ดวงใจยอดขุนพล

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,556 Views

  • 42 Comments

  • 432 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    35

    Overall
    5,556

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 11 วีรบุรุษสงคราม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 811
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    17 ธ.ค. 61

ข่าวการกลับมาเมืองหลวงของวีรบุรุษสงคราม จอมทัพพิทักษ์อุดรเส้าหมิงเสียง ผู้กอบกู้เมืองเอี้ยน ขับไล่อริราชศัตรูให้พ้นจากแนวชายแดนทางเหนือได้สำเร็จ นำความปีติยินดีมาสู่ประชาชนต้าเหลียง ทั้งชาวเมืองทั้งชายหญิงเด็กคนชราต่างก็ออกมาต้อนรับกันอย่างคับคั่งตั้งแต่หน้าประตูเมือง ทั่วทั้งเหมืองหลวงในครานี้ประดับประดาด้วยบุปผาหลากสีสัน ป้ายผ้า ธงสีต่างๆ ดูคึกคักเป็นพิเศษ

โรงเตี๊ยมทุกแห่งของเมืองหลวงถูกจองเต็มหมด อาคารที่อยู่สองฟากฝั่งทางผ่านของขบวนทั้งชั้นล่างและชั้นบนเนืองแน่นไปด้วยประชาชนที่มาต้อนรับ

บรรดาหญิงสาวทั้งที่ยังไม่ออกเรือนต่างพวกกันตื่นเต้น แต่งองค์ทรงเครื่องมาประชันความงามกันอย่างเต็มที่ จากข่าวการเสียชีวิตในสนามรบของฮูหยินแม่ทัพสกุลเฉียว ที่แพร่สะพัดไปทั่วเมือง ทำให้บรรดาหญิงสาวต่างมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง

ยิ่งตอนนี้เขาได้อวยยศเป็นกว้านจวินโหว บรรดาบุตรีของขุนนางตระกูลสูงต่างก็วาดหวังในตำแหน่งโหวฮูหยินทั้งสิ้น หรือแม้กระทั่งได้แต่งเข้าไปในฐานะอนุภรรยาก็ยังมีหน้ามีตาไม่น้อย

ทันทีที่ขบวนเดินทางมาถึงหน้าประตูเมือง
เสียงจุดประทัด เสียงดนตรีประโคมดังขึ้น ประชาชนที่มารอต้อนรับต่างโห่ร้อง สรรเสริญเสียงดังกระหึ่ม

"วีรบุรุษผู้กล้าแห่งต้าเหลียง ยอดขุนพลเส้าหมิงเสียงจงเจริญ!"

"วีรบุรุษผู้กล้าแห่งต้าเหลียง ยอดขุนพลเส้าหมิงเสียงจงเจริญ!"

ร่างบุรุษสูงใหญ่วัยเพียงยี่สิบปี ผิวสีคล้ำแดดในชุดเกราะทหารปรากฏกายบนหลังอาชาตัวพ่วงพีสีดำปลอด ท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าเรียบเฉยของเขาดูอ่อนเยาว์ทว่าคมเข้ม องคาพยพทั้งห้าล้วนสลักเสลา คิ้วเรียวยาวราวกับกระบี่พาดเฉียงอยู่เหนือดวงตาที่เป็นประกายสุกใส จมูกโด่งเป็นสันเรียวกับกับริมฝีปากบาง ทั่วทั้งร่างกายแผ่กลิ่นอายของวีรบุรุษผู้ห้าวหาญ ดุดัน ทระนง

เขา..จอมทัพพิทักษ์อุดรเส้าหมิงเสียง

ดวงตาของเขาเยือกเย็นเรียบเฉย มิได้รู้สึกตื่นเต้นกับการต้อนรับอันยิ่งใหญ่เลยแม้แต่น้อย เขาค่อยๆควบม้าช้าๆผ่านประตูเมืองเข้ามา เสียงแซ่ซ้องดังกระหึ่มไม่ขาดสาย กลีบบุปผาหลากสีถูกโปรยลงมาจากสองฟากฝั่ง

เหล่าแม่นางน้อยใหญ่เพียงได้ชื่นชมความสง่างามของเขา ดวงตาก็เหม่อลอยราวกับเพ้อฝัน ยืนบิดไปบิดมาหน้าแดง คนที่ใจกล้าหน่อยก็โยนผ้าเช็ดหน้าลงไปทอดสะพานให้

เส้าหมิงเสียงอยู่บนหลังม้าอย่างสง่างาม เมื่อเจอกับดอกไม้ที่ผู้คนโยนลงมา กลิ่นเกสรบุปผาฉุนจมูกไม่คุ้นเคยก็ทำให้เขาจามออกมาโดยฉับพลัน และในจังหวะที่เขาก้มตัวจามออกมานั้นเอง ก็มีมีดบินปริศนาลอยมาจากด้านหลังพุ่งเฉียดผ่านศีรษะของเขาไปเพียงปลายเส้นขน

อาวุธลับ?

