【 Fic Fairy Tail | เจ้าสาวมังกร 】(Acnologia x Lucy )

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 :: ปฐมบท I

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 358
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    9 ต.ค. 62


บทที่ 1

ปฐมบท I

 


          ‘เทศกาลชมจันทร์

          เป็นเทศกาลที่จัดขึ้นทุกๆหนึ่งปีเพื่อสังสรรค์ให้กับค่ำคืนที่สวยงามที่สุด ดังนั้นฉันถึงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคนในเมืองนี้ถึงดูตื่นเต้นกว่าทุกที ตอนแรกฉันคิดว่ามันอาจจะเป็นงานเล็กๆไม่ได้จัดยิ่งใหญ่อะไรซะอีก แต่ที่ไหนได้.....มันกลับเป็นเทศกาลที่สำคัญมาก ถึงขนาดที่ว่าทุกคนในเมืองแมกโนเลียนี้ต้องหาร้านสั่งจองชุดกันถ้วนหน้า ไม่เว้นแม้แต่.....

          “ชุดนี้ไม่สวย เอาชุดนี้ดีกว่า

          “ต...แต่คุณเอลซ่าคะ ชุดนี้มันดู...เกินไปนะคะ

          “ทำไมล่ะ เซ็กซี่ดีออก

          “ก็นั่นแหละค่ะ! มันโป๊เกินไป ฮือออ

          ฉันหัวเราะน้อยๆให้กับวันสบายๆอีกวันของตัวเอง เพราะใกล้ถึงวันเทศกาลแล้ว วันนี้ฉันกับสาวๆในกิลด์ก็เลยนัดกันมาดูชุดราตรียันกิโมโน เดินเลือกร้านอยู่นานกว่าจะเจอร้านที่ถูกใจ เวลาก็ปาไปหลายชั่วโมง ยังดีที่ร้านนี้เป็นสาขาใหญ่ ถึงจะอยู่ไกลจากกิลด์เราไปหลายสิบกิโล แต่ของตอบแทนมันก็คุ้มมาก ทั้งชุดและเครื่องประดับพร้อมรองเท้าที่เข้าเซ็ต บวกด้วยพนักงานของที่นี่ทำให้พวกฉันเลือกชุดที่ชอบได้เร็วกว่าที่คิด ทว่านั่นก็ของคนอื่น เพราะตัวฉันเองก็ยังหาชุดที่ชอบไม่ได้เลย

          "เอ่อ....เอลซ่า ฉันว่าชุดนี้เหมาะกว่านะ" เพราะแอบสงสารเวนดี้ที่กำลังลำบากใจ ฉันจึงเลือกชุดจากราวใกล้มือไปให้ สังเกตุเห็นสายตาขอบคุณสุดซึ้งของเวนดี้ที่ส่งมาให้ อดไม่ได้ที่จะยิ้มขำๆออกมา

          เวนดี้คงอายที่ต้องใส่ชุดโชว์อกน่ะ ฮะๆ

          "อืม....จะว่าไปก็จริงนะ งั้นเวนดี้ไปลองชุดนี้ดูสิ"

          "อ๊ะ ค...ค่ะ!"

          เพราะไม่นึกว่าเอลซ่าจะยอมรับง่ายๆ เวนดี้เลยแปลกใจนิดหน่อยก่อนจะวิ่งเข้าไปในห้องลองเสื้อของร้าน ก็แน่ล่ะ....คนอื่นอาจมองว่ามันแปลก แต่สำหรับฉันแล้ว เอลซ่าก็ไม่ต่างอะไรกับพี่สาวแท้ๆที่คอยให้คำปรึกษาส่วนตัวของฉัน ดังนั้นถ้าให้พูดว่าฉันสนิทกับผู้หญิงคนไหนที่สุดในกิลด์ล่ะก็ คงจะเป็นเอลซ่านี่แหละ

          "แล้วลูซี่ล่ะ เลือกชุดได้รึยัง?"

          กึก...

          ฉันหยุดฝีเท้าลง แล้วเอี้ยวหน้าไปมองข้างๆ เห็นสายตาคาดหวังให้ฉันพูดคำว่า'ยังไม่ได้ชุดเลย'อยู่รำไร ให้ตายสิ....ฉันนี่ประมาทไปได้ยังไงกันนะ เอลซ่าน่ะ...ถึงจะเป็นสาวแกร่ง แต่ก็แอบมีมุมสาวน้อยเหมือนกัน โดยเฉพาะนิสัยของคำว่าพี่สาว ที่ชอบให้น้องสาวของตัวเองดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้า

          "เงียบแบบนี้แสดงว่ายังสินะ?"

          "อ่า...คือว่า"

          "ถ้ายังไม่ได้งั้นให้ฉันช่วยเลือกด้วยก็แล้วกัน ยังไงฉันเองก็เพิ่งเลือกชุดได้เมื่อกี้นี้เอง" 

          "ฮะๆ..."

          นี่มัน....

          บรรลัยแล้ว!




          "ว้าว~สวยจังเลยค่ะคุณลูซี่"

          "ฮุๆ มันแน่อยู่แล้ว...ก็ฉันเป็นคนเลือกเองกับมือเลยนี่"

          "สุดยอดเลยค่ะคุณเอลซ่า!"

          "เห....อะไรๆ เห็นกรี๊ดกร๊าดกันอยู่นั่นแหละ นึกว่ามีถังเหล้ามาเสิร์ฟ....โว๊ะ ลูซี่เหรอเนี่ย"

          "อ้าว....ลูซี่จังเลือกชุดได้แล้วเหรอจ๊ะ สวยขึ้นนะเนี่ย...นึกว่านางแบบนิตยสารซะอีก วันหน้าสงสัยฉันคงต้องยกหน้าที่นี้ให้ลูซี่จังทำแล้วมั้ง ฮ่าๆ"

          "เห็นด้วยเลยค่ะพี่มิร่า!"

