[Ikon] AllChanwoo

ตอนที่ 4 : #BChan คำสัญญา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 พ.ย. 60

#BChan

คำสัญญา

ในเนื้อหามีของมึนเมาและความรุนแรง โปรดใช้วิจารณญาณกันด้วยนะตัวเอง จุ๊บๆ

-----------------------------------------------------------------------------------------


'ชานอู อยากได้อะไรเป็นของขวัญวันครบรอบไหม'

'ไม่หรอกฮะ สำหรับผมพี่คือของขวัญที่ดีที่สุดแล้วล่ะ'





     ชายหนุ่มร่างใหญ่มีนามว่า 'จอง ชานอู' นั้งอยู่บนโซฟาหรู เขาใช้มืออวบหยิบรูปๆหนึ่งขึ้นมา มันเป็นรูปที่เขาถ่ายคู่กับชายคนหนึ่งที่มีนามว่า 'คิม ฮันบิน' เขาจ้องมองรูปนั้นอยู่นานแสนนานพร้อมกับนึกเรื่องราวต่างๆที่เขากับ คิม ฮันบิน ความทรงจำดีๆที่มีต่อกัน จากนั้นน้ำน้อยๆก็ค่อยๆไหลออกมา เขาปล่อยให้น้ำตานั้นไหลออกมาเรื่อยๆก่อนที่จะใช้มือเช็ดอย่างลวกๆ เสียงสะอึกสะอื้นดังไปทั้วทั้งห้องตอนนี้บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความเศร้าเสียใจ เขาวางกรอบรูปลงก่อนที่จะเดินเข้าห้องนอนไป



'ชานอูย่าห์ พี่กลับมาแล้ว'

'พี่ฮันบิน ไปไหมมาหรอฮะ'

'ซื้อของน่ะ'

'งั้นหรอฮะ'

'อยากรู้ไหมครับ ว่าอะไร'

'ไม่อ่ะฮะ'

'แน่ใจนะ'

'ครับ'

'แต่พี่อยากให้ดูอ่ะ'

'แล้วจะถามเพื่อ?'

ร่างหนาของฮันบินออกไปหน้าห้องพร้อมกับถือกล่องใบใหญ่เข้ามา

'ย่าห์! อะไรอ่ะพี่ฮันบิน'

'ตุ๊กตาหมีน่ะ มันน่ารักดีเลยซื้อมาฝาก'

'ว้าว! น่ารักมาเลย ขอบคุณนะครับ พี่ฮันบิน'

'ถ้าชานอูชอบพี่ก็ดีใจ'


     แกร๊ก!.....ปัง!

เสียงเปิดและปิดประตูห้องนอนดังขึ้น ร่างโปร่งเดินตรงเข้ามาที่เตียงหรูเขาฟุบลงไปทันทีเมื่อเดินมาถึงเตียง เขาหยิบตุ๊กตาหมีตัวยักษ์เขามากอด ความรู้สึกอบอุ่นนี้มันทำให้เขาคิดถึงความอบอุ่นจากอ้อมกอดของฮันบิน

"นี้ คร๊อง...นายคิดถึงพี่ฮันบินไหม..."

ชานอูพูดกับตุ๊กตาหมี เขารู้ว่าพูดไปเจ้าหมีคงไปพูดตอบเขามาหรอก แต่ว่า...เขาก็แค่รู้สึกเหงา เขาอยากจะคุยกับใครสักคน อยากจะระบายความรู้สึกของเขาให้ใครสักคนฟัง เพราะตอนนี้เขารู้สึกอึดอัดจะแย่อยู่แล้ว
     ชานอูเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ เมื่อเขาตื่นขึ้นมาก็มืดเสียแล้ว เข้าบิดร่างกายเพื่อไล่ความเมื่อยล้าออกไป เขาลุกขึ้นมาเตียงพร้อมกับลากตุ๊กตาหมีติดมือมาด้วย เมื่อเขาเปิดประตูห้องก็พบกับร่างของใครบ้างคนนั้งดูทีวีอยู่

"เอ้า! ว่าไงไอ้หมี ตื่นแล้วหรอ"

คนที่เข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาติพูดทักทายขึ้น ทำให้ร่างโปร่งถอนหายใจด้วยความเหนื่อยใจกับ 'กู จุนฮเว' เพื่อนสนิทของเขา จุนฮเวยิ้มให้เขาจนตาหยี๋ ชานอูเดินไปนั้งข้างๆจุนฮเวพร้อมกับกอดตุ๊กตาหมีเอาไว้