แววตาของเขาเย็นเยียบขึ้นมาโดยฉับพลัน แต่ตอนนี้เขาอยู่ในที่แจ้ง และยังอยู่ท่ามกลางประชาชนจำนวนมาก เขาไม่ต้องการให้ผู้คนแตกตื่น จึงมิได้แสดงปฏิกิริยาใดๆออกมา นอกจากเพิ่มความระมัดระวังตัวขึ้นสามส่วน

แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้นอีก ราวกับว่าเป็นแค่เพียงการทักทายเท่านั้น!

แววตาอำมหิตคมกริบราวนกเหยี่ยวมองลงมาจากชั้นสองห้องพิเศษของโรงน้ำชาแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก

"หึ ไม่น่าเชื่อว่าขุนพลเส้าจะเป็นที่นิยมชมชอบของประชาชนมากมายถึงเพียงนี้" เสียงเยือกเย็นของบุรุษปริศนาชุดดำสวมหน้าดังขึ้น ในน้ำเสียงเจือไปด้วยความเหยียดหยัน

"นายน้อยลงมือโดยไม่ได้รับอนุญาติจากนายท่าน ไม่กลัวว่านายท่านจะไม่พอใจหรือขอรับ" บ่าวข้างกายท้วงขึ้นด้วยความกังวล

บุรุษผู้นั้นสาดสายตาเกรี้ยวกราดใส่บ่าวปากพล่อยทันที "นี่แค่ทักทายเบาๆ เท่านั้น เจ้าอย่าใจเสาะนักเลย"

"บ่าวเพียงแค่เป็นห่วงนายน้อยเท่านั้น นายน้อยจะกลับเลยไหมขอรับ" บ่าวผู้จงรักภักดีถามขึ้น

"ไปรายงานผลการปฏิบัติงานก่อนแล้วค่อยกลับ"

..................


ณ ท้องทรงพระอักษรพระตำหนักหย่งเต๋อ องค์จักรพรรดิหมิงคังในฉลองพระองค์สีเหลืองอร่ามปักลายมังกรดั้นเมฆ นั่งเป็นสง่าอยู่ที่โต๊ะทรงพระอักษร สีพระพักตร์ดูซูบซีดเล็กน้อย เนื่องจากเพิ่งหายจากประชวรหนัก

หลังจากเลิกจากว่าราชการในท้องพระโรง แล้ว ก็ทรงเรียกกว้านจวินโหว เส้าหมิงเสียงเข้าพบเป็นการส่วนพระองค์

"ที่เราเรียกเจ้ามาวันนี้ ก็ด้วยเรื่องฮูหยินของเจ้าที่สละชีวิตในสนามรบ นางเป็นถึงหลานสาวของอดีตรัฐบุรุษเฉียวจิ้นเผิง ซึ่งเป็นพระอาจารย์ของเรา การเสียชีวิตของนางทำให้เรารู้สึกตกใจไม่น้อย "

องค์จักรพรรดิทรงถอนพระปัสสาสะยาว ก่อนจะตรัสขึ้นอีก "เรารู้ว่าเจ้าเองก็คงจะเสียใจ ตามกฏหมายของต้าเหลียง หากภรรยาเอกที่สร้างคุณูปการให้แก่แผ่นดินเสียชีวิต ผู้เป็นสามีจะต้องไว้ทุกข์ให้หนึ่งปี ไม่อาจแต่งภรรยาใหม่หรืออนุภรรยาได้

