[Fic One piece] ความต้องการที่ไม่มีใครหยุดยั้งได้

ตอนที่ 3 : [::ตอนที่ 2::] ข่าวร้ายที่ทำให้สามอัศวินแหกกฎ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,082
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    8 ต.ค. 55


::ตอนที่ 2::
ข่าวร้ายที่ทำให้สามอัศวินแหกกฎ




           "ลูฟี่! ไม่ได้นะ! จะเข้าไปในเกาะไม่ได้เด็ดขาดน๊า!!!"
 
          ช๊อปเปอร์ที่กลายร่างเป็นคนกระโดดพุ่งเข้าไปฉุดกระชากลูฟี่ที่เตรียมจะกระโดดลงจากเรือให้กลับเข้ามาข้างในเหมือนเดิม
 
          "อะไรเล่าช๊อปเปอร์  ฉันแค่จะไปซื้อเนื้อเองนะ!" ลูฟี่ก็พยายามดิ้นหลุดออกจากการจับกุมของช๊อปเปอร์เช่นกัน
 
          "ฮือออออ ไม่เอา ฮึก...ลูฟี่~...คำสั่ง ฮือออ ตายนะ!"
 
          "หา? พูดอะไร -O-" ลูฟี่มองช๊อปเปอร์ที่กำลังสะอื้นอยู่แล้วพูดไม่รู้เรื่อง
 
          "ฮึก ขอร้องล่ะลูฟี่~ ฮือออ~ อยู่บนเรือนี้จนกว่าจะหายเป็นไข้เถอะน้าาาาา TOT"
 
          ช๊อปเปอร์ทั้งฉุดกระชากและขอร้องทั้งนํ้าตาที่ไหลเทเป็นนํ้าตก ลูฟี่ยังคงทำหน้างงๆ แต่พอเห็นช๊อปเปอร์ร้องไห้หนักเข้าก็เลยยอมกลับเข้ามาในเรือแต่โดยดี
 
          "ลูฟี่ ทำตามที่ช๊อปเปอร์บอกเถอะ นายยังไม่หายดีนะ" โซโล
 
          "ตอนนี้ฉันหายแล้ว! หายขนาดซัดเจ้าทะเลยักษ์ได้แล้วกันน่า!" ลูฟี่
 
          "แต่ก็ต้องพักอยู่ดีินั่นล่ะเจ้าบ้า เชื่อหมอประจำเรือของเราหน่อยสิ เห็นมั้ย หมอนั่นร้องใหญ่แล้ว -_-^" 
 
          ซันจิพยายามอธิบายพลางหันไปทางช๊อปเปอร์ที่เพิ่งกลายร่างเป็นครึ่งคนครึ่งเรนเดียร์ขึ้นไปเกาะติดแน่นที่ไหล่ของลูฟี่อย่างไม่ยอมปล่อยง่ายๆ เพราะกลัวว่าลูฟี่จะหนีลงจากเรือไป แล้วถ้าเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้นมาจริงๆ  เจ้าเรนเดียร์น้อยของเราอาจจะไม่รอด 
 
          ใครจะรู้ว่าช๊อปเปอร์กลัวนามิแค่ไหน จนถึงตอนนี้ก็เลยยังร้องไห้ไม่หยุด
 
          "อือออออออออออ" ลูฟี่ทำเสียงครางอย่างขัดใจ
 
          "ฮือออออ ลูฟี่ สัญญากับฉันสิว่าจะไม่หนีเข้าไปยังเกาะน่ะ T^T" ช๊อปเปอร์
 
          "ก็ได้ ฉันสัญญาว่าจะไม่หนีพวกนายเข้าไปในเกาะตอนที่พวกนายกำลังเผลอแล้วออกไปหาซื้อเนื้อย่างอร่อยๆ กับของกินอย่างอื่นอีกเยอะๆ มากินก็ได้" 