          อ่า....ให้ตายสิ

          อยากจะพูดจริงๆว่าช่วยแยกย้ายกันหน่อยได้มั้ยคะ ทุกคนมารุมกันอยู่แบบนี้ทำให้ลูกค้าคนอื่นเขาหันมาสนใจนะคะ

          เพราะหลังจากที่ฉันออกจากห้องลองเสื้อ เวนดี้ที่ออกมาก่อนก็เลยเห็นฉันเป็นคนแรก ตามมาด้วยเอลซ่าที่ยืนกอดอกซึ่งกำลังพยักหน้าให้ตัวเอง สุดท้ายๆไปๆมาๆไหงมีพวกคาน่าอยู่ในวงสนทนาได้ล่ะ

          ฉันอายแทบมุดหน้าหนี แต่จะหนียังไง ในเมื่อทุกคนล้อมหน้าล้อมหลังกันแบบนี้ เพราะไม่รู้จะทำยังไงก็เลยพูดขอบคุณคำชมเหล่านั้นแล้วเอามือปิดหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ

          ไม่ไหวจริงๆ....ทั้งอายทั้งเขิน ความรู้สึกพวกนี้มันปนเปกันไปหมดจนไม่รู้ว่าที่หน้าแดงนี่เพราะอะไร

          ชุดที่เอลซ่าเลือกให้คือกิโมโนที่มีลายดอกซากุระ ฉันยอมรับว่าสวยก็จริง แต่มันดูหรูและประณีตจนอดคิดไม่ได้ว่าตัวเองเหมาะกับมันจริงๆเหรอ ทั้งๆที่ฉันก็เป็นเพียงแค่หญิงสาวธรรมดา ไม่ได้สวยขนาดเอลซ่ากับคุณมิร่า

          ปึก!

          "คิดมากไปได้น่าลูซี่!" เป็นคาน่าที่ตบไหล่ฉันก่อนจะพูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พอฉันเห็นดังนั้นก็เลยสบายใจขึ้นมาบ้าง 

          หลังจากนั้นฉันก็ตัดสินใจเลือกซื้อชุดนี้ซะเลย ถือว่าไม่ต้องเสียเวลาให้วุ่นวาย แถมพวกเอลซ่าเองก็สนับสนุนให้ฉันควักตังค์กันซะเต็มที่ เล่นเอาพนักงานเหงื่อตกไปตามๆกัน






     ก่อนงานเทศกาลจะเริ่มอย่างเป็นพิธีการหนึ่งชั่วโมง ฉัน เอลซ่า เวนดี้ และชาร์ลกำลังรอสามหนุ่มอยู่ภายในกิลด์ โดยมีจูเบียนั่งอยู่เป็นเพื่อน 

     "จะว่าไป.....ได้ข่าวมาว่าคุณจูเบียกำลังคบกับคุณเกรย์อยู่เหรอคะ?"

     พรูด....

     น้ำส้มที่ฉันเพิ่งดื่มไปเมื่อครู่ถูกพ่นออกไปด้านข้าง ยังดีที่ไม่มีใครยืนอยู่ตรงนั้น ไม่งั้นคงโดนมันไปเต็มๆแน่

     อา....รู้สึกว่าเรื่องของจูเบียก็น่าจะประมาณนั้นนะ? ได้ยินแว่วๆว่าสองคนนี้เคยไปเดทด้วยกันด้วยนี่....

     ฉันละความสนใจจากน้ำส้ม ก่อนจะเบนสายตาไปทางเวนดี้ซึ่งกำลังรอคอยคำตอบจากจูเบียอย่างใจจดใจจ่อ สายตาดูคาดหวังและคะยั้นคะยอให้พูดเร็วๆเสียจนฉันแอบขนลุกพิลึก ปกติเวนดี้ไม่ใช่คนที่จะถามอะไรแนวนี้เลยนี่นา...ทำไมจู่ๆถึงได้ถามกันนะ

     ในขณะที่ฉันกำลังง่วนอยู่กับความคิดตัวเอง จูเบียเองก็ก้มหน้า มือสองข้างกำแก้วน้ำซะแน่นจนชาร์ลที่นั่งตรงข้ามกลัวแทนจับใจว่าเศษแก้วพวกนั้นหากแตกขึ้นมามันจะกระเด็นมาโดนเธอไหม

     "ค....คือ...." จูเบียยังคงอึกอัก ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ "ย....อยู่ๆถามอะไรกันคะ! จูเบีย...จูเบียน่ะ....!"

     "คุยอะไรกันอยู่น่ะ?"

     เสียงแทรกที่พาลให้เวนดี้ต้องจิ๊ปากอย่างนึกขัดใจดังขึ้น พอพวกฉันหันไปมองก็เห็นว่าเป็นเกรย์ซึ่งข้างหลังมีนัตสึกำลังยืนหาว ประกบข้างด้วยแฮปปี้ซึ่งกำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เสียจนฉันแอบเบะปาก

     "กำลังนินทาพวกนายอยู่น่ะ เนอะจูเบีย"

     เอลซ่านี่ล่ะก็.....พูดทั้งๆที่รู้ว่ามันจะยิ่งทำให้จูเบียเขินเข้าไปใหญ่เนี่ยนะ เอาเถอะ....ก็สมกับเป็นเธอดี ขี้แกล้งคนอื่นเขาไปทั่ว ซึ่งพอจูเบียเขินหนักมากเท่าไหร่ ดูเหมือนเอลซ่าจะยิ่งหัวเราะชอบใจมากขึ้นเท่านั้น.....

     คนนิสัยไม่ดี!

     "อ๊ะ!" เพราะรู้สึกเย็นๆตรงบริเวณแก้ม ฉันจึงเผลอร้องออกมา ก่อนจะทันรู้ตัวก็โดนนัตสึแกล้งอีกแล้ว....ฉันหยิบสิ่งที่นัตสึนำมาแปะที่แก้ม แล้วก็พบว่ามันคือแผ่นประคบเย็น

     ???

