The throne of the king กับห้องปิดตายในตำนาน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,649 Views

  • 42 Comments

  • 86 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    141

    Overall
    1,649

ตอนที่ 8 : บทที่7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 185
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    20 ต.ค. 61

บทที่7

          สำหรับที่นี่วันสำคัญมีอยู่สามวันคือวันแห่งความรัก วันแห่งเสรีภาพ และวันที่มืดมิด สำหรับวันที่สิบเดือนสิบของทุกปีคือคืนเดือนมืดที่ยาวนานเมืองอควาจะหยุดงานในวันนั้นและถือเป็นวันพักผ่อนหนึ่งวัน นักเรียนเองก็เช่นกันพวกเรามีกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ตามสวนสาธารณะต่างๆ
          "คุณซิมป์สัน!!! ช่วยหยุดวิ่งเล่นสักทีเถอะ!" เสียงอาจารย์เรเชลตะโกนลั่นด้วยความโกรธ หล่อนหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห ในขณะที่ซิมป์สันและลูกสมุนวิ่งเล่นกันอย่างไม่กลัวเกรงและไม่มีใครกล้ายุ่ง คงเพราะเขาตัวสูงกว่าเด็กทั่วไปทำให้เด็กตัวเล็กๆกลัว และอีกอย่างก็คือเขา 'รวย' ไงล่ะ!!
          ฉันกวาดใบไม้ใน 'สวนเอเดน' เป็นสวนที่เชื่อว่ามนุษย์ถูกล่อลวงขึ้นครั้งแรกที่นี่ สวนนี้เต็มไปด้วยแอปเปิ้ลตามตำนาน และมันน่ากินมากทีเดียว...
          ตุบ!
          "ว้าย!" ฉันถูกแรงปะทะจากข้างหลังและถูกเกี่ยวเอวเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้หน้าทิ่มล้มลงไปกองรวมกับใบไม้ตรงหน้า!
          "ช่วยอยู่นิ่งๆสักยี่สิบนาทีจะได้ไหมคุณซิมป์สัน!?" ฉันกระซิบรอดไรฟันด้วยความโมโห
          "ใครใช้ให้มากวาดใบไม้แถวนี้ล่ะคุณดอน!!" เขาถลึงตาใส่ด้วยอารมณ์ไม่ต่างกัน
          "แล้วใครใช้ให้นายมาวิ่งเล่นในเวลาบำเพ็ญประโยชน์ห้ะ?!!" ฉันขึ้นเสียงกลับอย่างไม่ยอมใคร
          "เฮ้! ไม่เอาน่า จีมาเถอะ เรายังต้องไปขัดน้ำพุตรงนั้นต่อ" โอเวนและเจียรีบพุ่งเข้ามาด้วยความว่องไวและดึงตัวฉันออกจากซิมป์สันอย่างรู้งาน พวกเขาลากฉันออกจากที่เกิดเหตุแล้วพากันไปนั่งกินไอศกรีมตรงลานน้ำพุ
          "เจ้านั่นนับวันยิ่งเอาใหญ่!" ฉันเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโมโห ยังรู้สึกเจ็บหลังไม่หาย
          "ไม่เอาน่า! คิดซะว่าหมอนั่นเป็นอากาศกันเถอะ!" เจียพูดด้วยน้ำเสียงสดใส และเหมือนทุกครั้งที่ได้ฟังเสียงนี้ฉันจะใจเย็นลงเสมอ
          "อากาศมันไม่ชนคนจนเจ็บหรอกนะเจีย" โอเวนกลอกตาด้วยความเบื่อหน่าย อ่อใช่! โอเวนเป็นนักฟุตบอลโรงเรียนเวลาไปแข่งกับโรงเรียนอื่นซึ่งหัวหน้าทีมก็คือซิมป์สันที่มีพ่อเป็นคณะรัฐมนตรีนั่นเอง ไม่แปลกใจถ้าโอเวนจะไม่ชอบเขาพอๆกับฉัน
          "ฉันขอให้เจ้ายอดยี้นั่นท้องเสียก่อนลงแข่ง!" ฉันว่าพร้อมกับขยี้ถุงใส่ไอศกรีมที่ซื้อมา
          "พวกเธอสองคนดูจะไม่ชอบเขามากเลยนะ..." เจียขมวดคิ้ว
          "เธอชอบเขาหรือไง!!!" ฉันกับโอเวนตะโกนเกือบพร้อมกัน
          "โอ้! เปล่าๆ ฉันก็แค่คิดว่าเขาเป็นอากาศเลยลืมไปว่ามีเขาอยู่ในห้องด้วย" เด็กหญิงไหวไหล่ไม่ใส่ใจ ฉันกับโอเวนมองหน้ากับแบบงงๆ หรือบางทีเจียอาจจะเกลียดขี้หน้าเจ้ายอดยี้นั่นมากกว่าพวกเราสองคนก็ได้...

