[Fic Vampire Twilight.] Once Upon a time!! กาลครั้งหนึ่งในชีวิตฉัน (จบภาคแรกแล้วนะคะ)

ตอนที่ 17 : ผู้มาใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,421
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 280 ครั้ง
    8 เม.ย. 62



เกมสนุกมาก ดูโลดโผด บอลถูกขว้าง และตี และรับ เอ็ดเวิร์ดวิ่งได้เร็วอย่างที่เอสเม่บอก เขาเก็บบอลที่ถูกตีออกไปได้เร็วมาก 


และมันเริ่มแปลกๆ ฉันสังหรใจ เมื่ออยู่ๆอลิซก็ชะงัก ทุกคนหันไปสบตาอลิซ เธอวิ่งมาหาเราก่อนที่จะมีคนถามว่าเกิดอะไรขึ้นเสียอีก


มันทำให้ฉันหวั่นใจจนคิ้วขมวด


"อลิซ" เสียงเอสเม่เคร่งเครียด


"ฉันไม่เห็น ฉันบอกไม่ได้ค่ะ"เธอกระซิบ

ทุกคนเดินมารวมตัวกันหมด เกิดอะไรขึ้น

"เกิดอะไรขึ้น อลิซ" คาร์ไลล์ถามด้วยเสียงทรงอำนาจ


"พวกเขามาเร็วกว่าที่ฉันคิดไว้ ก่อนนี้ฉันเคยกะผิดมาแล้ว" เธอพึมพำ 


แจสเปอร์โน้มตัวมาหาเธอ เพื่อปกป้อง

"เกิดอะไรขึ้น"

"พวกเขาได้ยินเราเล่น เลยเปลี่ยนเส้นทาง"

ฉันเริ่มเครียด เบลล่าเริ่มสั่นเมื่อนึกถึงเรื่องที่อลิซเคยบอกเธอเรื่องแวมไพร์พเนจรที่อยู่แถวนี้


"เร็วแค่ไหน" คาร์ไลล์ถาม เขากันไปหาเอ็ดเวิร์ดที่กำลังเพ่งสมาธิ


"ไม่ถึงห้านาที พวกเขาวิ่งมา พวกนั้นอยากเล่นด้วย" เขาหน้าบึ้ง


"เธอจัดการได้มั้ย"


"ถึงอุ้มไปก็ไม่ทันครับ อีกอย่างเราต้องไม่ให้พวกนั้นได้กลิ่นและออกล่า"


"กี่คน" เอ็มเม็ตถามอลิซ


"สาม"


"สามเรอะ! ให้มันมาเลย " เขาร้อง ทำเสียงดูถูก


คาร์ไลล์นิ่งไปพักใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจ


"เล่นต่อกันไปก่อน...อลิซบอกแค่พวกนั้นอยากรู้อยากเห็น"


เบลล่าขยับมาใกล้ฉัน ฉันเอื้อมมือไปโอบไหล่เธอ


หัวใจฉันเต้นเร็วกว่าปกติ 


"มันจะโอเค พวกเขาว่างั้น"


ฉันปลอบเธอ คำพูดทั้งหมดที่ถูกปล่อยออกมาในไม่กี่วินาทีนั้น มีอิทธิพลต่อมนุษย์อย่างเรา


"คุณเล่นแทนผมต่อนะฮะ เอสเม่ ผมขออยู่ตรงนี้ดีกว่า" เอ็ดเวิร์ดเดินมายืนข้างหน้าพวกเรา


คนอื่นกลับออกสนาม แต่ก็ดูระแวดระวัง


"ปล่อยผมลงมา " เอ็ดเวิร์ดพูด เบลล่าแกะผมหางม้าออก แต่ไอ้ฉันมันถักเปียนี้สิ


"ให้ช่วยมั้ย" เอ็ดเวิร์ดยื่นมือมาจับผมฉันอย่างเบามือ เขาค่อยๆแกะเปียออก


"ขอบคุณนะ..." ฉันพึมพำ 


"จะมีพวกอื่นมาหรือคะ" เบลล่าถามหลังจากสะบัดผม


"ใช่ อยู่นิ่งๆไว้ เงียบๆ และอย่างอยู่ห่างจากผมเป็นอันเด็ดขาด"


