[Ikon] AllChanwoo

ตอนที่ 1 : #JunChan : เด็กขี้กลัว I (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 357
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 ต.ค. 60

 
                                                                                                                                           "เด็กน้อย ไม่ต้องกลัวนะ ฉันไม่ทำอะไรนายหรอก"

                                 "ตัวสั่นเชียว น่ารักจริงๆเลยนะ"

                                                                 "ฉันจะไม่ให้นาย ต้องตกไปเป็นของใครเด็ดขาด"


                                                                          
"เพราะนาย คือของฉันไงล่ะ จอง ชานอู"

              
เฮือก!

    ผมสะดุงตื่นขึ้นมา เหงื่อไหลอาบไปท่วมใบหน้าทั้งๆที่แอร์กำลังทำงานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ  เอาอีกแล้ว คำพูดนี้มันเข้ามาให้หัวของผมอีกแล้ว คำพูดของผมที่พร่ากทุกอย่างไปจากผม ผมยังจำใบหน้าของเขาได้ดี ผมกลัว...ผมกลัวว่าเขาจะกลับมาหาผมอีก ผมกลัว...อึก เอาอีกแล้ว...ผมร้องออกมาอีกแล้ว ผมก้มหน้าลงกอดเข่าตัวเองเอาไว้ด้วยความกลัว จะบอกว่าผมขี้คลาดก็ได้ สภาพจิตใจของผมพังทลายไม่ชิ้นดีเลยแต่เพราะเขาคนนั้น ผู้ชายที่ค่อยดูแลผมมาตลอด ผู้ชายที่ผมรักมาที่สุด เขาคนนั้นคือ พี่จุนฮเว
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Junhoe Part

ผมได้ยินเสียงร้องไห้อีกแล้ว...เอาอีกแล้วสินะที่ดวงใจน้อยๆของผมกลัวบางสิ่งบางอย่างที่เคยพังชีวิตของเขา ผมรู้สึกแย่ทุกครั้งที่ชานอูร้องไห้ทุกคืน มันเจ็บปวดทรมารที่เห็นคนรักเป็นแบบนี้ แต่ผมก็ช่วยเขาไม่ได้เลย ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของชานอู ภาพตรงหน้าที่แสนคุ้นเคย ภาพของสิ่งมีชีวิตที่นั้งกอดเข่าจนตัวกลมเหมื่อนลูกบอล ชานอูเงยหน้ามามองหน้าผมก่อนที่จะยิ้มออกมา รอยยิ้มที่มาพร้อมกันน้ำตามันทำให้ผมเจ็บปวด ผมเดินเข้าไปกอดชานอูเพื่อนปลอบใจเขา

"พี่อยู่นี้แล้วนะครับ ไม่ต้องกลัว"ผมพยายามทำเสียงให้ดูอบอุ่นที่สุดเพื่อปลอบใจชานอู

"พี่จุนฮเว...ผมไม่เป็นไรแล้วล่ะครับ" ชานอูพูดพร้อนกับเงยมาขึ้นมายิ้มให้ผม

"วันนี้ให้พี่นอนด้วยนะครับ"

"ได้สิครับ"

                                                             
                          End Part.


Chanwoo Part

ภาพของทุ่งหญ้าสีเขียว มาดอกไม้นานาพันธ์ุเติบโตอยู่เต็มทุ่งหญ้า ผมมองไปรอบๆก็เห็นบ้านหลังหนึ่ง บ้านที่ดูคุ้นบ้าน มันเป็นบ้านหลังเล็กๆ มีทุ่งหญ้ารอบรอบ มันคือบ้านหลังเก่าของผม บ้านที่แสนอบอุ่น มันเป็นบ้านหลังแรกในชีวิตของผมที่ผมได้อยู่อาศัย บ้านที่มีทั้งคุณพ่อ คุณแม่และพี่ชาย นี้ผมคงฝันอยู่สินะ เป็นฝันที่น่าคิดถึงจังเลยนะ       
.
.
.
.
.
.
.
.
(ย้อนความหลังของชนูน้อย)




"พี่จินฮยองฮะ กลับมาแล้วหรอฮะ"

"อืม พี่กลับมาแล้วล่ะ คิดถึงพี่ใช่ไหมล่ะ" จินฮยองลูบหัวของเด็กชายวัย 10 ขวบอย่างอ่อนโยน

"ครับ! ผมคิดถึงพี่มากเลยฮะ แต่ผมคงอยู่กับพี่ได้อีกไปนาน...เดี๋ยวพี่ก็ต้องไปเรียนอีก"

"ตอนนี้พี่เรียนจบแล้วล่ะ"

"จริงหรอครับ! เย่! ชานอูดีใจที่สุดเลย พี่ต้องอยู่กับชานอูตลอดไปเลยนะ"

"อืม พี่จะอยู่กับชายอูตลอดไป พี่สัญญา"

.
.
.
.
.
.
.
.
7:15 น.

ชานอูลืมตาขึ้นก็ผมกับอกแกร่งของชายที่เป็นแฟนหนุ่มของเขา แขนใหญ่ของจุนฮเวกำลังโอบกอดเขาไว้อยู่

"พี่จุนฮเว...ตื่นยังครับ"

"..."

"พี่จุนฮะ ยังไม่ตื่นหรอ"

"..."

"อ่า...สงสัยยังไม่ตื่น"

ชานอูพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะใช่แขนของตัวเองดันตัวขึ้นจากที่นอนแต่แขนที่กอดเขาไว้กลับกดตัวของเขาให้นอนลงไปที่เดิม

"ย่าห์! พี่จุนตื่นแล้วใช่ไหมฮะ"

"ยางม่ายตื่น~~"เสียงของคนหน้าโหดพูดออกมาทั้งๆที่หลับอยู่

"แล้วพี่ตอบผมได้ยังไง ตื่นเดี๋ยวนี้นะครับ!"

