[Fic One piece] ความต้องการที่ไม่มีใครหยุดยั้งได้

ตอนที่ 2 : [::ตอนที่ 1::] ชายชราเจ้าของตุ๊กตามังกรเพลิงแห่งร้านขายของเก่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,504
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    6 ต.ค. 55


::ตอนที่ 1::
ชายชราเจ้าของตุ๊กตามังกรเพลิงแห่งร้านขายของเก่า


 
         ลูฟี่ป่วย! มันคือเรื่องที่งี่เง่าที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมา!

          นามิคิดในใจ แต่เธอก็ไม่อาจโกหกสายตาตัวเองที่เห็นลูฟี่นอนซมอยู่บนเตียงในห้องพยาบาลของช๊อปเปอร์ได้ ภายในห้องพยาบาลโดยมีเพื่อนๆ ทุกคนรวมตัวกันเพื่อมาดูอาการป่วยของลูฟี่

          รวมทั้งโซโล...

          "ตกลงหมอนี่ป่วยได้ยังไงกันล่ะเนี่ย" โซโล

          "ไม่รู้สิ เหมือนจะเกิดอาการตั้งแต่ตอนที่ตกปลากับฉันแล้วก็อุซปแล้วล่ะ แต่ตอนนั้นฉันลองตรวจร่างกายให้ลูฟี่แล้วแต่ลูฟี่ก็ยังแข็งแรงดีอยู่เลย ไม่น่าเป็นมากกระทันหันแบบนี้ ฉันก็เลยยังบอกไม่ได้ว่าลูฟี่เป็นไข้หวัดธรรมดารึเปล่าน่ะ" ช๊อปเปอร์ที่กำลังผสมยาบนโต๊ะทำงานอยู่พูดขึ้น

          "เฮ้ ไหนลูฟี่บอกกับนายตอนนั้นว่ารู้สึกไม่สบายไม่ใช่เหรอช๊อปเปอร์" อุซป

          "ช๊อปเปอร์ก็บอกไปแล้วไงว่าตอนนั้นร่างกายของลูฟี่น่ะแข็งแรงดีนะ" โรบิน

          "อาการของเจ้านี่ดูยุ่งยากเป็นบ้า" แฟรงกี๊

          "แต่ถ้าเกิดคุณลูฟี่รู้สึก แต่ร่างกายยังไม่แสดงอาการออกมาล่ะครับ" บรู๊ค

          "หา? มีคนแบบนั้นด้วยเหรอ -_-" โซโล

          "ก็ไม่เห็นแปลกตรงไหนนี่โซโล ยังไงปกติหมอนี่ก็ไม่ได้มีอะไรปกติเหมือนชาวบ้านอยู่แล้ว เวลาป่วยของหมอนี่ก็อาจจะไม่เหมือนคนทั่วไปก็ได้" นามิ

          "พูดยังกับเจ้านี่เป็นตัวประหลาดเลยนะ ที่แปลกมันก็แปลกอยู่หรอก แต่นี่มันไม่แปลกมากไปหน่อยรึไงนามิ -_-" โซโล

          "ที่คุณนามิพูดมาทั้งหมดน่ะถูกต้องที่สุดแล้ว หัวขี้เลื่อยระดับแกเถียงไปก็ไม่ชนะคุณนามิหรอกน่า"

          ซันจิพูดแก้ต่าง มันทำให้โซโลหันขวับมาทางเขาทันที

          "ว่าใครหัวขี้เลื่อยหา!? เจ้าคิ้วไม้ม้วน"

          ประโยคคำพูดนั้นเล่นเอาเส้นสมองของซันจิขาดปรึ๊ด!

          "ว่าใครคิ้วไม้ม้วนฟะ! เจ้าหัวเขียวหัวสาหร่าย" 

          "ก็แกไง เจ้าปีศาจบ้าความรัก!"

