The throne of the king กับห้องปิดตายในตำนาน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,633 Views

  • 42 Comments

  • 84 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    125

    Overall
    1,633

ตอนที่ 42 : season2 1 ก่อนปฐมบทมาเยือน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    1 ก.พ. 62

ก่อนปฐมบทมาเยือน

          สวัสดี! ฉันจีอันน่า ดอน การ์เน็ท อายุสิบสี่ปีจะมาเปิดบันทึกเรื่องราวต่อจากครั้งที่แล้ว เรื่องราวของหน้าหน้าหนังสือที่บิดเบือนไปจากความเป็นจริงกับเรื่องราวการผจญภัยที่ฉันสัญญาไว้ว่าจะเขียนประวัติศาสตร์ขึ้นมาด้วยตัวเอง!

          "จีบ้านต้นไม้เธอสูงชะมัด!" เด็กหนุ่มบ่นอุบอิบไต่บันไดตามขึ้นมาติดๆ

          "เจ้าหัวขาวเลิกบ่นน่า!" โอเวนหัวเราะโชว์ฟันขาวพร้อมกับดึงเจียขึ้นจากบันได

          เรื่องราวของเจียกับโอเวนกำลังไปได้ด้วยดีตอนนี้ทั้งสองคนสนิทกันมากกว่าแต่ก่อน ก็นั้นล่ะ! พวกเขาสองคนก็ยังไม่ได้คบกัน

          "จี! ก่อนเปิดเทอมเราไปร้านทีโรสกันมั้ย?" เจียชวนฉันที่กำลังนั่งร่างภาพบ้านต้นไม้

          "ล่าสุดเห็นลงหนังสือพิมพ์ว่ากำลังจะปิดกิจการนี่" ฉันตอบ ส่วนสองหนุ่มก็กำลังนั่งเล่น

          "อืมคงเพราะข่าวที่โรสแมรี่เขียนนั่นล่ะ!!" เจียเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันตัวเองเป็นการใหญ่

          "หล่อนเองก็โจมตีครอบครัวของฉันตอนช่วงปิดเทอม! งี่เง่าชะมัด! หล่อนเอาแต่พยายามกล่าวโทษฉันเรื่องคำสาปของแมดคิงส์" ฉันบ่นด้วยความหัวเสีย สุดท้ายพ่อของฉันก็ฟ้องศาลข้อหาหมิ่นประมาทไปในที่สุด แต่เพราะสำนักพิมพ์รายวันบริษัทใหญ่นั่น! ทำให้โรสแมรี่หลุดรอดคดีไปได้

          "ตอนนี้คงไม่มีใครในอควาไม่รู้จักเธอแล้วล่ะ ยัยโรสเน่านั่นประโคมข่าวเรื่องเธอกับคฑาเทพไม่หยุด แถมยังใส่ร้ายป้ายสีเรียสว่าสมรู้ร่วมคิดกับเธอเอาคฑาเทพไปซ่อน แถมยังเรียกร้องให้คณะรัฐมนตรีออกมาริบทรัพย์สินของเธอด้วย!" เจียพูดไปกระแทกพลอยขาวหายากลงด้วยความรุนแรง

         "ใจเย็นน่า! ยังไงตอนนี้อควาก็ไม่ใช่มหาอำนาจอีกแล้ว เขาคงทำอะไรมากไม่ได้หรอก อย่างมากก็คงมาตรวจสอบเรื่องราว จากนั้นคงจะแถลงข่าวไปนั่นล่ะ!"

          "ถ้าใช่ก็ดี" เดวีส์แค่นยิ้มน้ำเสียงดูแคลน ฉันไม่ได้บอกเรื่องของเดวีส์ให้ใครฟัง ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจพวกเขาแต่ฉันอยากให้เขาเล่ามันออกมาด้วยตัวเองเหมือนอย่างที่เขาเล่าให้ฉันฟัง

          "ได้ข่าวว่าเจ้าหญิงมิโมซ่ามาที่นี่" โอเวนพาเปลี่ยนเรื่อง "เขาลือกันไปทั่วว่าพวกนายปะทะคารมกับแก๊งพิทักษ์เจ้าหญิงเข้า"

          "แก๊งพิทักษ์เจ้าหญิง!?" ฉันทวนคำเสียงฉงน

          "ก็เจ้าชายเอเลน ท่านหญิงมิร่า แล้วก็ท่านชายเมเดน สามคนนี้อยู่แก๊งพิทักษ์เจ้าหญิงเพราะโตมาด้วยกัน แถมยังเรียนที่เดียวกันอีก ใครเข้าไปแหยมกับเจ้าหญิงคนพวกนี้จะคอยเป็นโล่ปกป้องตลอด" เจียอธิบาย

          "จริงๆฉันเองก็เคยเป็นเพื่อนกับพวกเขาสมัยเด็กๆเหมือนกัน แต่เพราะนิสัยที่เข้ากันไม่ได้นี่ล่ะมั้งทำให้ฉันออกห่างกับพวกเขาไป" เจียตอบอย่างไม่หยี่ละ

          ฉันหันไปสบตากับเดวีส์ เขามองตอบฉันและเราสองคนมั่นใจว่าที่เจียออกจากกลุ่มนี้คงไม่ใช่แค่เพราะนิสัยไม่เข้ากันแน่ๆ แต่ก็นั่นล่ะถ้าเพื่อนของฉันไม่พูดอะไรฉันเองก็ไม่อยากคาดคั้นมันเหมือนกัน

          "จี...ออกไปเดินเล่นกัน" เดวีส์เอ่ยชวนฉันเสียงเรียบแต่เจียกลับยิ้มเผล่อย่างมีเลสนัยน์

          "ฮั่นแน่! จะแอบไปไหนกันไม่ทราบ!?" เด็กสาวส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้พาให้ฉันหน้าแดงด้วยความเขิน

          "เดี๋ยวเหอะ!"

