อันนี้ฉันจนใจ"

สเลนดี้ถอนหายใจ

"งั้นเดี๋ยวผมจะช่วยสืบค้นให้นะครับ น่าจะได้อะไรบ้าง"

เบ็นเสนอตัว เขาที่มีความสามารถท่องไปในโลกไซเบอร์และเชื่อมต่อได้ทั่วโลกตราบใดที่มีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อย่างโทรทัศน์กับคอมพิวเตอร์ล่ะก็นะ

"ขอบใจเบ็น"

สเลนดี้บอก เบ็นพยักหน้าให้เล็กน้อย

"แซลลี่ก็อยากช่วยป๊ะป๋า"

เด็กหญิงกอดตุ๊กตาก้มหน้า

"งั้นแซลลี่ก็ช่วยอยู่กับพี่ชายเขาจะได้ไหม? ดูท่าเขาคงไม่มีเพื่อน"

สเลนดี้ลูบหัวเล็กๆที่มีกลุ่มไหมนุ่มสีนํ้าตาลอย่างเอ็นดู
แซลลี่ยิ้มรับอย่างร่าเริงตามภาษาเด็ก

"งั้นก็จบช่วงเช้าแค่นี้นะครับ ผมต้องซ่อมโต๊ะซะแล้ว"

เทนดี้ลุกขึ้นแล้วทำท่าสลดเล็กๆพลางมองซากโต๊ะผ่าครึ่ง

"เอาเหอะ เดี๋ยวพวกผมช่วย"

ฮู้ดดี้ลุกขึ้นโดยมีแมสกี้และโทบี้ลุกตาม

"อาฮะ คนงานอเนกประสงค์ นายสบายแล้วเทนดี้"

EJพูดขำๆพลางลุกขึ้นเดินไปที่ประตู

"ฉันไปทำงานต่อนะ งานวิจัย(ชำแหละ)มีอีกเยอะ"

พูกจบชายไร้ตาก็เดินออกไปทันทีโดยมีร่างเล็กๆสองร่างเดินตามไปติดๆ

"แซลลี่กับเบ็นไปเล่นนะคะ"

แซลลี่ลากแขนเบ็นออกไปทั้งๆที่เบ็นยังขยับนิ้วกดเกมส์ในมืออย่างเมามันส์

"ฉันมีเรื่องต้องตรวจสอบต่อ ไปนะ"

สเลนดี้วาร์ปหายไปทั้นที ในห้องนี้จึงเหลือแค่พร๊อคซี่สามสหายกับหนึ่งเปร--แค่ก!! ปีศาจไร้หน้าร่างสูง

"งั้น มาซ่อมโต๊ะ+ทำความสะอาดกันก่อนจะบ่ายดีกว่านะครับ"

เทนดี้บอก พร๊อคซี่จึงแบ่งงานกันไป...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.


ด้านสเลนดี้

ร่างสูงนั่งเอนหลังกับพนักพิง ยกแขนขึ้นก่ายหน้าผากอย่างเหนื่อยอ่อน

"กลับมาสักทีนะ 'คุณจิ้งจอกเจ้าเล่ห์' "

กี่พันปีแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกัน แต่พอได้พบกันคุณกลับจำผมไม่ได้ซะนี่....น่าน้อยใจชะมัด

สเลนดี้ย้ายตัวเองไปที่เตียงขนาดคิงส์ไซต์
ใบหน้าเกลี้ยงซุกลงกับหมอนก่อนจะหลับในเวลาต่อมา...

'ทั้งที่ผมรอคุณมาตลอดแท้ๆ...'

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.


ด้านเจฟ

ตู้มมมมมมมมม!!!!!!!!!

ตอนนี้ทั้งสองได้วิ่งไล่กันจนมาถึงกลางป่าเรียบร้อยและเสียงเมื่อกี้ก็คือเสียงระเบิดของเวทย์ไฟ....

ได้ยินไม่ผิดหรอก เวทย์ไฟ...

