The throne of the king กับห้องปิดตายในตำนาน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,635 Views

  • 42 Comments

  • 84 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    127

    Overall
    1,635

ตอนที่ 3 : บทที่2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 305
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    30 ก.ย. 61

บทที่2

          ข้ากำลังนั่งเรือสำราญขนาดใหญ่เพื่อไปยังเมืองแห่งการศึกษาที่เจริญรุ่งเรืองตามรอยพี่ชายทั้งสองของข้า พวกเขาเรียนอยู่ที่เซนต์ริงโก้เป็นสถาบันชื่อดังเรื่องการศึกษา หากพวกเจ้าสงสัยว่าท่านแม่และท่านพ่อมีเงินส่งพวกข้าเรียนโรงเรียนแสนแพงได้อย่างไร ข้าตอบได้เลยว่าพวกเรายัง 'รวย' อยู่ดีแม้จะโดนเนรเทศ
          โดยปกติของการเนรเทศพวกเขามักยึดทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลนั้นๆไปจนหมด ตระกูลของพวกเราเองก็ไม่เว้นเช่นกัน ท่านตาของข้าจึงโอนทรัพย์สินทั้งหมดไปไว้ในชื่อของคนตระกูลดอนซึ่งก็คือตระกูลบิดาของข้านั่นเอง ก็นั่นล่ะ พวกเขาเอาไปได้แค่ปราสาทเก่าๆหลังหนึ่งเท่านั้น ตามทะเบียนบ้านข้าคือคนของดอน แต่ถึงกระนั้นสายเลือดของการ์เน็ทก็ยังเข้มข้นกว่าอยู่ดี ท่านพ่อไม่ได้ต้องการให้ข้าทิ้งรากเง้าของตัวเองไปข้าพวกเราสามพี่น้องจึงกลายเป็น 'จีอันน่า ดอน การ์เน็ท' แต่เพราะคำว่า 'การ์เน็ท' เปรียบเสมือนนักโทษ ในทะเบียนบ้านของเราจึงมีเพียงแค่ดอนเท่านั้น...
          "ถึงท่าเรือแล้วหรือนี่" เด็กสาวข้างข้าคนหนึ่งร้องทัก หล่อนมีเส้นผมสีเหลืองทองดวงตาสีน้ำตาลใส นางหันมายิ้มให้ข้าอย่างเป็นมิตร "สวัสดี"
          "สวัสดี..." ข้าตอบรับ
          "สีตาเจ้า...แปลกมาก" เด็กสาวพินิจแล้วคล้ายจะนึกขึ้นได้ว่าตนเองเสียมารยาทเข้า "โอ้! ให้ตายเถอะ! ขอโทษด้วยสหาย ข้าแค่เออ..." นางลนลานกลัวข้าโกรธ
          "ไม่ต้องกังวลไป มีผู้คนมากมายกล่าวขานเรื่องสีตาข้าเป็นปกติ" ข้าไหวไหล่ไม่ใส่เรื่องเพียงเล็กน้อย "ข้าจีอันน่า เรียกว่าจีก็ได้" ข้ายื่นมือเข้าไปทักทายอีกฝ่าย
          "เจีย บาร์รอน" เด็กสาวตอบรับคำทักทายนั้นด้วยรอยยิ้มที่สดใส สาวน้อยจากตระกูลบาร์รอนหนึ่งในสามอำนาจใหญ่แห่งเวลล์ "เจ้าคงไม่ได้มาจากเวลล์สินะ" เด็กสาวถามอีกครั้ง
          "ข้ามาจากเกาะเก็น"
          "ว้าว! สาวชาวเกาะ! เขาว่ากันว่าที่นั่นมีแร่เพชรอยู่จริงหรือไม่!!?" นางถามด้วยดวงตาเป็นประกาย
          "อ่า...มีจริงแต่มันไม่ได้เยอะมากอย่างที่พวกเขาพูดกัน" ข้าตอบ
