[Marshmallow ♡ popS]

ตอนที่ 1 : [MINHYUN X YOU] มธุริน เมธานินท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ก.ย. 62

ในสตูลถ่ายเเบบเเห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพฯ ในนั้นเต็มไปด้วยอุปกรณ์สำหรับถ่ายภาพเเบบที่มืออาชีพใช้กัน พร้อมกับราวเสื้อผ้าที่มีเสื้อผ้าในเเนวที่เเตกต่างกันไป เสียงกดชัตเตอร์ที่มาจากกล้องตัวใหญ่ราคานับหกหลักบนมือของช่างกล้องเเนวหน้าของเมืองไทย เลนส์กล้องโฟกัสไปยังนางเเบบที่ยืนอยู่บนฉากสีขาวสะอาด

ร่างกายที่สมส่วนของเธออยู่ในชุดเดรสลายซากุระสีชมพูอ่อนหวานเหมาะกับสีผิวขาวอย่างเป็นสุขภาพดีของเธอเป็นอย่างมาก ใบหน้าสวยที่โดนเเต่งเเต้มด้วยเครื่องสำอางอ่อนๆ พร้อมกับผมยาวปะบ่าที่ผ่านการบำรุงเป็นอย่างดี

'มธุริน ธนะปรีดาสกุล' หรือ 'มิน'เธอเป็นเจ้าของร้านขนมชื่อดัง อายุ27ปี ด้วยใบหน้าที่สวยพร้อมกับรูปร่าง สีผิวที่สาวๆหลายคนใฝ่ฝันอยากจะมี ทำให้มีคนมาติดต่องานของเธอมามากมาย เเต่เธอจะรับเเค่งานที่เธอไตร่ตรองมาอย่างดีเเล้ว

มินมีนิสัยที่เป็นเอกลักณษ์เพราะภายนอกเธอดูเป็นผู้หญิงนุ่มนวล อ่อนหวาน เเต่ใครที่รู้จักเธอเป็นอย่างดีจะรู้ว่าเธอเป็นคนมีบุคลิกที่ค่อนข้าง'แมน' เธอชอบทำสิ่งที่ผู้ชายส่วนใหญ่ทำ เช่น เตะบอล ติดเกมส์ ต่อยมวย ยกของหนักๆ เพราะฉะนั้นเธอจะเข้ากับพวกผู้ชายได้อย่างดี เรียกได้ว่าตรงข้ามกับภายนอกเเทบทุกอย่าง

มันเริ่มจากตอนมัทธยมเท่านั้นเอง....





เมื่อ8ปีก่อน

ตอนนั้นมินในตอนมัทธยมปลายเป็นคนเรียบร้อย น่ารัก เรียนเก่ง เป็นที่รักของทุกคนมากๆ เเต่เว้นเเต่ผู้ชายคนนี้นี่เเหละ

"รินนี่ของพี่~~~~"เสียงทุ้มอ่อนหวานของ'เมธานินท์ เกียรติขจรพงษ์'หรือ'มิน'

เราทั้งคู่มีชื่อเล่นเดียวกันคือ'มิน'

เพื่อให้ไม่มีใครสับสน เพื่อนส่วนใหญ่จะเรียกเธอว่า'มินริน' ส่วนเมธานินท์ก็เรียกว่า'มินเมธ'

เเต่มีเเค่เมธานินท์เท่านั้นเเหละที่เรียกเธอว่า'รินนี่'เเละเธอก็ดันยอมให้เขาเรียกโดยไม่ค้านเสียด้วย

มินเมธอายุเยอะกว่ามินรินเพียง2ปี ณ ตอนนั้น มินรินพึ่งขึ้นมัทธยมปลายส่วนมินเมธก็อยู่ม.6 มินเมธชอบมาตามตื้อเธอตั้งเเต่มัทธยมต้น ซึ่งมันน่ารำคาญมากๆ เหมือนมาเป็นเงาตามตัวตลอด

เขาชอบมาตามตอเเยเธอเเบบไม่มีสาเหตุ
เธอก็เคยถามว่าทำไมต้องมาหาทุกๆคาบเรียน ทำไมต้องไปรับไปส่งมินรินทุกวัน ทำไมต้องไปซื้อข้าวให้ตลอด ทำไมต้องมากวนเธอ