          ค่ำคืนนี้พิเศษกว่าคืนไหนๆเพราะพวกเราห้องเอได้ไปตั้งแคมป์ที่ป่าใกล้ๆกับสวนสาธารณะเอเดนเหมือนเป็นการเข้าค่ายทำนองนั้น โชคร้ายหน่อยที่ตรงข้ามฉันคือซิมป์สันที่ไม่อยากจะมองหน้า ท่ามกลางกองไฟเหมือนยิ่งปะทุเข้าไปใหญ่เมื่อมองหน้าเจ้านั่น!
          "หยุดนะ! เธอกำลังทำให้พวกเราร้อนทั้งหมด" โอเวนเข้ามากระซิบข้างๆหูฉัน
          ฉันหันไปมองรอบๆและพบว่าตอนนี้ทุกคนรู้สึกแย่กับการกระทำของฉันเอามากๆ
          "ฉันรู้ว่าเธอโกรธ แต่ระงับอารมณ์ด้วยโอเค?" เจียกระซิบต่อ
          "ได้!!" ฉันกระแทกเสียงกัดฟันแน่น
          "สวัสดีตอนเย็นเด็กๆ" อาจารย์เรเชลปรบมือเรียกร้องความสนใจอยู่ด้านหน้า
          "น้อยคนนักที่จะเกิดจากเมืองอควา เลยทำให้พวกเรารู้ประวัติของที่นี่น้อยมาก" หล่อนพูดด้วยรอยยิ้มใจดี อาจารย์ใหญ่นั่นอยู่บนเก้าอี้พับรอบตัวถูกคลุมด้วยผ้าห้มขนสัตว์พริ้มหลับอย่างมีความสุข
          "เมืองอควา...เคยถูกปกครองในระบอบกษัตริย์มาก่อน ครั้งหนึ่งมันถือเป็นยุคที่รุ่งเรืองจนถึงขีดสุดมาแล้ว ทายซิว่ายุคไหน?" หล่อนถาม
          "ไรเกอร์คิงส์" พวกเราตอบอย่างพร้อมเพรียง
          "ไม่เสียแรงที่เราเรียนประวัติศาสตร์เรื่องนี้กัน" อาจารย์เรเชลขยิบตา
          "แต่คงไม่มีใครรู้ว่าทำไมทุกวันนี้เมืองอควาถึงปกครองด้วยมาสเตอร์แทน ถูกไหม?" หล่อนหัวเราะอย่างเป็นต่อ
          "หลังจากที่ไรเกอร์คิงส์ครองราชได้ไม่นาน ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป... เขาโมโหร้าย บ้าอำนาจ จนทุกคนเรียกเขาว่า 'แมดคิงส์' เขาทำทุกอย่างเพื่อฆ่าประชาชนของเขา!"
          "โหดร้าย!" เจียอุทานออกมาด้วยความสยอง แต่ใจของฉันกลับด้านชาไปเสียแล้ว...
          "สุดท้ายแล้วเพื่อประโยชน์ส่วนรวมมาสเตอร์นิคารอนเลยร่วมมือกับหัวเมืองต่างๆยึดอำนาจไรเกอร์คิงส์เพื่อยับยั้งการนองเลือดที่เขาตั้งใจจะทำต่อจากนั้น ลองทายสิว่าเขาตั้งใจจะทำอะไรต่อไป จีอันน่า?" อาจารย์เรเชลหันมาถามฉัน และเรียสเหลือบตามองฉันเล็กน้อย
          "ไม่รู้สิคะ เขาคง...อาจจะอยากเผาเมืองนี้ทิ้ง" ฉันยักไหล่
          "ถูกต้อง!!!" หล่อนตะโกนด้วยตวามตกใจ "เธอเป็นคนแรกในรอบหลายปีทีเดียวที่ตอบคำถามนี้ถูก" ว่าแล้วเธอก็ยื่นแอปเปิ้ลสีแดงสดมาให้ฉัน
          "ขอบคุณค่ะอาจารย์" ฉันรับคำยิ้มๆ
          "ขอบคุณมาสเตอร์นิคารอนจริงๆที่ทำให้บรรพบุรุษของพวกเราไม่ถูกย่างสดกันทั้งเมือง" อาจารย์ไหวไหล่ยิ้มๆ
          "แต่!! ก่อนที่แมดคิงส์จะถูกประหาร สิ่งสำคัญในการครอบครองเมืองนี้ได้หายไป"
          "นี่มันเรื่องเล่าเขย่าขวัญชัดๆ" โอเวนกระซิบฉันเผลอสบตาเข้ากับซิมป์สัน เขามองฉันด้วยสายตาจิกกัดจนฉันนึกรำคาญต้องเป็นฝ่ายหลบตาเสียเอง
          "แมดคิงส์ได้นำมงกุฎ ตราประทับ คฑา ผ้าคลุม และท้ายสุดเลยคือบัลลังก์ของราชาไปซ่อนไว้เพื่อไม่ให้มีใครได้ครองเมืองนี้ต่อจากเขาอีกเด็ดขาด"
         "ร้ายกาจ!" ริชาร์ดอุทานด้วยความหวาดเสียว
"มาสเตอร์นิคารอนจึงไม่สามารถเป็นราชาคนต่อไปได้ แต่! เขาสามารถอ้างสิทธิ์ในการดูแลเมืองนี้ได้จากความไว้เนื้อเชื่อใจของประชาชน"
          "ว้าว! น่าประทับใจมาก!" เจียเป็นคนแรกที่ปรบมือด้วยความซาบซึ้ง
          "และเรื่องราวก็จบลงอย่างมีความสุข เมืองอควาถึงอยู่รอดมาถึงทุกวันนี้"
          เสียงปรบมือดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง นิทานมักจบอย่างมีความสุขเสมอ แต่ในชีวิตจริงคนที่ชนะคือคนที่เขียนประวัติศาสตร์ต่างหาก...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

0 ความคิดเห็น