     "ฮี่ๆๆ! เย็นใช่ม้าาา" นัตสึหัวเราะคิกคักกับแฮปปี้ โดยที่มีฉันยืนงงอยู่กับที่ 

     "นัตสึ...สงสัยว่ามุกแกแป๊กว่ะ ดูสิ ลูซี่ยืนงงเป็นไก่ตาแตกแล้วเห็นมั้ย"

     "อะไร เมื่อกี้แกก็เห็นไม่ใช่รึไงว่าลูซี่ตกใจน่ะ นายก็เห็นใช่มั้ยล่ะแฮปปี้ เนอะๆๆ" ประโยคแรกนัตสึพูดกับเกรย์ ส่วนประโยคหลังเขาหันไปคุยกับคู่ซี้อย่างแฮปปี้

     "ไอล์~เต็มๆตาเลยครับบ"

     "ห๊ะ....อย่ามามั่ว เห็นๆอยู่ว่าลูซี่แค่สะดุ้ง ไม่ได้ตกใจซะหน่อย"

     "หา....ปัญญาอ่อนแล้วไอ้กางเกงลอย พูดผิดพูดใหม่ได้นะเฟ้ย!"

          มุมปากฉันกระตุก ชักเริ่มรู้สึกเดือดๆกับบทสนทนางี่เง่านี่จนเผลอยกมือกุมขมับ วันนี้อุตส่าห์วันงานเทศกาลทั้งที ทำไมถึงยังทะเลาะกันอยู่ได้นะ เป็นความสามารถพิเศษรึไง? เจริญเถอะ

          "เอ้าๆ หยุดอยู่แค่นั้นแหละเจ้าพวกจอมใช้กำลัง ไม่เห็นรึไงว่าคนเริ่มทยอยไปงานกันแล้ว"

          ดูเหมือนเอลซ่าเองก็คงจะคิดเหมือนฉัน ถึงได้ตัดจบบทสนทนางี่เง่านั่นลงได้ซะที 

          จากนั้น พวกฉันก็ไปกันเป็นกลุ่ม เดินไปเรื่อยๆจนใกล้จะถึงงาน พวกฉันก็เจอกับพวกคุณมิร่าซึ่งอยู่ในชุดกิโมโนกันหมด สุดท้ายพวกเราเลยตัดสินใจเข้างานพร้อมกันซะเลย

          "โอ๊ะ! หน้ากาก! ไปซื้อหน้ากากกันแฮปปี้!"

          "ไอซ์เซอร์!"

          และก็หายไป 2 คน....ในมุมของเล่นเด็ก...

          "ให้ตายสิไอ้พวกนั้น ไม่รู้จักโตเลยจริงๆ"

          เกรย์....นายก็เหมือนกันนั่นแหละย่ะ!

          ฉันนึกประท้วงในใจ แม้จะแอบเห็นด้วยกับเขาเล็กน้อยก็ตาม....

         "หืม นั่นมันเกมยิงปืนไม่ใช่รึไง" เป็นเกรย์ที่เอ่ยออกมา ทำให้ดึงความสนใจจากทุกคนได้เป็นอย่างดี "เอลซ่า...มาแข่งกันไหมล่ะ ใครยิงได้เยอะสุดคนนั้นชนะเป็นไง?"

          "ฟังดูไม่เลวนะ หึๆๆ"

          "อ.....เอลซ่า เอาจริงเหรอ?" ฉันถามย้ำถึงความยินยอมรับคำท้าของเอลซ่า เพราะดูท่าว่ามันคงจะวุ่นวายน่าดูถ้าสองคนนี้ก่อเรื่องไว้อีก ยิ่งเป็นสถานการณ์แบบนี้ด้วยยิ่งแล้ว....

          "แน่นอนสิ ไม่ได้เล่นมานานแล้วด้วย" เอลซ่ายังคงตอบเช่นเดิม นั่นทำให้ฉันไปต่อไม่ถูกเลยล่ะ แถมรู้สึกเหมือนเห็นภาพหลอนว่าตาของเอลซ่ากำลังลุกเป็นไฟ

          "ฮะๆ" เพราะไม่รู้จะทำยังไงดี ฉันเลยหัวเราะแห้งๆ 

          ยอมจริงๆ ยอมกับความเอาแต่ใจของเอลซ่าเลยแฮะ!

          แต่ฉันก็หัวเราะออกมากับนิสัยของเพื่อนสาว

          "ถ้างั้น....ระหว่างที่เอลซ่ากับเกรย์กำลังเล่นกันอยู่ พวกเราไปหาซื้ออะไรกินกันดีไหม" คุณมิร่าที่ยืนดูอยู่ข้างๆถามความเห็นของคนรอบข้าง พาลเอาฉันที่กังวลอยู่สดชื่นขึ้นมาบ้าง

          "ก็ดีเหมือนกันค่ะ หวังว่าคงดับอากาศร้อนได้" ลิซานน่ากล่าว พลางเอามือพัดใบหน้าที่ดูจะเริ่มมีเหงื่อออกหน่อยๆ "พี่เอลฟ์แมนเองก็น่าจะกินอะไรรองท้องบ้างสิ ก่อนออกจากบ้านพี่ยังไม่ได้ทานอะไรเลยนี่?"

          "แค่นี้ลูกผู้ชายทนได้!!"

          "แต่หนูทนไม่ได้นี่!?"

