(จบ)(Moriarty the patriot) โฮล์มส์อย่าจีบพี่วิลเลียม

ตอนที่ 2 : ตอนเดียวจบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 186
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    25 ม.ค. 64


เส้นผมสีทองที่ถูกบรรจงหวีอย่างเป็นระเบียบอยู่หน้ากระจกสะท้อนภาพของ วิลเลียม เจมส์ มอริอาร์ตี้ ลูกชายคนกลางของตระกูลมอริอาร์ตี้

"แต่งตัวจะไปไหนแต่เช้าครับพี่วิลเลียม" เสียงเอ่ยถามของชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีทองเช่นกันเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับชาที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ

"พี่จะไปทำคดีกับโฮมส์น่ะ ลูอิส"

"ครั้งนี้พี่วางแผนอะไรไว้อีกเหรอครับ"

"อืมมม นั่นสินะ แค่ไปร่วมงานกับตัวหมากในเกมเฉยๆ น่ะ"

"เหรอครับ ผมขอไปด้วยได้ไหมครับ"

"ลูอิส นายอยู่ดูแลคฤหาสน์ดีกว่าไหม พี่คิดว่ามันอาจจะอันตราย"

"ไม่เอาครับ พี่ประมาทเชอร์ล็อก โฮมส์เกินไปแล้ว"

"โฮมส์ไม่รู้หรอกน่าว่าพี่คือเจ้าอาชญากรรม"

"ไม่ใช่เรื่องนั้นครับ" ให้ตายเถอะ พี่วิลเลียมนั้นฉลาดปราดเปรื่องก็จริง แต่ก็ไม่ได้รู้เลยว่าตนเองนั้นน่าดึงดูดแค่ไหน ร่างสูงบาง แม้จะมีเรือนผมสีทองและนัยน์ตาสีแดงเหมือนกันแต่พี่วิลเลียมของเขานั้นมีเสน่ห์ที่น่าดึงดูดจนเขาอดที่จะห่วงพี่ชายไม่ได้ ลูอิสคิดในใจ

"งั้นมันเรื่องอะไรล่ะ ลูอิส"

"ผมกลัวพี่จะเหนื่อยเกินไป โฮมส์ดูแลพี่ได้ไม่ดีเท่าผมหรอกครับ แค่ชงชาก็คงไม่ถูกใจพี่แล้วครับ"

"อ่า เอางั้นก็นายงั้นลูอิสนายไปเตรียมตัว เดียวเราจะไปดูคดีกัน"

"ครับ พี่วิลเลียม" เชอร์ล็อก โฮมส์ นายอย่าหวังจะจีบพี่วิลเลียม ไม่มีทาง

------------------------------------------------

"เลียมนายมาช้าจัง อ่าว คุณลูอิสมาด้วยเหรอครับ"

"ผมมาไม่ได้เหรอครับคุณโฮมส์ ผมมาคอยดูแลพี่ เดี๋ยวจะมีแมลงมาตอมน่ะครับ" ลูอิสส่งสายตาไปปะทะซึ่งโฮมส์ก็รู้ได้ทันทีว่าหมายถึงอะไร

"พี่คุณก็โตแล้วนะคุณลูอิส ไม่เห็นต้องเฝ้าเลยจริงไหมเลียม" โฮมส์เดินมาโอบเอววิลเลียม

"เราไปดูคดีกันเถอะเลียม"

"คุนโฮมส์ คุณไม่ต้องโอบเอวผมก็ได้ครับ

"ขอโทษที พอดีมันชินมือ หวังว่าคุณชายมอริอาร์ตี้จะไม่ถือสานะครับ" โฮมส์ยิ้มทะเล้น

"อ่าครับ ไม่เป็นไรครับ"

โฮมส์ ไอ้หน้าด้าน กล้าโอบเอวพี่วิลเลียม ลูอิสก่นด่าโฮมส์ในใจ

โฮมส์เหลียวหลังมามองลูอิสที่กำลังสาปส่งตนก็ยิ้มมุมปาก หวงพี่สุดๆ เลยแฮะ

"เท่าที่ดูรูปคดีก็ไม่มีอะไรซับซ้อขนาดที่คุณแก้คดีไม่ได้จนต้องเรียกผมมานะโฮมส์" วิลเลียมเอ่ยขึ้นหลังจากที่เห็นคดีที่ดูง่ายจนน่าแปลกใจ