          ลูฟี่พูดอย่างเลื่อนลอย
 
          "เฮ้ยๆ ลูฟี่! ทำเสียงให้มันจริงจังหน่อยเซ่ แล้วที่พูดว่าจะหนีลงไปน่ะ ฉันรู้นะว่าแกจะทำจริง!" ซันจิพูดอย่างรู้ทัน เพราะทุกคำของลูฟี่ฟังยังไงมันก็เหมือนพูดออกมาลอยๆ อย่างไร้ความรับผิดชอบนั่นล่ะ
 
          "ว้า~ ^O^ โดนจับได้ซะแล้ว ฮ่ะๆๆๆ" ลูฟี่หัวเราะอย่างอารมณ์ดีขณะกระโดดขึ้นไปนั่งบนถังไม้ใกล้ๆ
 
          "หมอนี่คิดจะหนีไปจริงๆ สินะ -*-" โซโล
 
          "แง้!!!!!!!!!~~~" 
 
          เสียงช๊อปเปอร์เริ่มร้องโหยหวนหนวกหูน่ารำคาญแถมยิ่งกอดลูฟี่แน่นเข้าไปอีก ส่วนเจ้าคนคิดหนียังคงกลั้วหัวเราะอย่างไม่ยอมหยุด
 
          โซโลที่เห็นอย่างนั้นก็ถึงกับถอนหายใจ
 
          "เฮ้อ เป็นกัปตันที่ทำให้ลำบากจริงๆ =_=**"  
 
          "สงสัยพวกเราคงต้องคอยจับตาดูหมอนี่ไม่ให้คลาดสายตาแล้วล่ะนะ" 
 
          ซันจิยกม้วนบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบแล้วพ่นลมออกมาเบาๆ
 
          "อ๊ะ ว่าแต่ว่าโซโล ซันจิ ทำไมพวกนายถึงมาอยู่ด้วยกันบนเรือล่ะ ทำหน้าที่เฝ้าเรืองั้นเหรอ?"
 
          อึ๊ก!
 
          ทั้งสองสะอึกไปทันที
 
          "อา...ก็ ไม่มีอะไรนี่" โซโลบ่ายเบี่ยง
 
          "ใช่ ก็แค่อยู่ๆ ก็รู้สึกอยากจะอยู่เฝ้าซันนี่ขึ้นมาน่ะ" ซันจิพยายามหันไปทางอื่น
 
          "หือ นี่พวกนายสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย O_o" ลูฟี่ยังไม่เลิกยิงคำถาม
 
          "ใครว่าฉันสนิทกับเจ้าหัวมอสนี่ฟะ!" ซันจิ
 
          "แล้วใครอยากสนิทกับแกไม่ทราบเจ้าคิ้วแต๋ว!" โซโล
 
          "ว่าใครคิ้วแต๋วฟะ! ลองพูดอีกทีเซ่! พ่อจะได้แกพาไปทัวน์นรกด้วยขาข้างนี้ล่ะ!!"
 
          "แล้วนายว่าใครหัวมอสกัน! ก็เอาเซ่! ฉันจะได้ฟันมันก่อนที่แกจะเอาเท้ามาลูบหน้าฉันได้น่ะ!!"
 
          "ฮะๆๆๆ พวกนายนี่สนิทกันจัง ^O^" ลูฟี่
 
          "นายน่ะเงียบไปเลย!!!" ทั้งคู่หันมาตวาดพร้อมกัน
 
          "โซโลกับซันจิถูกกักบริเวณน่ะลูฟี่"
 
          กึก 
 
          เพียงแค่คำพูดประโยคเดียวนั้นของช๊อปเปอร์ก็เล่นเอาทั้งโซโลกับซันจิแทบจะสะดุ้งกึกพร้อมกัน บรรยากาศตอนนั้นเงียบไปหลายวินาทีจนกระทั่งทั้งสองคนค่อยๆ เดินอย่างนิ่งสงบเข้าไปหาช๊อปเปอร์ที่ยังคงทำหน้าใสซื่อไม่รู้เรื่องรู้ราว
 
          หมับ!!!
 
          "อ๊อกกกกกกกกกก!!!"
 