"มาทำอะไรหรอ"

"ไปกินเหล้ากัน"

"ไม่เอาอ่ะ หมีไม่อยากไปอ่ะ คนเยอะ"

"น่านะ ไปด้วยกันหน่อยนะ ไปกินคนเดียวมันไม่สนุกอ่ะ หรือหมียังไม่ลืมไอฮันบงฮันบินอะไรนั้น"

"เปล่า หมีไม่อยากไปจริงๆ จุนไปเถอะ"

"ไม่เอาอ่ะ จุนไม่อยากไปคนเดียวอ่ะ ไปกับจุนเถอะน่า"

"เห้อ...หมีไปกับจุนก็ได้"

     ชานอูรู้อยู่แล้วล่ะ ว่าถึงจะปฎิเสธแทบตายยังไงจุนฮเวก็ต้องลากเขาไปด้วยอยู่ดี เขาจึงขอเวลาแต่งตัวสักแป๊ปก่อนที่จะออกไปกับจุนฮเว



'เลิกงี่เง่าสักที พี่เหนื่อยนะ!'

'แล้วคิดว่าชานไปเหนื่อยหรอ! ชานก็แค่อยากจะอยู่กับพี่ให้มากกว่านี้'

'แต่พี่ต้องทำงานนะ พี่ไม่มีเวลาว่างหรอก'

'เมื่อก่อนพี่กับผมงานก็เยอะเหมื่อนกันแต่ก็ยังมีเวลาให้กันเลย'

'ก็ตอนนี้มันไม่เหมื่อนกับตอนนั้นนี้ ชานอูรู้ไหมว่าพี่เบื่อแค่ไหนที่ชานงี่เง่าอ่ะ'

'ถ้าพี่เบื่อผม พี่ก็เลิกกับผมสิ'



"เอาเถอะน่า อย่าคิดมากเรื่องไอ้เวรนั้นเลยนะ มาชนแก้วกันดีกว่า"

จุนฮเวพูดกับชานอูก่อนที่จะชนแก้วกับชานอู จุนฮเวกระดกเหล้าในแก้วรวดเดียวหมดแต่ชานอูไม่คิดแม้แต่จะจับมันเลยสักนิด แต่ก็ต้องดื่มมันเข้าไปเพราะคนตรงหน้าทำหน้าตาอ้อนว้อนให้เขาดื่ม

"นี้ หมีรู้ป่าวว่ามันน่ะ มันทำให้ลืมใครสักคนได้นะ"

"ไม่จริงหรอกน้า ของเเบบนั้นอ่ะ"

"จริงๆนะ จุนพูดจริงๆนะ ไม่เชื่อก็ลองอีกแก้วดิ"

"ไม่เอาอ่ะ"

"หมี จุนไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ เดี๋ยวมาแป๊ปเดียว"

จุนฮเวลุกออกไปจากเก้าอี้และมุ้งหน้าไปห้องน้ำปล่อยให้ชานอูนั้งมองเหล่าของมึนเมาที่ว่างอยู่ทั้วโต๊ะ

"ชานอู..."

เสียงของใครบางคนเรียกชื่อของเขา ทำให้เจ้าของชื่อหันไปมองตามเสียงก็พบกับร่างหนาที่กำลังยืนประจันหน้ากับเขาอยู่

"พะ...พี่ฮันบิน"

ชานอูเรียกชื่อของคนตรงหน้าก่อนที่จะลุกออกจากที่นั้งและวิ่งผ่านร่างนั้นไปทางหน้าร้าน ฮันบินวิ่งตามร่างโปร่งออกไป เมื่อถึงหน้าร้านฮันบินก็คว้าร่างโปร่งที่กำลังวิ่งหนีเขาเข้ามากอด ร่างโปร่งดิ้นเพื่อให้หลุดออกไปจากอ้อมกอด แต่มันกำไม่สำเร็จแรงของฮันบินมันเยอะเสียเหลือเกิน




'ชานอู...'

'พี่อยู่กับผม พี่คงจะไม่มีความสุข งั้นก็เราก็เลิกกันเถอะนะครับ'

'ไม่...พี่ไม่เลิกเด็--'

'เราเลิกกันเถอะนะครับ เพื่อความสุขของพี่เลยผม'

'ไม่เลิกกันได้ไหม พะ...พี่ขอโทษ'

'ไม่ได้หรอกครับ ฮึก..ถ้าอยู่แบบนี้ต่อไป ฮึก พวกเราทั้งคู่ก็ไม่มีความสุขหรอกครับ'

'ชานอู...อย่าร้องสิ...'



