The throne of the king กับห้องปิดตายในตำนาน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,648 Views

  • 42 Comments

  • 85 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    140

    Overall
    1,648

ตอนที่ 9 : บทที่8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    10 ต.ค. 61

บทที่8

          กิจกรรมรอบกองไฟได้จบลงแล้ว เปลวไฟสีส้มมอดลงเหลือเพียงเถ้าถ่าน หลังคำกล่าวราตรีสวัสดิ์เหลือเพียงความเงียบทิ้งไว้ท่ามกลางเสียงหรีดเรไร ฉันมองผลแอปเปิ้ลสีแดงสดในมือด้วยความว่างเปล่ามันคือผลไม้ที่มาจากสวนเอเดนนั่นเอง
          ครั้งหนึ่งอีฟกับอดัมเคยถูกล่อลวงให้หยิบผลไม้ชนิดนี้ขึ้นมากิน พระเจ้าโกรธมากและสาปให้ผลแอปเปิ้ลติดคออดัมจนกลายเป็นลูกกระเดือก อีฟต้องเจ็บเจียนตายทุกครั้งที่คลอดลูกและมีเลือดทุกๆเดือน ถามว่าทำไมพระเจ้าถึงไม่จัดการที่ตัวต้นเหตุเลยล่ะ? เพราะพระเจ้ารักมนุษย์มากเกินไป ยิ่งไว้ใจมากเท่าไหร่ยิ่งผิดหวังมากเท่านั้น ร่างกายที่ถูกสร้างมาด้วยน้ำมือของพระเจ้าจึงต้องถูกลงโทษโดยพระเจ้า...
          แอปเปิ้ลผลนี้มันกำลังล่อลวงฉันอยู่รึเปล่านะ...
          ผ้าห่มขนสัตว์ถูกคลุมจากด้านหลังฉัน อาจารย์ใหญ่นั่งลงข้างกายฉัน ในมือเข้าถือแก้วเหล้าเสมอไม่ว่าจะไปที่ไหน
          "เมื่อไหร่จะนอนคุณดอน?" เรียสถาม
          "อาจารย์คะ ทำไมแมดคิงส์ถึงต้องซ่อนสิ่งแทนตัวราชาคะ?"
          "โอ้! สงสัยจนนอนไม่หลับเชียวรึนี่" เขาหัวเราะขึ้นจมูกอย่างอารมณ์ดี
          "ใครๆก็บอกว่าเขาสติไม่ดี คนที่สติไม่ดีเขาสามารถทำอะไรแบบนั้นได้ด้วยเหรอคะ?" ฉันในวัยสิบสามถามไปแบบนั้น
          "คนสติไม่ดีไม่ได้หมายความว่าโง่เด็กหญิง เขาฟั่นเฟือน โหดร้าย บ้าอำนาจ ทว่าทุกคนปฏิเสธไม่ได้ว่าเขานั้นฉลาดกว่าคิงส์ไหนๆที่พบเจอมา" อาจารย์ใหญ่ตอบอย่างอารมณ์ดี
          "แล้วถ้าเขาไม่ได้บ้าแต่แกล้งบ้าเพื่อหนีจากอะไรบางอย่างล่ะคะ?" ฉันหันไปถามต่อ
          "ถ้าเช่นนั้นเขาควรหยุดเผาประชาชนทั้งเป็นเสียก่อน..."
          เราสองคนเงียบไปสักพักจากนั้นเขาก็เป็นฝ่ายลุกขึ้นยืนไปก่อน
          "แต่บางทีเขาอาจจะรู้อะไรก่อนตายก็ได้ เข้านอนได้แล้วเด็กหญิง..."

          ผลแอปเปิ้ลยังอยู่ในมือฉัน ฉันเก็บมันใส่กล่องไว้อย่างดีเพราะไม่ต้องการถูกล่อลวงเหมือนอีฟและอดัม...
          "เห่อขนาดถึงต้องเก็บใส่กล่องเลยเหรอคุณดอน!" ซิมป์สันกระแทกเสียงใส่ด้วยความหมั่นไส้ ฉันซึ่งนั่งเก็บเต้นท์พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ตอบโต้คนแบบนั้นกลับไป
          "หูทวนลมไว้เลยนะจี" เจียกระซิบและแคลร์ทำท่าจะล็อกตัวฉันไว้อยู่ในที
          อยากต่อยปากมันชมัด!!
          "ก็แค่แอปเปิ้ลผลเดียว!" ถ้าเปรียบสวนเอเดนมีอีฟกับอดัม เดวิส์ ซิมป์สันคงเป็นงูที่ล่อลวงแน่ๆ ฉันกลอกตาไปมาพาดกระเป๋าเป้ขึ้นบ่าแล้วเดินหนีหมอนั่น
          ฟึบ!
          "ซิมป์สัน!!!" ฉันตวาดลั่นด้วยความโกรธเมื่อ.            เจ้าของร่างโย่งยอดยี้คว้ากระเป๋าเป้ของฉันแล้ววิ่งหนีหายไป
          "แน่จริงก็จับให้ได้สิยัยเตี้ย!!!" เด็กชายตะโกนเยาะเย้ย
          ฉันวิ่งตามหมอนั่นไปทันทีโดยไม่ต้องคิด "เอากระเป๋าฉันคืนมาซิมป์สัน!!!" ฉันตะโกนก้องด้วยความไม่พอใจ