          ช๊อปเปอร์ร้องลั่นเพราะถูกโซโลกับซันจิรุมกันบีบคอ
 
          "ใครใช้ให้แกพูดกันหา! เดี๋ยวปั๊ดพ่อจับใส่หม้อต้มซะเลยนี่ -*-" ซันจิ
 
          "ร้องไห้ไปอย่างเดียวก็ไม่มีใครเค้ารำคาญหรอกนะช๊อปเปอร์ -_-*" โซโล
 
          ในขณะที่ทั้งสองยังคงทารุนกรรมเจ้าเรนเดียร์ปากหาเรื่องไม่หยุดนิ่ง อยู่ๆ เสียงหัวเราะจากเจ้าคนเดิมก็ดังลั่นสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ
 
          "ก๊ากกกก!!! ฮ่ะๆๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ ถูกกักบริเวณ!? พวกนายถูกกักบริเวณเหรอเนี่ยไปทำอีท่าไหนมากานนนนน ฮ่าๆๆๆๆๆ!!!"
 
          ลูฟี่ตบมือพลางหัวเราะเยาะอย่างสะใจ มันทำให้ทั้งโซโลและซันจิต่างพากันกัดฟันกรอด 
 
          'ไม่อยากให้ไอ้หมอนี่มาหัวเราะเยาะเลยเฟ้ย!!!'
 
          ช๊อปเปอร์ที่หน้าซีดเผือดอยู่ในเนื้อมือของทั้งสองที่ใกล้จะขาดใจตายอยู่รอมร่อก็พยายามดิ้นหลุดจากการจับกุมและใช้กีบเท้าของตัวเองตบรัวไปยังแขนของทั้งสอง ในที่สุดพวกเขาก็ปล่อยมือออกจากคอของช๊อปเปอร์จนเจ้าตัวเป็นอิสระแล้วลงไปนั่งไอคอกแคกบนพื้น ซึ่งกว่าจะปล่อยได้ช๊อปเปอร์ก็เกือบเฉียดตายไปแล้ว
 
          "ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!! >O<"
 
          แต่ลูฟี่ยังคงหัวเราะไม่เลิกและดูท่าจะไม่ยอมหยุดง่ายๆ ซะด้วยสิ
 
          "หยุดหัวเราะได้แล้วเฟ้ยเจ้าบ้า!!!" 
 
          ซันจิตวาดอย่างสุดจะทนแต่ก็ไม่ได้ผลอะไรกับหมอนี่อยู่ดี และก่อนที่ความอดทนของเขากำลังจะหมดนั้น...
 
          "เออ!!! บอกก็ได้เฟ้ย!!! พวกเราถูกสั่งกักบริเวณโดยคุณนามิ...!!!"
 
          โครมมมมม!!!
 
          เสียงหัวเราะหยุดไปทันใด เมื่อเจ้าตัวคนหัวเราะมันทำอีท่าไหนไม่รู้ อยู่ๆ ก็ทำถังไม้ที่ตนนั่งโยกแล้วหงายหลังเอนไปพร้อมถังจนเสียหลักตกลงไปกระแทกกับพื้นโครม เมื่อเจ้าตัวลุกขึ้นมานั่งตั้งหลักอยู่ๆ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป มันเป็นสีหน้าที่บ่งบอกถึงความหวาดหวั่นและไม่อยากจะเชื่อ
 
          "นะ...นา...นามิ!? O_o"
 
          ลูฟี่ทวนชื่ออย่างตะกุกตะกัก มันทำให้ทั้งซันจิ โซโล และช๊อปเปอร์ต่างขมวดคิ้วแล้วหันมามองหน้ากันเหมือนหาคำตอบที่ลูฟี่ท่าทางแปลกๆ ไป

           ช๊อปเปอร์เห็นแล้วก็ถือโอกาสบอกความจริง
 
          "อะ...ใช่แล้วล่ะลูฟี่ ที่จริงคนที่สั่งห้ามไม่ให้นายออกไปจากเรือก็คือนามิ...อ๊า!!! ลูฟี่!!!"
 
