Harry potter cn

ตอนที่ 3 : 2Ty Diagon Alley

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,285
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 198 ครั้ง
    8 เม.ย. 62

2Ty Diagon Alley
          นับถอยหลังก้าวเข้าสู่ฮอกวอตส์ จนถึงบัดนี้เรนลี่ยังหาสาเหตุของการมาที่นี่ไม่เจอ จะว่าเธออินกับตัวละคนในหนังสือก็ไม่ใช่เพราะเธอไม่ใช่แฟนพันธุ์แท้แฮรี่ พอตเตอร์ หรือจะเก็บมาฝันก็ไม่มีทางเพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าจับต้องได้จริงเกินกว่าที่จะเป็นแค่ฝัน
          "แม่คะ พายของหนูล่ะ!?" เรนลี่มองหาขนมในส่วนของเธอบนโต๊ะ คุณนายวิสลีย์มักจะทำขนมจานใหญ่และแบ่งส่วนให้กับทุกๆคนอย่างละเท่าๆกัน แต่ส่วนของเธอกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย
          "ให้ตายเถอะ! โรนัลด์ วิสลีย์สาบานกับฉันมาซิว่าแกไม่ได้ขโมยขนมของน้องแกไป!!!" เสียงกัมปนาจของแม่ก้องขึ้นไปถึงข้างบนและสาบานได้ว่าคนที่อยู่บนนั้นต้องพากันอุดหู
          "แม่ฮะ! ขนมของผมก็โดนขโมยเหมือนกัน!" รอนวิ่งแจ้นเข้ามาฟ้องด้วยความกลัว
          "แต่แกไม่ควรขโมยขนมของน้องต่อ!!! หักค่าขนมโรนัลด์ วิสลีย์!!" มอลลี่ว่าแล้วสะบัดหน้าเข้าครัวอีกครั้ง
          "เดี๋ยวแม่ทำให้ใหม่เรนลี่" นางบอกแบบนั้นแล้วส่งยิ้มมาให้
          "นายไม่ควรขโมยขนมของน้อง" เรนลี่ยักไหล่เอื่อยเฉื่อย
          "เงียบซะลิลี่! เธอไม่เข้าใจว่าฉันหิวและพายมันมีน้อยเกินไป! เฟร็ดกับจอร์จยังขโมยไปกินน่าตาเฉย!"
          "บางทีเราน่าจะแช่งใส่ขนมให้เจ้าสองแฝดนั่นกินซะ" เด็กหญิงออกความเห็น
          ราวกับจุดประกายความคิดบางอย่างในตัวรอนได้ เขารีบวิ่งไปหยิบหนังสือกลมหาสนุกขึ้นมาอ่านแล้วเริ่มร่ายคาถาดู ด้วยไม้กายสิทธิ์ของเฟร็ดที่เขาแอบฉกมา
          "แช่งให้หน้าเป็นสิวนี่ล่ะดีสุด!!"
          และวันต่อมารอนก็หน้าเป็นสิว...

          "ไม่เอาน่าน้องชาย-"
          "ก็แค่หน้าเป็นสิว!" เฟร็ดกับจอร์จล้อเลียนรอนบนโต๊ะอาหาร เย็นวันนั้นไม่มีใครกินพายสักคนนอกจากรอนที่ถูกสลับจานขนมและกินจนหมดทั้งถาดด้วยตัวคนเดียว จะด้วยความตะกละหรืออะไรก็ตาม หน้าเขาก็เป็นสิงหนอง สิวหัวช้างขึ้นจนไม่เหลือพื้นที่ว่างบนหน้าแล้ว และแน่นอนว่ามอลลี่อาละวาดไม่หยุดเลยทีเดียว
          "นายคิดว่าเราเรียนคาถาอะไรบ้างล่ะเฟร็ด?"
          "อย่างน้อยๆก็คาถามหาสนุกล่ะนะ! ถ้านายเปลี่ยนตัวหนังสือนิดๆหน่อยคำแช่งจะย้อนเข้าหาตัว"
          "รู้มั้ย!?"
          "รู้มั้ย!!?" ฝาแฝดตัวโตพูดขึ้นแล้วแปะมือกันด้วยความสนุกสนานผิดกับรอนที่ทำหน้าจะร้องไห้ขึ้นมาจนเรนลี่อดสงสารไม่ได้
          "เงียบซะจอร์จ นายควรสำนึกไว้บ้างว่าขโมยขนมของรอนจนเรื่องเป็นแบบนี้!" จินนี่เถียงด้วยความโมโห
          "และถูกของจินนี่ พวกนายแย่มาก! แก้หน้าให้รอนเดี๋ยวนี้!" เรนลี่เสริม พวกเขาไม่ได้มีท่าทีสลดเป็นเหมือนพวกตัวตลกที่ทำท่าต๊องๆไปมาคล้ายไม่สำนึก แต่นั่นเป็นวิธีการแสดงออกของความรู้สึกผิดในแบบของพวกเขา
          สองชั่วโมงถัดมาใบหน้าของรอนก็หายเป็นปกติ