ดูเเค่นี้ทุกคนก็คงจะคิดว่า คนคนนี้ต้องจีบมินรินเเน่นอน เพื่อนเธอก็เอาเเต่ล้อ จนเธอต้องเข้าไปถามเอง เเต่ชายคนนี้เเหละที่ปฏิเสธเสียงเเข็งว่าเขาไม่ชอบมินริน เเค่อยากเเกล้งเฉยๆ เเรกๆเธอก็คิดว่าถ้าเธอปล่อยไป เขาคงหยุดเอง เเต่เธอคิดผิด เพราะยิ่งเงียบใส่ ความขี้ตื้อของชายคนนี้ก็มากขึ้นๆ จนมินรินทนไม่ไหว เลยปล่อยเลยตามเลย

"มีอะไรคะ"

"กินข้าวครับ เห็นไม่ไปโรงอาหารเลยเอามาให้"

"เเต่มินขอทำงานก่อนได้มั้ย"

"เที่ยงเเล้ว กินก่อนค่อยทำก็ได้"

"เเต่งานเนี่ยมินต้องส่งบ่ายนี้เเล้วนะ"

"เเล้วทำไมเมื่อคืนไม่ทำล่ะ พี่ไม่ไปเฝ้า ก็อู้ไม่ทำงานหรอ"

"..."

"หรือว่าเอาเเต่เล่นเกมส์"

"ต่อไปพี่ไม่ต้องมาเฝ้ามินก็ได้นะคะ มะ-"

"ไม่ เมื่อวานพี่ไม่ว่าง เลยไม่ได้ไปเฝ้า วันนี้ก็อย่าคิดว่าจะรอด"


"..."


"พี่ชวนเเกเล่นเก่ม ให้เกิดความบันเทิง ไม่ได้สอนให้ติดมัน จนไม่การเป็นงานเเบบนี้"

นอกจากชายคนนี้จะตื้อเก่งเเล้ว เขาก็เจ้าระเบียบเก่งที่สุดถึงจะเห็นชอบกวนใส่เธอเเบบนี้ ทุกๆเย็นมินเมธจะไปส่งเธอที่บ้าน เเละอยู่เฝ้าเธอจนกว่าจะเข้านอน มันทำให้งานของเธอเสร็จเรียบร้อยทุกวันเพราะมินเมธจะเอางานเธอไปตรวจเช็คเเละให้เธอเเก้ เเน่นอนว่าเรื่องเเบบนี้พ่อเเม่ของเธอสนับสนุนเพราะพวกท่านไว้ใจมินเมธให้มาเฝ้าเธอ เเละพ่อเเม่ของเราก็สนิทกัน นั่นก็เป็นอีกหนึ่งข้อว่าทำไมชื่อเราถึงคล้ายกันมากๆ

"กินข้าวได้เเล้ว"

"ค่ะ"

"เย็นนี้มีการบ้านมั้ย"

"มีอยู่แล่วค่ะพี่"

"ถ้าทำเสร็จ พี่ให้เล่นเกมส์ได้ เดี๋ยวขนเครื่องเกมส์ไปให้เลยอ่ะ"

"จริงหรอ ขอบคุณนะพี่"

"อืม กินข้าวส้ะ"






ปัจจุบัน



"กลับมาเเล้ว"

เธอเดินมาเปิดประตูไม้สีเข้มเเละเเทรกตัวเข้าไปในบ้านสไตล์โมเดิร์นหลังใหญ่

"กลับมาเเล้วหรอคะ"เสียงทุ้มที่เธอคุ้นเคยเเละคนที่เธอให้ชื่อว่าเป็นคนรัก

เธอยิ้มให้เค้าอย่างคุ้นเคย

"เหนื่อยมั้ยไปถ่ายงานมา"

"เหนื่อยสิ กว่าจะถ่ายเสร็จก็ปาไปเกือบทุ่มนึง กะว่าจะเเวะไปดูร้านสักหน่อย เเต่เพลียมากเลยรีบกลับมา"

"ทีหลังก็ให้พี่ไปรับก็ได้ หิวรึยัง พี่ทำอาหารไว้เเล้ว"

"หิวสิคะ"เธอกางเเขนให้กว้างขึ้นหวังให้อีกฝ่ายกอดตอบเธอ

เเละมันก็ได้ดังที่เธอต้องการ เเต่อยู่ๆอีกฝ่ายก็อุ้มเธอพลาดบ่าเเบบที่เธอไม่ทันตั้งตัว

"เฮ้ย ทำอะไร"