"ไม่มีประโยชน์หรอก ฉันได้กลิ่นทั้งสองคนทั่วสนาม ถึงของเซล่าจะอ่อนและดูไม่ค่อยจะ..." คำพูดของอลิซหยุดลงทั้งๆที่ยังไม่จบ 


"ฉันรู้" เสียงของเอ็ดเวิร์ดดูหงุดหงิด


เกมดำเนินต่อไป แต่ทุกอย่างกลับไร้ชีวิตชีว่า พวกเขาไม่มีกะจิตกะใจเล่น


"เอสเม่...เธอถามอะไรเหรอ" ฉันกระซิบถาม


"ว่าพวกนั้นกระหายหรือเปล่า" เอ็ดเวิร์ดตอบอย่างชั่งใจ


"ฉันเสียใจเรื่องนี้ ดูสิว่าฉันกับเบลล่าทำให้เกมก่อย"


"ไม่ๆ ไม่ใช่ความผิดเธอหรอก...ฉันน่าจะปฏิเสธอลิซ" เขายังจ้องมาที่ฉัน เหมือนอยากรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไร


"ฉันคิดว่าทุกอย่างจะโอเค"ฉันยิ้มบางให้


เอ็ดเวิร์ดถอนหายใจ


"ใช่ ฉันก็หวังแบบนั้น"


โรซาลียังคงส่งสายตาทิ่มแทงมาทางเรา เบลล่าขยับมาสะกิดฉันหลายครั้ง เธอคงโกรธที่ทำให้เกมหมดสนุก เอ็มเม็ตเองก็ตีบอลเบาลง พวกเขายังคงสอดส่องไปทั่วบริเวณ


ฉันได้ยินเสียงฝีเท้า และหูฉันไม่ได้ฝาด พวกเขาหยุดเล่น เอ็ดเวิร์ดย้ายตัวเองมาอยู่ข้างหน้า กลั้นกลางระหว่างสิ่งที่กำลังเข้ามา


สายตาทุกคู่จับจ้องไปทางขวาของสนาม


ผู้มาใหม่ปรากฏตัวออกมาจากชายป่าทีละคน 


หัวใจฉันเต้นดังขึ้น เมื่อชายคนแรกและคนที่สองก้าวออกมาสู่ที่โล่ง พร้อมกับหญิงสาวที่มีผมเฉดสีแดงเพลิง


พวกเขาสวมเสื้อผ้าธรรมดา ยีนส์ เสื้อเชิ้ต 

คาร์ไลล์เดินไปหาพวกเขาอย่างระมัดระวัง ประกบด้วยเอ็มเม็ตและเเจสเปอร์ พวกเขาทำตัวสบายๆมากขึ้น เมื่อเห็นท่าทางเป็นมิตร


ชายคนที่เดินนำหน้าเป็นคนผิวสีมะกอก แต่ก็ขาว เอกลักษณ์ของแวมไพร์ ผมเขาดำ ร่างสูง


โลรองต์....


ชื่อของเขาผุดขึ้นมา


ชายอีกคนมีผมสีน้ำตาลเขาดูไม่โดดเด่น แต่ดูน่ากลัวอยู่เหมือนกัน 


นั่นเจมส์


หญิงสาวที่มาด้วยท่าทางดุร้าย เเต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนเคยเจอเธอมาก่อน


"วิคตอเรีย..."


เอ็ดเวิร์ดหันมามองฉันด้วยสายตาเชิงคำถาม ก่อนจะหันกลับไป


ฉันหลุดปากอย่างไม่ได้ตั้งใจ


ดวงตาสีเบอร์กันดีสีเข้มนั้นดูคุกคาม และร้ายกาจ 


"พวกเราคิดว่าได้ยินเสียงเกม" ชายผมดำพูด


"ผมโลรองต์ นี่วิคตอเรียกับเจมส์" เอ็ดเวิร์ดหันมาอีกครั้ง 


ฉันส่ายหัวให้เขา ฉันรู้สึกถึงสายตาที่มองมาทางฉัน ไม่ใช่เอ็ดเวิร์ดหรือเบลล่า


"ผมคาร์ไลล์ นี่ครอบครัวผม เอ็มเม็ตต์กับแจสเปอร์ โรซาลี เอสเม่และอลิซ เอ็ดเวิร์ด เซล่าและเบลล่า"คาร์ไลล์ชี้มาทางเราอย่างไม่เจาะจงใครเป็นพิเศษ


