Harry potter cn

ตอนที่ 11 : 10Ty Blood

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,055
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 173 ครั้ง
    14 เม.ย. 62

10Ty Blood
          "ให้ทายว่าลิลี่โดนอะไรบ้าง?" จอร์จถลึงตาใส่รอนอย่างตำหนิ ถึงแม้ศาตราจารย์มักกอนนากัลจะบอกให้ทุกคนเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ แต่ด้วยนิสัยโกหกใครไม่เก่งของรอนทำให้โดนสองแฝดคาดคั้นเอาความจริงในที่สุด
          "ฉันเปล่านะ รู้ตัวอีกทีลิลี่ก็หายไปแล้ว พวกเราเองก็ตกใจไม่ต่างกัน!" รอนว่าด้วยเสียงสำนึกผิด คืนนั้นที่ทุกคนชุลมุนกันหลังจากเรื่องราวผ่านไปด้วยความช่วยเหลือจากเฮอร์ไมโอนี่ที่แก้ต่างให้เด็กทั้งสอง ทำให้พวกเขารู้ว่ามีอีกหนึ่งคนที่ส่งข่าวให้พวกเขาหายไป พวกเขาพยายามแอบค้นหากันอยู่เงียบๆ แต่เฮอร์ไมโอนี่ที่ฉลาดหลักแหลมเดาทางได้ว่าเซเวอร์รัสคงดอดไปจัดการกับเด็กในบ้านของตัวเองเรียบร้อยแล้ว
          "โอ้! แหงล่ะ! นายไม่ต้องคอยตามถือของให้เซเวอร์รัสก็พูดได้นี่!" เฟร็ดแดกดัน "แล้วดูเจ้ามัลฟอยสิหมอนั่นกำลังเยาะเย้ย 'วิสลีย์' อยู่!"
          "กริฟฟินดอร์ได้คะแนนเพราะรอนอย่าลืมซะล่ะ!" เฮอร์ไมโอนี่แก้ตัวให้เด็กชายผมแดงที่หน้าเริ่มจะแดงตามแล้วด้วย เด็กหญิงหันไปมองหันไปมองเซเวอร์รัสที่เดินมาทางพวกเขา เรนลี่ยิ้มหงอยๆให้บรรดาพี่ชายและเพื่อนๆ เฮอร์ไมโอนี่ส่งสายตาขอบคุณไปให้และเด็กหญิงก็ยิ้มรับไมตรีนั้นด้วยความด้วยดีใจ บางทีเรนลี่อาจจะต้องสนิทกับเฮอร์ไมโอนี่เข้าไว้
         "โชคเข้าข้างเธอพอตเตอร์! เชื่อเลยว่าในเมื่อเธอเอาชนะโทรลล์ได้ ควิดดิชก็เป็นของหวานสำหรับเธอ ถึงแม้คู่ต่อสู้คือสลิธีริน.."
          เขาว่าก่อนจะสะบัดผ้าคลุมเดินเชิดหน้าออกไป เรนลี่ได้แต่ฉงนในการกระทำของพ่อทูนหัวมัลฟอย
          "ทำไมคุณไม่บอกเขาไปตรงๆ?" เด็กหญิงถามอย่างใคร่รู้
          "เหมือนกับที่ศาสตราจารย์ใหญ่ห้ามพวกเธอไม่ให้เดินเพ่นพ่านรึวิสลีย์สลิธีริน?"
          ก็จริง...

