Harry potter cn

ตอนที่ 5 : 4Ty Platfrom 9¾ and The boy on The train

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,201
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 203 ครั้ง
    10 เม.ย. 62

4Ty Platfrom 9¾ and The boy on The train
          "ทุกปีเลยเต็มไปด้วยพวกมักเกิ้ล!" นางมอลลี่ก้าวเท้ายาวๆ โดยมีเด็กหญิงผมแดงตัวเล็กเดินจูงมือนางตามไปติดๆ จินนี่หันไปมองเด็กหนุ่มใส่แว่นกลมที่ทำหน้าตื่นๆอยู่คนเดียวบนชานชารา
          เธอมองเขาและเขาก็กำลังมองเธออยู่ จินนี่ไม่รู้จะทำยังไงเลยยิ้มนิดๆส่งไปให้ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้แฮรี่ลดความกดดันลง
          "เร็วเข้า! ชานชาลาที่เก้าเศษสามส่วนสี่!" มอลลี่ยังคงบ่นไม่หยุด เรนลี่เหลือบมองรอบๆที่ทุกคนต่างเร่งรีบไปในทิศทางของตนไม่ใคร่จะสนใจสิ่งรอบๆตัวก็เบาใจ เพราะตอนนี้แม่ของเธอแลดูเหมือนคนเสียสติไม่หยอกทีเดียว ตั้งแต่การส่งเสียงแหลมพูดคำว่า 'มักเกิ้ล' อย่างต่อเนื่อง เป็นที่น่าอัศจรรย์ใจที่ไม่มีใครได้ยินคำพูดของนางเลยสักคน
          ครืด ครืด
          เรนลี่ได้ยินเสียงลากรถเข็นตามหลังเธอมาติดๆก็เหลียวมองนิดๆ เด็กหญิงเห็นเด็กชายแว่นกลมที่คาดว่าน่าจะเป็น...แฮรี่ พอตเตอร์ โอ้แน่ล่ะ! ก็เขาไงจะใครล่ะ! เด็กชายผู้มาพร้อมกับหายนะจนทุกคนต้องหลบหลีก ว่าแล้วก็พาลให้เรนลี่กลอกตาใส่อากาศไปหลายที เรื่องนี้เธอจะไม่ยุ่ง!
          ก็เรื่องนี้เขาเป็นตัวเด่นนี่นะ
          "เพอร์ซี่ลูกก่อนเลย" มอลลี่ว่าแล้วชี้ไปที่กำแพงระหว่างหมายเลขสิบและหมายเลขเก้า
เพอร์ซี่ก้าวออกมาข้างหน้าและวิ่งทะลุหายเข้าไปในกำแพงเป็นคนแรก ไม่แม้แต่จะร่ำราใครสักคน คนที่เพิ่งเคยเห็นอะไรแบบนี้กับตัวเองอย่างเรนลี่หรือแฮรี่ก็ต้องร้องว้าวกับภาพตรงหน้าอย่างช่วยไม่ได้
           "เฟร็ดตาลูก" นางมอลลี่มองไปที่เฟร็ด
          "ผมไม่ใช่เฟร็ด!"
          "ให้ตายเถอะคุณนายมอลลี่เรียกชื่อลูกยังไม่ถูกเลย!"
          "ผมต่างหากชื่อเฟร็ดไม่ใช่เขา"
          "อุ๊ย! ขอโทษจ๊ะจอร์จ" มอลลี่พยับเพยิดให้เขาไปก่อน เฟร็ดลากรถเข็นมาหยุดตรงหน้ามอลลี่ด้วยท่าทางอมภูมิ
          "ล้อเล่นฮะแม่ ผมชื่อเฟร็ด!!" ว่าแล้วเฟร็ดก็พุ่งเข้ากำลังแพงตามด้วยจอร์จ สองแฝดหัวเราะออกมาเมื่อแผนการของพวกเขาสำเร็จด้วยดี นางมอลลี่ฟึดฟัดใส่ด้วยความหงุดหงิดส่งผลให้เด็กๆพากันหัวเราะอีกครั้ง
          "ขอโทษฮะ!" แฮรี่พูดขึ้น นางมอลลี่และเด็กๆหันไปมองเด็กชายเป็นตาเดียว
          "ช่วยบอกผมหน่อย...ไป..." เด็กชายกล่าวด้วยความประหม่า ท่าทางลุกลี้ลุกลนและวิตกกังวลไปซะหมด
          "ไปชานชาลายังไงน่ะรึ!? ไม่ต้องห่วงหร๊อก" นางมอลลี่บอกเสียงสูงแลดูเหมือนคนสติเฟื่องก็ไม่ปาน
          "รอนกับเรนลี่ก็ไปฮอกวอตส์ครั้งแรกเหมือนกัน"
          แฮรี่หันไปยิ้มให้รอนที่ยิ้มแก้มปริใส่อยู่ก่อนแล้ว เรนลี่ทักทายเด็กชายผู้ถูกเลือกด้วยการยักคิ้วให้หนึ่งทีท่าทางเฉื่อยแฉะ เด็กชายสัมผัสได้ถึงความเป็นมิตรที่ส่งผ่านออกมา แม้ว่ารอนจะทำตัวพองขนใส่ก็เถอะ และถ้ารู้ว่าเขากำลังพองขนใส่ใคร เชื่อเถอะว่าเขาต้องอับอายไปตลอดชีวิต!
          เรนลี่จะไม่บอกเรื่องนี้กับรอนเด็ดขาด
          "สิ่งที่เธอต้องทำคือเดินไปที่กำแพงชานชาลาระหว่างเก้ากับสิบ ทางที่ดีวิ่งเข้าไปก็ได้นะถ้าเธอกลัว" มอลลี่แนะนำด้วยท่าทางใจดีแม้จะดูเสียสติไปบ้างก็ตาม