          "หนอย! พูดอย่างนี้ไม่รู้จักพี่ซะแล้วสิไอ้น้อง!"

          "เจ้าเอาเรอะแก!!!" โซโลชักดาบออกมา

          "ก็เออเซ่!!! เข้ามาเลย!!!" ซันจิยกขาเตรียมตัวสู้

          ตุ้บ! พลั่ก! ชิ้ง! ชิ้ง!

          แล้วทั้งคู่ก็เริ่มทะเลาะกัน

          "ฮ่ะๆ เจ้าพวกนี้ครึกครื้นกันดีจริงๆ" แฟรงกี๊มองดูทั้งสองพลางหัาเราะชอบใจ

          "นั่นสินะ" โรบินก็เริ่มหัวเราะคิกคัก

          "โย่โฮ่ โย่โฮ่ โย่โฮ่" บรู๊ค

          "อ๊า! ทั้งสองคน อย่ามาทะเลาะกันในห้องพยาบาลสิ!" ช๊อปเปอร์ตะโกนใส่แล้วจึงกระโดดขึ้นไปบนเตียงของลูฟี่เพื่อตะโกนห้ามทั้งสองคน เพราะแรงกระแทกในการต่อสู้ของทั้งคู่มันทำให้ขวดยาต่างๆ กับข้าวของที่วางเรียงบนชั้นสั่นสะเทือนเหมือนจะตกลงมา

          "ซันจิคุง..." 

          "หนอย! แกคิดว่าดาบสามเล่มนั่นจะมาฟันโดนฉันได้น่ะหา!" ซันจิเอาขาหยุดดาบของโซโลไว้

          "โซโล..."

          "แล้วอย่างแกล่ะ! คิดว่าจะเอาเท้านั่นมาเหยียบหน้าฉันได้น่ะ!" โซโลใช้ดาบตัวเองยันขาของซันจิไว้

          แล้วทั้งสองก็กระโดดออกมาตั้งหลัก แล้วเตรียมพร้อมจะพุ่งเข้าหากันได้ทุกเมื่อ

          "เข้ามาเลยเฟ้ย!!!" ซันจิกระโดดใช้ขาพุ่งเข้าไป

          "พวกนาย..."

          "มันแน่อยู่แล้วเฟ้ย!!!" โซโลก็ประกบดาบของตัวเองแล้ววิ่งพุ่งเข้าไปเช่นกัน

          "ทั้งสองคนนั่นแหล่ะ..."

          "ใครก็ได้!!! ช่วยหยุดสองคนนี้หน่อยซี่!!!" ช๊อปเปอร์

          โป๊ก! โป๊ก! ตุ่บ! ผั๊าะ! ผั๊าะ! พลั่ก!!!

          เสียงตะลุมบอนนี้ ไม่ใช่เสียงการต่อสู้ของทั้งคู่แต่อย่างใด แต่เป็นฝีมือของมือที่สามที่อยู่ๆ ก็เข้ามากลางสมรภูมิรบ แล้วหยุดทั้งสองโดยการแจกแลกหมัดกับกำปั้นให้เจ้าพวกก่อความวุ่นวายคนละหลายๆ ทีอย่างไม่ยั้งมือ

          "ย้ากกกกกกกกกก!!! ฉันทนดูพวกนายต่อไปไม่ไหวแล้วนะยะ!!!"

          เสียงของนามิตะคอกใส่ดังลั่นซึ่งมีอำนาจทะลุทะลวงอย่างร้ายกาจ
 
          "เฮ้ย! ช๊อปเปอร์!!! OoO" 

          อุซปอุทานชื่อช๊อปเปอร์ด้วยความตกใจ เพราะนํ้าเสียงของนามิเล่นทำเอาช๊อปเปอร์ที่อยู่บนเตียงของลูฟี่ถึงกับช๊อคจนหงายหลังตกเตียงลงไป และแทบเท้าของนามิก็โซโลกับซันจินอนหัวปูดหัวโนหลายๆ ชั้น ตาเขียว สภาพช่างดูไม่ได้เอาซะเลย

          "อุซป...นามิน่ากลัวง่า T^T" ช๊อปเปอร์ที่ยืนแอบอยู่หลังอุซปกระซิบให้

          "ตอนนี้ิอย่าเพิ่งไปทำให้ยัยนั่นโกรธมากไปกว่านี้ดีกว่านะ T_T ช๊อปเปอร์" อุซป

          "ถ้าจะบ้ากันก็ไปบ้ากันข้างนอก!"

