The throne of the king กับห้องปิดตายในตำนาน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,649 Views

  • 42 Comments

  • 86 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    141

    Overall
    1,649

ตอนที่ 12 : บทที่11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 156
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    16 ต.ค. 61

บทที่11

          "ฮือ.." ฉันร้องออกมาอย่างรำคาญรับรู้ได้ถึงแรงเขย่าที่ไม่ธรรมดาจนรู้สึกหงุดหงิด
          "นอนต่อไม่ได้แล้วจีพวกเราต้องรีบไปจองที่ในห้องสมุด!!"
          "ขออีกห้านาที" ฉันพึมพำสะลึมสะลืออยู่กับเตียงนอน
          "พระเจ้าเชื่อเถอะไม่มีคำว่าห้านาทีสำหรับจีอันน่า!!" เหมือนว่านั่นจะเป็นเสียงเพื่อนรักของฉันนะ

          "เราสายไปเกือบครึ่งชั่วโมง!!" ฉันแหกปากในขณะเดียวกันขาเล็กๆสองข้างก็ก้าววิ่งขึ้นบันได้หอสมุดอย่างเอาเป็นเอาตาย
          "ฉันแหกปากบอกเธอมากกว่าสิบรอบแล้วนะจีอันน่า!!" เจียพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดปนหอบ
          "สาบานได้ฉันนึกว่าตัวเองกำลังฝันอยู่!" ฉันวิ่งขึ้นชั้นสาม มันคือชั้นสำหรับบรรดาปีหนึ่งโดยเฉพาะ เพราะหมวดในการศึกษาต่างๆของพวกเราอยู่ในชั้นนี้แทบทั้งหมด
          "นั่นคนหรือฝูงช้างแมมมอสวะนั่น!!" ฉันเผลอสบถจนเจียกระทุ้งศอกใส่อย่างแรง
          "คงได้แต่ฝากความหวังไว้กับโอเวนสินะ..." เจียกล่าวราวกับกำลังไว้อาลัยให้ตัวเอง
          ห้องสมุดก็บรรยากาศเหมือนที่ทุกคนรู้จักและเคยเห็นที่นี่ก็ไม่ได้แตกต่างจากที่อื่นนัก เงียบ สงบในแบบฉบับของห้องสมุดทั่วไป แต่ที่ไม่เหมือนใครก็ตรงที่มีศึกย่อมๆของเด็กปีหนึ่งที่ห้ำหั่นกันเองอย่างการแย่งที่นั่ง หรือหนังสือที่มีจำนวนไม่พอตามความต้องการของนักเรียน แน่ล่ะ! ถึงจะคนละห้องแต่การเรียนการสอนก็วิชาเดียวกัน...
          หมับ!
          มือหนาของใครบางคนสัมผัสเข้ากับไหล่พวกเราสองคน กลิ่นสะอาดเหมือนน้ำทะเลลอยมาปะทะที่จมูกมันเป็นกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของโอเวนซึ่งเขาใช้อยู่เป็นประจำ
          "ตามมาทางนี้" เด็กชายกระซิบแล้วดันตัวเจียไปด้านหน้าโดยมีฉันตามหลังพวกเขาสองคน เฮอะ! ไอ้หมอนี่คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่ากำลังตะล่อมเพื่อนฉันอยู่!!
          "แพ้เพื่อนตัวเองเหรอคุณดอน" ซิมป์สันในร่างเด็กแว่นกับปากกาขนนกสีดำยกยิ้มนิดๆที่มุมปากและทักทายด้วยคำพูดเสียดสี หมอนี่ต้องคิดว่าฉันชอบเจ้าโอเวนแน่ๆ เจียดูงงๆกับคำทักทาย ส่วนโอเวนเขามีสีหน้าลำบากใจและคิดตามในสิ่งที่ซิมป์สันว่า ฉันกลอกตาส่งกลับไปให้โอเวนซึ่งเขาก็รับรู้และเข้าใจดี 'ฉันไม่ได้เป็นอย่างที่เจ้ายอดยี้มันพูดหรอกน่า!!'
          "มีสุนัขในปากกี่ตัวคุณซิมป์สัน" ฉันกรีดยิ้มส่งไปอีกฝ่าย
          "อุบ! คิกๆๆ" คำพูดของฉันเรียกเสียงหัวเราะจากใครหลายๆคนที่ได้ยิน แน่ล่ะ! หมอนี่มันมีศัตรูเยอะ!
          ฉันเมินสายตาจิกกัดที่ส่งมาอย่างต่อเนื่องแล้วเดินปรี่ไปหยิบหนังสือที่ต้องการของตัวเอง 'หนังสือเวทย์มนตร์ยุคปัจจุบัน' ถึงเวทย์มนตร์ของฉันจะไม่เสถียรแต่มันก็พอที่จะใช้งานได้บ้างหากมีตัวปะจุพลังดีๆที่ตอนนี้ยังหาไม่เจอ
          "หาตัวปะจุพลังให้ได้ดีกว่าไหมก่อนจะอ่านหนังสือเล่มนั้น?" ซิมป์สันเดินเข้ามาแถวชั้นหนังสือที่เดียวกับฉันแล้วเอ่ยถามด้วยเสียงเย้ยหยัน เอาเถอะเรื่องนี้มันก็ไม่ใช่ความลับอะไรหรอกนะใครๆก็รู้
          "เคยได้ยินไหมว่า 'รู้ไว้ใช่เสียหาย' น่ะคุณซิมป์สัน" ฉันเยาะกลับแบบไม่ยอมกัน
          "เอาไป!" เด็กชายว่าแล้วก็โยนกล่องไม้สนสีซีดส่งมาให้ฉันเต็มแรง "ถือว่าหายกัน" เขาพูดเสียงห้วนหยิบหนังสือ 'วิธีทำคุกกี้' ไป แต่นั่นมันอยู่ในวิชาเรียนด้วยเหรอ?
          ฉันมองกล่องไม้ในมือด้วยความอยากรู้อยากเห็น
          แกร็ก!
          ฉันเปิดฝากล่องด้วยความระมัดระวังราวกับว่ามันบอบบางแตกหักได้ง่าย ข้างในคือไม้กายสิทธิ์สีน้ำตาลเข้ม ขนาดยาวสามสิบกว่าเซนติเมตรเห็นจะได้ ด้ามจับสลักชื่อ 'เดวีส์ ซิมป์สัน' และเกี่ยวกระหวัดด้วยเถาวัลย์แปลกๆที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน มันสวยมากถึงแม้จะดูเก่าและผ่านการใช้งานมาแล้วก็ตามที แต่พอจับมันขึ้นมาฉันก็รับรู้ถึงความผูกพันธ์บางอย่างที่ก่อตัวขึ้นระหว่างฉันกับมัน เหมือนกับว่าทั้งฉันและมันกลับมามีชีวิตอีกครั้ง
          ถึงตอนนี้ความตั้งใจที่จะอ่านหนังสือสอบก็มลายหายไปเมื่อเจอประจุพลังที่เข้ากับตัวเองได้ ฉันลองกวัดแกว่งมันเล่นจนเกิดแสงสีขาวสว่างเล็กๆเป็นประกายขึ้นมา
          "ว้าว!" คงเป็นคำเดียวที่สามารถอุทานออกมาตอนนี้ได้ แล้วฉันอาจจะต้องเรียนวิธีควบคุมเวทย์มนตร์จริงๆจังๆสักที...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

0 ความคิดเห็น