ดวงใจยอดขุนพล

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,578 Views

  • 42 Comments

  • 434 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    57

    Overall
    5,578

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 12 นางเป็นสตรีแบบไหนกันแน่?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1919
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 136 ครั้ง
    21 ธ.ค. 61

"ท่านพี่ ลูกเพิ่งกลับมาเหนื่อยๆ ท่านก็อย่าเพิ่งหาเรื่องเขาเลย" โหวฮูหยินออกหน้าปกป้องบุตรชายคนรอง

"เฉียวเจามิใช่สะใภ้คนหนึ่งของเจ้าหรือไร วันนี้ข้าจะทวงถามความยุติธรรมให้นาง เจ้าอย่ามาขวางข้า"

"เจ้าลูกเลว เจ้ายัดเยียดความตายให้นางชัดๆ วีรสตรีพลีชีพเพื่อแผ่นดินอะไร ก็แค่คำพูดสวยหรู หากว่าเจ้ามีน้ำยาจริง มีหรือจะปกป้องเมียตัวเองไม่ได้! เจ้ามันเห็นแก่ตัว ทิ้งนางไปตั้งแต่คืนวันแต่งงานยังไม่พอ ยังจะมาเอาชีวิตนางไปแลกกับเกียรติยศของตัวเองอีก"

"เจ้ารู้หรือไม่ สองปีที่ผ่านมา นางทำหน้าที่สะใภ้ กตัญญูต่อบิดามารดาแทนเจ้าได้ดีแค่ไหน ตั้งแต่เจ้าจากไป แม่ของเจ้าก็ตรอมใจคิดถึงเจ้าจนล้มป่วย โรคปวดหัวรุมเร้าจนนอนไม่ได้ ก็ได้เมียเจ้าคอยดูแล มีนางก็เหมือนมีหมอประจำเรือน จัดหาหยูกยามาให้แม่เจ้า คอยมาพูดคุยปลอบประโลมจนแม่ของเจ้าอาการดีขึ้น นางไม่เคยตำหนิว่าเจ้าเสียหายเลยแม้แต่คำเดียว"

จิ้งอานโหวพูดต่อว่าบุตรชายไม่หยุด ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ แต่ด้วยอายุที่มากแล้ว และยังมีอาการบาดเจ็บภายในที่เรื้อรังมานานจึงเกิดอาการเจ็บหน้าอกและหายใจติดขัด ซวนเซไปเล็กน้อย เส้าหมิงกวงรีบโผเข้ามาประคองบิดาไว้ และกล่าวขึ้นด้วยความเป็นห่วง

"ท่านพ่อโปรดระงับโทสะ โมโหมากจะกระเทือนถึงสุขภาพได้"

เส้าหมิงเสียงได้แต่ก้มหน้านิ่ง ยอมรับการดุด่าจากบิดาโดยไม่โต้เถียงแม้เพียงครึ่งคำ

"พรุ่งนี้ศพของนางจะถูกส่งกลับมาถึงเมืองหลวงพร้อมกับศพทหารที่เสียชีวิตในสนามรบ ลูกจะออกไปรับศพนางที่หน้าประตูเมือง และจะเดินทางไปเมืองเจิ้นเฟิงคุกเข่าสำนึกผิดต่อท่านพ่อตาแม่ยายด้วยตนเอง"

จิ้งอานโหวได้ยินเช่นนั้นก็หน้าดำมืด สะบัดแขนให้หลุดออกจากมือของบุตรชายคนโตที่เข้ามาประคอง หันมามองบุตรชายคนรองตาเขียวปั้ด แค่นเสียงคำรามในลำคอด้วยความไม่พอใจ

"ไปขอโทษตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร นางฟื้นขึ้นมาได้หรือ พ่อแม่ของนางจะได้ฆ่าเจ้าให้ตายเสียไม่ว่า สกุลเฉียวกับสกุลเส้าของเรามีสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมายาวนาน ถูกเจ้าทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี ใต้เท้าเฉียวอุตส่าห์ไว้วางใจมอบหลานสาวสุดที่รักให้เจ้าดูแล แล้วดูเจ้าทำกับนาง สตรีที่ดีงามเพียบพร้อมแบบนั้นจะหาได้จากที่ไหนอีก เฮ้ย...." พูดจบก็สะบัดแขนเสื้อแรงๆอย่างขัดใจผินหน้าไปทางอื่น ดวงตาของจิ้งอานโหวเข้มขึ้นๆ เขานิ่งอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างตัดสินใจเด็ดขาด