          พูดจบเจ๊ใหญ่นามิก็ก้าวเท้ายาวๆ เดินไปเปิดประตูห้องทำท่าจะเดินออกไป แต่ก็ยังคงออกคำสั่งทิ้งท้าย

          "แฟรงกี๊ บังคับเรือให้ไปทอดเสมอที่ท่าเรือของเกาะนี้ ตอนนี้เสบียงของเรายังเหลืออีกมากเพราะฉะนั้นใครอยากจะลงไปซื้อของใช้ที่จำเป็นก็ลงไปได้ อุซปกับบรู๊คเตรียมเก็บใบเรือซะ ช๊อปเปอร์ นายเฝ้าลูฟี่อยู่ที่นี่ ถ้าหมอนี่ฟื้นแล้วก็สั่งห้ามไม่ให้เข้าไปในเกาะจนกว่าจะหายขาด ส่วนพวกนาย..."

          นามิหันมาส่งสายตาบางอย่างให้โซโลกับซันจิที่ช๊อปเปอร์เห็นแล้วเป็นต้องรีบวิ่งไปหลบหลังอุซปทันทีด้วยอาการสั่นไม่หยุด แต่หนึ่งในทั้งสองคนนั้นพอเห็นสายตานั้นแล้วกลับยังคงแสดงอาการนิ่งสงบ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะกอดอกพลางหันหน้าไปทางอื่นด้วยท่าทางเหมือนขัดใจ ส่วนอีกคนที่เหมือนมีเกราะกำบังที่คงทนต่อรังศีอำมหิตของนามิก็ได้แต่ส่งส่งสายตารูปหัวใจกลับไปหา

          "พวกนายสองคนถูกสั่งกักบริเวณในซันนี่จนกว่าล๊อคโพสจะล๊อคเกาะต่อไป และห้ามพวกนายเหยียบเข้าไปในเกาะนี้แม้แต่ก้าวเดียว!!!"

          "ห๊าาาาาาาาา!!!"



          หลังจากที่เรือซันนี่เทียบท่าเรียบร้อย และหลังจากที่กักบริเวณกับสวดส่งเจ้าพวกงั่งทั้งสองเสร็จเธอก็ลงจากเรือเข้าไปเดินช๊อปปิ้งในเกาะกับโรบิน เพราะอุซปบอกว่าจะไปหาซื้อดินปืนเพื่ม ส่วนแฟรงกี๊จะไปหาซื้อโคล่ากับอุปกรณ์เสริมของอาวุธอะไรสักอย่างที่หมอนั่นพรรณนาสรรพคุณไว้โดยมีบรู๊คอาสาจะไปช่วย

          เมื่อถามชื่อเกาะจากคนในเมืองถึงได้รู้ว่าที่นี่เป็นอาณาจักรที่มีชื่อว่า เดย์ทูก้า ดินแดนแห่งกฎเกณฑ์

          จากที่รู้ว่าอาณาจักรนี้เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์แค่ไหน ผู้คนจากเกาะอื่นที่เดินทางมาที่นี่จะต้องจอดเรือไว้ที่ท่าอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม หรือแม้กระทั่งโจรสลัด

