The throne of the king กับห้องปิดตายในตำนาน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,636 Views

  • 42 Comments

  • 84 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    128

    Overall
    1,636

ตอนที่ 14 : บทที่13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 149
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    18 ต.ค. 61

บทที่13

          "ให้แกะมันมีปีกเถอะ!!!!" ฉันสบถเสียงดังเมื่อดูรายชื่อบนบอร์ดและพบว่าคนที่ได้คะแนนสูงสุดของปีหนึ่งคือเดวีส์ ซิมป์สันจอมกร่างนั่น เจ้านั่นมันอัจฉริยะกลับชาติมาเกิดหรือไงถึงสอบได้คะแนนเต็มถึงห้าวิชาแบบนี้ ส่วนฉันน่ะเหรอ...ไม่ติดหนึ่งในยี่สิบด้วยซ้ำ...เวรเถอะ!
          "กลายเป็นหินไปแล้วมั้งคุณดอน" เสียงถากถางดังขึ้นบนหัวฉันและมันวนเวียนจุกอกจนพูดไม่ออก ได้แต่โกรธควันออกหูอยู่แบบนี้
          "หุบปากซะซิมป์สัน!" ฉันกัดฟันพูดด้วยความโมโห
          เพราะไอ้ปากพาซวยที่ไปท้าทายเจ้ายอดยี้ที่อยู่ข้างหลังนั่นว่า 'ถ้านายได้ที่หนึ่งของชั้นปีฉันจะเป็นลูกสมุนนายหนึ่งเดือนเลยเอ้า!!' ยังหลอนหูจนถึงตอนนี้ ใครจะไปคิดว่าคนที่หยิบหนังสือวิธีทำคุกกี้มาอ่านมันจะสอบได้ที่หนึ่งวะคะ!!!?
          "อย่าลืมสัญญาซะล่ะคุณดอน" ท้ายเสียงเด็กชายหัวเราะในลำคอได้ชั่วร้ายที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา
          "ฉันบอกแล้วว่าอย่าไปท้าเจ้านั่น" เจียส่ายหัวด้วยความเหนื่อยใจ
          "อันนี้ช่วยไม่ได้จริงๆนะจี..." โอเวนโบกมือยิ้มเยาะเหมือนเป็นเรื่องตลก ดูเหมือนหลังจากที่ฉันนอนโรงพยาบาลเขาจะสนิทกับซิมป์สันมากขึ้นนี่ และใช่มันเป็นเรื่องตลกร้ายสำหรับฉันเลยทีเดียว...
          "น่าสมเพชเนอะคุณดอน" แคลร์ทักทายจากด้านหลัง แน่นอนว่าหลังจากเหตุการณ์นั้นมันเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แคลร์หันดาบใส่พวกเราในกลุ่มโดยมีรีน่าที่ไม่ชอบเจียอยู่เป็นทุนเดิมคอยยุแยงเข้าไปอีก
          ฉันฉีกยิ้มกว้างแล้วเลื่อนนิ้วช้าๆไปหยุดอยู่ตรงรายชื่อของแคลร์ เคิร์กที่ตกอันดับไปไกลกว่าฉัน
          "สมเพชตัวเองเถอะคุณเคิร์ก..."