          ช๊อปเปอร์อุทานชื่อลูฟี่ลั่นเมื่อเจ้าตัวเริ่มฟุ่บสลบนอนกองกับพื้น ใบหน้าเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ และดูท่าไข้จะขึ้นสูงเสียจนเหมือนไม่อยากให้ลดลงอีกแล้วด้วย
 
          'ตกลงอย่าบอกนะว่าอาการป่วยของหมอนี่มีสาเหตุมาจาก...'
 
 
 

               
           เมื่ออาทิตย์ใกล้ตกดิน

 
          ภายในห้องพยาบาล ช๊อปเปอร์เริ่มผสมยาให้ลูฟี่อีกครั้ง และโซโลกับซันจิที่มาอยู่เฝ้าไข้ของลูฟี่ที่กำเริบขึ้นอีก
 
          "ตกลงอาการของหมอนี่มีผลตอบสนองต่อชื่อของยัยนั่นงั้นเหรอช๊อปเปอร์ -_-^" โซโล
 
          "ใช่ ถึงจะยังไม่แน่ใจเท่าไหร่ แต่เท่าที่สังเกตตั้งแต่ลูฟี่เริ่มเกิดอาการครั้งแรกแล้วเธออยู่กับลูฟี่ด้วย ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นสิ่งกระตุ้นให้ลูฟี่ป่วยน่ะ"
 
          "อืม สมกับเป็นนังปีศาจจริงๆ ด้วย =_=" โซโลพูดเสียงเรียบ
 
          "แกอย่ามาว่าคุณนามิห้วนๆ แบบนั้นนะเฟ้ย!!" ซันจิ
 
          "รู้สึกว่าฉันต้องลองทำกายภาพบำบัดให้ลูฟี่แล้วล่ะ"
 
          ช๊อปเปอร์พูดขณะกำลังผสมยาแล้วอัดเป็นลูกกลมๆ เสร็จแล้วจึงใส่เข้าไปในปากของลูฟี่
 
          "ที่ว่ากายภาพบำบัดน่ะจะทำยังไง" โซโล
 
          "ก็คงต้องค่อยๆ ลองเรียกชื่อของ...อ๊ะ" ช๊อปเปอร์หยุดเว้นวรรคครู่นึงเพราะนึกขึ้นมาได้ "...ของเธอไปเรื่อยๆ ทีละนิดเพื่อให้ร่างกายของลูฟี่เกิดความเคยชินแล้วน่าจะหายเองนะ"
 
          "เฮ้ๆ ช๊อปเปอร์ มันหมายความว่ายังไงที่ว่า 'น่าจะ' น่ะ" ซันจิ
 
          "ก็หมายความว่าอาจหายหรือไม่หายก็ได้น่ะสิ เพราะฉันยังไม่รู้สาเหตุที่แท้จริงว่าทำไมลูฟี่ถึงมีอาการตอบสนองต่อเธอ ก็เลยคิดหาวิธีทางกายภาพมาลองรักษาหลายๆ วิธีก่อนน่ะ"
 
          ช๊อปเปอร์อธิบาย ในขณะที่โซโลเริ่มถอนใจ
 
          "เฮ้อ งั้นก็คงต้องลองวิธีแรกนี้ก่อนสินะ เฮ้! ลูฟี่ นา...อุ๊บ!!!"
 
          ไม่ทันให้โซโลได้พูดชื่อของนามิจบ อยู่ๆ ช๊อปเปอร์ก็กลายร่างเป็นคนอย่างรวดเร็วแล้วยกมือตะครุ่บปิดปากของโซโลไว้ทันท่วงที 
 
          "ก็ไหนนายบอกว่าแค่เรียกชื่อยัยนั่นก็เป็นการกายภาพบำบัดไงเล่า!" 
 
          โซโลที่ดึงมือช๊อปเปอร์ออกไปแล้วย้อนถามกลับ
 
          "ขืนเรียกชื่อตอนไข้กำลังขึ้นสูงแบบนี้เดี๋ยวลูฟี่ก็ตายกันพอดีสิเจ้าบ้า!" ช๊อปเปอร์ตวาดใส่ ในขณะที่โซโลเริ่มเกาหัวแกรกๆ เพราะเริ่มนึกได้ถึงความยุ่งยากที่กำลังตามมา
 
          "ถ้าอย่างงั้นก็ต้องรอให้ลูฟี่สบายดีอีกครั้งแล้วจึงค่อยๆ ลองเรียกดูงั้นสิ" ซันจิ
 
          "อื้อ แล้วก็ต้องบอกพวกอุซปเมื่อกลับมาด้วย ขืนปล่อยให้พวกนั้นเผลอเรียกชื่อตอนที่ไม่รู้แล้วลูฟี่ได้ยินขึ้นมามีหวัง..."
 