          พวกฉันหัวเราะอีกครั้ง พอมองอย่างงี้แล้วรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ทำให้นึกถึงท่านพ่อกับท่านแม่ที่เสียไปก่อนหน้า รวมไปถึงมิเชล น้องสาวคนเดียวของฉัน

               "ฮะๆ งั้นหนูกับชาร์ลขอไปเดินดูงานตรงด้านนู้นนะคะ" เวนดี้ว่า ก่อนจะเดินไปโซนขายขนมด้านซ้ายมือพร้อมชาร์ล

               "อ้าวๆๆ ไปกันหมดแบบนี้แล้วจะทำไงล่ะเนี่ย" เอลฟ์แมนบ่นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจริงจังนัก

               และด้วยเหตุนี้ ในกลุ่มจึงเหลือครอบครัวสตราอุส จูเบีย แล้วก็ฉัน

               พวกเราตัดสินใจเดินแยกกัน พวกคุณมิร่าเลือกไปทางร้านของทานเล่นใกล้ๆเวนดี้ ส่วนจูเบีย....

               "ขอโทษด้วยนะคะคุณลูซี่! จูเบียไม่อยากให้ท่านเกรย์อยู่กับหญิงอื่นสองต่อสองในที่ค่ำๆมืดๆ เพราะงั้นเลยจะอยู่เฝ้ารอให้ทั้งสองคนเล่นกันจนเสร็จน่ะค่ะ!"

               "ไม่เป็นไรจ้ะ"

               แล้วอีกอย่างนะ เธอหวงเกรย์เกินไปแล้ว! เอลซ่าเองก็มีแฟนแล้วนะ!?

               ถอนหายใจก่อนจะบอกบ๊ายบาย แล้วเลือกเดินไปซื้อทาโกยากิพร้อมน้ำเปล่า แล้วค่อยเลือกกลับไปทางโซนเครื่องประดับที่ตนเดินผ่านมาเมื่อครู่

               ก็หวังว่านัตสึกับแฮปปี้จะยังอยู่ที่โซนเดิมล่ะนะ....

               เป็นอย่างที่หวัง ทั้งสองคนยังไม่ไปไหนไกล ดูท่าว่าจะเหนื่อยกันแล้วด้วย ถึงได้นั่งดูโคมไฟเล่น

               "เอ้า หิวรึยัง?" ฉันยื่นกล่องทาโกยากิไปจ่อหน้านัตสึ ซึ่งเขาดูเบิกบานมากกว่าจะตกใจที่อยู่ๆฉันก็โผล่มานะ....

               "เยี่ยมเลยลูซี่! ฉันเองก็หิวอยู่พอดี~" แฮปปี้โพล่งขึ้นพร้อมบินมาเกาะไหล่ฉัน ก่อนจะอ้าปากรับทาโกยากิที่นัตสึป้อน "อาหย่อย~"

               "ใช่มะๆๆ ฮ่าๆๆ" นัตสึหัวเราะร่า รอยยิ้มของเขาทำให้ฉันพลอยอารมณ์ดีไปด้วย

               "ถ้ากินเสร็จแล้ว...ไปเดินเล่นด้วยกันได้มั้ย?"

               ดังนั้นก็เลยเผลอพูดคำนั้นออกไป...

               ฉันก็ไม่ได้คาดหวังอะไรซักหน่อย ทำไมต้องใจเต้นด้วยนะ แล้วอีกอย่าง...นัตสึคือเพื่อน เขาเป็นเพื่อนสนิทของฉัน เพราะงั้นจะเกินเลยมากไปกว่านั้นไม่ได้

               เฝ้ารอคำตอบ ในขณะที่เขากำลังจัดการทาโกยากิกับแฮปปี้

               "ก็....เอาสิ" และนั่นก็คือคำตอบของนัตสึ




               "เหมือน!"

               "ไม่เหมือน!"

               "เหมือนสิ!"

               "ต้องไม่เหมือนสิ!!"

               "ถ้าไม่เชื่อก็ลองถามลูซี่ดู!!"

               "เออ! ลูซี่!! หน้าฉันเหมือนไอ้หน้ากากนี่รึเปล่า!?"

               ......เอ๊ะ?

               ไหงอยู่ๆถึงได้เอาฉันเข้าไปอยู่ในวงสนทนาด้วยล่ะ?

               ตอนแรกพวกฉันว่าจะเดินไปหาพวกเอลซ่า แต่นัตสึดันมาตาดีเห็นร้านขายหน้ากาก สุดท้ายเพราะทนแรงขอร้องแกมบังคับของนัตสึไม่ไหว ฉันเลยพาเขาที่นี่ และพอมาถึงเจ้าแมวตัวแสบก็ดันเล่นพิเรนไปหยิบหน้ากากยักษ์มาเทียบกับนัตสึ แล้วยังยั่วให้นัตสึโมโหจนพาลมาเดือดร้อนฉัน....

               "ลูซี่! ฉันถามว่า...เหมือนหรือไม่เหมือน!?"

               .....แล้วฉันต้องตอบว่ายังไงดีล่ะ?.....

               "เหมือน....มั้งนะ?" และก็พูดออกไปจนได้

               ซึ่งพอนัตสึได้ยินคำตอบของฉัน เขาก็ดูจะเริ่มโมโห ซึ่งตรงข้ามกับแฮปปี้ที่ดูดี๊ด๊าจนน่าตบ-- อ๊ะ เมื่อกี้ไม่นับนะ

               "ฮ่าๆๆ! เห็นมั้ยล่ะว่าหน้ากากที่ฉันหยิบมามันเหมือนนัตสึ! ดูดิๆๆ มีรอยไฟตรงนี้ด้วย! ตรงนี้ก็มีเขี้ยว! เหมาะกับนัตสึมากกกกเลยล่ะ!!" เจ้าแมวสีฟ้ายังคงพล่ามไม่หยุด และมันคงไปจี้จุดนัตสึเข้า เขาถึงได้หันหลังให้กับร้านขายหน้ากาก พร้อมด้วยท่าทีราวกับเด็กในวัยต่อต้าน...