"ฝ่าบาททรงพระราชทานจวนใหม่ให้เจ้าแล้ว อีกไม่นานคงพระราชทานสาวงามให้เจ้าด้วย เชิญเจ้าออกไปเสพสุขตามสบาย แล้วอย่ากลับมาให้ข้าเห็นหน้าอีก ข้าจะถือว่าไม่มีลูกชายอย่างเจ้า! " พูดจบท่านโหวก็แค่นเสียงหึดังลั่น สะบัดชายเสื้ออย่างแรง แล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว เส้าหมิงกวงมองหน้าน้องชายทีหนึ่งอย่างเห็นใจ แล้วก็รีบเดินตามผู้เป็นบิดาออกไป

เส้าหมิงเสียงยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม ตั้งแต่เด็กบิดาก็รักแต่พี่ชายคนโต ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับบิดาค่อนข้างห่างเหิน มีเพียงมารดาและแม่นมหวัง ที่รักและห่วงใยเขาอย่างจริงใจ สายตาของชายหนุ่มหม่นลงแวบหนึ่ง ก่อนจะกลืนหายไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงความเรียบเฉย เย็นชา

"เสียงเอ๋อร์ รีบลุกขึ้นเถอะ ต้นฤดูวสันต์พื้นยังเย็นอยู่มากเดี๋ยวจะไม่สบาย ไหนมาให้แม่ดูหน้าเจ้าใกล้ๆหน่อยซิ เจ้าดูซูบผอมลงไปมาก เดี๋ยวแม่จะให้ห้องครัวตุ๋นน้ำซุปไก่มาบำรุงให้เจ้า" โหวฮูหยินดึงตัวบุตรชายให้ลุกขึ้น พลางลูบหน้าลูบหัวบุตรชายอย่างสุดรัก

"ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วง ลูกแข็งแรงดี คุกเข่าเพียงเท่านี้ไม่นับว่าเป็นอะไรหรอกขอรับ แล้วสุขภาพของท่านแม่ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง ลูกอกตัญญูเป็นสาเหตุให้ท่านแม่ล้มป่วย สมควรแล้วที่ท่านพ่อจะโกรธถึงเพียงนั้น"

"แม่ไม่เป็นอะไรแล้ว เฉียวซื่อดูแลแม่อย่างดี" เมื่อพูดถึงสะใภ้รองผู้งดงามอ่อนโยนคนนั้น โหวฮูหยินก็ถอนหายใจยาว

"ถึงแม่จะไม่อยากตำหนิเจ้า แต่แม่ก็ไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น นางเป็นสะใภ้กตัญญู ตั้งแต่เจ้าจากไป แม่ก็ล้มป่วยด้วยโรคเก่ากำเริบ เรื่องราวต่างๆภายในจวนโหวแม่จึงให้พี่สะใภ้ของเจ้าเข้ามาดูแลแทน ส่วนเมียของเจ้าก็คอยดูแลปรนนิบัติพ่อกับแม่อย่างใกล้ชิด ท่านพ่อของเจ้าเอ็นดูนางราวกับบุตรสาวแท้ๆเชียวล่ะ"

"ท่านแม่ ในจวนโหวของเรามีทหารองครักษ์มากมาย แล้วเหตุใดเฉียวซื่อจึงถูกลักพาตัวไปได้?" นี่คือสิ่งที่เส้าหมิงเสียงสงสัยเป็นอย่างยิ่ง เป็นไปได้หรือไม่ว่าในจวนโหว จะมีหนอนบ่อนไส้หรือมีข้าศึกแฝงกายเข้ามา

"มันก็มีเหตุมาจากสุขภาพของแม่ ตั้งแต่แม่ป่วย นางก็เข้ามาดูแลแม่ แม่ก็เพิ่งรู้ว่านางรู้วิชาแพทย์ แต่สอบถามนาง นางก็บอกเพียงว่านางรู้เรื่องสมุนไพรเล็กๆน้อยๆเท่านั้น เพราะท่านย่าของนางป่วยกระเสาะกระแสะมาตลอด ท่านปู่ของนางจึงพาไปรักษากับท่านหมอผู้หนึ่ง นางเป็นหลานรักจึงได้ติดสอยห้อยตามไปด้วย และมีโอกาสได้เรียนรู้เกี่ยวกับสมุนไพรจากท่านหมอผู้นั้น แต่จะว่าไปยาของนางก็ได้ผลดีที่เดียว

วันที่เกิดเรื่อง นางบอกแม่ว่าจะไปเก็บสมุนไพรบนเขานอกเมือง สมุนไพรชนิดนั้นมีวิธีการเก็บที่พิเศษ นางจำเป็นต้องไปด้วยตนเอง แม่จึงส่งองครักษ์สองคนติดตามไปคุ้มครองนาง แต่ไม่คิดว่าคนร้ายจะมีวรยุทธสูงส่ง องครักษ์ที่ส่งไปล้วนถูกสังหารสิ้น กว่าพวกเราจะรู้ข่าว ทุกอย่างก็สายไปเสียแล้ว"

