Force Fantasy ไปต่างโลกกับตัวละครในเกม

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 16,960 Views

  • 200 Comments

  • 601 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,323

    Overall
    16,960

ตอนที่ 40 : ตอนที่39

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 558
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    17 ก.พ. 62

   "จะว่าไปเธอเป็นใครกัน "ชั้นถามออกไป
   "ชั้นหนะหรอ.."เธอคนนั้นพูดขึ้นแล้วก็ยิ้ม
   "ชั้น ก็คือพระเจ้าไงหละ"เธอพูดขึ้น
   "หรอ"ชั้นพูดแล้วทำหน้าเฉยๆ
   "นี่ไม่ตกใจบ้างเลยหรอ"พระเจ้าพูด
   "เธอชื่ออะไรหรอ"ชั้นพูดขึ้น
   "เรียกชั้นว่าท่านพระเจ้าสิ แต่ชั้นชื่อ ซาเวียร์"เธอคนนั้นแนะนำตัวมา
   "หรอ"ชั้นตอบกลับไปหร้อมทำหน้าเช็งๆ
   "เชอะ"ซาเวียร์พูดขึ้นแล้วก็ทำหน้าจริงจัง
   "ชั้นมีอีกเรื่องที่อยากให้เธอช่วย"ซาเวียร์พูด พร้อมทำหน้าจริงจัง
   "อะไรหละ"ชั้นถาทกลับไป
   "เธอช่วยเอานี่ไปให้ผู้กล้าหน่อยได้ไหม"ซาเวียร์พูดเสร็จก็หยิบกำไลข้อมืออันหนึ่งให้ชั้น
   "ทำไมชั้นต้องเอาไปให้เขาด้วยหละ" ชั้นถามออกไป
   "เพราะชั้นอยากจะฝากผู้กล้าไว้กับเธอไง"ซาเวียร์พูด 
   "ถ้าชั้นทำแล้วจะได้อะไรตอบแทนหละ"ชั้นถามออกไป
   "มนุษยชาติจะสงบสุขไง"ซาเวียร์พูด
   "ไม่เอาหรอก ชั้นไม่ได้อะไรนิ"ชั้นพูดขึ้น 
   "เชอะ กะว่าจะหลอกใช้แบบฟรีๆชะหน่อย แต่มันขี้งกแฮะ เสวสุดๆ"ซาเวียร์บ่นคนเดียวแบบเงียบๆ
   'เธอนั่นแหละที่เลว จะหลอกใช้มนุษย' ชั้นคิดในใจ
   "งั้นก็ได้ ชั้นจะให้พรเธอ1ข้อละกัน" ซาเวียร์ 
   "ตกลง"ชั้นตอบกลับไป
   "แต่เธอต้องดูแลผู้กล้าด้วยหละ ชั้นจะให้เธอเป็นผู้ช่วยของเขา"ซาเวียร์พูด พอพูดเสร็จชั้นก็พยักหน้า
   "แล้วผู้กล้าคือใครหละ ชั้นไม่เคยเห็นหน้าเลย"ชั้นพูด พอพูดจบซาเวียร์ก็เอารูปให้ชั้น
   "ถ้าส่งให้ผู้กล้าแล้วบอกให้ผู้กล้าใสตลอดเวลาด้วยหละ เดียวพวกมนุษย์จะอัญเชิญมาไม่ได้"ซาเวียร์พูด หลังจากนั้นเธอกำลังจะส่งชั้นไป
   "เดียวก่อน!!!"ชั้นพูดขึ้นมาก่อนที่เธอจะส่งชั้นไป
   "อะไรหรอ?"เธอถามกลับมา
   "ชั้นมีเรื่องสงสัยอย่างหนึ่ง"ชั้นพูด
   "ทำไมตอนที่ชั้นมาที่โลกนี้ทำไมถึงไม่ได้มาพบพระเจ้าหละ"ชั้นถามออกไป พอชั้นพูดจบ เธอก็ทำหน้าเหนื่อยๆนิดหน่อย
   "การอัญเชิญเธอมาที่โลกนี้มันใช้พลังเวทมากนะ อัญเชิญเธอมาแค่ร่างกาย พลังเวทของชั้นก็หมด จนหลับไป1ปีกว่าๆเลยแหละ"ซาเวียร์พูด
   "งั้นหรอ"ชั้นพูด หลังจากนั้นเธอก็ทำการส่งชั้นไปหาผู้กล้า