"Plígma!!(พลิคม่า=ระเบิด)"

เสียงทุ้มหวานดังขึ้นอีกครั้งเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ทำให้ชายปากฉีกต้องรีบจรลีโดยไวถ้าไม่อยากถูกย่างสด....อันที่จริงก็โดนไปหลายดอกแล้วล่ะนะ
สภาพของเจฟตอนนี้คือ เนื้อตัวมอมแมมจากการหนีตาย(?) เสื้อสีขาวกลายเป็นเถ้าถ่านไปเมื่อ3นาทีก่อนตอนนี้จึงเหลือแค่กางเกงขายาวสีดำที่ไหม้ไปนิดหน่อยกับรองเท้าที่ดูแทบไม่ได้เท่านั้น

เส้นผมบางส่วนถูกไหม้ไฟจนเป็นควันน้อยๆ....

"จะฆ่ากันรึไงฮะ!! นั่นเสื้อตัวโปรดนะ!!!!"

เจฟเงยหน้าตะโกนไปที่ร่างบาบที่ยืนบนกิ่งไม้กิ่งใหญ่ด้านบน

"เสื้อแกไม่ใช่เสื้อฉัน"

ไพร์มตอบด้วยนํ้าเสียงเรียบนิ่งพลางทิ้งตัวลงมายืนที่พื้นห่างจากเจฟราวๆ5-7เมตร

"งั้นหรอ?"

เจฟเค้นยิ้ม ก้มหน้าจนผมลงมาปิดใบหน้าไปหลายส่วน

"หืม?"

ไพร์มเอียงคอที่เห็นอีกฝ่ายเงียบไปก่อนจะตัดสินใจเดินไปดูใกล้ๆ

"งั้นถ้าเป็นเสื้อนายเองล่ะ ไพร์ม!"

เจฟอาศัยจังหวะเผลอแล้วพุ่งเข้าตะครุบตัวร่างบางด้วยความเร็วชนิดที่ว่าเดอะแฟร--ตี๊ดด ยังอาย

"เหวอ!!?"

ฝ่ายร่างเล็กที่โดนตะครุบก็เซถอยหลังจนสะดุดรากไม้ผลที่ได้ก็คือ...

ตุบ

เจฟกำลังคร่อมไพร์มในสภาพที่ล่อแหลมสุดๆ
เจฟที่ไร้เสื้อเผยให้เห็นกล้ามและซิคแพ็คที่ไม่คิดว่าจะมี(?) ผิวขาวใสที่มีรอยเย็บบ่งบอกว่าเคยมีบาดแผลตรงนี้
ไพร์มที่ใส่แค่เสื้อเชิ้ตสีดำตัวโคร่งที่สเลนดี้ให้ยืม ชายสาบเสื้อเลิกขึ้นเกือบถึงโคนขาขาวเพราะเข่าที่ถูกชันขึ้นเล็กน้อย คอเสื้อที่ติดกระดุมไม่หมดแหวกออก เห็นรอยสีกุหลาบ1รอยที่เริ่มจาง(?)ตัดกับผิวขาวจัดเกือบซีด ใบหน้าที่ไร้หมวกฮู้ดและเส้นผมที่พร้อมใจกันแผ่ออกเหมือนจะให้เห็นหน้าของเจ้าของมันชัดๆ

"ดูดีๆแล้วนายสวยกว่าผู้หญิงที่เคยเจออีกแฮะ"

เจฟพูดเบาๆ มือใหญ่รวบข้อมือบางขึ้นเหนือหัวแล้วกดไว้ด้วยมือเดียว มืออีกข้างก็วนสำรวจใบหน้านั้นช้าๆ

"จะทำอะไร"

ไพร์มมองอย่างไม่เข้าใจ พลางออกแรงเพื่อให้หลุดพันธนาการ

"ก็ อย่างที่ฉันอยากทำไง"

เจฟก้มลงชิดกระซิบข้างหูด้วยนํ้าเสียงแหบพร่าก่อนจะขบกับใบหูเล็กนุ่มอย่างหมั่นเขี้ยว

"ขนลุกเฟ้ย จะฆ่าก็ฆ่าสิ"

เจฟชะงัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนทีืมองอยู่ก่อนแล้ว

"นายยังไม่เข้าใจ?"
"นายจะฆ่าฉันไม่ใช่รึไง"
"ฉันจะฆ่านายเพื่อ?"
"ก็นายเป็นคนเริ่มนี่"
"....."
"....."

