[Ikon] AllChanwoo

ตอนที่ 3 : #BobChan พี่รหัสของผม I

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ต.ค. 60

'โธ่เอ้ย...'

'-ิบหายล่ะ'

'ผมอยู่ไหนเนี้ย นี้ผมหลงทางอยู่ใช่ไหม'


สวัสดีครับ ผมชื่อว่า จอง ชานอู เป็นเด็กปีหนึ่งที่พึ่งเข้ามาใหม่ ตอนนี้ผมกำลังเดินหาทางไปหาคนคณะของผมอยู่ เพราะผมได้ยินประกาศว่าให้คนในคณะผมไปรวมตัวกัน เขาบอกนะครับว่าให้ไปรวมตัวที่ไหนแต่ตอนนั้นมีใครไม่รู้มาโวยวายข้างๆผม ผมจึงได้ยินเขาประกาศไม่ค่อยชัด เห้อ...ให้ตายสิทำไมผมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยเนี้ย แถวนี้ก็ไม่ค่อยมามีซะด้วยสิ แล้วอย่างงี้ผมจะถามใครได้ล่ะ

"น้องคนนั้นน่ะ อยู่คณะไรหรอ"

เสียงทุมของใครบางคน เขาน่าจะเรียกผม ผมเลยหันหน้าไปหาเขา สิ่งเเรกที่ผมเห็นเลยก็คือ...ฟันของเขา

"อ่า..คณะนิเทศศาสตร์ครับ สาขาการแสดง..."

"ย่าห์ เขาเเรกไปรวมตัวนี้น่า! ทำไมน้องยังไม่ไปอีก"

"ผมหาไม่เจอครับ...ว่าเขาต้องไปที่ไหน"

"เห้อ...ไม่ไหวๆ นี้หรอรุ่นน้องคณะฉัน เดี๋ยวไปพร้อมพี่ โอเคไหม"

"โอเคครับ"

เมื่อพี่เขามาคุยกับผมเสร็จเขาก็วิ่งไปทางห้องน้ำ สงสัยพี่เขาน่าจะมาเข้าห้องน้ำแล้วมาเจอผม ก็ดีนะครับที่พี่เขามาเจอผม ผมจะได้เข้าไปรวมตัวกับเขาสักที แต่ผมยังไม่รู้เลยแหะว่าเรียกไปทำอะไร เดี๋ยวถามพี่คนนั้นก็ได้ ผมยืนรอพี่เขาสักพักพี่เขาก็วิ่งเขามาหาผม พี่เขาวิ่งเร็วมากอ่ะ แป๊ปเดี๋ยวก็มาอยู่ตรงหน้าผมแล้ว จู่ๆพี่เขาก็ดึงแขนผมก่อนที่ผมจะวิ่งไปพร้อมเขา ตอนแรกเขาก็วิ่งเร็วอ เร็วจนผมแทบจะก้าวขาไม่ทันเลยแต่สักพักเขาก็ลดความเร็วลง พี่เขาน่าจะรู้นะฮะว่าผมวิ่งตามเขาไม่ทัน

"เอ่อ..พี่ครับ คือพวกพี่เรียกตัวพวกผมไปทำอะไรกันหรอครับ"

"เลือกพี่รหัสน่ะ"

"งั้นหรอฮะ"

ผมนี้กระจ่างแจ้งเห็นธรรมเลยครับ เขาไปเลือกพี่รหัสกันนี้เอง ในที่สุดผมก็มาถึงที่ที่เขารวมตัวกันสักที พี่คนนั้นเขาปล่อยมือจากผมก่อนที่จะบอกให้ผมเข้าไปข้างใน เมื่อคนก้าวขาเข้าไปภาพแรกที่ผมเห็นเลยก็คือผู้คนที่อยู่ในหอประชุม ทุกคนต่างถือกระดาษเเผ่นเล็กๆ มันคืออะไรน่ะ ผมจำเป็นที่จะต้องมีใช่ไหม?