          สาบานได้ว่าเธอตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่งกับการเดินทางด้วยผงฟูไปตรอกไดแอนกอนเพื่อหาซื้ออุปกรณ์การเรียน จริงๆแล้วเธอได้รับมรดกตกทอดมาจากบิลอีกที ยั่นไม่เป็นปัญหาสำกรับเธอแต่เป็นสำหรับจินนี่ที่ไม่ยอมให้พี่สาวใช้ของของพวกเด็กผู้ชายเด็ดขาดแม้ว่าบิลจะรักษาของของเขาเป็นอย่างดีก็ตาม ของพวกนั้นเลยตกเป็นของรอนด้วยใบหน้าอันบูดบึ้งไม่พอใจ และแน่นอนเรนลี่ได้ของใหม่ทั้งหมด
          รอนเลยงอแงไม่ยอมท่าเดียว เรนลี่จึงสัญญาว่าจะสลับหนังสือใหม่กับเก่าให้กับรอนอย่างละเท่าๆกัน นั่นล่ะ! เขาถึงพอใจ
          "นายมันยอดยี้งี่เง่ารอน!" จินนี่ยังคงไม่พอใจต่อการตัดสินใจนี้อยู่
          "อย่าให้ฉันต้องเห็นหมอนี่ลงไปแด้ดิ้นกับพื้นอีกเลยนีนี่ เรารีบไปกันเถอะ" เรนลี่จับมือน้องสาวแน่นแล้วตามหลังมารดาไป "นั่นใคร!? ที่กำลังคุยกับพ่ออยู่!?" เรนลี่ถาม
          ชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานดูเป็นผู้ดีกำลังยืนพูดบางอย่างกับพ่อของเธอด้วยสีหน้านิ่งสนิทปนความเย่อหยิ่ง
          ท่าทางเขาเหมือนตัวโกงดี...
          "ลูเซียส มัลฟอย เขาร้ายกาจมากเมื่อคราวก่อนเขาพยายามเล่นงานพ่อเรื่องที่ใกล้ชิดกับมักเกิ้ลมากเกินไป จนพ่อโดนแม่หักเงินเดือนไปครึ่งหนึ่งเลยล่ะ!"
          โหดร้ายชะมัด....หมายถึงมอลลี่น่ะนะ อาเธอร์ วิสลีย์เป็นคนดีและที่เขาไม่ถูกกันก็เพราะการทรยศต่อสายเลือดของบรรพบุรุษเธอซึ่งแน่นอนว่าแม้จะเป็นเลือดบริสุทธิ์เหมือนกัน แต่วิถีชีวิตกลับแตกต่างกันเรียกได้ว่ามัลฟอยกับวิสลีย์เป็นเส้นขนานเลยก็ว่าได้
          "พวกวิสลีย์นี่มันขี้แพ้กันหมดเลยหรือไง!?" ประตูร้านไม้กายสิทธิ์เปิดออกพอดีกับที่เด็กชายผมบลอนผืวขาวเดินออกมาปัดปกเสื้อของตัวเองด้วยความหงุดหงิด
          "เดรโก มัลฟอย..." จินนี่คำรามชื่ออีกฝ่ายด้วยความโมโห พร้อมจะพุ่งไปตะลุมบอนกับอีกฝ่ายให้ได้แต่เรนลี่ดึงน้องสาวไว้แน่น เด็กทั้งคู่เห็นรอนน้ำตาคลอในร้านไม้กายสิทธิ์เดาไม่ยากหรอกว่าใครแกล้ง
          "แครบ! กรอย! ไปกันได้แล้ว!" เขาสั่งด้วยความฉุนเฉียว
         "เธอคงไม่อยากให้พ่อเสียหน้ากลางตรอกหรอกเชื่อเถอะ" เรนลี่กระซิบ จินนี่จึงกัดฟันกรอดไม่ยอมท่าเดียว เด็กหญิงส่งซิกให้สองแฝดช่างแกล้งพวกเขาทั้งคู่มองหน้ากันอย่างรู้งาน และมัลฟอยก็ลื่นไปกองกับพื้นหิมะอย่างไม่ทราบสาเหตุ!
          "น่าขายหน้านะมัลฟอย!"
          "พื้นมันอยู่ของมันดีๆ เดินดีๆไม่ได้หรือไง?"
          "ระวังหน่อยสิ! สงสารถนนชะมัด!"
          "พวกมัลฟอยนี่ซุ่มซ่ามเหมือนกันหมดเลยหรือไง!?" เรนลี่ว่าพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ
สี่พี่น้องเดินเข้าไปในร้านไม้กายสิทธิ์ทีละคนพร้อมกับคำพูดเสียดสีให้กับเดรโกและลูเซียสที่ร่วงไปกองกับพื้น ใบหน้าของทั้งคู่แดงเถือกด้วยความอับอาย
          "ฝากไว้ก่อนเถอะ!! วิสลีย์!!!"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 198 ครั้ง

52 ความคิดเห็น

  1. #23 aqua74 (@mim401157) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 21:03
    ค่อยๆเพิ่มความยาวของแต่ละตอนเนอะะะะ​ เค้่าอยากอ่านอีกเยอะๆเลยยยย​
    #23
    0
  2. #3 เถาวัลย์ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 12:24

    สนุกดีค่ะ รอนะ

    #3
    0