The throne of the king กับห้องปิดตายในตำนาน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,646 Views

  • 42 Comments

  • 85 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    138

    Overall
    1,646

ตอนที่ 13 : บทที่12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    18 ต.ค. 61

บทที่12

          ช่วงสอบกลางภาคมีอย่างหนึ่งที่สามารถพบเจอได้บ่อยๆก็คือซอมบี้เดินได้ที่พบเจอได้ในหอพักทั้งสามแห่งหรือหอสมุดที่เหล่าซอมบี้มักสิงสถิตอยู่เนืองๆ สามอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันได้เห็นทั้งซอมบี้และซากพืชซากสัตว์เต็มไปหมดแค่เปิดประตูเข้าหอก็เจอเพียบแล้ว!
          ส่วนหลังสอบกลางภาคก็จะกลับมาเป็นปกติอีกครั้งเพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้นน่ะนะ อย่างตอนนี้พวกเราได้รับอนุญาตให้หยุดหนึ่งวันหลังการสอบ และเหมือนทุกครั้งที่เวลาว่างเรามักจะมานั่งเล่นกันที่ห้องโถงเฉพาะของเด็กปีหนึ่ง ฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่นั่งโบกไม้กายสิทธิ์เป็นการใหญ่
          "เราคงจะได้คนดวลไม้กายสิทธิ์ปีนี้แล้วมั้ง" โอเวนไหวไหล่เมื่อเห็นฉันเอาแต่โบกไม้กายสิทธิ์อย่างเอาเป็นเอาตาย
          "นั่นมันเป็นอาวุธที่...โบราณที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา" แร็คพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน "และเชื่อเถอะคนที่ใช้ไม้กายสิทธิ์ในโรงเรียนนี้คงมีแค่เธอเท่านั้น สมัยนี้เขาเปลี่ยนไปใช้คฑากันหมดแล้ว ไม่ใช่อาวุธ 'พื้นฐาน' แบบนี้" เขาดูเหนื่อยใจ แต่ก็ช่วยไม่ได้ 'เดฟ' มันเข้ากับพลังเวทย์อันน้อยนิดของฉันมากที่สุด
          "พอถึงการประลองคนอาจจะหลีกทางให้เธอเพราะสมเพชก็ได้" ริชาร์ดถากถาง พวกเขาดูไม่เห็นด้วยกับอาวุธที่ฉันใช้เอามากๆ
          "งั้นฉันก็ชนะใสๆเลยสิ" ฉันหัวเราะออกมาเบาๆ
          "เฮ้อ!" ทั้งหมดถอนหายใจออกมาอย่างพร้อมเพรียงคงจะมีแค่เจียเท่านั้นที่สนับสนุนฉันกับเจ้าเดฟอันนี้
          "ไม่เห็นต้องกังวล ยังไงการประลองตัวต่อตัวก็ถูกยกเลิกไปแล้ว" เจียไหวไหล่แกนๆ ในมือของเธอถือแว่นขยายอันใหญ่ส่องดูอัญมณีสีอำพันอยู่
          "แต่เราต้องแข่งประลองหลังจากขึ้นปีสี่เป็นต้นไปนะอย่าลืม" โอเวนเน้นย้ำ
          นั่นมันก็จริง...อาวุธที่เป็นที่นิยมที่สุดในสมัยนี้คือคฑาที่สามารถเพิ่มพลังเวทย์ได้มากกว่า ถ้าเทียบกับไม้กายสิทธิ์ที่ฉันมีถือว่ากิ๊กก๊อกมากทีเดียว
          "แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่จะได้เข้าแข่ง หรืออย่างน้อยๆจีก็คงจะไม่เดินเอ๋อเข้าไปสมัคร หรือเธออยากจะเข้าแข่งล่ะจี" เจียถามเสียงแข็ง ซึ่งฉันส่ายหน้าปฏิเสธ
          "เห็นมะ! เจียไม่ได้อยากลงแข่งขันสักหน่อยจะซีเรียสกันไปทำไม แค่ไม่ส่งรายชื่อเข้าสมัครก็จบแล้ว ที่นี่ไม่ได้บังคับให้เข้าประลองทุกคนนี่!!" เจียเถียงแทนฉันที่นั้งนิ่ง สาบานได้ว่าฉันไม่เคยรู้กฎพวกนั้นหรอกมาก่อน
          "แต่คฑามัน...."