   ขณะนี้ชั้นก็ถูกส่งมาหาผู้กล้าแล้ว พอแสงหายไปก็พบว่าชั้นกำลังอยู่ในป่าแห่งหนึ่ง
   'ป่าอีกแล้วหรอเนี่ย เมื่อก่อนก็เคยเจออะไรแบบนี้เหมือนกันแฮะ'ชั้นคิดในใจ แล้วก็เดินหาทางออกจากป่า พอเดินมาสักพักก็เจอกับถนน
   'ถนนงั้นหรอ ที่ต่สงโลกไม่มีนี่ สงสัยคนที่มาจากต่างโลกสร้างไว้มั้ง'หลังจากนั้นชั้นก็เดินตามถนนไปเรื่อยๆ จนในที่สุดชั้นก็มาถึงเมือง พอมาถึงเมืองชั้นก็ยืนสตั้นอยู่สักพัก เพราะที่นี่มันคือญี่ปุ่น แถมยังเป็นแถวๆบ้านชั้นด้วยแฮะ ชั้นก็เดินเข้าไปในเมือง แล้วเดินไปถามคนๆหนึ่ง ชึ่งเป็นเด็กผู้ชาย ม.ปลาย
   "ขอโทษนะค่ะ คือว่าวันนี้วันที่เท่าไหร่ แล้วเดือนอะไรค่ะ"ชั้นถามเขาไป
   "คะ..ครับ วันนี้วันที่xx เดือน xxxxxx ปีxxxx"ชายคนนั้นตอบกลับมา แถมหน้าแดงด้วย
   'เอ๊ะวันนี้เป็นวันที่ชั้นตายนี่ นี่เราย้อนเวลากลับมางั้นหรอ'ชั้นคิดในใน
   "ขอบคุณค่ะ"พอพูดจบ หลังจากนั้นก็วิ่งไปที่บ้านทันที พอถึงบ้านก็พบกับโรงศพของชั้นชึ่งตอนนี้กำลังทำพิธีศพอยู่ แล้วก็มีคุณพ่อกับคุณแม่กำลังยืนร้องไห้อยู่ 
   'คุณพ่อคุณแม่'ชั้นก็เดินเข้าไปหาคุณพ่อกับคุณแม่อย่างช้าๆ
   "คุณพ่อคุณแม่"ชั้นเรียกพวกเขาไปเขาก็มองมาที่ชั้นแล้วก็พูด
   "เธอเป็นใครหรอ"คุณแม่พูดขึ้น ชั้นก็นึกขึ้นได้
   'จริงสินะ ตัวเราคนเดิมตายไปแล้วนี่ ตอนนี้พวกเขาก็ไม่ใช่พอแม่เราแล้วสินะ'ชั้นคิดในใจ
   "คือ.. เป็นเพื่อนเรย์จิค่ะ"ชั้นพูดขึ้น
   "งั้นหรอ"คุณแม่พูดขึ้นแล้วก็เชิญชั้นเข้าไปข้างใน แล้วชั้นก็เข้าไปไหว้ศพตัวเอง
   'ไหงเราต้องมางานศพตัวเองด้วยเนี่ย แถมต้องมาไหว้ศพด้วย'หลังจากนั้นจู่ๆคุณแม่ก็พูดขึ้น
   "เรย์จิเขาเป็นเด็กดีนะ ถึงเขาจะไม่ได้เรียนก็เถอะ"คุณแม่พูดขึ้น
   'คุณเเม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน'ชั้นคิดในใจ
   "เรย์จิเขาไม่ได้เรียนงั้นหรอค่ะ"ชั้นแกล้งถามไป
   "ใช่แล้วหละ ชั้นรู้มาตั้งนานแล้วหละ"คุณแม่พูดขึ้น
   'รู้มาตั้งนานแล้วหรอทำไมถึงไม่ว่าอะไรหละ 'ชั้นคิดในใจ
   "แต่ชั้นไม่นึกเลยว่าเขาจะต้องมาตายแบบนี้"คุณแม่พูดขึ้นแล้วก็ร้องไห้
   "เป็นเพราะชั้นแท้ๆ ถ้าชั้นให้เขากลับมาบ้านคงไม่เกิดเรื่องแบบนี้"คุณแม่ได้แต่โทษตัวเอง