          แหง! นางมอลลี่รักเด็กๆอยู่แล้ว และในขณะที่นางมอลลี่กำลังอธิบายอยู่ จินนี่ก็เริ่มแผลงฤทธิ์ท่าทางซุกซนออกมาให้เด็กชายเห็นด้วยการแลบลิ้นปริ้นตาใส่จนเขาเผลอยิ้มออกมา
          "โชคดีนะ!" จินนี่อวยพรด้วยเสียงสดใส เด็กหญิงเข้ามาสวมกอดเรนลี่กับรอน
          "หนูต้องคิดถึงพี่มากแน่ๆเลย" จินนี่อ้อน แล้วหันไปกอดแฮรี่จนเขาสะดุ้งทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าของเด็กชายขึ้นสีชมพูด้วยความเขินอายทำตัวไม่ถูก ท่ามกลางความสงสัยของรอนและมอลลี่ เรนลี่หลิ่วตาให้น้องสาวที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ด้วยความทะเล้นอย่างรู้เท่าทัน
          "นายไปก่อนเลย" เรนลี่เปลี่ยนเรื่องท่ามกลางความเคลือบแคลงของทั้งคู่
          "ขอบคุณฮะ!" แฮรี่พูดทิ้งท้ายแล้ววิ่งผ่านกำแพงเข้าไป
          ตามมาติดๆกับรอนและเรนลี่ รถไฟหัวจักรไอน้ำสมัยโบราณหมายเลข '5972' จอดเด่นหราอยู่กับที่ เหล่าพ่อมดแม่มดพาจับจองที่นั่งด้านบนเป็นการใหญ่ ด้านขวามือของเรนลี่มีป้ายชานชาลาที่ 9¾ แปะไว้พร้อมกับตัวอักษร 'รถด่วนฮอกวอต์'
          เรนลี่เคยเห็นรถไฟจำลองชานชาลาที่9¾นี่ที่อังกฤษมาแล้วหนหนึ่ง แต่ที่ต่างออกไปหน่อยคือเธอกำลังจะได้ไปฮอกวอตส์จริงๆ!
          พอเด็กทั้งสองขึ้นมาในโบกี้ก็เป็นอันต้องหาตู้ที่นั่งกันใหม่ ตัดเพอร์ซี่ออกไปได้เลยเพราะรายนั้นไม่คิดจะเสวนากีบพวกเขาสักนิด! 0ตู้ของเฟร็ดกับจอร์จเต็มไปด้วยเพื่อนร่วมรุ่นจนเธอกับรอนไม่กล้าเข้าไปนั่งด้วย นอกจากจะไม่เชิญกันแล้วยังส่งสายตาพวกเราไปอีก
          โอ้แน่ล่ะ! เจ้าพวกกะล่อนเอ๊ย
          "ผมแดงนั่นน้องพวกนายเหรอเฟร็ด จอร์จ" เด็กหนุ่มผิวแทนคนหนึ่งถามอย่างนึกสนุก มองเด็กหญิงไม่วางตา รอนรีบดันหลังเรนลี่ให้ก้าวเดินเร็ว เขาถลึงตาใส่สองแฝดเป็นเชิง 'จัดการเจ้าพวกงี่เง่านั่นเดี๋ยวนี้นะ!'  แน่นอยว่าเฟร็ดกับจอร์จรับคำอย่างไม่เกี่ยงงอน
          "ไปหาที่นั่งอื่นกันเถอะ"
          "เมื่อกี่นายบอกอยากนั่งกับพวกเขานี่!?" เรนลี่ทำเสียงหงุดหงิด
          ผ่านมาหยุดที่ตู้ของแฮรี่เด็กชายหัวแผลเป็นที่นั่งเหงาอยู่คนเดียวด้วยท่าทางประหม่า
          "นั่น! ไปนั่งกับเขากัน!" รอนว่า ด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังจะพูดว่า 'นั่นลูกสมุนฉันนี่!!!'
          "ขอโทษนะ จะว่าอะไรมั้ย--ที่อื่นเต็มหมดแล้ว" รอนลากเด็กหญิงมายืนหน้าตู้ถามด้วยความเกรงใจ
โถ่เอ๊ย! เจ้าวิสลีย์หมอนี่ขี้ขลาดชะมัด!!
          "ไม่ว่ากัน!" แฮรี่ยิ้มด้วยความดีใจ ตั้งแต่เดินมายังไม่มีคนที่เข้ามาคุยกับเขาสักคนมีแต่คนมองด้วยความสงสัยเท่านั้น
          "หวัดดี ฉันชื่อเรนลี่ เรนลี่ วิสลีย์ นี่รอน--" เรนลี่กล่าวแนะนำตัวแต่ถูกรอนห้ามไว้เสียก่อน
          "อะแฮ่ม! สวัสดี ฉันโรนัลด์ วิสลีย์ เรียกฉันว่ารอนเฉยๆก็ได้!!" เขาพูดอย่างอวดโอ้
          "ฉันแฮรี่ แฮรี่ พอตเตอร์"
          ก็ไม่ต้องแปลกใจถ้ารอนจะเป็นลมล้มพับไปกับที่ บุคคลในตำนานมาถึงแล้ว!
          แฮรี่ พอตเตอร์
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 203 ครั้ง

52 ความคิดเห็น

  1. #4 napasoo_o (@napasoo_o) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 20:36

    สนุกจ้าาาา
    #4
    0