          ฉันไม่มีวิชาต้องซ่อมแม้คะแนนจะ 'เกือบ' ตกก็ตาม หลังจากวันนั้นก็เข้าสู่ช่วงปลายภาค พวกเรายังต้องเข้าเรียนกันต่อเหมือนเช่นทุกครั้ง หน้าที่ใหม่ของฉันคือการคอยประคบประหงมเจ้าซิมป์สันยอดยี้ซึ่งนั่นมันแย่สำหรับฉันมาก หมอนั่นลงทุนถึงขั้นสั่งฉันกับเมอร์เลย์เปลี่ยนที่กัน เจียดูเข้ากันได้ดีกับเจ้าหนุ่มร่างท้วมพนันได้เลยว่าโอเวนต้องไม่ชอบใจแน่ๆ ส่วนฉันน่ะเหรอ หึ! มีตัวกวนประสาทอยู่ข้างๆหนึ่งคน ข้างหลังอีกสองคนไงล่ะ!!!
          "ใครๆก็เรียกฉันว่า 'เจ้าชาย' ดังนั้นเธอควรเรียกฉันแบบนั้นด้วย" เขาพูดและวางท่าใหญ่โตได้น่าสมเพชเป็นที่สุด
          แน่นอนว่าฉันถูกใช้งานมากกว่าบรรดาก๊วนงี่เงาของเขา เอาให้คุ้มหนึ่งเดือนไปเลยสิไอ้บ้านี่!!! ฉันหันไปสบสายตากับเจียที่ส่งกำลังใจมาให้อยู่ห่างๆ ซิมป์สันไม่ได้ใช้งานฉันหนักถึงขึ้นให้แบกตู้แต่ฉันแค่รำคาญความหลงตัวเองของเขาก็เท่านั้น
          "สวัสดีเด็กๆ" อาจารย์เรเชลยิ้มทักทาย เธอวางคฑาของเธอลงบนโต๊ะ มันคือคฑาหางมังกรที่เลื่องชื่อ
          "ผลสอบกลางภาคเป็นไปได้ด้วยดีไหม?" คำถามแรกที่ทำเอาปีหนึ่งอย่างพวกเราร้องโอดโอยกันเป็นแทบ แม้แต่โอเวนยังทำหน้ายู่บอกบุญไม่รับ
          "รู้อย่างนี้แล้วอย่าลืมตั้งใจให้มากกว่าเดิมล่ะ!" เรเชลหัวเราะขบขับ แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องสนุกเมื่อเขาตรวจข้อสอบแล้วเจอคำตอบง่อยๆของใครบางคนซึ่งอาจจะมีของฉันอยู่ในนั้นด้วย
          "เอาล่ะ ชั่วโมงเรียนประวัติศาสตร์วันนี้จะไม่เกี่ยวเนื่องกับเนื้อหาที่เรียนมาตั้งแต่เทอมที่แล้ว เพราะหลังจากนี้พวกเธอจะได้เรียนรู้ประวัติความเป็นมาของโรงเรียนเราเซนต์ริงโก้แทน"
          หญิงสาววัยกลางคนริมฝีปากสีแดงเข้มยิ้มนิดๆแล้ววาดเท้าเดินไปมาจนได้ยินเสียงส้นสูงกระทบกันดังกึกกัก
          "เทพนารินเคยเป็นที่พักของราชามาก่อน ทายสิว่าเขาคือใคร? ซิมป์สัน"
          "แมดคิงส์" เขาตอบ
          "ถูกต้อง! และเก่งมากที่เธอรู้เรื่องนี้ จริงๆแล้วการที่เธอได้อยู่ตามหอต่างๆไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ชะตาของพวกเธอถูกกำหนดให้ผูกพันธ์กับมัน ราชาแทบทุกคนที่เรียนจบจากที่นี่หรือพวกมาสเตอร์ทั้งหลายเคยอยู่หอเทพนารินด้วยกันทั้งนั้น
          หอพยัคฆาเองก็เทียบได้ว่าเป็นเสาหลักของเมืองเพราะคนที่จบไปแทบจะทุกคนมักกลายเป็น 'นักล่าเงา' กันซะส่วนใหญ่
          ส่วนหอสุดท้ายมุกดารา เด็กๆที่เติบโตจากหอนี้ชื่นชอบการผจญภัยและบางครั้งอาจจะมีคนที่มีอดีตแสนเลวร้ายหลบซ่อนอยู่ เด็กที่จบไปทำงานไม่ค่อยเป็นหลักแหล่งซะด้วยสิ พวกเขารักอิสระและการผจญภัยมากเกินไป พวกเราจะเรียกเขาว่า 'นักผจญภัย' เวลาที่เขากลับเข้าที่นี่ในฐานะศิษย์เก่า..."
          "แต่ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่จะเป็นแบบนี้ อย่างเช่นอาจารย์ใหญ่ของเรา ท่านเองก็จบจากหอมุกดารา และยังอยู่กับเรามาจนถึงทุกวันนี้"
          "นี่คือการบ้านของวันนี้...ไปหาคำตอบมาว่าเราคัดพวกเธอเข้าหอด้วยวิธีไหน?"
          ไอ้เราก็นึกว่าเข้าหอมาด้วยวิธีจับฉลากซะอีก...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

0 ความคิดเห็น