"ผมคิดว่าสองคนก็ดีกว่าคนเดียวน่ะครับ แต่คดีก็รอทางตำรวจจัดการ หลังจากนี้คุณว่างไหมครับ"

"ไม่ว่างครับ พี่วิลเลียมมีสอนที่มหาลัยต่อครับคุณโฮมส์" ลูอิสรีบเอ่ย

"อ้าว วันนี้มหาลัยเป็นวัยหยุดไม่ใช่เหรอครับคุณลูอิส"

"ใช่ลูอิส พี่ไม่มีสอนนะ นายจำวันผิดแล้วล่ะ"

"ครับพี่วิลเลียม ขอโทษครับ"

ลูอิสพลาด คิดจะดึงตัวพี่ชายกลับแต่ลืมไปว่าวันนี้ที่มหาลัยของพี่ชายปิด

"ดูท่าคุณลูอิสจะไม่อยากให้คุณไปกับผมนะครับ"

"ฮะๆ ไม่ใช่หรอกครับ ลูอิสแค่จำวันผิดน่ะครับ อย่าใส่ใจเลย"

"ถ้างั้นไปหาอะไรทานกันเถอะครับ คงไม่มีปัญหาแล้วนะครับคุณลูอิส" โฮมส์จงใจพูดยียวนใส่ลูอิสที่ส่งสายตาอาฆาตมาทางตนเอง

ไอ้เจ้าโฮมส์ มันสะกัดเขาได้หมดทุกทาง ปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว!

--------------------------------------------

อาหารหลายชนิดวางเรียงบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ

"พี่วิลเลียม ทานนี่สิครับ" ลูอิสพยายามที่จำให้พี่ชายทานอาหารต่างๆ

"คุณเลียม ผมป้อนเอาไหมครับ"

"คุณพูดอะไรโฮมส์ คนที่จะป้อนพี่วิลเลียมได้มีแค่ผมเท่านั้นครับ คุณไม่มีสิทธิ"

"งั้นแปลว่าคุณที่โตแล้วก็ยังต้องคอยป้อนอาหารให้พี่ชายคุณที่โตกว่าอยู่อีกเหรอครับเนี่ย" โฮมส์จงใจแหย่ลูอิส

"โฮมส์!! นี่คุณ!!" ลูอิสทุบโต๊ะอาหารอย่างหัวเสีย

"ผมขอตัวไปห้องน้ำสักครู่นะครับ" โฮมส์พูดแล้วยักคิ้วกวนใส่ลูอิส ลูอิสรู้ได้ทันทีว่าหมายความว่าให้ตามไป

"พี่วิลเลียม ผมขอตัวไปห้องน้ำนะครับ"

"อืม" วิลเลียมยิ้มมุมปาก

เมื่อถึงห้องน้ำโฮมส์ก็เอ่ยขึ้น

คุณลูอิสมีอะไรจะพูดกับผมหรือครับ เห็นจ้องผมตั้งแต่เช้า"

"คุณอย่ามาเล่นลิ้น โฮมส์ คุณคิดเหรอว่าผมไม่รู้ว่าคุณจะจีบพี่วิลเลียม"

"เอ....นั่นสินะ แล้วจีบได้ไหมล่ะครับ พี่ชายคุณน่ะ"

"ไม่มีทาง!!"

"ก็ไม่แน่นะครับ เลียมน่ารักขนาดนั้น ใครก็อยากจีบ"

"ถ้าผมอยู่ก็อย่าหวังครับ"

"งั้นเหรอครับ" โฮมส์ยิ้ม แล้วก็เดินออกจากห้องน้ำไปทิ้งลูอิสที่หัวเสียไว้ตรงนั้น

เมื่อกลับมาถึงโต๊ะ ก็พยกระดาษใบหนึ่งเขียนไว้ว่า

ผมขอให้ตัวกลับก่อนนะครับ

ถึงคุนโฮมส์ ไว้เจอกันใหม่โอกาสหน้านะครับ

ถึงลูอิส จ่ายค่าอาหารแล้วกลับคฤหาสน์ก่อนได้เลย เจอกันที่บ้านนะ

ลงชื่อ วิลเลี่ยม เจมส์ มอริอาร์ตี้

โฮมส์กับลูอิสมองหน้ากัน

"พ..พี่วิลเลี่ยมไปไหน เพราะนายเลยโฮมส์ ถ้าพี่วิลเลียมเป็นอะไรไปนะฉันจะฆ่านาย!"