"พี่ฮันบิน ปล่อยผม..."

"ไม่! พี่จะไม่ปล่อยชานอูไปไหน ชานรู้ไหมว่าหลังจากที่เราเลิกกันน่ะ พี่รู้สึกแย่มากเลย พี่เหงา พี่เจ็บปวด"

"..."

"พี่รู้สึกผิดที่พี่ทำผิดสัญญา จำได้ไหมว่ามีสัญญาอะไรไว้"

"..."

"พี่สัญญาว่าพี่จะไม่ทำให้ชานอูร้องไห้ พี่จะไม่ยองเลิกกับชานอูเด็ดขาด"

"..."

"นี้ ชานอูพี่ร--"

ผัวะ!

ร่างของฮันบินกระเด็นลงไปกองกับพื้นด้วยฝีตัวของจุนฮเว เขาต่อยเขาไปที่ใบหน้าของฮันบิน ปากของฮันบินเต็มไปด้วยเลือด รอบริเวณที่ถูกต่อยนั้นมันปวดระบมไปหมด

"มึงจะมาทำอะไรเพื่อนกูอีก"

จุนฮเวพูดด้วยน้ำเสียงแหบและเยือกเย็น ฮันบินเงยหน้าขึ้นมามองจุนฮเว

"ฉันขอคุยกับชานอูก่อนได้ไหม"

"ไม่ดะ.."

"จุน...ให้หมีคุยกับพี่เขาเถอะ"

"ก็ได้"

เมื่อจุนฮเวได้ยินชานอูพูดมาแบบนั้นเขาก็เดินเข้าไปในร้านด้วยความงุดงิด ฮันบินพยุงร่างหนาของตัวเองอย่างยากลำบากก่อนที่จะจูงมือชานอูไปบริเวณหลังร้าน เขาดันร่างของชานอูชิดกำลังก่อนที่จะกอดเข้าที่ร่างโปร่ง

"ชานอู...ชานยังรักพี่อยู่ไหม"

"..."

"พี่รู้ว่าพี่ทำไม่ดีกับชานไป ชานให้อภัยพี่อีกครั้งได้ไหม พี่จะไม่ทำผิดสัญญาอีกแล้ว ชานจะงี่เง่ายังไงก็ได้..."

"..."

"ขอแค่เรามาเป็นเหมื่อนเดิมได้ไหม..."

"ผมก็บอกแล้วนี้ครับ ว่าเราเลิกกันน่ะดีที่สุดแล้ว"

"ไม่ๆๆๆๆ! มันไม่ดีสักนิด พี่รู้นะว่าชานก็รู็สึกเหมื่อนกับพี่"

"ใช่ฮะ ผมรู้สึกเหมื่อนพี่ แต่ว่า...เราก็กลับเป็นเหมื่อนเดิมไม่ได้อยู่ดี"

หลังจากที่ชานอูพูดจบฮันบินก็เงียบ เขาจ้องมองใบหน้าของชานอู ใบหน้าของคนที่เขารักมากที่สุดเขารู้สึกแย่มากที่ทำให้ใบหน้านี้มีน้ำตาไหลออกมา หน้าของทั้งสองคนเข้าใกล้กันเรื่อยๆ จนริมฝีปากทั้งทั้งคู่สัมผัสกันเบาๆ ริมฝีปากนุ่มๆที่ฮันบินคิดถึงมัน เขาอยากจะหยุดเวลาในตอนนี้ เขาอยากจะใช่ริมฝีปากของเขาสัมผัสกับริมฝีปากของชานอูให้นานที่สุด เขาผละออกจากริมฝีปากนุ่มและถอยห่างจากชานอูเล็กน้อย

"ชานอู...ชานอูมีคนรักใหม่แล้วหรือยัง?"

"ยัง..ครับ"

"งั้นหรอ พี่ก็เหมื่อนกับ เพราะว่า...พี่หาคนที่ดีกว่าชานอูไม่ได้เลยล่ะ"

"..."

"ลาก่อนนะครับ หมีน้อยของพี่เสือ"

ฮันบินบอกลาชานอูก่อนที่จะเดินจากไป ชานอูทิ้งตัวลงนั้งแล้วก้มหน้าลง

"ลาก่อนครับ...พีฮัน...พี่เสือของหมี"



The End




B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น