"วิคตอเรียมองเธออยู่" เสียงกระซิบของเอ็ดเวิร์ดทำฉันสะดุ้ง


ฉันก้มหน้า ก่อนจะทำตัวเป็นปกติ 


"ยังเหลือที่ให้คนเพิ่มมั้ยครับ" โลรองต์ถามอย่างเป็นมิตร


"จริงๆแล้วพวกเรากำลังจะเล่นจบพอดี ไว้คราวหน้าสิ พวกคุณคิดจะอยู่แถวนี้อีกนานมั้ย"


"เรากำลังมุ่งหน้าไปทางเหนือ อันที่จริงเราอยากเห็นว่าใครอยู่แถบนี้ เพราะไม่ได้พบพวกเดียวกันมานานแล้ว" เขาพูดอย่างเป็นมิตร 


"ไม่มีหรอก ปกติแถบนี้มีแต่พวกเรา และคนมีเยี่ยมเยือนเป็นครั้งคราวอย่างพวกคุณ"


บรรยากาศเริ่มผ่อนคลาย ดูเหมือนแจสเปอร์กำลังใช้ความสามารถของเขา ซึ่งฉันคิดว่ามันเยี่ยมไปเลย แต่ฉันก็หยุดเกรงไม่ได้ เมื่อรู้ว่าเรื่องจะไม่ได้จบตรงนี้


"เขตล่าของคุณไปถึงไหนครับ"


"เทือกเขาโอลิมปิกนี่กับเทือกเขาโคสต์เป็นบางครั้ง เรามีที่พักใกล้ๆมีพวกตั้งรกรากถาวรเหมือนเราใกล้เดนาลี"


"ถาวรณ์หรึ พวกคุณทำได้ยังไง" โลรองต์ถามด้วยความอยากรู้


"งั้นไปที่บ้านเราสิครับ จะได้คุยกันได้สะดวกหน่อย เรื่องมันยาวน่ะครับ" คาร์ไลล์ชักชวน


เจมส์กับวิคตอเรียส่งสายตาแปลกใจเมื่อได้ยินคำว่าบ้าน 

ดูเหมือนโลรองต์จะเก็บสีหน้าได้ดีที่สุด


"ฟังดูน่าสนใจจริงๆยินดีครับ พวกเราออกล่ากันมาตลอดทางจากออนตาริโอ และยังไม่มีเวลาได้ล้างเนื้อล้างตัวกันเลยมาสักพักแล้ว" เขาว่าอย่างจริงใจ


"อย่างโกรธนะครับ แต่เราจะขอบคุณมากถ้าคุณจะพักการล่าในแถบนี้ก่อน พวกเราต้องทำตัวไม่ให้ใครสงสัย คุณคงเข้าใจ"คาร์ไลล์อธิบาย


"แน่นอน เราจะไม่ล้ำเขตของพวกคุณแน่ๆ อีกอย่าง พวกเราเพิ่งกินกันก่อนเข้าซีแอตเติลแล้ว"เขาหัวเราะ


เบลล่าขยับมาหาฉันใกล้กว่าเดิม เมื่อได้ยินคำว่ากิน 


"พวกเราจะนำทางคุณ ถ้าคุณอยากจะเดินไปกับเรา  อลิซ เธอนั่งรถกลับไปพร้อมเอ็ดเวิร์ด เซล่ากับเบลล่าแล้วกัน"คาร์ไลล์พูด



ฉันเบิกตามกว้าง


สายลมพัดมาอย่างฉับพลัน 


ผมฉันปลิว เบลล่าก็ด้วย


เอ็ดเวิร์ดตัวแข็งทื่อ 


และเจมส์ก็หันหน้ามาทางเรา พร้องเบิกจมูกกว้าง


ทุกอย่างตึงเครียดเมื่อเจมส์หมอบตัวลงคล้ายจะจู่โจม เอ็ดเวิร์ดแยกเขี้ยวหมอบตัวตั้งรับ เสียงคำรามหลุดออกมาจากลำคอเขา