               "ไม่เหมือนก็คือไม่เหมือนสิ...ฉันหล่อกว่าไอ้หน้ากากนั่นตั้งเยอะ ให้ตายเถอะ" เสียงบ่นพึมพำของนัตสึแว่วเข้ามาในหู มันทำให้ฉันกลั้นเสียงหัวเราะน้อยๆของตัวเอง

               "อ่ะ! ฉันซื้อให้! ลูซี่ขอตังค์หน่อย~"

               อะไรคือ...จะซื้อให้แล้วมาขอเงิน??

               "นั่นมุกรึไงแฮปปี้" ฉันเอ่ยด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง พร้อมกันนั้นก็ส่งสายตาส่งความนัยไปประมาณว่า'ถ้าพูดอะไรไม่เข้าหูอีกแม่ฉีกปากแกแน่'

               "อุ๊ย...."

               ซึ่งเหมือนมันจะได้ผลจนเวอร์ไปหน่อย....

               "อุ๊บ...ฮ่าๆๆ ล้อเล่นน่ะล้อเล่น" บางทีฉันอาจจะแกล้งแฮปปี้แรงไปนิดหน่อย..ล่ะมั้งนะ? "อันนี้เท่าไหร่คะ"

               ฉันพูดกับพ่อค้า ก่อนจะจ่ายเงินไปตามราคา ซึ่งไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ฉันซื้อหน้ากากเพิ่มมาอีกสองอัน

               "อันนี้ของนัตสึ...ของแฮปปี้ แล้วก็ของฉัน!" แจกของเสร็จ ฉันก็ไม่รอช้าที่จะสวมมันทันที แล้วเรียกให้คนข้างๆมาชมตามประสาผู้หญิงที่ชอบคำชม "นี่ๆนัตสึ สวยมั้ยๆ"

               "หา!? แล้วทำไมของลูซี่มันเท่กว่าของฉันล่ะแฮปปี้!"

               "เค้าไม่รู้~"

               ....ฉันถามว่าหน้ากากมันสวยมั้ยไม่ได้ถามว่ามันเท่มั้ยต่างห่างล่ะยะอีตาบ้า!....

               ฉันล่ะอยากจะรู้จริงๆว่าสมองนายมันทำด้วยอะไร ทำไมถึงได้คิดแต่เรื่องไร้สาระทั้งนั้น ให้ตายสิ

               "หลุยจิคิดว่าไง!?"

               "ลูซี่มั้ยเหอะ!!??"

               และบางทีฉันก็ใฝ่ฝันว่าอยากจะตะบันหน้านัตสึจริงๆ!!

               "อ้าว..." ฉันหยุดเดินชะงัก เมื่อเพิ่งนึกอะไรได้ ก่อนจะผินหน้าไปยังร้านที่เป็นเป้าหมายซึ่งฉันเล็งมันเอาไว้ตั้งแต่เข้างานมา "นัตสึ แฮปปี้ ช่วยมานี่แป๊บนึงนะ"

               "หือ? อ...อือ"

               แม้ทั้งสองคนจะยังงงๆที่จู่ๆฉันก็เรียก ทว่าก็ยอมก้าวเท้าตามมาดีๆ แถมยังไม่ปริปากถามอีกต่างหากว่าฉันจะพาไปไหน.....วันนี้มาแปลกแฮะ

               "อะไรล่ะเนี่ย...." นัตสึเดาะลิ้น มองของที่วางอย่างเป็นระเบียบด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "มันคืออะไร มีดจิ้มเหรอ?"

               "...คันซาชิย่ะ" ฉันยกมือมากุมขมับ ขณะที่ปากก็อธิบายไปด้วย "มันคือเครื่องประดับ...คล้ายๆปิ่นนั่นแหละ"

               "แล้วลูซี่จะซื้อรึไง?" แฮปปี้ถามต่อ พลางมองสินค้าตรงหน้าอย่างสนใจ "อ่ะ เราว่าอันนี้สวยนะ"

               ฉันรับคันซาชิที่แฮปปี้เลือกมาดู ซึ่งมันก็สวยจริงๆนั่นแหละ....เพราะเป็นรูปผีเสื้อสีชมพูตัดกับสีน้ำเงิน ฉันเลยเผลอลูบมันอย่างหลงใหล...

               "ถ้าคุณลูกค้าสนใจชิ้นนั้นจะลองก็ได้นะคะ" เสียงของพนักงานร้านคนหนึ่งดังขึ้น ทำเอาฉันที่อยู่ในห้วงภวังค์ต้องมาตั้งสติอีกครั้ง

               คุณพนักงานยิ้มต้อนรับ เธอใส่ชุดกิโมโนลายซากุระสีชมพู มือที่ประกบกันตรงช่วงท้องทำให้ฉันเผลอคิดไปว่าเธอต้องมีมารยาทและเป็นคนที่เอาใจใส่ในเรื่องเล็กๆน้อยๆแน่

               "อ่า....ค่ะ" ซึ่งฉันก็ยอมทำตามคำแนะนำของคุณพนักงาน ยังดีที่ฉันเกล้าผมมาเรียบร้อยตั้งแต่ที่บ้าน เพราะงั้นการปักคันซิจึงไม่ต้องเริ่มจากการจัดการผม

               "สวยจัง...." ฉันรับกระจกของคุณพนักงานที่ยื่นมาให้ แล้วส่องดูคันซาชิที่กำลังประดับบนผมตัวเอง

               "เหมาะมากๆเลยค่ะ ยิ่งวันนี้คุณลูกค้าใส่ชุดกิโมโนมาด้วยมันก็เลยยิ่งเข้ากัน ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าจะเอาอันนี้เลยมั้นคะ? "

               "เอ๊ะ....ค่ะ เอาอันนี้เลยค่ะ" และในระหว่างที่ฉันกำลังจะเคลื่อนมือไปเปิดกระเป๋าสตังค์ ฉันก็ต้องสะดุ้งเพราะจู่ๆคุณพนักงานก็โพล่งถามขึ้น

               "ไม่ทราบว่าคุณผู้ชายท่านนั้นจะจ่ายให้เลยรึเปล่าคะ? เนื่องจากช่วงนี้เป็นช่วงของงานเทศกาลชมจันทร์ ทางร้านเราจึงมีโปรโมชั่นลดราคาสำหรับคู่รักโดยเฉพาะ"

               ใบหน้าฉันเห่อร้อน เมื่อนึกไปว่ามันไม่ใช่อย่างที่คุณพนักงานคิด

               อันที่จริง....ฉันกับนัตสึเราเป็นแค่เพื่อนกันเฉยๆ ไม่ใช่คู่รักอย่างที่เธอเข้าใจซักหน่อย....