แต่เราเห็นแก่เจ้าที่จงรักภักดี ปกป้องแผ่นดิน ขับไล่ศัตรู บำบัดทุกข์บำรุงสุขให้ราษฎรในเขตชายแดนทางเหนือมานานหลายปี เราก็มีส่วนทำให้เจ้าต้องได้รับความอยุติธรรมไม่น้อย แต่งงานยังไม่ทันไร ก็ต้องเดินทางไปชายแดน สุดท้ายยังต้องเสียภรรยาอีก เจ้าเองก็อายุยี่สิบปีแล้ว ยังไร้ทายาทสืบสกุล เราจึงเห็นว่าเจ้าควรจะมีภรรยาดีๆสักคน ที่ให้กำเนิดบุตรชายที่แข็งแรงสืบทอดวงศ์สกุล จิ้งอานโหวบิดาของเจ้าจะได้ไม่ว่าเราได้ว่าใช้งานเจ้าหนักเกินไป "

เส้าหมิงเสียงขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ยังคงนิ่งฟังความอยู่

"องค์หญิงหรงเล่อธิดาเจ็ดของเรา ชมชอบเจ้ามาเนิ่นนาน....หากเราจะยกแก้วตาดวงใจดวงนี้ของเราให้แก่เจ้า เจ้าจะว่าอย่างไร?"

เส้าหมิงเสียงยิ่งขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม ประสานมือก้มศีรษะ แล้วกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"พระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาท ทำให้กระหม่อมรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก แต่อันว่ากฏหมายหากมีข้อยกเว้นย่อมขาดความศักดิ์สิทธิ์ หากละเว้นหนึ่งคนต่อไปย่อมมีสองสามตามมา กระหม่อมเป็นชายชาติทหาร การปกป้องผืนแผ่นดินคือหน้าที่หาใช่ผลงาน แต่การสละชีวิตของฮูหยินของกระหม่อมทำให้ศึกครั้งนี้เราเป็นฝ่ายชนะ และตีเมืองเอี้ยนกลับคืนมาได้ ดังนั้นผลงานทั้งหมดจึงนับว่าเป็นของนาง

หากฝ่าบาทจะทรงกรุณา กระหม่อมขอให้พระองค์พระราชทานยศฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่งให้แก่นาง และประกาศเกียรติคุณให้เป็นที่กล่าวขานแก่ต้าเหลียงสืบไป

ส่วนองค์หญิงหรงเล่อ ทรงเป็นขัตติยนารีผู้สูงศักดิ์ เป็นกระหม่อมที่ไม่คู่ควรกับพระเกียรติยศขององค์หญิง อีกทั้งกระหม่อมยังรู้สึกผิดที่มีต่อเฉียวซื่อ ภรรยาเอกของกระหม่อมอยู่ ในเวลานี้จึงไม่คิดแต่งภรรยาใหม่ ดังนั้นจึงขอให้ฝ่าบาททรงพิจารณาไตร่ตรองใหม่ด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ"

สีหน้าของเส้าหมิงเสียงปวดร้าวอย่างเห็นได้ชัด ทำให้จักพรรดิหมิงคังไร้วาจาจะตรัสออกมาได้อีก

"เอาเถิด ในเมื่อเป็นความปรารถนาของเจ้า เราก็จะให้เป็นไปตามนั้น พรุ่งนี้เราจะถ่ายทอดราชโองการลงไป แต่งตั้งให้เฉียวซื่อให้เป็นฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่ง และจะจัดการพิธีศพให้นางอย่างสมเกียรติ"

"ขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณเป็นล้นพ้น" เส้าหมิงเสียงคุกเข่าลงคารวะอย่างเต็มพิธีการในแบบทหาร

.......................

หลังจากออกจากวังหลวง เส้าหมิงเสียงก็ขี่ม้ากลับไปยังจวนจิ้งอานโหวทันที สองปีมาแล้วที่เขาต้องใช้ชีวิตอยู่ที่ชายแดนทางเหนือ และแทบจะขาดการติดต่อกับทางบ้าน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเฉียวเจา ภรรยาเอกที่เขายังไม่ได้ร่วมหอกับนางด้วยซ้ำ

เส้นทางจากวังหลวง ไม่ไกลจากจวนจิ้งอานโหวมากนัก ไม่นานเขาก็เดินทางกลับมาถึง ขณะนั้นเส้าหมิงกวงพี่ชายคนโตของเขากลับจากค่ายทหารมาถึงจวนพอดี เห็นน้องชายกลับมาก็ดีใจมาก เดินเข้ามาหา

"พี่ใหญ่" เส้าหมิงเสียงทักทายตามมารยาท เส้าหมิงกวงเดินเข้ามาตบบ่าน้องชายอย่างสนิทสนม