          สุดท้ายเด็กหนุ่มหัวขาวก็ลากฉันลงจากบ้านต้นไม้ได้สำเร็จ โดยมีเจียคอยส่งสายตาล้อเลียนมาให้จนสุดสายตา

          "อะแฮ่ม! โอเวนมันบอกอยากอยู่กับยัยนั่นสองต่อสองก็แค่นั้นเอง" เขาแก้ตัวเสียงขุ่นด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าอมชมพูขึ้นเรื่อยๆจนทำให้ฉันเผลอหัวเราะออกมาเบาๆ

          "เงียบน่า!" เขาดุเสียงห้วน จนถึงตอนนี้ฉันกับเขาถ้าพูดกันตามตรงยังไม่มีใครขอคบกับใครด้วยซ้ำไป แต่ถึงจะเป็นแบบนี้ใครๆก็รู้ว่าเราสองคนอยู่ในฐานะอะไร...


         เย็นนี้บ้านฉันจัดปาร์ตี้เล็กๆต้อนรับกลุ่มเพื่อนที่มาหาฉัน เลนนี่กับแม็กเวลล์ยังคงเขม่นใส่เดวีส์เหมือนเดิม พ่อของฉันซึ่งเป็นประมุขของบ้านกำลังฟาดฟันกับเดวีส์ทางสายตาจนแม่ของฉันหัวเราะออกมาเสียงเบาๆ

          "พ่อเธอจะไม่ลุกขึ้นมากระโจนกัดคอหมอนั่นแน่นะ?" เจียกระซิบ

          "เป็นงั้นได้ก็ดี!" เลนนี่ถลึงตาใส่จากด้านหลังด้วยความหงุดหงิด

          "พ่อไม่กระโจนใส่ใครสุ่มสี่สุ่มห้าหรอกน่า!" ฉันบอก เหลือบมองไปทางพ่อที่ส่งสายตาหงุดหงิดมาให้ฉันเป็นระยะ

          เหมือนพ่อจะเล่นจ้องตาแพ้เดวีส์น่ะนะ!

          เสียงหัวเราะยังคงดังครื้นเครงต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่งแม้ได้รับจดหมายด่วนหนึ่งฉบับจากใครสักคนที่ส่งมาให้ ฉันรีบวิ่งตามแม่ไปเมื่อเห็นว่าซองนั้นคือซองสีแดงลายดอกสโนวดรอป

          สโนวดรอปประจำตระกูลการ์เน็ท

          และฉันเองก็เป็นหนึ่งในว่าที่ผู้นำตระกูลนั้น...

          "ท่านแม่" ฉันเรียกเสียงเบาหวิว นาเดียร์ไม่ได้มีท่าทีกระวนกระวายใดๆทั้งสิ้น แต่สีหน้าเรียบเฉยคิ้วขมวดเข้ามากันมุ่นมันทำให้รู้ว่ามีเรื่องใหญ่กำลังจะมาเยือนเร็วๆนี้

          "จีอันน่า...ราชาแห่งเวลล์ได้คืนยศตราตั้งท่านหญิงแห่งเวลล์ให้ลูกแล้ว"

          "?"

          "เป็นที่รู้กันทั่วว่าลูกมีคฑาเทพไว้ในครอบครอง..."

          "..."

          "เขาคืนยศให้ลูกเพราะต้องการให้สมบัติชิ้นนั้นเป็นของเวลล์ไม่ใช่อควา..."

          "..."

          "อย่าได้เชื่อใจใครที่เชื้อเชิญหรือผูกมิตรกับลูกจากนี้ง่ายๆ เด็กหนุ่มคนนั้นท่าทางไม่เลว แม่เชื่อว่าเขาดูแลลูกได้"

          "..."

          "และในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยผ่านเรื่องแย่ๆมามากกว่าหนึ่งครั้ง อย่าไว้ใจคนตระกูลเวลล์เด็ดขาด โดยเฉพาะเจ้าหญิงมิโมซ่าบุตรีราชินีอลิซาเบธคนนั้น"

          "ข้าเคยเจอนางครั้งหนึ่งเมื่อบ่ายนี้ นางพักร้อนกับเพื่อนของนาง ไม่ใช่ว่านางจะมาดูลาดเลาหรือ?"

          "อย่าเพิ่งคิดเยอะไปจีอันน่า นาเดียร์" พ่อเดินเข้ามาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มมุ้มทำให้เราสองแม่ลูกใจเย็นมากยิ่งขึ้น

          "จีอันน่าจงดูทุกอย่างด้วยความเป็นกลางแล้วเจ้าจะเห็นในสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น นาเดียร์หากยังเป็นเช่นนี้ความแค้นจะสุมจนเจ้ามอดไหม้ นิ่งเสียที่รักพวกเขาทำอะไรเราไม่ได้แน่นอน ตราบใดที่พวกเราไม่ลุกไปวิ่งเต้นกับเขา"

          "หากเราอยู่เฉยๆทุกอย่างจะยิ่งแย่!" แม่ขึ้นเสียง

          "ข้ารู้...แต่เจ้าก็ต้องรู้ด้วยว่าไม่ควรใช้เด็กเป็นเครื่องมือทำร้ายใครเพื่อความแค้นของตัวเจ้าเอง" พ่อมอวฉันด้วยสายตายากจะอ่านออก

          "พิธีคืนตราตั้งท่านหญิงแห่งเวลล์แจ้งข่าวให้แก่พวกเขาเสียว่าเราต้องการจัดงานที่เมืองอควา...ไม่เหยียบแผ่นดินเวลล์เด็ดขาด!"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น