               ปากก็เตรียมจะปฎิเสธ ทว่าก็ต้องตกใจเมื่อคนที่ยืนเงียบมาตลอดเอ่ยคำที่ทำให้ฉันแทบจะบ้า

               "ลดราคา? ก็เอาสิ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว เท่าไหร่ล่ะลูซี่?"

               นัตสึ! อีตาบ้านี่! นายไม่ได้อ่านบรรยากาศเลยรึไงยะ!?

               "อุ๊บ....ลูซี่หน้าแดงล่ะ คิกๆ" ได้ทีนี่เอาใหญ่เลยนะแฮปปี้....

               คุณพนักงานยิ้มด้วยสายตาที่ฉันพอจะเดาได้ว่าเธอคงจะคิดว่าฉันกับนัตสึเป็นแฟนกันแน่ๆ เธอรับเงินจากนัตสึก่อนจะยื่นกล่องเก็บคันซาชิให้ มันเป็นกล่องลายไม้แบบเรียบๆ ไม่มีอะไรโดดเด่นอะไรมากมาย และฉันก็ดันชอบความเรียบง่ายแบบนี้ซะด้วย...

               ซึ่งพอฉันถามเหตุผลว่าทำไมถึงให้...

               "ถือว่าเป็นการให้ของขวัญเล็กๆน้อยๆของทางร้านก็แล้วกันค่ะ"

               เธอก็ตอบมาแบบนี้.....ด้วยท่าทางที่ราวกับจะเอ็นดู....

               "ลูซี่! ไปกันได้แล้ววว"

               "จ้าๆ" ฉันตอบรับเสียงของนัตสึที่บอกให้เร่งเท้า แล้วเอ่ยลากับคุณพนักงานที่อยู่ข้างหลัง "'งั้นฉันไปก่อนนะคะ ขอบคุณสำหรับกล่อง"

               "ค่ะ ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ"

               รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าของคุณพนักงาน มันพาให้อารมณ์เกร็งของฉันลดลง.....เริ่มที่จะมีความมั่นใจมากขึ้น และเริ่มอยากจะแสดงความรู้สึกของตัวเองให้มากกว่านี้...

               ก่อนจะเริ่มงานเทศกาลชมจันทร์อย่างเป็นทางการของวันที่หนึ่ง จำต้องมีการจุดพลุเพื่อเป็นการเฉลิมฉลองแด่ค่ำคืนที่งดงามแห่งปี

               ดังนั้นยังเหลือเวลาอีกไม่มากเท่าไหร่ ฉันจึงชวนนัตสึกับแฮปปี้มายังสถานที่ ที่พอจะมองเห็นดอกไม้ไฟได้ชัดอยู่บ้าง

               "โอ๊ะ....เลือกทำเลได้ดีนี่ลูซี่!" พอมาถึงนัตสึก็สังเกตรอบข้างอย่างสนอกสนใจ ลากแฮปปี้ไปดูตรงนู้นทีตรงนี้ทีจนเจ้าแมวเริ่มเวียนหัว

               ฉันยิ้มน้อยๆให้กับบรรยากาศที่ไม่ต่างไปจากทุกที.....ราวกับอยากจะจดจำภาพนี้ไปตลอด ไม่อยากจะลืมมันไปแม้เพียงจะเล็กน้อย...

               "อ้าว....พวกลูซี่มาถึงก่อนเรอะ"

               "ก็แหม....คุณลูซี่เป็นคนบอกให้มาที่นี่? เธอก็ต้องมาถึงเป็นคนแรกอยู่แล้วสิ เกรย์นี่ล่ะก็"

               "ค...คุณลิซานน่า อย่าไปดุคุณเกรย์สิคะ คุณจูเบียเขามองใหญ่แล้ว!!"

               ดูเหมือนคนอื่นเองก็เริ่มทยอยมาที่จุดนัดกันแล้ว มิน่าล่ะ....เสียงโหวกเหวกโวยวายที่ได้ยินแว่วหูมาถึงได้คุ้นนัก ที่แท้พวกเอลซ่าก็ดันมาพร้อมกับคนอื่นๆ เสียงก็เลยดังมากเป็นพิเศษ...

               จุดที่พวกเรายืนอยู่คือฐานลับสำหรับที่ผ่อนคลายของฉันเอง ไม่มีใครรู้นอกจากฉัน แต่เพราะเห็นว่าวันนี้คนจะเยอะ แถมอาจมองเห็นพลุได้ไม่ชัด ฉันจึงจำต้องบอกสถานที่นี้ให้พวกเขาเมื่อวาน

               "วิวดีนี่ ลูซี่"

               เสียงทักของเอลซ่าดังขึ้น ฉันจึงละความสนใจจากทิวทัศน์ของแสงสีจากงานเทศกาลเบื้องล่างมามองคนข้างตัว

               "อื้ม....ฉันเองก็คิดงั้นเหมือนกัน..." และตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความอบอุ่น...