          "นามิ!!! แย่แล้วววววววววว!!!"
 
          เฮือกกกกกก!!!
 
          เสียงตะโกนดังลั่นไปทั่วเรือที่คนตะโกนตั้งใจจะให้ได้ยินกันอย่างทั่วถึงเพื่อให้รู้ว่าเจ้าตัวนั้นมีเรื่องใหญ่ติดมาด้วย
 
          "แย่แล้วลูฟี่!..."
 
          ช๊อปเปอร์หันขวับไปทางลูฟี่ทันทีก็เห็นเขาเกิดอาการหายใจหอบมากขึ้นเรื่อยๆ
 
          "แย่แล้ว ลูฟี่ไข้สูงขึ้นอีกแล้ว ทุกคนนนนน!!! อย่าเพิ่งพูดชื่อ..."
 
          "คุณนามิ!!! เป็นอะไรไป!!!"
 
          ช๊อปเปอร์ถึงกับตัวสั่นและกำหมัดแน่น เมื่อเจ้าบ้าซันจิมันเริ่มบ้าเมื่อได้ยินว่านามิกำลังแย่ แล้วรีบหุนหันเปิดประตูห้องพยาบาลออกไปทันที
 
          "อุซป! เกิดอะไรขึ้นกับคุณ 'นามิ'!!!"
 
          ซันจิตะโกนลั่นก้มลงไปถามอุซปที่เพิ่งกลับมายังเรือและเป็นคนตะโกนชื่อนามิออกมา
 
          "'นามิ'!!! โดนลักพาตัวไปแล้ว!!!" 

          เจ้าบ้าอุซปที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวก็ตะโกนลั่นตอบไปกับเค้าด้วย

          "ว่าไงนะ! คุณ 'นามิ'!! น่ะเหรอ!!!" ซันจิ

          "ไอ้กุ๊กหื่นนั่น =_=^" โซโลชักเริ่มปลง
 
          "ใครกัน! มันเป็นใครที่บังอาจมาลักพาตัวสุดที่รักอย่างคุณ 'นามิ'!!! ของฉันปะ...!"
 
          โป๊กกกกกกกก!!!
 
          เสียงมะเหงกสุดแรงเกิดสะท้านปฐพีของช๊อปเปอร์ร่างคนที่ระเบิดปะทุความโกรธโมโหร้ายออกมาให้กับซันจิรับเข้าไปเต็มๆ
 
          "เลิกเรียกชื่อซะทีสิเฟ้ยยยยย!!!" ช๊อปเปอร์
         


          กลับมาที่ห้องพยาบาลอีกครั้ง เมื่อช๊อปเปอร์อธิบายเรื่องทั้งหมดกับอุซปและซันจิก็ได้ไปนั่งสำนึกผิดอยู่บนพื้น

          "ว่าไงนะ! อาการป่วยของลูฟี่เกิดจากนา...!"
 
          โป๊ก!
 
          และแล้วอุซปก็โดนกำปั้นของช๊อปเปอร์เขกเข้าไปอีกคน
 
          "เอ๊ย! เกิดจากยัยนั่นอย่างงั้นเหรอ แล้วถ้าเรียกชื่อของยัยนั่นก็จะเป็นมากขึ้นเรื่อยๆ!"
 
          อุซปวิเคราะห์ในขณะที่ช๊อปเปอร์พยักหน้า
 
          "เฮ้! อุซป! แล้วเรื่องของเธอล่ะ! เกิดอะไรขึ้นกับเธอ!!!"
 