เส้าหมิงเสียงค่อนข้างมั่นใจแล้วว่าจวนจิ้งอานโหวจะต้องถูกสอดแนมอยู่อย่างแน่นอน สีหน้าของเขาเข้มขรึม เย็นเยือกขึ้นทันที

พวกมันเป็นใคร? ฉวยโอกาสลงมือตอนที่เขาไม่อยู่ มีจุดประสงค์ใดกันแน่ มุ่งทำลายความสัมพันธ์ระหว่างสกุลเฉียวกับสกุลเส้าเช่นนั้นหรือ? แล้วเรื่องนี้ยังเกี่ยวพันกับข้าศึกแคว้นฉี หรือจะมีคนในเป็นหนอนบ่อนไส้?

"ท่านแม่ ถึงอย่างไร ข้าก็คงต้องย้ายเข้าไปอยู่ในจวนใหม่ที่ฝ่าบาททรงพระราชทานให้"

"เฉียวซื่อไม่อยู่แล้ว ใครจะคอยดูแลเจ้า แม่จะให้แม่นมหวัง กับสาวใช้สี่คนติดตามไปด้วย" โหวฮูหยินกล่าวด้วยน้ำเสียงห่วงใย

"ไม่ต้องหรอกท่านแม่ ตอนที่ข้าอยู่ในค่ายทหารที่ชายแดน ก็มีแต่ทหารรับใช้ ให้แม่นมหวังอยู่รับใช้ท่านแม่ที่นี่ ข้าจะสบายใจกว่า"

"คืนนี้เจ้าจะค้างที่นี่หรือไม่?"

เส้าหมิงเสียงนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะให้คำตอบ "ท่านพ่อคงไม่อยากเห็นหน้าข้าแล้ว จวนใหม่ตอนนี้ยังไม่เรียบร้อย คืนนี้ข้าจะกลับไปนอนที่ค่ายทหารก่อน แต่ก่อนจะไป ข้าขอแวะไปที่เรือนของเฉียวเจาเสียหน่อย"

"พ่อของเจ้าให้นางพักที่เรือนของเจ้า มิได้สร้างเรือนใหม่ให้นาง เจ้าก็ไปที่เรือนของเจ้าเถิด" เส้าหมิงเสียงพยักหน้า ก่อนจะเดินออกไปจากเรือนกลาง มุ่งไปยังเรือนฝั่งตะวันตกที่เป็นที่พักของเขา 



เรือนฝูเสียง เป็นเรือนที่เขาอยู่อาศัยมาตั้งแต่เด็ก เขาเป็นคนรักสันโดษ และไม่ชอบกลิ่นหอมฉุนของบุปผา รอบบริเวณเรือนของเขาจึงมีแต่ต้นหลิว ต้นไผ่ ที่ปลูกไว้รอบบริเวณดูสงบร่มรื่น สมถะและเรียบง่าย

เดินเข้าไปยังไม่ถึงเรือน เขาก็พบว่าในสวนที่เขามักจะออกมานั่งพักผ่อนอ่านหนังสือหลังจากฝึกยุทธเสร็จ มีพืชสมุนไพรแปลกๆ ทั้งที่รู้จัก และไม่รู้จักปลูกอยู่มากมาย คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แต่ไม่อาจบอกได้ว่าเขารู้สึกไม่พึงพอใจหรือไม่

รอบๆ ชานเรือน มีกระถางไม้พุ่มหน้าตาประหลาดแขวนอยู่โดยรอบ ใบของมันมีขนาดไม่ใหญ่มาก ขอบใบหยักราวกับใบเลื่อย กลิ่นหอมเย็นคล้ายกลิ่นการบูร มีดอกสีขาวเล็กๆ แซมอยู่

ความจริงเส้าหมิงเสียงไม่ชอบบุปผา แต่ไม่รู้เพราะเหตุอันใด ในตอนนี้เขากลับยื่นมือออกไปแตะที่กลีบดอกของมันอย่างเบามือ ทันทีที่ท้องนิ้วสัมผัสกับกลีบอ่อนบาง เจ้าดอกไม้สีขาวดอกนั้น ก็ร่วงลงสู่พื้น

มือของเส้าหมิงเสียงชะงักค้างอยู่เช่นนั้นนานเนิ่น ภาพของสตรีร่างบอบบางตัวสั่นระริกปรากฏขึ้น ดวงตาของนางราวกับกวางน้อยที่กำลังแตกตื่นจ้องมองมาที่เขา ภาพนั้นยังตราตรึงอยู่ในหัวใจ ภรรยาของเขา 'เฉียวเจา'