               นานแล้วที่ไม่ได้มาเที่ยวแบบนี้....ด้วยกันกับทุกคน

               ในช่วงเวลานั้น ความคิดหนึ่งของฉันก็แล่นขึ้นสู่สมอง ทว่าก็ไม่ได้เปล่งเสียงออกมา....

               บางที....ตอนนี้ฉันอาจจะพูดคำนั้นได้เต็มปากก็ได้

               ในตอนที่ทุกคนกำลังรอคอยดอกไม้ไฟที่กำลังจะเริ่ม ฉันก็หันหลังให้กับทิวทัศน์ของงานเทศกาล ยืนประจันหน้ากับคนที่คอยเป็นผู้ปรึกษาที่ดีในหลายๆเรื่อง สายตากวาดมองไปทั่ว ราวกับว่ากำลังเก็บความทรงจำพวกนี้ให้อยู่นานเท่านาน

               นัตสึที่ทะเลาะกับเกรย์...แฮปปี้ที่พยายามตามชาร์ลอยู่ห่างๆ โดยมีเวนดี้และจูเบียเฝ้ามองพฤติกรรมน่ารัก และครอบครัวสตราอุสที่กำลังพูดคุยกันอย่างสนุก รวมไปถึงคาน่า เพื่อนที่ดีของฉัน ทุกคน.....

               "ขอบคุณ....ขอบคุณที่อยู่ข้างๆกัน และขอบคุณที่ยอมรับในตัวของฉัน..."

               มันอาจจะช้าไปหน่อย...แต่ก็มาจากความรู้สึกจากใจจริง ฉันรักพวกเค้า ชอบถึงขนาดที่บางครั้งก็เผลอคิดว่าพวกเราเป็นครอบครัวกันจริงๆ

               และในคราที่พูดออกไปนั้น ก็ไม่ได้รู้สึกตัวเลย ว่าดอกไม้ไฟที่ตนตั้งตารอคอยนั้น เขาก็เริ่มจุดในตอนที่ฉันพูดออกมาพอดี ซึ่งดูเหมือนเสียงของพลุจะกลบเสียงของฉัน

               "หือ? เมื่อกี้พูดว่าไงนะ?" เอลซ่าทวนคำ หางตาเลิกขึ้นเพื่อเร่งให้ฉันพูดมันอีกครั้งเร็วๆ

               "เปล่า....ไม่มีอะไร" ซึ่งฉันก็ปฎิเสธมันไป...ราวกับว่าคำพูดนั้นเป็นเหมือนสายลม...

               ดีแล้วล่ะ.....แบบนี้ล่ะดีแล้ว.....

               ก้าวเดินไปตบไหล่เพื่อนสาวไททาเนีย ก่อนจะสาวเท้าไปหานัตสึ หวังว่าแก้มที่กำลังแดงระเรื่อนี่จะหายไปซักที อายจะแย่อยู่แล้ว....นี่ฉันพูดคำนั้นออกไปได้ยังไงกันนะ

               "นี่....นัตสึ"

               ".......หืม?" นัตสึครางรับ เขาเพิ่งเลิกทะเลาะกับเกรย์ไปเมื่อครู่ สงสัยคงจะไปให้ความสนใจกับดอกไม้ไฟแทน เขาถึงได้นิ่งขนาดนี้ "มีอะไรเหรอลูซี่?"

               "ไม่....ไม่มีอะไร" แค่อยากหาที่พึ่งพิง....ก็เท่านั้น

               ฉันนี่ขี้เหงาจังเลยนะ ฮะๆ....

               สองมือกำเข้าหากันแน่น แล้วคลายมันลงให้หลวมๆ ก่อนจะสวมกอดนัตสึจากทางด้านหลัง

               มันจะไม่เป็นไร....ทุกอย่างที่รู้สึก ฉันอาจจะคิดไปเอง....เลิกเพ้อเจ้อซะทีลูซี่ ฮาร์ทฟิเลีย

               เธอเป็นจอมเวทผู้อัญเชิญของกิลด์แฟรี่เทลนะ มันจะต้องไม่เป็นไรสิ...


               'ทุกคนจะต้องตาย'


               ไม่ใช่.....โกหกทั้งเพ คำทำนายของคนหลอกลวงน่ะไม่จริงอยู่แล้ว...


               'ในคืนแรกของเทศกาลชมจันทร์....'



               'ทุกคนที่เธอรัก....จะหายไป....'



               '....ตลอดกาล'



               "นัตสึ..." เสียงสะอื้นร่ำไห้ ถูกกลบไปด้วยเสียงพลุที่ดังไปทั่วท้องฟ้า ไม่มีใครได้ยินนอกจากฉันกับนัตสึ "พวกเรา....ทุกคนน่ะ....จะอยู่ด้วยกัน ตลอดไป....ใช่มั้ย?"

               เขาชะงัก ก่อนจะยื่นมือมาเช็ดหยดน้ำตาของฉัน "ถามอะไรแปลกๆ....คำตอบมันก็ต้องแน่อยู่แล้วสิ"

               มือของเขากำลังสั่น....ทว่ามันกลับให้ความรู้สึกอบอุ่น หากแต่ในใจของฉันก็ยิ่งร้อนรน ถ้าคำทำนายของคนๆนั้นเป็นจริงขึ้นมาล่ะ....

               แต่.....

               ทั้งๆที่คิดแบบนั้น....ทั้งๆที่กังวลแทบตาย....

               "พวกเราทุกคน...จะอยู่ด้วยกัน"

               คำพูดของเขา....ช่างมีอิทธิพลกับฉันซะเหลือเกิน....

               "ฮึก....ฮือออ" สุดท้ายก็ร้องออกมาจนได้ เพิ่งรู้ว่าตัวเองขี้แงก็ครั้งนี้นี่แหละ ร้องไห้เพราะประโยคเดียวของเขาเนี่ยนะ....บ้าบอสิ้นดี

               "อ้าว...เฮ้ย! ไหงร้องซะล่ะ!? ใครทำลูซี่ร้องไห้เนี่ย!!"