          ซันจิที่กำลังนั่งสำนึกผิดอยู่ใช้คำว่า 'เธอ' แทนคุณนามิ เมื่อนึกเรื่องของนามิขึ้นมาได้ก็ลุกขึ้นยืนแล้วเข้าไปกระชากคอเสื้อของอุซปอย่างเลือดขึ้นหน้า
 
          "จะ ใจเย็นๆ สิซันจิ เพราะตอนนี้น่ะ..." ช๊อปเปอร์
 
          "จะให้ฉันใจเย็นได้ยังไงในเมื่อเธอถูกลักพาตัว!!!"
 
          "โอเคๆ เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟังเดี๋ยวนี้แหล่ะ!!"
 
          อุซปบอกจะอธิบายแล้วจึงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสะพายข้างของตัวเองแล้วหยิบล๊อคโพสอันหนึ่งออกมา
 
          "ล๊อคโพสของคุณ..! ของเธอนี่!!!" ซันจิ
 
          "ที่จริงฉันไม่ได้เห็นตอนที่ยัยนั่นโดนลักพาตัวหรอกนะ แต่มันมีพวกผู้ชายใส่ชุดคลุมสีแดงสามคนขี่มังกรตัวสีแดงเบ่อเริ่มมาตรงหน้าฉันตอนอยู่บนถนน แล้วพวกมันก็โยนล๊อคโพสอันนี้มาให้แล้วบอกว่า ถ้าต้องการตัวของต้นหนแมวขโมย...ยัยนั่นคืน ให้ไปเอาตัวคืนที่ดินแดนไร้กฎหมายที่หลังเกาะนี้น่ะ"
 
          "แล้วโรบินจังล่ะ โรบินจังก็อยู่กับเธอด้วยไม่ใช่เหรอ!?"
 
          "เอ่อ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะเจ้าพวกนั้นมันไม่ได้พูดถึง.."

          เฮือก!

          อุซปรู้สึกร้อนๆ หนาวขึ้นมาทันใดเมื่อซันจิส่งสายมาปะทุร้ายบางอย่างมาให้

          "เอ้อ!...ตะ แต่โรบินอาจจะไม่เป็นอะไรก็ได้นะ เพราะถ้าโรบินถูกลักพาตัวไปอีกคนจริงๆ ล่ะก็เจ้าพวกนั้นก็ต้องพูดถึงแล้วล่ะ..."

          อุซปสะดุ้งขึ้นมาทันทีเมื่อซันจิชูกำปั้นขึ้นจนเขาต้องรีบยกมือปัดป้องตัวเองอย่างรวดเร็วเพราะนึกว่าซันจิจะเอากำปั้นนั้นมาลงที่ตน แต่ซันจิกลับชูกำปั้นค้างไว้อย่างนั้น และเขากำมันแน่นจนสั่น

          "โธ่เว้ย! ถ้าฉันอยู่กับพวกเธอด้วยเรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิด!" 
 
          หมับ!
 
          ซันจิขว้าล๊อคโพสอันนั้นแล้วทำท่าจะวิ่งออกไปจากห้องทันที
 
          "เฮ้ย เจ้ากุ๊กหื่น นั่นนายจะไปไหน" โซโล
 
          "ถามได้ก็จะไปช่วยเธอไงล่ะ ถ้าแกยังห่วงเรื่องกักบริเวณอยู่ล่ะก็ ฉัน! อัศวินคนนี้จะไปตามเจ้าหญิงทั้งสองกลับมาเอง!" ซันจิ
 
          "อัศวิน? เจ้าหญิง? เฮ้อ ไร้สาระเป็นบ้า"
 
          โซโลพูดขณะชักดาบออกจากฝักแล้วเดินตรงไปทางซันจิ
 
          "เออ! ไร้สาระแล้วไง! ยังไงฉันก็จะไปช่วย ถึงการกักบริเวณจะเป็นคำสั่งของเธอก็เถอะ แต่เรื่องนี้เท่านั้นที่ฉันจะแหกมันให้ดู แกไม่ต้องมาห้าม!" ซันจิตั้งท่าพร้อมเตรียมตัวสู้
 