"เหนื่อยไม่ใช่หรอ เดินไม่ไหวหรอกมั้งเนี่ย เดี๋ยวเค้าไปส่งที่โต๊ะ"

"ฉันเดินเองได้หน่า"

ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรต่อ เเต่เดินไปยังโต๊ะกินข้าว ที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว

"งานที่บริษัทเหนื่อยมั้ย"

"เหนื่อยมากเลยครับ เเต่ไม่เป็นไรหรอกเมธานินท์ของรินนี่ เก่งอยู่เเล้ว"มินเมธพูดออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจ

"ค่ะ มินเมธของรินนี่เก่งที่สุด"

มินเมธในตอนนี้ช่างต่างกับตอนมัทธยอมอย่างสิ้นเชิง ตอนนี้เขาเป็นรองประธานของบริษัทนำเข้ารถซึ่งเป็นบริษัทของพ่อเขาเอง ในตอนนั้นเขาเป็นคนเจ้าระเบียบเเละเข้มงวดต่อเธอมากๆ เเถมต้องได้เกรดดีๆทุกเทอม เเละยังเป็นที่รักของคุณครูอีกหลายท่าน เเต่ในตอนมหา'ลัยจนถึงตอนนี้กลับกลายมาเป็นเสือสาว พูดจาคะขา ควบผู้หญิงไม่เลือกหน้า เเต่ก็ยังคงความเจ้าระเบียบอยู่ไม่ตกหล่น ดูเเลเธอเเบบไม่ให้ทำอะไร ทำงานบ้าน ทำอาหาร ทำสวน ทำทุกอย่างที่เเม่บ้านทั่วไปทำ ต่างจากเธอที่ต้องออกทำงานไปอย่างหนักทุกวัน เรียกได้ว่าเหมือนเราสลับตำเเหน่งกันยังไงยังงั้น

"รินนี่ เรารู้จักกันมากี่ปีเเล้วคะ"

"ก็ตั้งเเต่เด็กๆอ่ะ ตั้งเเต่เเปดขวบเเล้ว นี้ก็20กว่ามั้ง"

"นานมากเลยโน้ะ เดือนหน้าก็วันเกิดพี่เเล้ว อยากได้ของขวัญล่วงหน้าจังเลยค่ะ"

"ก็รอวันเกิดสิ จะเอาล่วงหน้าทำไมหืม"

"อยากได้ตอนนี้เเล้วง่ะ"เขาดึงมือเธอเข้าไปซุกไว้กับเเก้มเนียน เเละส่งสายตาออดอ้อนกลับมา หวังจะให้เธอใจอ่อน

"เดี๋ยววันเกิด มินพาไปร้านเพื่อน ไปฉลองกัน พี่ก็ชวนเพื่อนพี่มานะ"

"ครับ"มินเมธตอบมาอย่างนุ่มนวลดังเดิม พร้อมกับรอยยิ้มที่เเสนอบอุ่น























เวลาผ่านไปเร็วเสมอ จนวันนี้คือวันเกิดของมินเมธ เขาชวนเพื่อนสนิทมา ส่วนมินรินก็ชวนเพื่อนสนิทของตัวเองเช่นกัน

"สุขสันต์วันเกิดนะมึง อายุขึ้นเลขสามพอดีเป้ะ"

"มึงจะด่ากูเเก่ว่างั้น"

"เออ มึงเเก่นำเพื่อนๆเเล้ว เเต่หน้ายังกะเด็ก14วัยละอ่อนเลยนะเนี่ย มินก็สวยเหมือนเดิมเลยเนาะ"

"ขอบคุณนะ"

"ทิตย์หน้าว่าจะชวนไปเตะบอลหลังมอ ไปป้ะ"

"ไปดิ ช่วงนี้ถ่ายเเต่งาน ไม่ค่อยมีเวลาสนุกเลย"

"อย่ามองกูอย่างงั้นไอ้เมธ กูก็ต้องชวนมึงอยู่เเล้ว"

"เเล้วไป"

"เมื่อกี้ฆ่ากูได้คงทำไปเเล้วมั้ง"

"ฮ่าๆๆ"

"ริน...."