               "ก็นายนั่นแหละย่ะ! อีตาบ้า! บ้าๆๆๆๆ!!" ความกังวลทั้งหมด ถูกระบายด้วยกำปั้นที่ทุบอกของนัตสึไม่ยั้ง ยิ่งปลดปล่อยมันมากเท่าไหร่ น้ำตานี่ก็ไม่ยอมหยุดไหลซะที....

               "เหอๆๆ นัตสึ.....แกทำให้ลูซี่เหรอวะ ฉันฟ้องเอลซ่าแน่!"

               "อย่าดิ! ฉันยังไม่อยากโดนยัยนั่นฟาดดาบนะไอ้กางเกงในพิศดาร!!"

               "อ้าว.....ไอ้ไฟบรรลัยนี่...."

               "หยุดทะเลาะกันนะ! ไม่เห็นรึไงว่าฉันกำลังร้องไห้อยู่! ฮือออออ"

               "ไม่เห็น/ไม่เห็นเฟ้ย!!"

               เออ! ตอบตรงดี!





               ดอกไม้ไฟหมดลงแล้ว....พวกเราเลยตัดสินใจว่าหลังจากถึงทางแยกข้างหน้าเมื่อไหร่ ก็แยกย้ายกันกลับบ้าน เพราะวันนี้ยังเป็นแค่วันแรกเท่านั้น ของก็เลยไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ อย่างไรเสียเทศกาลก็จัดเจ็ดวันอยู่แล้ว เลยคิดว่าจะมาพรุ่งนี้อีกทีก็ไม่เสียหายอะไร

               "แยกๆๆ! นัตสึ....ข้อหาที่ทำให้ลูซี่ต้องร้องไห้ ฉันขอสั่งให้แกไปส่งเธอซะ! แฮปปี้ด้วย!!"

               "แล้วเค้าเกี่ยวอะไรกับนัตสึด้วยล่ะไอซ์....."

               "ไม่รู้!!"

               เอาอีกแล้ว....เกรย์นี่ชอบแกล้งนัตสึซะจริงๆ เมื่อกี้ก็เพิ่งเอาเรื่องฉันไปฟ้องเอลซ่าให้นัตสึโดนบ่นเล่น คราวนี้มาซงมาสั่งให้นัตสึทำตามใจตัวเองซะงั้น

               "เออๆๆ! รู้แล้วเฟ้ย!"

               แล้วเจ้าตัวก็ดันบ้าจี้ไม่ปฏิเสธด้วยนะ....

               ....ให้ตายสิ....

               "อ๊ะ....." เพราะไม่ระวัง จึงเผลอสะดุดก้อนหินเล็กๆเข้า แถมกล่องคันซาชิที่ถือไว้ก็ดันร่วงลงพื้น ทำให้ฉันต้องถอนหายใจในความซุ่มซ่ามของตัวเอง ก่อนจะก้มตัวลงไปเก็บ

               ทว่า.....

               ก่อนที่ฉันจะแตะมัน เสียงระเบิดชวนใจหายก็ดังขึ้น...

               ตู้ม!!

               !!??


--------- to be continued ---------

มาลงแค่นี้ก่อนนะคะ////

ขอโทษที่หายไปนานค่ะ พอดีว่าเทอมนี้ไรต์ต้องเก็บคะแนนเอาโควตา

ก็เลยยุ่งนิสนุงง อย่าโกรธเลยน๊าา พลีสสสส

ไรต์พยายามจัดเรียงตัวอักษรให้ดีแล้ว ไม่รู้ว่ามันอ่านง่ายรึเปล่า หวังว่ารีดเดอร์ทุกท่านจะชอบกันนะคะ;;

สุดท้ายขอลาตาย เอ้ย ลาขาดไปช่วงนึงจนกว่าจะว่างนะคะ!

ปล.ไรต์เปิดเรื่องอื่นไว้ กดติดตามรอไรต์อัปได้นะคะ


 ► Fic Fairy Tail | ไฟราคะ (Laxus & Lucy)

 ► 【FANFIC FAIRY TAIL】พันธนาการรัก [ Sting ✖ Lucy ]







T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #19 แอ๋วซ่าส์ (@60142525) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 11:46

    รอค่ะ น่าติดตามมากค่ะ

    #19
    0
  2. #18 Shirena (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 21:21

    อ่านเเล้วเหมือนโดนสะกดเลยอะสนุกมาก มาอัพต่อน้าาา

    #18
    0
  3. #16 GaÌn ☆ Jin (@lovelikemoon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 21:50
    เชียร์เรือผี​ กรี๊ดๆๆๆๆ
    #16
    0
  4. #15 จดหมายราตรี (@aisica1414) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 06:34
    ตอนเเรกอยากอ่านเเอคโนเเต่ตอนนี้ลงนาลูเฉย555555 ฮื่อออไม่อยากให้ใครตายอ่าา
    #15
    0
  5. #14 nnadear16 (@nnadear16) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 23:40

    ชชอบบบ

    #14
    0
  6. #13 ✿ Red_Tsubaki ✿ (@Red_Tsubaki) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 14:47
    มาต่อไวๆ นะคะ รีดจะติดตามค่าาาาาา

    คู่เเรร์ นุ้งชอบบบบ
    #13
    0
  7. #12 Plaiiivan (@Plaiiivan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 02:25

    แง~ ทำไมทุกคนต้องตายด้วยอ่าาาาาาาาา
    ไรท์จ๋าถ้าทำให้ตายได้ก็ต้องทำให้คืนชีพได้ด้วยน้าาาาา
    #12
    0
  8. #11 pimmadakiddee (@pimmadakiddee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 22:23

    เกิดอะไรขึ้นกัน!!! +งงสุดๆ
    #11
    0