          "เดี๋ยวสิทั้งสองคนอย่าทะเลาะกันเลยนะ!" ช๊อปเปอร์

          "ใช่แล้วพวกนาย นี่ใช่เวลาจะมาทะเลาะกันที่ไหนกันเล่า!" อุซป

          โซโลถึงกับยิ้ม
 
          "ใครว่าฉันชักดาบออกมาจะสู้กับเจ้ากุ๊กหื่นนี่" 
 
          โซโลพูดขึ้นในขณะไปหยุดอยู่ตรงหน้าของซันจิ มันทำให้ทั้งอุซปและช๊อปเปอร์มองหน้ากัน
 
          "ฉันชักออกมาเพราะจะเอาไปฟันเจ้าพวกที่มันกล้ามาลักพาตัวพวกพ้องของเราต่างหาก"
 
          โซโลมองหน้าซันจิก่อนจะยิ้มออกมา

          "หึ อยากทำเท่ก็ทำไป แต่คนที่จะไปช่วยสาวๆ ออกมาก็คือฉันเฟ้ย"

          ซันจิก็ยิ้มตอบให้เช่นกัน
 
          "ถ้างั้นก็เป็นอันตกลงว่าโซโล ซันจิ แล้วก็ฉันล่วงหน้าไปช่วยยัยนั่นก่อน ส่วนช๊อปเปอร์ นายอยู่ดูลูฟี่แล้วก็อยู่คอยแฟรงกี๊กับบรู๊ค เมื่ออีกสองคนกลับมาที่เรือแล้วให้เจ้าพวกนั้นตามมาทีหลังแล้วกัน ตกลงมั้ย"
 
          "ตกลง!!!" ทุกคน

          "โอเคพวกเราไปกันเถอะ!!" อุซป
 
          เมื่อทั้งหมดตัดสินใจกันได้แล้ว โซโล ซันจิ และอุซปก็ทำท่าจะออกจากห้องไป แต่แล้วพวกเขาก็ต้องชะงักเมื่อมีเสียงหนึ่งดังขึ้น
 
          "เดี๋ยวก่อน..." 
 
          ลูฟี่นั่นเอง เขาเอ่ยขัดในขณะที่เสียงหายใจยังคงหอบพร่า เจ้าตัวที่กำลังนอนอยู่ค่อยๆ ลุกขึ้นมานั่งก่อนจะยกมือขึ้นกุมหน้าผากอย่างรวดเร็วเพราะอาการปวดหัว ก่อนจะหันไปหยิบหมวกฟางที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาสวม สายตาของเขาดูเลื่อนลอยมาก
 
          "ฉัน...จะไปด้วย" ลูฟี่พูดขณะกระชับหมวกฟาง ซึ่งช๊อปเปอร์ได้ยินเข้าถึงกับชะงัก
 
          "ไม่ได้นะลูฟี่! นายยังไม่หายป่วย...!"
 
          "เงียบเถอะน่าช๊อปเปอร์!!"

          ลูฟี่ขึ้นเสียง ทำให้ช๊อปเปอร์ที่พยายามจะห้ามถึงกับนิ่งไป 

          "คราวนี้...แฮก ถึงนายจะห้ามยังไง แต่...ฉันก็จะไป" 

          "...ฮึก ลูฟี่" ช๊อปเปอร์ทำท่าเหมือนจะร้องไห้

          "...ฉัน...ไม่ตายหรอก" ลูฟี่
 
          "เฮ้ๆ ลูฟี่ ป่วยขนาดนั้นแล้วนายยังจะลุกขึ้นไหวอีกเหรอ" 
 
          ซันจิถามขึ้นขณะที่ลูฟี่ลุกออกจากเตียงแล้วมายืนอยู่ท่ามกลางเพื่อนๆ ใบหน้าของลูฟี่ดูเงียบขรึมและสงบยามที่เขาป่วยเวลานี้ 

          "...ลูฟี่ นาย" อุซปมองลูฟี่อย่างเป็นห่วง
 
          "ฉันไม่สนว่าฉันจะป่วยแค่ไหน"
 