"น้องรหัส***ครับ เชิญทางนี้หน่อยครับ"

เสียงเข้มของรุ่นพี่ที่ดูว่าจะเรียกผมให้ไปหาเขา ผมจึงเดินเขาไปจากนั้นพี่เขาก็ยื่นแผ่นกระดาษแผ่นเล็กๆให้ผม

"พี่ครับ มันคืออะไรหรอ?"

"คำใบ้น่ะ ในกระดาษเเผ่นนี้จะมีคำใบ้ที่เกี่ยวกับพี่รหัสของนายน่ะ"

พี่เขาอธิบายให้ผมฟังพร้อมกับรอยยิ้ม ผมคลี่*กระดาษแผ่นน้อยออกมาก็เจอกับข้อความต่างๆที่เขียนเกี่ยวกับพี่รหัสของผม ใบแผ่นกระดาษเขียนว่า

'ฟันเหยิน ตาตี่ ผมฟู พูห์แบร์'

เขียนแบบนี้ใครจะไปหาเจอล่ะครับ คนลักษณะแบบนี้มีไม่ใช่น้อยนะ เเต่ผมว่าคุ้นๆนะ ใช่พี่ที่พาผมมาที่นี้หรือป่าว แต่คำว่า 'พูห์แบร์' หมายถึงสิ่งที่พี่เขาชอบหรือป่าว พี่คนนั้นน่าจะไม่ใช่นะ ผมว่าพี่เขาเถื่อนไปเกินกว่าจะชอบของพวกนี้ อ่า...จะเป็นรุ่นพี่ผู้หญิงหรือป่าวนะ...ไปถามพวกรุ่นพี่ดีกว่า เผื่อพวกพี่เขาน่าจะรู้ ผมเดินเขาไปถามรุ่นพี่คนหนึ่งเขาเป็นคนตัวเล็กๆ หน้าตาดูใจดีด้วย

"พี่ครับ พี่พอรู้ไหมครับว่าเพื่อนๆในคณะพี่มีคนลักษณะแบบนี้หรือป่าวครับ"

ผมยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้พี่เขาดู พี่เขามองพร้อมกับพยักหัวขึ้นลงพร้อมกับสีน่าที่กำลังครุ่นคิด นี้ผมมารบกวนพี่เขาหรือป่าวนะ

"คนนี้พี่รู้จัก เพื่อนพี่เองเเหละ เดี๋ยวพี่พาไปหา"

"ขอบคุณมากครับ"

ผมกล่าวขอบคุณพี่เขาจากนั้นพี่เขาก็จับมือผมแล้วก็เดอนตามเขาไป พอมีคนพาผมไปไหนมาไหนทำไมเขาต้องจับมือผมด้วยนะ กลัวผมหลงทางหรือไงฮะ หรือว่ากลัวผมจะมองไม่เห็นตัวพี่เขา?

"เฮ้! บ๊อบบี้ น้องรหัสนายอ่ะ"

อ่าวเฮ้ย ไม่เหมื่อนที่นึกเอาไว้นี้หว่า นี้มันพี่ฟันกระต่ายนี้น่า ผะ...ผมเป็นน้องรหัสของเขาหรอเนี้ย

"อ่าวน้อง เจอกับอีกแล้ว ใช่น้องรหัสฉันแน่หรอ ไหนเอากระดาษมาดูซิ"

พี่เขาพูดพร้อมกับยิ้มโชว์ฟันกระต่าย ผมยื่นกระดาษให้พี่เขาดูพี่เขาพยักมานิดหน่อยจากนั้นก็ยื่นกระดาษมาคือผม ใช่สินะผมเป็นน้องรหัสเขาสินะ

"ว่าแต่นายนี้ดีเนอะ ได้น้องรหัสน่ารักๆแบบนี้ ดูแลน้องเขาให้ดีนะเว้ยฉันไปล่ะ พี่ไปก่อนนะครับน้อง..."