ฉันเหวี่ยงตัวกันเบลล่าไว้อย่างตื่นตัว 


"อะไรกัน"โลรองต์ครางออกมาอย่างประหลาดใจ ทั้งเจมส์และเอ็ดเวิร์ดเริ่มเดินวนไปรอบๆ 


ท่าทางของเอ็ดเวิร์ดดูดุร้าย


"เธอมากับเรา" คาร์ไลล์พูดเสียงแข็ง


"พวกเขาเอาของว่างมาด้วยหรือ ไม่ใช่หนึ่ง แต่เป็นสอง"   โลรองต์พูด พร้อมก้าวออกมาข้างหน้าอย่างไม่รู้ตัว เอ็ดเวิร์ดส่งเสียงคำรามอีกครั้ง อย่างดุดัน ทำให้โลรองต์ถอยกลับ


"ผมบอกแล้วว่าเธอมากับเรา"คาร์ไลล์แก้


"แต่หล่อนเป็นมนุษย์นี่"


"แล้วไง" เอ็มเม็ตต์เดินมาสมทบกับคาร์ไลล์  เจมส์ค่อยๆยึดตัวตรงขึ้น แต่เขายังจ้องเราไม่วางตา


"ดูเหมือนเราต้องทำความรู้จักกันอีกเยอะ" โลรองต์พูดเสียงอ่อนลง


"จริงด้วย" คาร์ไลล์พูด


"แต่พวกเราอยากได้รับคำเชิญของคุณ และแน่นอนเราจะไม่ทำอะไรสาวน้อยทั้งสาวนี้แน่ เราจะไม่ล้ำเขตคุณอย่างที่ผมบอก" 


เจมส์เหลือบมาทางโลรองต์อย่างไม่อยากเชื่อ


วิคตอเรียกวาดสายตามองไปทั่ว ก่อนจะหยุดลงที่ฉันอีกครั้ง


"เราจะพาคุณไป แจสเปอร์ โรซาลี เอสเม่"คาร์ไลล์เรียก "เอ็มเม็ตต์ ไปกับเอ็ดเวิร์ดและอลิซ"


อลิซเดินมาหาเบลล่า เอ็มเม็ตเริ่มถอยออกมาแต่ก็ไม่ได้ละสายตาจากเจมส์



"ไปกันเถอะ เซล่า เบลล่า"


เรามาถึงรถ เอ็ตเม็ตอุ้มเบลล่า ส่วนเอ็ดเวิร์ดก็ตามนั้น  


พวกเขาไม่ชะลอฝีเท้าเลยด้วยซ้ำ เราผ่านป่าและต้นไม้ 


ฉันกับเบลล่านั่งเบาะหลังฉันติดประตู เบลล่านั่งกลาง มีเอ็มเม็ตต์ขนาบข้าง


อลิซนั่งหน้า เอ็ดเวิร์ดสตาร์ทเครื่องดังสนั่น เขาเลี้ยวรถอย่างรุนเเรงไปตามถนน เขาเริ่มคำรามอะไรบางอย่างที่ฉันฟังไม่รู้เรื่อง


รถออกมาถึงถนนใหญ่ด้วยความเร็วที่ไม่มีท่าทีว่าจะชะลอ 


"เรากำลังจะไปไหน"เบลล่าถาม เมื่อรู้ว่าไม่ใช่ทางกลับบ้าน มันมุ่งหน้าออกจากฟอร์คส์


ไม่มีใครตอบ


"จะบ้าเหรอ คุณจะพาเราไปไหน"


"เราต้องพาพวกคุณออกไปจากนี่ ไปให้ไกลที่สุด เดี๋ยวนี้!" เขาหันมาตอบ 


เข็มหน้าปัดชี้ไปที่เลขร้อยห้าไมล์ต่อชั่วโมง


"เลี้ยวกลับเดี๋ยวนี้!!" เบลล่าตะโกน


ฉันคว้ามือเบลล่าไว้ 


"เอ็ดเวิร์ดฟัง ใจเย็นหน่อย" ฉันพูดเสียงแข็ง


เอ็ดเวิร์ดชำเลืองตามามองเรา ก่อนจะเร่งความเร็ว


"เอ็ดเวิร์ด เราต้องปรึกษากันก่อน" อลิซพูด


"เธอไม่เข้าใจหรอกน่า! มันเป็นนักล่า อลิซ เธอเข้าใจไหม มันเป็นนักล่า" เอ็ดเวิร์ดคำราม 


ฉันสะดุ้ง เอ็มเม็ตต์ตัวแข็งทื่อ เมื่อได้ยินคำว่านักล่า


"ใจเย็นก่อนเอ็ดเวิร์ด" เสียงอลิซมีเหตุผลแต่มีอำนาจมากขึ้น


เข็มความเร็วผ่านร้อยยี่สิบแล้ว และฉันกำลังจะประสาท!