          ก่อนเข้าเมืองก็ต้องวุ่นวายกับการเขียนหนังสือขอเข้าเมือง และประวัติกับวีรกรรมโจรสลัดของพวกเรา ซึ่งเธอไม่อยากจะบอกเลยจริงๆ -_- และยังสั่งห้ามก่อความวุ่นวายภายในเกาะนี้อีกต่างหาก จะรู้สึกโชคดีดีมั้ยนะที่เจ้าตัวก่อเรื่องของกลุ่มเรามันนอนเดี้ยงอยู่บนเรือพอดี

          จากที่สังเกตมาตลอดทางถึงได้รู้ว่าเมืองนี้สวยมาก บ้านทุกหลังตั้งเรียงกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย จัดแต่งด้วยดอกไม้สีสันสดใสตามประตูและหน้าต่าง พื้นปูด้วยอิฐสีแดง ผู้คนเดินทักทายกันอย่างเป็นมิตรรวมทั้งพวกเธอด้วย หลังจากที่เดินผ่านร้านค้ามานับไม่ถ้วน (ส่วนมากจะเป็นร้านเสื้อผ้า) พวกเธอก็มีถุงให้ถืออยู่เต็มมือทั้งสองข้าง

          "ว้าววววว! โรบิน! ดูสิ น่ารักจัง" นามิชี้ให้โรบินหันไปดูตุ๊กตามังกรสีแดงตัวน้อยน่ารักที่ตั้งโชว์อยู่ในตู้กระจกของร้านอะไรสักอย่างที่ไม่ติดป้ายชื่อ และดูจะเป็นร้านที่แตกต่างจากร้านอื่นๆ ทั้งหมดรวมทั้งบ้านหลังใกล้เคียงอย่างเห็นได้ชัดเพราะมันเป็นบ้านโทนสีเข้มหมอง ในขณะที่บ้านกับร้านค้าหลังใกล้เคียงเป็นสีโทนอ่อนแลดูสดใส

          "อืม ร้านนี้ดูเก่ามาก ดูจากของที่อยู่ในตู้โชว์ทั้งหมดแล้วร้านนี้น่าจะเป็นร้านขายของเก่านะ" โรบินวิเคราะห์

          "คุณหนูต้องการเจ้ามังกรตัวนั้นงั้นรึ?"

          เสียงจากชายแก่หลังค้อมเดินจับไม้เท้าออกมาจากในร้าน สวมแว่นรูปทรงจันทร์เสี้ยว จมูกงอน ผิวหนังดูเหี่ยวย่นแต่ท่าทางกลับดูกระฉับกระเฉงเมื่อ...

          "โอ้!!! คุณหนูสาวสวยที่น่ารักทั้งสอง นานแล้วที่ไม่มีใครมายืนด้อมๆ มองๆ เหมือนหัวขโมยที่นี่ นานจริงๆ โอ้เย้!!!"

          แล้วตาแก่คนนั้นก็กระโดดเต้นแร้งเต้นกาไปมาด้วยท่าทางตื่นเต้นเล่นเอาพวกเธอถึงกับอึ้ง แต่...เดี๋ยวนะ...

         "นี่ลุงว่าใครเป็นขโมยกันเสียมารยาทน่า!" นามิตวาดลั่น เล่นเอาชายชราคนนั้นคอตกทันที ก็เธอไม่ชอบให้ใครมาว่าเธอเป็นขโมยข้างถนนหรอก