"ผมชื่อชานอูครับ"

"อ่านั้นแหละ ไว้เจอกันนะ"

พี่ตัวเล็กเขายิกแก้มผมทีหนึ่งก่อนที่จะเดินกลับไปที่เดิมปล่อยให้ผมนั้งอยู่กับพี่ฟันกระต่าย พี่เขาน่าจะชื่อ บ๊อบบี้ นะครับ เห็นพี่คนเมื่อกี้เรียกอยู่ พี่บ๊อบบี้หันหน้ามามองผมพร้อมกับยิ้มโชว์ฟันอีกรอบ...พี่เขายิ้มบ่อยจัง ผมนี้กลัวไปหมดแล้วนะ ช่างเถอะผมไปเรียนดีกว่า ได้เวลาเริ่มคลาสแล้ว
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

ตอนนี้ได้เวลาเลิกคลาสเรียนแล้วครับ ผมกำลังจะเดินกลับหอพักของผม ผมเหนื่อยมากเลยตอนนี้ อาจารย์ที่นี้สอนหนักมากแถมยังต้องมาเจอรุ่นพี่นิสัยแปลกๆอีก เห้อ...แค่วันแรกก็เหนื่อยนาดนี้แล้ววันต่อไปจะขนาดไหนเนี้ย เห้อ... ผมเดินไปเรื่อยๆตาผมก็มองวิวรอบๆวัน มหาลัยนี้ก็บรรยากาศดีนะเนี้ย สักพักผมก็เดินไปถึงหน้าประตูห้อง เมื่อผมเดินเข้าไปก็เจอกับรุ่นพี่ฟันกระต่ายที่นอนอยู่บนโซฟา


"กลับมาแล้วหรอ"


"ทำไมพี่มาอยู่ในห้องผมอ่ะ"


"ก็ฉันเป็นพี่รหัสนายนี้น่า ฉันก็ต้องอยู่ร่วมห้องกับนายน่ะสิ"


พี่เขาพูดไปก็กลิ้งตัวไปมาอยู่บนโซฟา ทำตัวสบายใจ ของให้ตกลงมาจากโซฟา สาธุ! ผมไปอาบน้ำแล้วไปกินข้าวเย็นกินดีกว่า ผมเดินไปทางห้องน้ำก็เจอกับตุ๊กตาหมีพูห์เน่าๆตัวหนึ่งวางอยู่บนกระตร้าใส่ผ้าของ...ไม่ใช่กระตร้าผ้าผมนี้ ของพี่บ๊อบบี้แน่ๆเลย อย่าบอกนะว่าหมีพูห์ตัวนี้ของพี่บ๊อบบี้งั้นหรอ อ่อ คำว่าพูห์แบร์ที่เขียนบอกใบ้พี่รหัสตอนนั้นก็คือหมีตัวนี้นี่เอง ว่าแต่พี่เขาเอาหมีไปทำอะไรมาเนี้ย พี่เขาขับรถทับหมีตัวนี้หรือไง ทั้งแบนทั้งดำปี๋เลยน่าสงสารจัง

ตอนนี้ผมออกมาจากห้องน้ำ เมื่อผมเดินผ่านตอนแต่งตัวผมก็ไม่เจอพี่บ๊อบบี้อยู่บนโซฟาแล้วแหะ ผมเดินไปถึงห้องครัวก็เห็นร่างของพี่บ๊อบบี้กำลังค้นอะไรสักอย่างในตู้เย็น


"พี่หาอะไรอยู่หรอครับ"


"หาเนื้อหมูอยู่น่ะ นายรู้ไหมว่าอยู่ที่ไหน"


"หมดไปแล้วฮะ"


"อ้าว แล้วอย่างงี้จะกินอะไรอ่ะ"


"ผมทำข้าวผัดเอาไว้เมื่อเช้าอ่ะครับ ผมแช่ไว้อยู่ในช่องแช่เเข็ง"


พี่เขาหยิบกล่องข้าวสองกล่องออกมาแล้วนำมันเข้าไมโครเวฟ พวกเรายืนรอกันเงียบๆโดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ จากนั้นเสียงเตือนจากไมโคเวฟก็ดังขึ้น ผมจะต้องกินข้าวกับพี่เขาใช่ไหมเนี้ย แถมอาจจะต้องกินด้วยกันทุกวัน...เห้อ...ซวยชะมัดเลย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 21:35 น.