   "ขอโทษนะเรย์จิ แม่ขอโทษ"คุณแม่ได้แต่ของโทษชั้น
   "ไม่หรอกค่ะ คุณไม่ได้ผิดหรอก คนที่อยากขอโทษคงเป็นเรย์จิมากกว่า"ชั้นพูดขึ้นแล้วก็ร้องไห้ออกมาด้วย
   "มันเป็นความผิดของชั้นต่างหาก เพราะชั้นเลี้ยงดูเรย์จิไม่ดีเอง"คุณแม่ก็ได้แต่โทษตัวเอง
   "มันไม่จริงสักหน่อย!!คุณไม่ได้ผิดอะไรเลย หยุดโทษตัวเองสักที"ชั้นพูดขึ้น พอคุณแม่ได้ยินก็ตกใจ 
   "คนที่อยากขอโทษหนะคือเรย์จิต่างหาก เขาหลอกพวกคุณมาตลอด"ชั้นพูด
   "นี่คือจดหมายก่อนตายของเขา"ชั้นก็เอากระดาษทีมีลายมือของชั้นเขียนอยู่ พอคุณแม่เห็นก็ร้องไห้ออกมา เพราะคุณแม่จำลายมือของชั้นได้ เลยมั่นใจว่านี่คือจดหมายของชั้น
   "เขาอยากขอโทษพวกคุณมาตลอดเลยนะ"ชั้นพูดขึ้น คุณแม่มองจดหมาแล้วก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม 
   "หนูขอตัวก่อนนะค่ะ"หลังจากนั้นชั้นก็ออกมาจากบ้านทันที  แล้วก็ร้องไห้ออกมาทันที
   "ลาก่อนนะค่ะคุณพ่อคุณแม่"ชั้นหันไปที่บ้านและพูด แล้วชั้นก็เดินออกไปจากบ้านทันที
ขนะที่ชั้นเดินออกไปไม่นานคุณแม่ก็พูดขึ้น
   "ลูกคนนี้มันบ้าจริงๆ เขียนอะไรมาให้แม่อ่านเนี่ย อ่านไม่ออกสักคำ สงสัยลูกคงจะเล่นเกมเยอะจนเพี้ยนสินะ"คุณแม่พูดไปด้วยร้องไห้ไปด้วย

[ข้อความในจดหมาย]
-ขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างนะครับคุณพ่อคุณแม่ ต่อไปนี้ผมจะไม่หลอกพวกท่านอีกแล้ว-นี่คือข้อความที้ชั้นเพิ่งเขียนเมื่อกี้ แต่..เขียนภาษาผิดนิดหน่อย

_____________________________________________________จบ
   ___________________
   "ชื่อน่ากินจังนะ"ไรท์
   "อร๊ายย ทะลึ่ง"ซาเวียร์
   "คาเวีย.."ไรท์
   ".......สึด"ซาเวียร์
   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #44 กันชา (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:44

    เนื่อเรื่องตอนนี้มันอะไรกัน​ โคตรกาวและปรนความ​ งง​ ในใน

    #44
    1
    • #44-1 Ton T zz (@0613135489) (จากตอนที่ 40)
      17 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:34
      555555
      #44-1