"หื้ม"

"นู้น"เพื่อนสาวคนหนึ่งชี้ให้เธอดู เธอก็มองไปตามทิศทางนิ้วของเพื่อน เเละไปสบสายตากับ

'พิม'

พิมเป็นเพื่อนของเธอเเละเป็นคนรักเก่าของมินเมธ

มินเมธเองพอได้สบตากับพิมก็รู้สึกใจไม่ดีขึ้นมา
เขาและพิมคบกันตอนมหาลัยก่อนจะมาคบกับมินรินเเละเเต่งงานกับเธอ เขาเกือบได้เเต่งงานกับเธอ เราทั้งคู่วาดอนาคตไว้ได้ไกลมากๆ เเต่เธอก็ทิ้งเขาไปหาผู้ชายคนอื่นเสียก่อน

ที่เขาใจไม่ดีเพราะว่าภรรยาของเขากับพิมค่อนข้างไม่ถูกกันเสียเท่าไหร่ เเม้ทั้งคู่จะเป็นเพื่อนกันก็ตาม

เหตุการณ์ตอนนั้นที่เขาเผลอกลับไปมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับพิม ทั้งที่เขาก็เเต่งงานเเล้ว เเละเเน่นอนว่ามินรินเธอรู้เเต่เขาก็ยอมรับผิด เเละสัญญาว่าจะไม่ทำอีก ซึ่งเธอก็ให้อภัย

เเต่ทุกครั้งที่เขาเจอพิมที่ทำงาน เขาเเถบจะคุมตัวเองไม่ไหว เพราะพิมจะหาทางยั่วยวนเขาจนเขาต้องยอมไปกับเธอ ถ้าเขาไม่สนใจ เธอจะตื้อเขาไปเรื่อยๆ

'เมธพาเราไปส่งที่ห้องหน่อยสิ'

'เมธเราเวียนหัวมากเลย พาเราไปหาหมอหน่อยนะ'

'เมธเราอยากให้เมธพาเราไปเที่ยวจังเลย'

ครั้งเเรกก็ไม่รอดมือเธอ เเต่ครั้งต่อๆมาเขารู้ว่าเธอจะต้องพูดอะไรทำนองนี้เเน่นอน เขาก็เริ่มหาข้อเเก้ตัวมาเรื่อยๆเพื่อพยายามหลีกเลี่ยงเธอ หรือบางทีมินรินก็มารับเขาก่อน เขาจึงรอดตัวไป

เเต่พักหลังๆมานี้เธอค่อนข้างขาดงาน ทำให้เขาค่อยสบายใจขึ้นมา เเต่ดันมาเจอเธอที่ผับ เขาก็เริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยขึ้นมาอีกเเล้ว

"อ่าวว่าไงทุกคน สวัสดีเมธ"

"อืม สวัสดี"พิมเดินจากโต๊ะที่เธอนั่งอยู่มายังโต๊ะของเขาเเละเพื่อนๆ

"วันนี้วันเกิดเมธหนิ เเฮปปี้เบิร์ดเดย์นะ"

"ขอบคุณนะ"มินเมธเอ่ยขอบคุณไปตามมารยาท เเละยังคงทำสีหน้าให้ปกติมากที่สุด ทั้งที่ใจกังวลเเทบตาย อยากพารินออกไปจากตรงนี้จะเเย่

"สบายดีรึป่าวริน"

"อือ สบายดี"

"วันนี้วันเกิดเมธนะ ทำไมเเต่งตัวเชยจังเลย"

"เราก็เเต่งอย่างนี้ทุกวันนะ"

"เเต่งเเต่เสื้อยืดเกงยีนส์ซ้ำๆเดิมๆเเบบเนี่ย ระวังเมธจะเบื่อนะ"

"..."

"..เฮ้อ."รินถอนหายใจออกมาอย่างสบอารมณ์

"เมธคะ คืนนี้เมธเมธว่างรึป่าว พิมเหงามากเลย ไปเที่ยวกับพิมมั้ย"

"พิม... "ยังไม่ทันที่มินเมธจะพูดอะไร มินรินก็ทำท่าทางให้เขาเงียบลง

"นี่พิม เธอคงลืมไปนะว่าเมธคือสามีฉัน ฉันก็อยู่นี่นะ เกรงใจฉันหน่อย"

"เอ่อ.. ริน"มินเมธเริ่มออกอาการกังวลขึ้นมา ด้วยสีหน้าเเละสรรพนามที่เปลี่ยนไปของมินริน ทำให้เขาไม่ค่อยสบายใจสักเท่าไหร่

"หยุดพูด"

"เเล้วที่เธอเเต่งเดรสเเหวกอกเเหวกตูด คิดว่าพี่เมธจะกลับไปรักเธอรึไง"

"นี่!! ยัยริน เเกไม่มีสิทธิมาพูดเเบบนี้นะ!!"

"ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ เธอมันอ่อยผัวฉันขนาดนี้ อย่าคิดว่าฉันดูเธอไม่ออกนะพิม! ผู้หญิงดีๆที่ไหนจะพาผู้ชายที่เค้ามีภรรยาเเล้วออกไปเที่ยวตอนกลางคืน"

"นี่... มันจะมากเกินไปเเล้วนะ..."

"เมธคะ ทำไมรินถึงใจร้ายขนาดนี้คะ พิมเเค่มาเเฮปปี้เบิร์ดเดย์เมธเองนะ พิมก็ไม่ได้เจอเมธตั้งนาน พิมก็อยากไปไหนมาไหนกับเมธบ้างนี่คะ"พิมเดินเข้าไปอีกฝั่งของมินเมธ เปลี่ยนน้ำเสียงให้เบาลงเเละเกาะเเขนเขาไว้พร้อมคลอเคลียไปมาที่เเขนเเกร่ง นั่นทำให้เธอหมดความอดทน

"พิม อย่าทำเเบบนี้"มินเมธพยายามดึงเเขนของตัวเองออกมา เเต่มือของพิมยังคงเกาะเขาไว้เเบบเดิม

"ทำไมคะ คุณไม่รักพิมเเล้วหรอคะ"

"พิม ผมเเต่งงานเเล้วนะ คุณเลิกยุ่งกับผมเถอะ เรามีสถานะเเค่หัวหน้ากับลูกน้อง ผมรักมินริน"ประโยคสุดท้ายทำเธอนิ่งไปพักใหญ่ เธอรู้ว่ามินเมธจะมาฉลองที่นี่เลยไปหาชุดสวยๆโชว์ๆเพื่อให้มินเมธสนใจ เเต่เหมือนมันไม่ได้ช่วยอะไรเธอเลย

"ได้ยินเเล้วใช่มั้ย"

"...."

"ออกไปห่างๆจากคนของฉัน!!"

"โอ้ย!!"มินรินกระชากเเขนพิมออกมาจนพิมเผลอร้องเสียงหลง

"พี่เมธ กลับเดี๋ยวนี้"

"ครับ"

"เมธคะ มินเมธ!"



















ในรถยนต์รุ่นใหม่ที่จอดอยู่หน้าบ้านของทั้งคู่ มีมินรินนั่งอยู่ที่นั่งฝั่งคนขับ เเละมีมินเมธนั่งอยู่ข้างๆ บรรยากาศนั้นเต็มไปด้วยความเงียบ มีเเต่เสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังออกมา ทั้งมินเมธเเละมินรินต่างใช้ความคิดตีกันในหัวของตัวเอง

"ริน พี่... ขอโทษนะ"

"รินก็ต้องขอโทษพี่ค่ะ รินงี่เง่า ขี้หวงไปเอง ทำให้เกิดเรื่องทั้งที่เป็นวันเกิดพี่เเท้ๆ ไม่น่าจดจำเลย"

"พี่รู้นิสัยภรรยาพี่ดี รินไม่ชอบให้ใครมาเกาะเเกะพี่หรอก พี่ยังไม่ชอบเลย"

"...."

"พี่ทั้งไม่ชอบที่พิมมาทำตัวเกินเลยสถานะตัวเองกับพี่ เเล้วพี่ก็ไม่ให้ใครมามองคนรักพี่ด้วย พี่ก็ขี้หวงไม่ต่างจากรินหรอก"

"..ฮึก"

"ไม่ร้องสิ ไม่เอาหน่าคนเก่ง"

"พี่ไม่โกธรรินจริงๆใช่มั้ย ฮึก"

"ใครมันจะโกธรลง พี่รู้ว่ารินทำเเบบนั้นเพื่อพี่ไง"

"...."

"มานี่สิคะ"

"..."

"มาอยู่อ้อมกอดของพี่เร็ว"

ฟึด!?

มินรินโน้มตัวไม่กอดคนรักของเธอ พร้อมกับซุกใบหน้าไว้ที่อกเเกร่ง พร้อมปล่อยน้ำสีใสจากดวงตากลมออกมาอย่างห้ามไม่ได้

มินรินก็คือผู้หญิงที่เเสดงมุมอ่อนเเอเฉพาะกับ'มินเมธเท่านั้น'







0 ความคิดเห็น