          "เงียบซะริชาร์ด! นายจะให้คนอื่นเขาทำตามนายไปตลอดไม่ได้หรอก!! เลิกกดดันเพื่อนฉันสักที อะไรที่เป็นความสุขของเพื่อนช่วยยอมรับกันบ้าง!!" เจียพูดอย่างมีน้ำโหและเริ่มดุดันขึ้นเรื่อยๆ
          "โอเคๆ" สามหนุ่มสามสไตล์ยกมือยอมแพ้ไปในที่สุด
          "แต่ยังไงๆฉันว่ามันก็น่าจะมีคฑาที่เข้ากับเธอได้จริงๆนะจี สักวันเธออาจจะเจอมัน" โอเวนพูดเสียงนุ่ม เขาพยายามพูดให้สุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้
          "สิ่งที่เราควรกังวลในตอนนี้คือผลสอบกลางภาคไม่ใช่เหรอ?"
          ฉันถามขึ้น และทุกอย่างหยุดนิ่งไม่ไหวติง ครู่ต่อมาทั้งหมดก็พร้อมใจร้องโอดโอยกันเป็นการใหญ่ แร็คส่งสายตาแค้นเคืองมาหาเหมือนกับกำลังพูดว่า 'จะพูดเรื่องนี้ให้ได้อะไรขึ้นมา' พนันได้เลยว่าเขาต้องทำคะแนนได้แย่เป็นอันดับต้นๆของหอเราแน่ๆ
          "โอ.....สอบกลางภาค" เจียหงายศีรษะกับพนักพิงด้วยท่าทางอ่อนแรง "ฉันไม่คิดว่ามันจะยากขนาดนี้ ฉันเกือบจะร้องไห้ในห้องสอบอยู่แล้วเชียว"
          "อุบ ฮะๆๆ ฉันหวังจะได้เห็นอย่างนั้นนะ" โอเวนหัวเราะขำขัน สำหรับพวกเราหอมุกดาราเป็นที่รู้กันดีว่าเจียเป็นหญิงแกร่งมากแค่ไหน คฑาที่เธอใช้ทำจากอัญมณีสีเหลืองซึ่งเธอเคยบอกว่ามันเลือกเธอตอนอายุได้แปดขวบและอยู่กับเธอมาจนถึงทุกวันนี้
          ส่วนของโอเวนคือคฑายูนิคอนที่มีอานุภาพร้ายแรงในยุคนี้มีไม่กี่คนเท่านั้นมี่จะถูกเลือก
          ริชาร์ดกับแร็คมีบางอย่างที่เหมือนกันคฑาเปลวไฟจึงเลือกพวกเขา ก็นั่นแหละคฑาของพวกเขาทำมาจากเปลวไฟ แต่จะมากน้อยแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับตัวผู้ใช้ด้วยเช่นกัน ซึ่งดูจากความเข้มของคฑาริชาร์ดดูจะมีพลังเยอะกว่านิดหน่อย
          "ทำไมช่วงนี้ฉันเห็นแคลร์ดูสนิทกับรีน่ามากเป็นพิเศษ" เจียเปรยขึ้น เล่นเอาฉันและสามหนุ่มสะดุ้งแทบจะพร้อมกัน
          เรื่องมันเป็นอย่างนี้ เมื่อหลายวันก่อนสาวร่างอวบนามว่าแคลร์ได้มาสารภาพรักกับโอเวนด้วยจดหมายสีชมพูหวานแหววซึ่งมีฉัน ริชาร์ด แร็คที่เห็นเหตุการณ์พอดิบพอดี แน่นอนว่าโอเวนปฎิเสธและบอกเหตุผลไปตามตรงว่ามีคนในใจแล้วแต่เขาก็ไม่ได้พูดออกมาว่าเป็นใคร แคลร์อาละวาดหนักมากชนิดที่ว่าตัวฉันยังตกใจว่านั่นคือแคลร์ที่ดูนุ่มนิ่มคนนั้นหรือเปล่า นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้พวกเขามองหน้ากันไม่ติดและตะขิดตะข่วนใจมาจนถึงทุกวันนี้
          "นั่นเมตหล่อนนี่ ก็ไม่แปลกถ้าจะสนิทกัน" ฉันไหวไหล่แกนๆแบบไม่ใส่ใจ
          "แต่ถึงขั้นไม่ทักไม่ทายกันเลยเหรอ? เมื่อวานแคลร์ปิดประตูใส่หน้าฉันด้วยซ้ำตอนที่ฉันกำลังจะทักหล่อน" เจียบ่น
          "ขนาดนั้นเลยเหรอ" โอเวนเป็นกังวลแล้วหันมามองฉัน ซึ่งตัวฉันเองก็พยักหน้ารับ แคลร์งี่เง่ามากทีเดียวจนฉันคิดว่าดีเหมือนกันที่เราไม่ต้องมาปั้นหน้าฉีกยิ้มกระอักกระอวนแต่แตกหักกันไปเลยก็ดี
          "ช่างเถอะ " ฉันพูด ไม่จำเป็นต้องไปสนใจเพราะบางทีสิ่งที่รักษาบาดแผลได้ดีที่สุดก็คือเวลา...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

0 ความคิดเห็น