The throne of the king กับห้องปิดตายในตำนาน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,649 Views

  • 42 Comments

  • 86 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    141

    Overall
    1,649

ตอนที่ 44 : season2 3 วิชาสัตว์อัญเชิญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 มี.ค. 62

3 วิชาสัตว์อัญเชิญ

          "ขอฉันร่วมวงด้วยได้มั้ยคะ?" เด็กสาวมีค่าดั่งทองยิ้มน้อยๆแล้วนั่งลงข้างๆริชาร์ดเด็กหนุ่มผิวแทนที่เริ่มมีเสน่ห์ขึ้นทุกวัน
          "....อาาาา เจ้าหญิงเวลล์ยินดีที่ได้รู้จัก ผมริชาร์ด ลีครับ" เด็กหนุ่มผิวแทนพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
          "สวัสดีค่ะคุณลี เรียกฉันว่ามิโมซ่าเหมือนคนอื่นๆก็ได้ค่ะ" มิโมซ่าหัวเราะคิกคักด้วยความขบขัน รอยยิ้มไร้เดียงสานั้นพาให้ผู้ชายหันมามองกันถ้วนหน้า
          "เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รู้จักคุณ มิโมซ่า เรียกผมว่าริชาร์ดเถอะครับ!" เด็กหนุ่มพูดด้วยความกระตือลือล้นแล้วเชื้อเชิญอีกฝ่ายให้นั่งด้วยกัน
          "ริชาร์ด พวกคุณกำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอคะ?"
          "ก็จะอะไร้! ถ้าไม่ใช่จัดอันดับสาวงาม!?" แคลร์ เคิร์กร้องเสียงแหลมขึ้นมากลางปล่องพาให้คนหันไปมองด้วยความไม่พอใจ
          "คุณเคิร์ก! รู้จักคำว่ามารยาทอยู่ใช่มั้ย!!" ริชาร์ดกระแทกเสียงใส่ด้วยความโมโห ทำเอาสาวผมลอนหน้างอเป็นจวักสะบัดหน้าใส่แล้วเดินหนีออกไปจากโรงอาหารทันที
          "แรงนะนั่น" แร็คพึมพำเสียงเบาหวิวแอบหวั่นใจเพื่อนผิวแทนที่มีริ้วรอยของความโกรธ
          "เฮ้! ไม่เอาน่า!" รอยร้องบอกด้วยความหวั่นใจ
          "หมอนั่นเป็นบ้าไปแล้ว!" รีน่ากระแทกช้อนลงบนโต๊ะเสียงดังลั่นพาให้คนทั้งโรงอาหารกันมามองด้วยความสนใจ
          "ใจเย็นๆหน่อยได้มะ!" ฉันเท้าคางพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งหงุดหงิด เหลือบสายตาไปมองมิโมซ่าที่ยืนทำหน้าเหรอหร่าอยู่กับที่
          "คือ...ขอโทษค่ะ" เจ้าหญิงผู้มีค่าดั่งทองคำเอ่ยคำขอโทษพร้อมด้วยดวงตาที่เอ่อคลอพร้อมจะหยดลงทุกเมื่อเพียงแค่กระพริบตา "ถ้าฉันเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้ง..."
          "เปล่าเลย! มันไม่ใช่ความผิดของเธอ ยัยนั่นต่างหากที่แส่ไม่เข้าเรื่อง!" ริชาร์ดสบถเสียงดังหันไปมองเจ้าหญิงแห่งเวลล์ที่หลั่งน้ำตาออกมาโดยไม่ทราบสาเหตุ จนฉันเผลอกำมือเข้าหากันด้วยความหมั่นไส้
          เสแสร้ง!
          เดวีส์สกิดข้อมือเป็นเชิงห้ามปรามแล้วหันไปสนใจขนมปังเบค่อนในจานของตัวเองต่อ ฉันพ่นลมหายใจออกมาเสียงดังด้วยความหงุดหงิด
          "ท่านหญิงแห่งเวลล์..." มีร่าที่เพิ่งเข้ามาใหม่ทักทายฉันเป็นคนแรก
          อยากจะร้องบอกดังๆว่ายังไม่ได้เป็น แต่ปากเจ้ากรรมมันดันไม่มีอารมณ์พูดต่อมิโมซ่าที่เริ่มกลั่นน้ำตาออกมาราวกับเครื่องกรองน้ำก็ไม่ปาน
          "เกิดอะไรขึ้น!" มีร่าตวาดเสียงดังลั่นด้วยความโกรธ
          "เจ้าหญิงร้องไห้...โดยไม่ทราบสาเหตุ" ฉันฉีกยิ้มให้ละครฉากหนึ่งที่โผล่พรวดเข้ามากะทันกัน เจ้าหญิงคนนี้กำลังเรียกร้องความสนใจจากคนอื่นอยู่ เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาถลึงตาใส่ฉัน
          "เงียบไปเลย!" เขากระซิบบอกด้วยความหงุดหงิด
          "ก็ยัยนั่นถาม!" ฉันกระแทกเสียงใส่
          "เธอก็เป็นไปกับเขาด้วยหรือไง!" เขาถอนหายใจแล้วถามเสียงเย็น ฉันรับรู้ได้ถึงความหงุดหงิดที่ส่งผ่านมายังปลายนิ้ว "ใจเย็นๆหน่อยได้มั้ยจี" เขาว่าแล้วเอื้อมมือมาบีบจมูกฉันทีหนึ่งเป็นเชิงหยอกล้อมันทำให้ฉันใจเย็นลงอย่างน่าประหลาด
          และสุดท้ายคล้ายกับว่าฉันกับเขากำลังแย่งซีนคนอื่นอยู่...