          เพราะเธอคือขโมยมืออาชีพที่ขโมยแต่ของของพวกโจรสลัดต่างหาก

          แล้วถึงธอจะเป็นโจรสลัดก็เถอะนะ

          "นี่ ว่าแต่คุณลุง ทำไมที่นี่ถึงได้ไม่มีลูกค้าเลยล่ะ" โรบิน

          "เฮ้อ เรื่องมันยาวน่ะแม่หนูเอ๊ย จะให้เล่าทั้งหมดมันก็ดูจะเสียเวลามากเพราะเรื่องมันเริ่มตั้งแต่สมัยการก่อตั้งอาณาจักรโน่นแหน่ะ อาณาจักรนี้เกิดขึ้นโดยกษัตรย์เซออสอัมคราลัมมัสซิสโฟเสก อามาเคอุส สมัยที่พระองค์สร้างเมืองนี้สำเร็จเมืองนี้ก็มีชีวิตชีวามาก ผู้คนค้าขายของกันอย่างยุติธรรม จนกระทั่งสมัยของกษัตริย์จอร์ทเคสเตอโรฟัสก้ามัคคราลัมมัสโฟซิโฟร์ อามาเคอุส บุตรของพระองค์ขึ้นครองราช เมืองนี้ก็ยิ่งเจริญรุ่งเรืองขึ้นไปอีก ทั้งยังปรับปรุงให้ที่นี่กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวจนผู้คนจากเกาะอื่นต่างพากันมายังเกาะแห่งนี้เพิ่มขึ้นทุกปี จนกระทั่งสมัยของกษัตริย์ไทซาร์ซรารานคารัคคัสคาเซอุคราลัมมัสซิสโฟเสก อามาเคอุส หลานของกษัตริย์เซออสอัมคราลัมมัสซิสโฟเสก หรือบุตรของกษัตริย์จอร์ทเคสเตอโรฟัสก้ามัคครา..."

          "หยุด! หยุดเลยนะลุง! -_-***" 

          เสียงขัดจังหวะดังมาจากนามิ ซึ่งเธอตอนนี้ใกล้ฟิวขาดเต็มทน

          "ฉันยังไม่ได้เล่าถึงตอนสำคัญเลยนะนังหนู ตอนที่กษัตริย์ไทซาร์ซรารานคารัคคัสคา..."

          "ก็บอกให้หยุดก็หยุดเซ่ตาลุงนี่!!!" นามิตะคอกใส่ เล่นเอาชายชราคอตกเป็นรอบที่สอง แถมคราวนี้มาพร้อมกับนํ้าตาที่เริ่มคาเบ้า

          "นังหนูอะไรใจร้าย~ ตะคอกคนแก่ได้ลงคอ~ ฮึก ฮือ~"

          "ดะ เดี๋ยวๆๆๆ สิคุณลุง ฉะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ..." นามิพยายามขอโทษขอโพยแต่ชายชราก็ยังไม่หยุดร้องไห้โฮ ทำให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาพากันหันไปซุบซิบกัน

          "โอเคๆ คุณลุง ฉันฟังที่คุณลุงเล่าก็ได้! -_-^" นามิ

          "จริงเหรอ!!!!!" ชายชราหยุดร้องไห้ทันควันพร้อมกับส่งสายตามันวาวไปทางนามิ ซึ่งเธอถึงรู้ตัวว่ากำลังติดกับ

          "โรบิน..ช่วยฉันด้วยซี่" นามิหันไปกระซิบกับโรบิน ซึ่งโรบินก็ยิ้มให้ทันที

          "นี่คุณลุง พอจะเล่ากลไกของตุ๊กตามังกรตัวนั้นไห้ฟังหน่อยได้มั้ย ^^" โรบินเปลี่ยนเรื่องซึ่งชายชรานิ่งไปทันที

          "นังหนู รู้ว่าตุ๊กตาตัวนี้เป็นตุ๊กตากลไกด้วยเหรอ" เขาถามอย่างไม่อยากเชื่อรวมทั้งนามิที่ตกใจเหมือนกันเพราะเจ้าตุ๊กตาตัวนี้ดูยังไงมันก็เป็นเพียงตุ๊กตาธรรมดา

          "เพื่อนฉันเคยใช้มันน่ะ ก็เลยถามเพื่อความแน่ใจว่าใช่แบบเดียวกันรึเปล่า"

          ชายชราคนนั้นใช้สายตานิ่งมองไปยังโรบินเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เป็นสายตาที่แตกต่างจากตอนบีบกลั้นนํ้าตาอย่างเห็นได้ชัด