"เอ...มันไม่ใช่ความปิดฉันนะคุณลูอิส เลียมคงจะมีธุระ"

"ชิ ผมล่ะเกลียดคุณจริงๆ"

"ครับขอบคุณที่ชม" โฮมส์ยิ้มหน้าทะเล้นแบบที่ลูอิสเห็นแล้วอยากเอาส้อมจ้วงแทง

ลูอิสจ่ายเงินค่าหารหารแล้วกลับไปรอวิลเลียมที่บ้าน

"พี่ไปไหนของพี่กันครับ พี่วิลเลียม"

โฮมส์อมยิ้มเดินออกจากร้านไป

"เจอกันโอกาสหน้าเหรอเลียม นายนี่ร้ายจริงนะ แอบหนีไปแบบนี้น่าไปตามจับซะจริง ในฐานะนักสืบ ว่าไปนั่น หึๆ"

"ฮะๆ" บนถนนลอนดอนมีชายผมทองเดินหัวเราะอยู่ วิลเลียม เจมส์ มอริอาร์ตี้กำลังเดินพลางอมยิ้มหัวเราะเบาๆ เขารู้มาแต่ต้นว่าโฮมส์กำลังจีบเขาอยู่และลูอิสกำลังทำสงครามประสาทกับโฮมส์ เขายืนฟังทั้งคู่คุยกันที่ห้องน้ำ ช่างเป็นเรื่องน่าขำ แต่ถ้าเขาบอกลูอิสว่าเขาเองก็สนใจโฮมส์อยู่นิดๆ จะเป็นยังไงนะ

"โฮมส์คุณต้องผ่านลูอิสให้ได้ก่อนนะถึงจะจีบผมได้ สู้ๆ นะครับ" วิลเลียมยิ้ม ชักสนุกแล้วสิ

-------------------------------------------------

ไรท์อาริเองค่ะ ไรท์เปลี่ยนเนื้อเรื่องนะคะ เนื่องจากเนื้อเรื่องเดิมincestและไม่เหมาะสม เนื้อเรื่องเดิมไรทำเป็นไฟล์ไว้นะคะ

https://drive.google.com/file/d/1QgU_4IHPkI-ofYLPUwpxImeuKIFbhvRL/view?usp=sharing จิ้มลิ้งเพื่ออ่านเนื้อเรื่องเก่า(Incest18+) หากลิ้งใช้ไม่ได้พิมพ์อีเมลทิ้งไว้นะคะ ไรท์จะส่งอีเมลให้ค่ะ

สำหรับเนื้อเรื่องแก้ เป็นความน้องหวงพี่แบบปนฮาค่ะ โฮมส์นอกจากจะต้องเอาชนะใจคุณวิลแล้ว ยังต้องผ่านด่านลูอิสอีก น่าสงสารคุณนักสืบเขานะคะ55+ คุณวิลนี่ร้ายจริงๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. #3 Nerru (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 เมษายน 2564 / 16:43

    ขอด้วยยยยย
    hibarimika3129@gmail.com
    #3
    0
  2. #2 65h56 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 16:39
    อันนี้น่ารักผิดกับอีกอันเลย🤣🤣

    // เรื่องหวงพี่ไว้ใจลูอิส
    #2
    1
    • #2-1 อาริซัง(จากตอนที่ 2)
      25 มกราคม 2564 / 17:50
      แงง อีกอันเราโดนเตือนมาเยอะเลยค่ะ เลยทำเป็นไฟลสำหรับคนคนที่สนใจแทน //เรื่องหวงพี่ไว้ใจลูอิส ชอบคำนี้ค่ะ น่าร้ากกก
      #2-1