          นํ้าเสียงของลูฟี่กลับมาเหมือนตอนยังสบายดีอยู่ ดูแล้วไม่มีวี่แววว่าป่วยสักนิด ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะสามารถกัดกั้นอาการป่วยของตัวเองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้มากขนาดนี้ เจ้าตัวหันไปมองพวกพ้องแต่ละคนก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบขรึม
 
          "ฉันเป็นกัปตัน ต้นหนเรือของฉันถูกลักพาตัวไปจะมัวมานอนเฉยไม่ได้"
 
          เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้นก็เริ่มเผยรอยยิ้ม และความเชื่อมั่นต่างๆ ที่มีต่อกัปตันก็เริ่มเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ

          "หึ มันต้องอย่างนี้สิ ถึงจะสมกับเป็นกัปตัน" โซโลยิ้มให้

          "ถึงห้ามไป หมอนี่ก็ต้องหนีออกไปอยู่ดีนั่นล่ะน้า" ซันจิพ่นควันบุหรี่

          "ฮะๆๆ" ช๊อปเปอร์เริ่มหัวเราะ

          "ดีล่ะ!! งั้นตอนนี้พวกเราทั้งสี่คนก็ไปช่วยนา..! อุ๊บ!!"

          คราวนี้ทั้งโซโล ซันจิ และช๊อปเปอร์แทบจะอุบปากของอุซปแทบไม่ทัน เมื่อทั้งหมดหันไปทางลูฟี่ที่ยังยืนนิ่งก็ยังเห็นว่าสบายดีอยู่เจ้าพวกนั้นก็ถึงกับถอนหายใจพร้อมกันอย่างโล่งอก
 
          "ไปกันเถอะ!! พวกเราจะไปทวงพวกพ้องของพวกเราคืนมา!!" ลูฟี่
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น

  1. #64 ✿.。Aom love niyay.。 ✿ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 14:09
    ไข้ใจ???=w=  อาการเหมือนโบอาอ่ะป่าว???
    #64
    0
  2. #46 เจ้าแมวซึน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 11:14
    เฮ้ย! ไข้ใจ! นามิเป็นต้นเหตุอีกต่างหาก!!!
    #46
    0
  3. #40 sweet candy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 17:27
    ขนาดชื่อเป็นแบบนี้แล้วถ้าเจอตัวล่ะ จะขนาดไหน
    #40
    0
  4. #11 Cat Burglar (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 22:12
    นามิเป็นต้นเหตุเหรอเนี่ย!!
    ตายจริงๆ นั่นแหล่ะ -_-
    ได้ยินชื่อแค่ครั้งเดียวก็เป็นเอามากขนาดนี้ 
    แล้วถ้าตอนไปช่วยนามิ =_=
    แล้วเห็นแม้กระทั่งตัวตนมันจะแย่ขนาดไหนกันเนี่ย!!
    ปล. ลูฟี่ไม่ฟังใครเลย~ ป่วยถึงขนาดนั้นก็ยังอยากไปช่วยนามิ๊~

    #11
    0
  5. #9 LuNa Only!!! - GT.OP. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 12:15
    อาการไข้ใจจริงๆ ด้วย = ='
    "นามิ" ครั้งหนึ่งก็ช็อค - -;
    ตายๆ จบกันคราวนี้ U_U;
    รอได้อยู่แล้ว!
    ขอแค่มาอัพก็พอจ้า!
    #9
    0
  6. #8 sasora (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 09:40
    ไม่เป็นไรค่ายังไงก็อัพต่อน่ะค่ะ
    #8
    0
  7. #6 เลมอนเชอร์เบท (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2555 / 22:11
    ขอโทษที่มาอัพช้านะคะ
    เพราะช่วงที่หายไปเป็นช่วงงานท่วมหัวเอาตัวแทบไม่รอดไปเลยทีเดียว แถมยังเป็นช่วงใกล้สอบอีกต่างหาก อ่านหนังสือๆๆ >O<
    ฮ่าๆ แต่ว่าตอนนี้ปิดเทอมแล้วค่า จากนี้ไปจะมาอัพเร็วขึ้นนะคะ 
    บ๊าย~~ ^O<



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 ตุลาคม 2555 / 22:14
    #6
    0