ความจริงข้อที่2 ไพร์มเอ็นท์เลสที่โคตรเมพ แต่กลับโคตรซื่อจนบื้อเรื่องอย่างว่า(=_=)....

เจฟหางคิ้วกระตุก หมดอารมณ์ที่อุตสาห์บิ้ว(?)ลุกขึ้นปัดเศษฝุ่นเศษใบไม้ออกจากตัว

ไพร์มลุกตามอย่างงงๆภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย

"ช่างเหอะ กลับดีกว่า"

เจฟเกาหัวจนผมยุ่งกว่าเดิมแล้วเดินจากไปทันทีทิ้งให้ร่างบางยืนอึนอยู่อย่างนั้นราวๆเกือบ10นาที(นานไปแล้วเฟ้ย!!)
ร่างบางมองรอบตัวเลิกลักก่อนจะเดินไปทางตรงข้ามกับทางที่ชายปากฉีกเดินไป....

ความจริงของที่3 ไพร์มเอ็นท์เลสเป็นพวกหลงทิศแบบสุดกู่เวลาอยู่คนเดียว....


อาเมน(_ _;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #67 Creepypastacutes (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:57
    ....สนุกมากค่ะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:29
    #67
    0
  2. #16 0850715756 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 15:28
    ไม่เป็นไรค่ะ จะรอนะค่ะ 。^‿^。
    #16
    1
    • #16-1 Hikari Yuu(จากตอนที่ 5)
      19 มีนาคม 2559 / 20:54
      กำลังเร่งปั่นตอนต่ออยู่จ้า(ที่ช้าเพราะกำลังคิดเนื้อเรื่อง+มุขในตอนนั้นๆด้วย เพื่อไม่ให้มันดูน่าเบื่อหรือเคลียดเกิน)
      ไรท์คิดสดเป็นตอนๆไป พยายามให้ตอนนึงยาวที่สุด
      ก็นะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
      จะพยายามค่ะ
      #16-1
  3. #13 konoha chang (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 09:11
    ตามนั้นค่ะยูจังเค้าจะรอต่อปายยยยยยยยยเฮ้อแต่งต่อไวๆนะคะ
    #13
    2
    • #13-1 Hikari Yuu(จากตอนที่ 5)
      6 มีนาคม 2559 / 01:40
      ค่ะ หลังเลิกงานจะพยายามแต่งเก็บเอาไว้นะคะ แล้วจะออามาลงแบบจบตอนนึงไปเลย
      ปล. สามารถแชร์วิธีคลายปวดเมื่อยตามร่างกายได้ที่คอมเม้นนะคะ(ไรท์ปวดแขนปวดเอวมากกกก)
      #13-1
    • #13-2 Haruka chang(จากตอนที่ 5)
      6 มีนาคม 2559 / 19:15
      555+ค่ะถ้เจอนะคะ
      #13-2
  4. #12 Yukipine (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 07:39
    ไม่เป็นไรค่ะไรต์ รอได้เสมอค่ะ ตั้งใจทำงานนะคะ ^{}^ V
    #12
    1
    • #12-1 Hikari Yuu(จากตอนที่ 5)
      6 มีนาคม 2559 / 01:37
      ขอบคุณค่ะ(TwT)
      ปล. สามารถแชร์วิธีคลายปวดเมื่อยตามร่างกายได้ที่คอมเม้นนะคะ(ไรท์ปวดแขนกับเอวมากกกก)
      #12-1