"กลับมาแล้วหรือไอ้น้องชาย รีบเข้าบ้านกันเถอะ ท่านพ่อท่านแม่คงดีใจมากที่เห็นหน้าเจ้า วันนี้พวกเราจะได้กินข้าวด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาสักที" พูดจบก็โอบไหล่ผู้เป็นน้องชายเดินเข้าไปในจวนโหวด้วยกัน

พี่ชายคนนี้เป็นผู้สืบทอดบรรดาศักดิ์โหวต่อจากบิดา บิดาจึงเคี่ยวกรำฝึกฝนเขาอย่างหนักมาตั้งแต่เด็ก แต่เนื่องจากเมื่อครั้งออกศึกกับเป่ยตี๋เมื่อสองปีก่อน พี่ชายเขาถูกพิษร้ายแรง เกือบถึงแก่ชีวิต บิดาจึงให้เขาพักรักษาตัวอยู่ที่จวนโหว สองพี่น้องจึงไม่ได้พบหน้ากันนานแล้ว

ขณะนั้น จิ้งอานโหวกำลังอ่านตำราพิชัยสงครามอยู่ที่ห้องหนังสือ ส่วนโหวฮูหยินก็นั่งปักผ้าอยู่ไม่ไกล

"ท่านโหว โหวฮูหยิน คุณชายรองกลับมาแล้ว ตอนนี้กำลังเดินมาพร้อมกับเสี่ยวโหวเหย่ขอรับ" พ่อบ้านฝานเลี่ยงสือ ผู้จัดการบ้านรีบวิ่งมารายงานด้วยความตื่นเต้นดีใจ ก่อนที่นายน้อยทั้งสองจะเดินมาถึงเรือนชิวเหอ

"จริงหรือ?" โหวฮูหยิน วางผ้าปักในมือลงทันที สีหน้าดีใจจนแทบร้องไห้ ลูกชายหายไปตั้งสองปี แล้วจะไม่ให้มารดาอย่างนางรู้สึกตื่นเต้นดีใจได้อย่างไร

ทันใดนั้นบุตรชายทั้งสองก็เดินเข้ามาถึง

"ท่านพ่อ ท่านแม่" เส้าหมิงเสียงประสานมือคารวะท่านโหวและโหวฮูหยินผู้เป็นบิดามารดา

"ลูกแม่!" โหวฮูหยินโผเข้ามากอดบุตรชายคนรองอย่างสุดรัก "ในที่สุดเจ้าก็กลับมาหาแม่แล้ว ฮือๆๆ ตั้งสองปีเต็มๆ แม้แต่จดหมายสักฉบับก็ไม่ส่งมา จนแม่นึกว่าเจ้าตายในสนามรบไปแล้ว"

เส้าหมิงเสียงคุกเข่าลง โขกศีรษะลงกับพื้นเสียงดัง

"ลูกอกตัญญู ทำให้ท่านพ่อท่านแม่เป็นห่วง ขอท่านพ่อท่านแม่โปรดให้อภัยลูกด้วยเถิด"

โหวฮูหยินรีบไปประคองลูกชายขึ้นมา แต่ท่านโหวกลับตีหน้าบึ้งเข้าใส่ สีหน้าโกรธจัด แล้วตวาดเสียงดัง

"หึ! คุกเข่าลงไป ไม่ต้องลุกขึ้น วีรบุรุษสงครามอะไรกันช่างน่าขัน เจ้าเอาชีวิตของเมียเจ้าไปแลกชัยชนะมา เคยถามนางว่านางยินยอมหรือไม่ แล้วใครจะให้ความยุติธรรมแก่นาง? เจ้าตอบข้ามา!"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #23 aomihi (@aomihi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 11:09
    ยังดีที่บ้านนี้ยังมีพ่อที่เหลือความเป็นคน
    #23
    0
  2. #22 0905595646 (@0905595646) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 10:35

    ท่านพ่อค่ะข้าขอคาราวะเจ้าขาสุดยอดเลยค่ะต้องแบบนี่สิ
    #22
    0
  3. #21 InthiraP (@IP31122518) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 10:05

    ปรบมือให้ท่านพ่อรั่วๆ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-01.png

    #21
    0
  4. วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 06:32

    สนุกค่ะรอติดตามนะค่ะ
    #20
    0