          "พวกหนูเป็นโจรสลัดสินะ" ประโยคนั้นของชายชราทำให้นามิสะดุ้ง

          ลุงคนนี้รู้ได้ยังไง

          "...ใช่แล้ว" โรบินตอบทั้งรอยยิ้ม

          "โอ้ มิน่าล่ะถึงว่าดูคุ้นๆ ว่าเคยเห็นในใบประกาศจับที่ไหน ค่าหัวรวมกันของกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางไม่ใช่ย่อยๆ เลยนะนังหนู"

          นามิชะงักไปทันที

          "ลุงรู้ได้ยังไงว่าพวกเราคือกลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง!" นามิ

          "ไม่ได้ฟังหรอกเหรอนังหนู ก็บอกว่าดูจากใบประกาศจับ ใครๆ เค้าก็รู้กันทั้งนั้น"

          นํ้าเสียงของชราเปลี่ยนไป เป็นนํ้าเสียงที่ชวนทำให้รู้สึกเย็นยะเยือก 

          "พวกนังหนูยังอยากจะฟังเรื่องกลไกของมังกรตัวนี้อีกมั้ยล่ะ คงจะต้องร่ายยาวอีกแล้ว เข้าไปจิบชาข้างในร้านก่อนสิ นังหนู"

          "คือ เอ่อ..." นามิอํ้าอึ้ง

          ฟึ่บ!

          อยู่ๆ โรบินก็ดึงแขนเธอให้เดินออกไปจากตรงนั้น

          "ขโทษนะคุณลุง พอดีพวกฉันนัดกับเพื่อนๆ เอาไว้ซะด้วยสิ นี่ก็เลยเวลามามากแล้ว ไว้ถ้ามีโอกาสหน้าจะมาขอฟังเกี่ยวกับมังกรตัวนั้นก็แล้วกันนะ"

          โรบินพูดทิ้งท้ายในขณะที่พวกเราเดินห่างออกจากร้านนั้นและห่างออกไปเรื่อยๆ

          "โอ้ งั้นก็ดีสินะนังหนู เพราะแม่หนูผมสีส้มนั่นสัญญาว่าจะรับฟังเรื่องเล่าของฉันเกี่ยวกับอาณาจักรแห่งนี้ซะด้วยสิ ขืนผิดสัญญาฉันก็เสียใจแย่"

          ชายชราพูดทิ้งท้ายเช่นกัน โรบินหันกลับมามองแวบหนึ่งก่อนจะมองตรงไปยังทางข้างหน้า

         "ขอให้โชคดี นังหนู แล้วก็..."

          ชายชราพูดเสียงเบา

          "ถ้าหากเพื่ิอนๆ ของพวกเธอมาร่วมรับฟังด้วยก็คงจะสนุกไม่น้อย" 

          เขาหัวเราะกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหยิบใบปลิวใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ 

          "อยู่ที่นี่จริงๆ ซะด้วยสิ ชายผู้มีค่าหัว 300 ล้าน" เขาก้มลงมองภาพเด็กหนุ่มสวมหมวกฟางในใบประกาศจับแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ "วันนี้เป็นวันดีจริงๆ นะ ซอว์"

          เมื่อพูดชื่อชื่อหนึ่งขึ้นมา ชายหนุ่มในชุดเสื้อคลุมสีแดงที่มีหมวกเสื้อคลุมปิดใบหน้าเกือบครึ่งก็ปรากฏขึ้นพลางคุกเข่าตรงหน้าชายชรา ก่อนที่เขาจะออกคำสั่งกับชายหนุ่ม

          "เมื่อพระจันทร์เต็มดวง ให้เอาเนยถั่วมาด้วยนะ"

          "รับบันชาขอรับ ท่านกษัตริย์ไทซาร์ซ แห่งไนท์ทูก้า"



          "เนื้ออออออออออออ!!!"