          "เวลล์คือมหาอำนาจ อควาคือเมืองแห่งปัญญา เรเชสคือราชาแห่งการละคร เก็นก็คือเมืองแห่งเพชรพลอย!!" เจียดูตื่นเต้นกับคำว่าเพชรพลอยเป็นพิเศษ "ข้าฝันอยากมีร้านเครื่องเพชรของตัวเองสักครั้ง!" เด็กสาวพูดด้วยดวงตาเปล่งประกาย มือเรียวประสานกันคล้ายกำลังอ้อนวอนต่อสวรรค์
          ข้าเองก็เคยฝันจะมีร้านขายขนมปังเช่นกัน พวกเราสองคนคุยกันมากมายจนได้รู้ว่าเจียไม่ได้ต้องการมาศึกษาต่อที่เซนต์ริงโก้ในเมืองแห่งการศึกษานี้ นางต้องการประกอบธุรกิจเล็กๆเกี่ยวกับเครื่องประดับเพชรพลอยแต่เพราะสถานะภาพ 'ท่านหญิงแห่งบาร์รอน' บังคับ ทำให้นางต้องมาที่นี่โดยที่ปู่ของนางสัญญาเอาไว้ว่าเมื่อจบในสาขาการปกครองไปแล้วเขาจะเปิดร้านเครื่องประดับที่นางใฝ่ฝันให้
          "ถึงแล้วล่ะจี" เด็กสาววัยเดียวกันชี้มือไปทางแผ่นดินขนาดใหญ่ที่ถูกล้อมรอบด้วยน้ำสมดั่งนามอควาแห่งปัญญานัก มีตึกสูงตระหง่านของ 'มาสเตอร์' อยู่ใจกลางเมือง ล้อมรอบไปด้วยสถาบันการศึกษาต่างๆ มีทั้งโรงเรียนผู้ดีอันดับหนึ่งอย่างเซนต์ริงโก้ สถาบันอาชีพเบทริก หรืออคาเดมี่เดลตั้นเป็นต้น นอกจากนี้ยังมีที่พักราคาตั้งแต่ต่ำสุดจนไปถึงสูงสุดรอบๆสถาบันนั้น ทั้งตลาดนัดและสนามกีฬาขนาดใหญ่ก็มี นับว่าเป็นเมืองที่เจริญแล้วด้วยปัญญาและเทคโนโลยี...
          "นั่นเวลล์ยังไม่มีด้วยซ้ำ!!" เจียเอ่ยอย่างตื่นตะลึงเมื่อเรือขนาดยักษ์ที่บรรจุนักเรียนนักศึกษาจำนวนมากเปิดทางให้ลงพร้อมกับมีหุ่นยนตร์คุณปู่สวมชุดซานต้าครอสสีแดงพร้อมหิ้วถุงของขวัญเคลื่อนตัวมาหาพวกเราด้วยความเร็ว มันสแกนร่างกายและจดจำพร้อมทั้งรายงานข้อมูลต่างๆอย่างแม่นยำ ที่หมู่เกาะเก็นยังห่างไกลจากที่นี่อีกมากโข...
          จากนั้นพวกเราก็ทยอยกันลงจากเรืออย่างเป็นระเบียบ ถึงแม้จำนวนคนจะมากมายแต่กลับใช้เวลาในการออกไม่นานอย่างที่คิดไว้
          ตลอดทางมีการส่งดอกลิลี่สีขาวสวยงามให้พวกเราคนละหนึ่งช่อเป็นการต้อนรับ นี่ช่วยทำให้ผู้มาใหม่ผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น เจียดูจะชอบดอกลิลี่เป็นพิเศษ
          "นี่เป็นดอกไม้ประจำตระกูลข้าเลยล่ะ!!" เจียมีรูปร่างเล็กกว่าข้า ดวงตาและเส้นผมประกอบกับเค้าโคลงหน้าแล้วยิ่งทำให้เด็กสาวคนนี้น่ารักบริสุทธิ์ขึ้นเป็นกอง
          ข้าเงยหน้ามองตึกสูงแหลมคมเบื้องหน้า มันเป็นตึกสีขาวมีหน้าต่างบานสีฟ้าถูกออกแบบคล้ายปราสาทหลังหนึ่งคลาสสิคทว่ามั่นคงแข็งแรง
          "ถึงแล้ว เซนต์ริงโก้..."
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

0 ความคิดเห็น