First love is memory

ตอนที่ 1 : ภาพอะไรในหัว???

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 มิ.ย. 63

ติ๊ด ติ๊ด เสียงนาฬิกาของฟาาดังขึ้น จนฟาตื่นนอนและหยิบสมุดเล่มเล็กๆมาจดความฝันที่ฟาฝัน พอจดบันทึกเสร็จก็หยิบยาสองเม็ดขึ้นมากินก่อนจะไปอาบน้ำ (ผ่านไป30นาที) ฟาอาบน้ำเสร็จก็เก็บทำความสะอาดห้องก่อนจะเดินไปปากซอยและเรียกแท็กซี่ ฟาเรียกแท็กซี่จนมีแท็กซี่คันนึ่งจอดรับฟา ฟาก็ขึ้นรถ แล้วก็บอกว่า "ไปบริษัท APW(aprowork) ครับ " ลุงแท็กซี่พยักหน้าและขับออกไป ตลอดทางฟาก็นั่งเหม่อและมีคำถามในใจมากมาย เช่น "ทำไมฝันนี้ฉันถึงจำได้หมด" "ทำไมฉันต้องมาฝันแบบนี้ อีกนานไหม" ฯลฯ ฟานั่งเหม่อมาตลอดทางจนถึงบริษัท ลุงก็ตะโกนบอกฟาว่า "คูณ! ถึงแล้วครับ!" ฟาก็สะดุ้งแล้วก็รีบยื่นเงินให้ลุงแล้วก็เดินเข้าบริษัท แล้วก็ไปนั่งที่โต๊ะทำงานซิมเห็นหน้าฟาดูเศร้าๆจึกเข้าไปทัก ฟาก็เหม่อแล้วก็เผลอพูดออกมาว่า "อย่าไปไหนนะ ห้ามทิ้งกัน" จนซิมเขย่าตัวเพื่อเรียกสติฟา ฟาก็หายเหม่อแล้วก็น้ำตาคลอ แล้วก็บอกกับซิมว่า "ซิมมึง.... กูฝันอีกแล้วกูไม่อยากฝันแบบนี้ กูก็จำได้ได้แค่บ้างส่วน มึงแต่เมื่อคืนกูฝันไม่เหมือนวันอื่นๆ มันแตกต่างออกไป" ซิมตอบกลับ "งั้นมึงก็เล่าให้กัูว่าแตกต่างยังไง" ฟาก็นั่งเล่าพร้อมน้ำตาที่คลอ "กูฝันว่า มึง ยิม อิน พวกมึงเป็นผู้ชายแล้วถูกผ.ชหน้าตาดีจับไปแยกกับกู แล้วมีผ.ชชุดดำเดินมาเเล้วยิ้มให้กู แบบสะใจ แล้วก็เหมือนพูดกับกู่าอะไรซักอย่าง แต่กุอ่านปากออกได้แต่นาย นอกนั่นอ่านรูปปากไม่ออกเลย แล้วก็เดินออกไปชุดที่แต่ละคนใส่อ่ะมึงมันเป็นแบบชุดโบราณจีนเลยเว้ย" ซิมนั่งประมาณการเล่าของฟาจนสรุปได้ว่า "วันนี้มึงน่าจะจำสิ่งต่างๆที่อยู่ในฝันได้ชัดเจนมากๆ" ฟานั่งน้ำตาไหลออกมาทีละน้อยทีละน้อย ยิมขึ้นมาส่งเอกสารพอดีก็เห็นฟานั่งร้องไห้จึงเดินเข้าไปหาและถามฟาว่าเกิดไรขึ้น ซิมอธิบายให้ยิมฟังยิมเลยพูดออกมาว่า "เอางี้ๆเดะวันศุกรืกุจะพาไปไหว้พระให้พวกมึงหยุดลาพักร้อนกันได้เลย" ซืมก็พยักหน้าแล้วให้ยิมไปทำงาน พอยมเดินออกไปก็มีชายหนุ่มหล่อเดินเข้ามาแล้วแนะนำตัว "สวัสดีครับผมชื่อ ครี ผมคือประธานคนใหม่" จากนั้นครีก็เหลือบไปเห็นฟา แล้วก็บอกว่า "ผู้หญิงคนนั้นตามผมมาด้วย ผมมีงานชุดใหญ่ให้ทำ" แล้วก็ชี้นิ้วไปที่ฟา แล้วก็เดินไป ฟาก็ลุกตามไป พอถึงห้องครีก็บอกให้เลขาออกไป และถามฟาว่า "นายชื่ออะไร" ฟาจึงตอบไปว่า "ชื่อฟาครับ" ครีจึงถามต่อ "เม่อกี้นายเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม" ฟาจึงตอบไป "ไม่มีอะไรหรอกครับแค่มีฝุ่นเข้าตาครับ" ครืยืนขึ้นเเล้วเดินไปหาฟาและจับคางฟาเงยขึ้นแล้วก็พูดว่า "อย่าคิดว่าฉันโง่นะ ฉันรู้ว่านายร้องเพราะอะไร" และยิ้มแบบสะใจให้ฟานหนึ่งครั้งฟาเริ่มมีน้ำตาคลอ จากนั้นครีก็เอางานหนักๆให้ฟาทำ ฟาแบกงานไปทำที่โต๊ะพนักงานคนอื่นๆก็มองฟาหอบงาน แล้วซิมก็ลุกขึ้นไปช่วยฟา แล้วก็กระซิบถามฟาว่า "ทำไมงานเยอะแบบนี้แล้วฟามึงจะทำหมดไหมเนี้ย เเล้วเค้าเอางานตอนไหน" ฟาตอบ "พรุ่งนี้ตอนเช้าอ่ะ" ซิมได้ยินก็ตกใจแล้วบอกกับฟาว่า "เอางานตอนเช้าเนี้ยนะ จะทันเหรอแกดูดิเยอะแยะไปหมดจะไม่ให้แกมีเวลาพักทานข่าวเลยรึไง งั้นเอางี้ถ้าจะกินไรก็บอกจะได้ลงไปซื้อข้าวให้นะ" ฟาก็เอางานมานั่งทำทั้งหมดจนถึงเวลาพักเที่ยงซิมถามฟาว่า "ฟามึงจะกินอะไร" ฟาตอบ "ไม่ต้องๆไปกันเลยเดะฟาเคลียงานอันนี้เสร็จจะลงไปพัก" ซิมตอบ "โอเคๆกินข้าวด้วยนะมึง" ฟาพยักหน้าตอบ จากนั้นฟาก็นั่งทำงานอย่างตั้งใจ และก็มีครีเดินออกมาจากห้องทำงานของครี ครีก็มองฟาแล้วก็ยิ้มสะใจ แล้วเดินออกไป ฟานั่งทำงานจนเลิกพักเที่ยงพนักงานทุกคนก็เดินขึ้นมาทำงานของตัวเอง ซิมเห็นฟาเลยเดินเข้าไปหา "ฟามึงได้กินข้าวไหมเนี้ย" ฟาตอบ "กินๆกูอ่ะกินแล้วไม่่ต้องห่วงมึงไปทำงานของตัวเองเหอะ" ซิมก็พยักหน้าแล้วก้เดินไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง ฟานั่งทำงานอย่างจดจ่อ แล้วผ่านมาหลายชั่วโมง ใกล้จะเลิกงานแล้วฟาก็เคลียเสร็ไปแล้ว1กองเหลือแค่1กองที่ยังไม่เสร็จ เมื่อถึงเวลาเลิกงานทุกคนก็เก็บของกลับบ้านเหลือแค่ฟา ซิมเดินมาหาฟาและบอกว่า "พักผ่อนนิดนึงก็ดีมึงงานพวกนี้ไม่ได้เสร็จง่ายๆนะ หิวก็สั่งแกร็ปนะมึงกินข้าวด้วยนะ กูไปละ" ฟาโบกมือบ๊ายบาย ฟาก็นังทำงานต่อไปเรื่อยๆ หน้าฟาเริ่มมีสีหน้าที่หิวทากๆปากก็ซีดๆ แต่ฟาก้นั่งทำงานต่อ จนเวลา20:30 ครีเดินเข้ามาบริษัท มาเอางานแต่ก็เจอกับฟาในสภาพที่อิทโรย ฟาดูหิวมากๆแต่ก็ยังนั่งทำงาน ครีก็เดินเข้าไปเอางานแล้วมานั่งข้างๆฟา ฟไม่ได้สนใจ่าใครมานั่งฟาเอาแต่จดจ่อกับหน้าจอ จนครีต้องเริ่มถาม "ทำไมยังไม่กลับ?" ฟาตอบ "อ้าวคุณครีมานั่งทำอะไรตรงนี้ครับ เอ่อที่ผมยังไม่กลับเพราะนั่งทำงานอยู่ครับ" ครีเลยถามไปอีกว่า "นายไม่ได้กินข้าวเหรอวันนี้ ทำไมสภาพนายมันแบบอิทโรย" ฟาจึงตอบไป"ผมกินแล้วครับ กินไปแล้ว คูณครีคุณกลับบ้านเถอะครับไม่ต้องห่วงบริษัทเดะผมจะปิดไฟให้หมดเองครับ"ครีก้เดินออกไป เวลาก็ล่วงเลยมา 23:00 ฟาก็นั่งทำงานไปเรื่อย แต่ฟาเริ่มมีอาการปวดท้อง แต่ฟาก็อดทน