          "ว๊ากกกกก!!!" เสียงของช๊อปเปอร์แหกปากร้องดังลั่นอย่างตกใจบนเก้าอี้ตัวโปรดในห้องพยาบาลแล้วก็เผลอตกเก้าอี้เหมือนตกเตียงครั้งที่แล้วอีกจนได้

          นอกห้องพยาบาล โซโลและซันจิที่ถูกกักบริเวณอยู่เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นหูใครบางคนที่ตะโกนลั่นก็รู้แล้วล่ะว่าเป็นใคร แถมคำพูดที่ตะโกนยังมีคำว่า 'เนื้อ' อีก

          "เฮ้อ/เฮ้อ" 

          โซโลและซันจิเผลอถอนหายใจพร้อมกัน ทั้งสองรีบหันขวับมาจ้องหน้ากันทันที

          "หมอนั่นตื่นแล้วสินะ/เจ้านั่นตื่นแล้วสินะ"

          คราวนี้เกิดกระแสไฟฟ้าช๊อตซิงโครไนท์กันระหว่างตาของพวกเขาทั้งสอง

          "แกพูดตามฉัน!/แกพูดตามฉัน!"

          "แกนั่นแหล่ะ!!!/แกนั่นแหล่ะ!!!"

          "จะยั๊วกันรึไอ้คิ้วไม้ม้วน!!!/จะยั๊วกันรึไงไอ้หัวสาหร่าย!!!"

          ชิ้ง! ชิ้ง! ตุ้บ! ผวั๊ะ พลัก!

          กลับมาที่ห้องพยาบาล

          "ช๊อปเปอร์!!! มีอะไรให้กินบ้างงะ หิวแย้ว!!!" ลูฟี่พูดพลางหันซ้ายหันขวา

          "แล้วเกาะล่ะ! ถึงเกาะต่อไปรึยังเราออกไปผจญภัยกันเถอะ!!!" 

          ลูฟี่ตะโกนดังลั่นอย่างฮึกเหิมปนความตื่นเต้น ซึ่งแตกต่างจากช๊อปเปอร์ที่นั่งนิ่งอยู่บนพื้นพลางหน้าซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด

          ตอนนี้ช๊อปเปอร์กำลังเผชิญกับสถานการณ์อันยากลำบาก

          ลูฟี่...คึกขนาดนี้...จะทำยังไงดี! อย่างนี้จะห้ามไม่ให้ลูฟี่เข้าไปในเกาะตามที่นามิบอกได้ยังไงกันเล่า!!!







        
          

 

 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น

  1. #71 Harm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2556 / 21:06
    งานงอกช๊อปเปอร์แล้ว -..- เหยยยย แกจะมาจับลูฟี่ไม่ได้นะเฟ้ยยย
    #71
    0
  2. #45 เจ้าแมวซึน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 11:12
    กักบริเวณ! 5555+
    #45
    0
  3. #10 Cat Burglar (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 22:07
    ฮ่าๆ โดนกักบริเวณซะแล้ว โถๆ
    ส่วนลูฟี่ ช๊อปเปอร์คงห้ามไม่ได้หรอก
    ปล.ถ้าไม่เอานามิมาห้ามแทน -.,-

    อัพช้าไม่เป็นไรค่ะ 
    พลังใจอยากอ่านต่อมันรอได้อยู่แล้ว เหอๆๆ 

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 7 ตุลาคม 2555 / 22:18
    #10
    0
  4. #5 LuNa Only!!! - GT.OP. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2555 / 01:11
    ฉีดยาสลบไปเลย
    ไม่ก็เอาอะไรมากระแทกแรงๆ
    หรือว่า...เอานามิมาหาสิ (^^)
    #5
    0
  5. #3 sasora (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กันยายน 2555 / 19:18
    อัพต่อน่ะค่ะ
    #3
    0