ตอนนี้ได้เวลานอนแล้วฮะ แต่ว่าเตียงนอนมันมีแค่เตียงเดียวนี้สิ ผมจะต้องนอนเตียงเดียวกันกับรุ่นพี่ฟันกระต่ายเนี้ยนะ มีหวังฟันพี่เขามาเฉาะหน้าผมกันพอดี แต่ดูเหมื่อนว่าพี่เขาไม่ได้เดือดร้อนอะไรเลยแหะแถมลงไปนอนหน้าตาเฉยอีกต่างหาก


"อ่าวน้อง! ทำไมไม่นอนอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่มีแรงนะ พวกพี่รับน้องกันโหดนะ"


พี่เขาเรียกผมให้ลงไปนอนพร้อมกับใช่มือหนาๆตบลงบนเตียงนอน ผมเลยต้องลงไปนอนบนเตียง เอาเถอะแค่รีบๆหลับตารีบๆนอนจะได้พ้นๆวันนี้ไปสักที

ผมพยายามข่มตาลงเพื่อทำให้ตัวเองหลับแต่มีอะไรบางอย่างมาแตะเข้าที่พุงน้อยๆของผม ผมลงลืมตาดูก็เจอกับมือของพี่บ๊อบบี้วางอยู่บนตัวผมพี่เขาคงหลับไปแล้ว หมีพูห์ตัวเองก็มีให้กอดไม่กอด มากอดผมทำไมเนี้ย จากนั้นมือหนาของพี่เขาก็เข้ามาในเสื้อผม เอ๊ะ...มันแปลกๆนะ มะ..มือพี่เขามาโดนหน้าอกผมแล้วอ่า ถึงผมจะไม่ใช่ผู้หญิงแต่ผมก็ไม่อยากให้ใครมาจับหน้าอกผมนะ


"พี่บ๊อบบี้ เอามือออกไปนะฮะ!"


ผมตะโกนพร้อมกับลุกขึ้นมานั้งอย่างรวดเร็ว พี่เขาลืมตาขึ้นก่อนที่เขาจากลุกขึ้นนั้ง


"โวยวายนะไรน่ะ"


"ก็พี่เอามือเข้ามาในเสื้อผมอ่ะ!"


"อ่อ โทษทีนะ ตอนนอนฉันจะเป็นแบบนี้ตลอดอ่ะ นอนต่อเถอะ"


งั้นจะมานอนได้น่าตาเฉยอีก โอ้ย! ผมจะไม่ทน! ไปนอนบนโซฟาก็ได้ ชิ! แต่ว่าผมก็ต้องหยุดความคิดที่จะหนีไปนอนที่โซฟาเพราะ...มันมืดเกินไปอ่ะ มืดจนผมมองไม่เห็นทางเลย มือถือก็อยู่ไหนไม่รู้ตอนนี้เห็นเเค่ผ้าห่มหมอนกับพี่บ๊อบบี้ ผมจึงต้องลงไปนอนที่เดิม ฮือ...ผมอยากกลับบ้านอ่า


หมับ!


"พี่บ๊อบบี้!!!! อย่ามาจับก้นผมน้า!!!!!!"


                                                                            จบ... เถอะ...



จบแบ้วฮะกับคู่บ๊อบชาน รู้สึกว่าพี่บ๊อบบี้เป็นพี่รหัสที่ดี ถถถ

ถ้าชอบหรือไม่ชอบอะไรก็เม้นมาบอกเค้าได้นะ หรืออยากได้คู่ไหนบอกเค้าได้น้า

อันยอง!



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #3 Tangkwa-HH (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 09:57
    มาต่อด่วนนน้าาาคือชอบตอนนี้มากด
    #3
    1
    • #3-1 -Worthless Boy-(จากตอนที่ 3)
      24 ตุลาคม 2560 / 18:40
      จะรีบมาต่อให้เร็วที่สุดฮะ รอหน่อยนะครับ
      #3-1