          "อะแฮ่ม!" โดโนแวนกระแอมเสียงดังพาให้คนทั้งห้องหันมามองเป็นตาเดียว ร่างท้วมในชุดทักซิโด้ควงไม้คฑามรกตกวัดแกว่งไปมาด้วยความคล่องแคล่ว โดโนแวนร่ายคาถาหนึ่งบทละอองน้ำสีครามรายล้อมสูงขึ้นสร้างความตื่นตาตื่นใจให้คนทั้งห้องได้เห็น
          หลังละอองน้ำจางลงไปปรากฎสัตว์ตัวใหญ่น่าเกรงขามที่ขู่คำรามกึกก้องไปทั่วอาณาบริเวณ เพียงพริบตาเดียวจากห้องเรียนก็กลายเป็นป่าดิบชื้นที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้นานาชนิดและมอสตัวเล็กๆที่เกาะอยู่ตามต้นไม้และพื้นดิน
          "ระวังลื่น" เดวีส์เดินมากระแทกไหล่ฉันจากด้านหลัง
          "ไม่เตะซะเลยล่ะ!" ฉันขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่ชอบใจ เด็กหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆเพียงเท่านั้น
          "คุณการ์เน็ท คุณซิมป์สัน" มิโมซ่าเดินตรงเข้ามาหาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูลำบากใจ "ฉันกับมีร่าต้องขอโทษเรื่องก่อนหน้านั้นด้วยที่เสียมารยาทกับพวกคุณ"
          เด็กหนุ่มหันมามองหน้าฉันเป็นเชิงขอความเห็น ฉันได้แต่พยักหน้ารับแบบขอไปทีหลังจากเรื่องในหอนอนนั่นแล้วมันทำให้ฉันมองมิโมซ่าเป็นคนดีได้ยากจริงๆ
          ร่างบอบบางเข้าใกล้ฉันเข้ามาอีกก้าวแล้วยื่นมือเข้ามาหาเป็นเชิงทักทาย ฉันจับมือหล่อนตอบอย่างเสียมิได้เพราะตอนนี้ทุกคนกำลังให้ความสนใจพวกเราอยู่ มิโมซ่ากรีดยิ้มบางๆที่แสดงให้เห็นถึงความชั่วร้ายที่ส่งต่อมาทางสายเลือดจากรุ่นสู่รุ่น หล่อนไม่ต่างกับแม่ของเธอเลยสักนิด ฉันไม่ได้บีบมือตอบแต่เลือกที่จะยิ้มบางๆส่งไปให้แทนคำตอบ
คำตอบที่ว่าฉันไม่กลัวที่จะกลายเป็นเวลล์สักนิดเดียว...
          "ไม่เป็นไรเจ้าหญิงเวลล์ มันก็แค่ 'เรื่องเก่า' เท่านั้นเอง" ฉันสบตาสีฟ้าสุกสกาวบริสุทธิ์นั้นด้วยความเรียบเฉย ทั้งๆที่หัวใจของฉันกำลังเต้นระรัวด้วยความเกลียดชัง
          "ดีใจที่คุณไม่ 'ติดขัด' อะไรค่ะ และยินดีที่ได้รู้จักกันอย่างเป็นทางการนะคะจีอันน่า"
          "ค่ะ"
          บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยความขมุกขมัวแม้แต่โดโนแวนเองยังอ้ำอึ้งไปชั่วขณะ แต่ก็นั่นล่ะ! เขาทำเป็นไม่สนแล้วดีดนิ้วเสียงดังดึงความสนใจกลับมาที่เขา
          "ตาเธอ..." เขากอดไหล่ฉันแล้วกระซิบเบาๆที่ข้างหู
          "มันกลายเป็นสีแดง..."

          "เฮ้อ! น่าตื่นเต้นกว่าการอัญเชิญก็สีตาของเธอนี่ล่ะ ประหลาดชะมัด!" ริชาร์ดยืนแขนจนสุดตัวด้วยความเมื่อยขบ ฉันหลิวตาใส่เพื่อนผิวแทนที่ควงคฑาไม่ต่ำกว่าร้อยครั้งแต่ผลตอบรับที่ได้คือความว่างเปล่า ฉันเองก็ไม่ต่างกันมัวแต่คิดเรื่องในร้านเครื่องเขียนนั่นไม่หยุดเหมือนว่ามิโมซ่ากับเดวีส์จะรู้จักกันมาก่อน เขาทำตัวเหมือนรู้เรื่องของมิโมซ่าไม่น้อยทีเดียว
          แต่ก็เท่านั้นแหละ เพราะดูเหมือนตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคงไม่พ้นการคืนยศตราตั้งท่านหญิงแห่งเวลล์ คราวนี้ฉันจะได้ใช้นามสกุลของตัวเองอย่างเต็มตัวแล้วมันอาจจะดูมีเกียรติสำคัญนอกที่มองมา แต่เกียรติยศนี้แฝงไว้ซึ่งความอันตรายในภายภาคหน้า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #41 ney_ (@ney_) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 08:37
    ไรท์มาแย้ว แย้ว แย้ว (เอ็คโค่) บินกลับมาด้วยหรือเปล่าอ่ะ???
    #41
    0