"ฟังฉันนะ อลิซ ฉันเห็นความคิดของมัน การล่าเป็นความสุขของมันเป็นความบันเทิงสุดยอดของมัน แล้วมันต้องการเบลล่า อลิซ เบลล่า โดยเฉพาะ มันจะเริ่มล่าคืนนี้เลย"


ฉันหยุดลมหายใจตัวเองไปครูนึ่ง มันเหมือนฉากในภาพยนตร์ เป็นเบลล่าไม่ใช่ฉัน....


"มันไม่รู้หรอกว่าที่ไหน" อลิซขัด


"เธอคิดเหรอว่ามันจะใช้เวลาตามกลิ่นเธอในเมืองนานแค่ไกน มันคิดแผนไว้เรียบร้อยก่อนเจ้าโลรองต์จะพูดอะไรออกมาเสียอีก"


"เอ็ดเวิร์ดเลี้ยวกลับ!!!" ฉันตะโกน


"ชาร์ลี! คุณจะปล่อยเขาไว้ไม่ได้" เบลล่าให้เหตุผล


รถวิ่งช้าลง



และจอดรถที่ไหล่ทาง...





S

E

E


Y

O

U


N

E

X

T

.

.

.


ขอบอกไว้ก่อนเลยว่า....เรื่องนี้ขอตัดเนื้อหาของภาคต่อไปนะคะ 


คือ...ภาคต่อไปจะเป็นออริจินัลของไรท์...นะคะ 555 มันยาวอ่ะ ไรท์ยังติดอีกเรื่องของ แฮร์รี่ พอตเตอร์ที่มีตั้ง7 ภาค อยากรู้จังว่าตอนนั้น ไรท์เอาสมองส่วนไหนคิด ให้ตายเถอะ! เมอร์ลิน!




ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ....



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 280 ครั้ง

565 ความคิดเห็น

  1. #354 #MoOnLiGht_FaLl (@michaela) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 18:41

    ลุ้นน รอนะคะ
    #354
    0
  2. #344 โอริฮิเมะ (@2451995) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 16:20

    ขอบคุณค่า
    #344
    0
  3. #338 Maidii (@New48lew41) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 15:55
    ค้างเหลือเกินนนน
    #338
    0
  4. #331 SarochaPhonthawi (@SarochaPhonthawi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 15:35

    สุดท้ายเมอร์ลินก็มา555555สู้ๆค่ะ
    #331
    0
  5. #330 yupharatdalai (@yupharatdalai) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 15:20

    ยังรออยู่นะ รีบๆมา555
    #330
    0
  6. #329 faza205317 (@faza205317) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 15:12
    มาต่อออ ค้างงง
    #329
    0
  7. #328 aomzn455 (@aomzn455) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 14:47

    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #328
    0
  8. #327 pudberry11 (@pudberry11) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 14:37
    ค้างงงงงงง
    #327
    0
  9. #326 Uuki (@Uuki) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 13:54

    ค้างๆๆ เป้นไงต่อๆๆ
    #326
    0
  10. #325 Marrange(มาร์เลนจ์) (@somoh49) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 13:41
    ค้างๆๆๆๆๆ
    #325
    0
  11. #324 .•:*´Lenna`*:•. (@koystar) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 13:39
    เริ่มเข้มข้นแล้วววววว รอติด7ามจ้า
    #324
    0
  12. #323 wava_love (@wava_love) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 13:33
    รอตอนบู๊กับแวมพ์
    #323
    0
  13. #322 sehuno964 (@sehuno964) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 13:15

    รอค่ะ ชอบที่ไรท์แต่งมากๆเลยค่ะ
    #322
    0