          "ว้าย!!" ฉันร้องเสียงหลงสะดุดรากไม้ในป่าแล้วตกลงไปในหลุมอะไรสักอย่าง

          "โอ้ย!!" ฉันร้อง รู้สึกแสบร้อนบริเวรแขนและปวดหนึบที่ข้อเท้าของตัวเอง
          ฉันหรี่ตามองกระดาษสีเก่าๆ หยิบมันออกมาจากพื้นดิน
          "จีอันน่า!!" ซิมป์สันโผล่หน้าเล็กๆของเขามาจากข้างบน เขาดูตกใจและเสียขวัญมากทีเดียว ฉันเก็บกระดาษแผ่นนั้นใส่กระเป๋าอย่างลืมตัว "แขนเธอ!!" เขาชี้ ใบหน้าของเขาขาวซีดด้วยความตกใจ
ฉันแขนหัก...
          ตุบ!
          เร็วเท่าความคิดซิมป์สันกระโดดลงหลุมพร้อมกับกางข่ายเวทย์มนตร์เพื่อรองรับตัวเองไว้ เขาร่ายเวทย์สีฟ้าอ่อนที่ทำให้ฉันรู้สึกปวดแสบปวดร้อนราวกับกระดูกมันจะละลายเสียอย่างนั้น น้ำตาของฉันไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง
          "อดทนหน่อย!" เขาบอก "ตอนที่กระดูกประสานกันมันจะเจ็บมาก" เขาพูดแล้วใช้เสื้อนอกของเขาพันรอบแขนฉันไว้แทนเฝือก เขาจุดพุประกายเล็กๆส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ
          "เธอไม่มีพลังเวทย์เลยหรือไง?" เขาถาม และฉันส่ายหน้า
          ตามปกติคนเราจะมีพลังเวทย์เป็นตัวขับเคลื่อนร่างกายเพื่อให้เกิดความสมดุลและเค้นมันออกมาเพื่อใช้ประโยชน์ แต่ฉันไม่มีพลังเวทย์ในร่างกายจึงต้องหาเครื่องประจุพลังงานเวทย์มาใช้ แต่ตอนนี้ยังไม่มีประจุตัวไหนเข้ากับร่างกายฉันได้ ฉันเลยไม่ได้ลงเรียนเวทย์มนตร์แขนงไหนเลย
          "เดฟ!!" เมอร์เลย์ตะโกนอยู่บนหลุม
          "มาเร็วดีจริง" ฉันพึมพำ อยากรู้นักถ้าเกิดฉันอยู่ในหลุมแค่คนเดียวจะใครโผล่มาช่วยกันไหม!
          "จี!!" เจียตะโกนเสียงแหลมบาดหูอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ใบหน้าของเด็กหญิงแดงก่ำทั้งโกรธทั้งโมโห สาบานได้เลยว่าตั้งแต่มาที่นี่ฉันยังไม่เคยเห็นหล่อนโกรธสักครั้ง "ช่วยเพื่อนฉันเดี๋ยวนี้!!!" หล่อนตวาดจนแม้แต่ฉันยังสะดุ้ง
          เมอร์เลย์หย่อนเชือกเส้นหนาลงมา ซิมป์สันแบกฉันขึ้นหลังแล้วไต่เชือกขึ้นไป
          "สาบานว่าหลังจากนี้ฉันจะไปเรียนเวทย์จิปาทะ!!" ซิมป์สันกัดฟันพูด เจียคอยประคองพวกเราด้วยบอลน้ำใสที่ยังไม่ค่อยแข็งแรงนัก
          ผัวะ!!!
          พอขึ้นจากหลุมมาได้โอเวนก็ประเคนหมัดใส่ซิมป์สันไม่ยั้งจนเพื่อนๆเบรกกันไม่ทัน
          "โอเวนพอแล้ว!" ฉันร้องบอก คลาร์กและเมอเลย์ช่วยกันห้ามทัพ
          "หยุด!!!" เสียงอาจารย์เรเชลสั่งเสียงเข้มด้วยความไม่พอใจ อาจารย์ยืนดูเฉยๆพร้อมกับแก้วเหล้าในมือ แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความเอ็นดูอยู่เสมอ
          "เรียส! พาคุณดอนไปโรงพยาบาลแทนฉันที!"
          "ได้อยู่แล้ว" เรียสหัวเราะ แล้วประคองฉันออกจากที่เกิดเหตุ "อย่าให้หล่อนโมโหเชียว!" เขากระซิบบอกตอนที่พวกเรานั่งอยู่ในรถ
          "ดุมากเลยเหรอคะ?"
          "เซ็กซี่เป็นบ้า ฮะ ฮะ..."
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

0 ความคิดเห็น