ฟาเหลืองานอีกนิเดียวฟาก็จะเสร็จ แล้วมีเบอร์แปลกๆโทรมาหาฟา ฟารับสายและมีคนพูดว่า "นายอยู่ที่บริษัทอยู่ใช่ไหม" ฟาจึงถามว่า "ใครครับคุณคือใครเอาเบอร์ของผมมาจากไหมครับ" คนในสายก็พูดขึ้นว่า "ฉันคือคุณครี เอาเบอร์มาจากแผนเก็บเอกสาร สรุปจะตอบผมได้ยังว่าคุณยังอย่ริษัทไหม" ฟาตอบ "อยู่ครับคุณครีลืมของไว้เหรอครับหรือว่าจะให้ผมแก้งานตรงไหนไหมครับ" ครีตอบ " ไม่ๆ ฉันจะเข้าไปหาเอาข้าวไปให้เฉยๆสรุปอบยู่ที่บริษัทนะ" ฟาตอบ"ไม่ต้องครับผมกินแล้วเหลืองานนิดเียวเองก็จะกลับแล้วครับไม่ต้องซื้อมานะครับ" ครีก้ไม่พูดตอบกลับแล้วก็วางสายไป ผ่านไป30นาที ครีก็เดินเข้าบริษัทแล้วก็เดินมานั่งข้างฟา ฟาก็หันไป เห็นครีกำลังแกะข้าวให้อยู่แล้วครีก็ตักข้าวขึ้นมา1คำแล้วก็จ่อไปที่ปากฟา แล้วครีก็บอกให้ กิน ฟาก็อ้าปาก แล้วฟาก็พูดขึ้นว่า "คุณกินแล้วเหรอครับ" ครีตอบ "กินแล้ว" ฟาไม่เชื่อเลยหยิบช้อนในกล่องตักข้าวป้อนครี ครีก็อ้าปากกิน แล้วครีก็ยิ้ม แล้วฟาก็ยิ้มตอบกลับแล้วก็นั่งทำงาน เวลา00:30 ฟานั่งทำงานเสร็จก็ปลุกเรียกครีให้ตื่นเพราะจะกลับบ้าน ครีก็ตื่นแล้วก็บอกว่าถ้าเสร็จงานก็วางไว้ตรงนี้ แล้วก็กลับบ้าน จากนั่นครีและฟาก็เดินออกไปพร้อมกัน ครีอาสาไปส่งฟาที่บ้าน ฟาก็ยอมให้ครีไปส่งที่บ้านแต่ก็ไม่ใช่บ้านฟาส่ะน่อยอิอิ ครีไปส่งฟาที่คอนโดตัวเอง ฟาเริ่มตะงิดตะงิดใจเลยบอกครีว่า "คุณครีครับทางนี้ไม่ใช่บ้านผมนะครับ คูณครีพาผมไปไหนครับ??" ครียิ้มแล้วพูดกับฟาว่า "ก็ไปส่งบ้านไงแต่ไม่ใช่บ้านนายเป็นบ้านฉัน5555" ฟาก็เริ่มนั่งเกรงๆ จากนั้นฟาก็ถามไปอีกว่า "แล้วทำไมผมถึงต้องไปบ้านคุณมีอะไรให้ผมทำอีกเหรอ" ครีก็เลยไม่พูดแต่กับยิ้มแทน เมื่อถึงคอนโดของครี ครีก็พาฟาเดินเข้าไปก็แล้วก็ขึ้นลิฟท์แล้วพอถึงห้องของครี ครีก็เชิญฟาเข้าไป ฟาบอกกับครีว่า "ห้องคุณใหญ่จังเลย" จากนั้นครีก็เดินไปที่ห้องเก็บของเเล้วเริ่มบทสนทนากับฟาว่า "นายคงจะลืมไปแล้วสินะ" ฟาก้ได้แต่ยืนงงว่าครีพูดอะไร แล้วคำนั้นหมายถึงใครมีความหมายว่าอะไร จากนั้นครีก็เดินมาและพาฟามานั่งที่ห้องห้องนึ่งเเล้วเอาซองน้ำตาลใส่เอกสารให้ฟา ฟาก็คิดว่ามันคงจะเป็นงานใหม่อีกแล้วมั้งแต่ ครีก็บอกว่า "เอาซองนี้ไปแล้วอย่าลืมเปิดดูด้วยนะ แล้ววันนี้นายคงต้องนอนห้องฉันไปก่อน ฉันมีห้องไว้อีกห้องนายก็เข้าไปนอนได้เลยแล้วพรุ่งนี้ไปบริษัทพร้อมฉัน" ครีพูดจบก็เดินไปที่ห้องของเค้า ฟาก็เดินไปห้องที่ครีบอกซึ่งอยู่ไม่ไกลมาก............

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น