          "เธอเหมาะกับการถือของให้คนอื่นนะวิสลีย์ เธอไม่คิดว่าพ่อแม่ของเธอจะอายบ้างเหรอที่มีเด็กอย่างเธอโผล่ออกมาอีกคน? วิสลีย์เนี่ยแออัดจริงๆ" แพนซี่ส่งเสียงแหลมแดกดันอีกฝ่ายเสียงไม่เบาในวิชาปรุงยาที่ต้องจดๆเขียนๆกันจนปวดมือไปข้างหนึ่งเรนลี่เม้มปากแน่น คิ้วโก่งได้รูปของเด็กหญิงขมวดเข้าหากันทันทีที่จบประโยค
          "เธอก็เหมาะกับบทตามเขาต้อยๆแต่ไม่มีใครแลเหมือนกัน" เด็กหญิงกระซิบตอบส่งผลให้อีกฝ่ายโกรธจนควันออกหูขึ้นมา นี่อาจจะเป็นครัเฝ้งแรกที่สองสาวทะเลาะกันอย่างจริงๆจังขึ้นมาทำให้คนรอบๆเริ่มหันมาสนใจ โดยเฉพาะเซเวอร์รัสที่นั่งทำงานอยู่หน้าห้อง เพราะปกติแล้วเด็กหญิงมักจะเป็นฝ่ายทำหูทวนลมยอมให้พาร์กินสันกระแหนะกระแหน่ไปเสียมากกว่า
          "หุบปากซะวิสลีย์ ยัยหน้าบูด!" แพนซี่แผดเสียงใส่
          "พูดเหมือนเธอสวยมากนักนี่พาร์กินสัน? เธออาจจะลืมไปว่าตระกูลของเธอไม่ได้ 'วิเศษ' ขนาดนั้น" เด็กหญิงดวงตาสีน้ำตาลทองเย้ย
          "เธอ!!!!!" แพนซี่ขึ้นเสียงด้วยความโมโหใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย
          "และ! อย่าได้พยายามทำให้ฉันโกรธ...อีก"
ใครๆก็รู้ว่าแพนซี่วิ่งตามมัลฟอยตลอดเวลาจนเจ้าตัวรำคาญก็ยังไม่วายตามตื๊อไม่หยุด
          "คุณพากินสัน...ถ้าไม่เรียนโปรดออกไปจากห้องซะ!" เซเวอร์รัสที่เริ่มหงุดหงิดกับเสียงแปดหลอดของเจ้าหล่อนตะคอกใส่เสียงดัง เด็กหญิงน้ำตาคลอเบ้าเก็บข้าวของของตัวเองเดินสะบัดหน้าออกไปจากห้อง
          "ลิลี่ วิสลีย์ถ้าจะกรุณาหยุดเขียนแล้วตามคุณพาร์กินสันไปฉันจะขอบคุณมาก!"
          และเธอก็โดนไล่ออกจากห้องอีกคนเช่นกัน ท่ามกลางความสนใจตกอยู่ที่เธอเป็นตาเดียว แฮรี่รี่มองมาด้วยสายตาเป็นห่วง เด็กหญิงผมฟูรีบคัดลอกงานแล้ววิ่งตามเรนลี่ออกมาทันที
          "วิสลีย์!" เฮอร์ไมโอนี่เรียกเสียงดัง หล่อนเห็นเด็กหญิงจิกเล็บใส่มือตัวเองแน่นจนเลือดออก เฮอร์ไมโอนี่รู้ดีกว่าใครเชียวว่าการถูกเหยียดหยามอย่างไม่น่าให้อภัยมันเป็นยังไง?
          "เวลาที่มีคนว่าเรื่องนั้นกับเธอ...เธอทำยังไง?" เด็กหญิงหันไปถามเสียงเครือ เครือไปด้วยความโกรธและเสียใจ
        "ฉันร้องไห้วิสลีย์ มันคือการร้องไห้ที่ฉันสัญญากับตัวเองว่าสักวันจะไม่ร้องไห้ให้กับเรื่องเดิมๆอีก และหลังจากนั้นจะไม่มีใครทำอะไรเราได้" เฮอร์ไมโอนี่ปลอบโยนเสียงเบา เด็กหญิงผมฟูรับรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณว่าเรนลี่พิเศษกว่าวิสลีย์คนอื่นๆ เรนลี่ไม่ได้ฟูมฟายเหมือนหล่อนแต่กลับร้องออกมาเงียบๆ เป็นความเงียบที่น่าเจ็บปวดที่สุดในเวลานี้

         มื้อเย็นวันนั้นเรนลี่กลับไปนั่งที่สลิธีรินเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ได้มีใครมาวอแวกับเธอเหมือนทุกคนครั้ง พวกเขาสังเกตเห็นรอยเล็บที่จิกเข้าไปในมือขาวอมชมพูดก็ไม่มีใครกล้าทักอะไรเธออีกเลย และเย็นนั้นก็ไร้วี่แววของแพนซี่เช่นกัน
          "ลิลี่ฟังนะ! แพนซี่เองก็เสียที่พูดบ่งอย่างไม่ดีกับเธอ" แดนี่เดินเข้ามา เขาพยายามแก้ตัวแทนอีกฝ่ายอย่างใจเย็น
          "แต่ฉันไม่เสียใจเลยแดน...ที่พูดแบบนั้นใส่หน้าหล่อน" เรนลี่เอ่ยอย่างเย็นชาและนิ่งเรียบ นี่อาจจะเป็นที่มาที่ไปขอเจ้าหญิงน้ำแข็งก็ได้ เวลาโกรธไม่มีใครมองหน้าเด็กหญิงติดสักคนแม้แต่จินนี่เองก็ตามที
          ดังนั้นวันนี้ห้องอาหารถึงได้เงียบเป็นพิเศษ...
          และเช้าวันถัดมาทุกอย่างก็เป็นปกติ เฮอร์ไมโอนี่ที่ชินกับสถานการณ์กดดันจากรอบข้างมาเข้าหาเด็กกญิงได้อย่างสนิทใจจนอีกฝ่ายคลายความโกรธลง และทุกๆคนพากันโล่งใจกันถ้วนหน้า
          "อย่าได้ขัดใจหล่อนเชียว!" เสียงเย้ยหยันจากใครสักคนในฮัฟเฟิลพัพดังขึ้นอย่างไม่ชอบใจ สาวๆในกลุ่มแฮรี่ถูกแอนตี้จากพวกผู้หญิงตาร้อนเป็นปกติอยู่แล้ว แต่วันนี้แฮรี่ไม่อยู่เฉยเขาถลึงตาใส่อย่างไม่ชอบใจ เด็กชายผู้ถูกเลือกเมินเด็กหญิงต่างบ้านราวกับจะประกาศว่าถ้าเป็นศัตรูกับเพื่อนเขาก็เป็นศัตรูกับเขาเช่นกัน...


Talk

          ...Think...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 173 ครั้ง

52 ความคิดเห็น

  1. #35 Kyungsooyaaa (@Kyungsooyaaa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 22:33
    น้ำตาคลอตามนิดนึง จุกเปนเพื่อนน้อง
    #35
    0
  2. #27 Pingkai01 (@Pingkai01) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 11:17
    สนุกค่าาา รีบๆมาอัพต่อนะคะะ
    #27
    0
  3. #26 nuth* (@oning9225o) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 10:21
    สงสารร สู้ๆนะคะไรท์ รออ่านนนน
    #26
    0
  4. #25 PP M (@phrawmanormal369) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 08:43

    ความถลึงตาใส่ของหนูรี่นี้... รอต่อนะคะ สู้ๆค่ะ
    #25
    0
  5. #24 one outs (@oneouts) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 03:21

    รออออออออออ

    #24
    0