ความจริงก่อนหน้าที่จะแต่งนางเข้ามา เขาเคยลอบเข้าไปดูหน้าคู่หมั้นมาแล้วหลายครั้ง นางเหมือนสายน้ำอ่อนโยนงดงาม แววตาเฉลียวฉลาด ร่าเริง ยามเมื่อนางหัวเราะโลกก็ดูสดใสเบ่งบาน แต่สำหรับเขาแล้วสตรีก็คือสตรี จะงดงามแค่ไหนก็มีสองตา สองหู หนึ่งจมูก หนึ่งปากเหมือนกัน ไม่มีสิ่งใดพิเศษ การแต่งงานเป็นไปตามที่ผู้ใหญ่ตกลงกันไว้ เขาไม่เคยคิดขัดข้อง

ระหว่างเขากับนางไม่มีความรักความผูกพัน หากถามเขาว่าเขารู้สึกอาลัยต่อการจากไปของนางหรือไม่ เขาไม่สามารถตอบได้ แต่สิ่งที่เขาตระหนักชัด คือเขาผิดต่อนางในฐานะสามี เขายังไม่เคยปฏิบัติหน้าที่ของสามีที่ดีต่อนางเลยสักครั้ง ทั้งยังเป็นคนลงมือปลิดชีวิตนางด้วยตนเองอีกด้วย หนี้ที่เขาติดนางไว้ช่างใหญ่หลวงนัก

เส้าหมิงเสียงก้มลงเก็บดอกไม้สีขาวที่ร่วงลงไปขึ้นมา แล้วจรดริมฝีปากที่กลีบดอกสีขาวอย่างนุ่มนวล แววตามีความลึกล้ำถ่ายทอดออกมาสายหนึ่ง จากนั้นก็เดินเข้าไปในเรือนพักของตน

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นคล้ายกลิ่นสมุนไพรจางๆ ให้ความรู้สึกจิตใจสงบ ข้าวของของเขาทุกสิ่งทุกอย่างภายในเรือนยังคงอยู่ตำแหน่งเดิม ภายในห้องสะอาดสะอ้าน ฉับพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นกล่องเล็กๆกล่องหนึ่งวางอยู่บนเตียง เขาจึงเดินเข้าไปแล้วหยิบกล่องขึ้นมาเปิดดู

ภายในกล่องมีอุปกรณ์เย็บปักถักร้อย และมีกระเป๋าผ้าสีน้ำเงินใบเล็กๆใบหนึ่งปักลายพยัคฆ์คำราม คล้ายว่าจะเป็นถุงหอม เขาหยิบถุงผ้านั้นขึ้นมาดู ด้านหลังมีปักชื่อเอาไว้ 'เสียง' ชื่อของเขานั่นเอง

นี่นางปักถุงหอมให้เขาเช่นนั้นหรือ?

ความคิดหลากหลายพร่างพรูเข้ามาในห้วงคำนึง แววตาของเขามีความซับซ้อนขึ้นโดยไม่รู้ตัว

นางเป็นสตรีแบบไหนกันแน่?

น้ำลายในปากหนืดเหนียว จนเขาต้องกลืนลงไปด้วยความลำบาก บอกไม่ถูกว่าตอนนี้ตนเองรู้สึกอย่างไร
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 136 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #36 mee_pa (@mee_pa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 10:34
    รอตอนต่อไปค่ะ สนุกดี
    #36
    0
  2. #35 @jiraporn_wwc (@aomjiraporn07) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 07:23

    สนุกมากๆ
    #35
    0
  3. #34 Omioe (@onphima) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 23:12
    สนุกค่ะ จะรอน้า
    #34
    0
  4. #32 Fasai590 (@Fasai590) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 10:57
    ค้างๆๆ
    #32
    0
  5. #31 STI .45 (@gval) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 08:16
    รอน้าาาา
    #31
    0
  6. #28 seleyakr (@seleyakr) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 07:24
    อยากได้เรือลำใหม่..จังอยากให้นางได้เลือก...รอๆๆๆๆไรน่ะค่ะ
    #28
    0
  7. #27 InthiraP (@IP31122518) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 17:12

    สงสารนางเอกจัง พระเอกมีสิทธิ์อะไรไปตัดสินให้นางตาย ดูแลในฐานะสามีก็ยังไม่เคยเลย อ่านแล้วขึ้น...ว่าแต่ก็แปลกอย่างที่พระเอกคิดว่านางเอกถูกจับได้ยังงัย

    #27
    0
  8. #26 aomihi (@aomihi) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 15:22
    ไม่เอาแม่ทัพด้วยคน
    #26
    1
    • #26-1 DHmoon (@DHmoon) (จากตอนที่ 14)
      17 ธันวาคม 2561 / 17:02
      ไม่เอาด้วยคนบวกหนึ่ง
      #26-1
  9. วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 13:59

    ไม่เอา-แม่ทัพนี่เป็นพระเอกได้ไหม
    #25
    0