"5 นาที"

"ไม่เอา ผมหิวแล้วอ่ะ"

"ครับ พี่ปล่อยก็ได้" คนหน้าโหดยอมปล่อยแขนออกจากตัวของคนที่ร่างเล็ก(?)

"พี่ก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำเลยนะครับ" ก่อนที่ชานอูจะเดินออกจากห้องนอนเขาก็หันไปพูดกันแฟนหนุ่มกับกำลังนอนขดตัวด้วยความขี้เกียจ

"ขออีก 5 นาที"

"ครับๆ ก็ได้ ถ้าผมทำอาหารเสร็จแล้วพี่ต้องอาบน้ำเสร็จแล้วนะ"

หลังจากที่เขาพูดจบ ก็เดินออกไปจากห้องนอนและตรงไปที่ห้องครัวทันที
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
  13:45 น.

ณ โซฟาตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้องก็มีร่างสองร่างนั้งดูทีวีด้วยกันอยู่ จากนั้นก็มีเสียงมือถือของใครสักคนดังขึ้น

'I wanna runaway ye ye~~'

มือใหญ่หยิบมือถือที่กำลังเพื่อเรียกร้องความสนใจของเขาให้กดรับสายของใครบ้างคน บนหน้าจอแสดงชื่อขึ้นมาว่า 'เหยิน' ร่างใหญ่ใช่ใช่มือหนากดรับมือถือของเขา

"ว่าไง มีอะไร"

'เฮ้ย! จุนเน่ วันนี้เป็นวันอะไรเอ่ย~'

"ไม่รู้ ไม่ชี้"

'โห้ย อย่าทำเป็นเมินสิ วันเกิดฮันบินไง'

"แล้ว?"

'คืนนี้มีงานปาร์ตี้วันเกิดมันที่บาร์***นะ ตอน 19:30 น. จะมาป่ะ'

"ถ้าตอบว่าไม่ล่ะ"

'โถ่ว ไม่เอาดิ'

"ยังไงฉันก็ต้องไปอยู่แล้วช่ะ"

'ช่ายยย'

"แล้วจะถามเพื่อ?"

'งั้นเจอกันนะจร๊ะ กิ๊วๆ'

ตรู๊ดๆๆๆๆ

"เอ้า วางสายเฉยเลย" จุนฮเวพึมพำกับตัวเอง

"มีอะไรหรอครับ" เสียงใสๆของชานอูเอ่ยปากถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

"เพื่อนพี่ชวนไปงานปาร์ตี้วันเกิดน่ะ"

"น่าสนุกจังเลยนะฮะ"

"อืม จะไปด้วยกันไหมล่ะ"

"ครับ! ผมอยากไปด้วย ว่าแต่เพื่อนพี่จัดงานที่ไหนหรอฮะ"

"ที่บาร์***น่ะ"

"เอ๊ะ! ทำไมจัดในบาร์อ่ะ"

"ทำไมหรอ ไม่ชอบหรอ งั้นไม่ไปก็ได้นะ" จุนฮเวพูดถามชานอูด้วยความเป็นห่วง

"ป่าวครับ ผมแค่ไม่อยากให้คนมาจีบพี่อ่ะ พี่ก็รู้นี้ฮะว่าพี่หล่อขนาดไหน หน้าแบบพี่ดึงดูดผู้หญิงจะตาย"

"เรื่องแค่นี้เอง ถึงจะมีคนมาจีบพี่ พี่ก็ไม่ไปกับเขาหรอก ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"เขาพูดไปพร้อมกับดึงแก้มของชานอูไป

"ครับ"
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
19:36 น.

ณ บาร์***

"ไม่อยากมาเลยแหะ" เสียงบ่นพึมพำของคนน่าโหดที่พูดออกมาด้วยความงุดงิดเพราะเสียงเพลงในบาร์ที่ดังมากเเละเป็นสิ่งที่เขาเเละเด็กที่อยู่ข้างๆเขาไม่ชอบสักเท่าไหร่ จุนฮเวจูงมือชานอูให้เข้าไปในบาร์ ภาพตรงหน้าของเขาคือผู้คนที่ยืนเต้น(ดิ้น)เต็มไปหมด จุนฮเวมองไปรอบๆเพื่อหาเพื่อนๆของเขา จากนั้นหางตาก็ไปสะดุดอยู่กับแขนของใครบางคนกำลังโบกมือไปตามอยู่ นั้นเป็นมือของเพื่อนของเขา เขาจึงเดินตรงไปยังโต๊ะที่มีเหล้า อาหารและเค้กโง่ๆหนึ่งก้อน เขาเห็นเพื่อนฟันเหยินของเขาและเหล่าเพื่อนๆที่เคยอยู่คณะเดียวกันตอนเรียนมหาลัยนั้งอยู่ที่โต๊ะเต็มไปหมด

"จุนจุน มานั้งนี้" เพื่อนฟันเหยินพูดพร้อมกับใช้มือตบไปที่โซฟาของบาร์เพื่อบงบอกว่าให้เขาไปนั้งตรงนั้น

"ไหนล่ะเจ้าของวันเกิด"จุนฮเวหันหน้าไปถามเพื่อนตัวดีของเขาที่กำลังยิ้มให้ชานอู

"ไม่รู้อ่ะ ยังไม่เห็นเลย"

"โอเคร แล้วก็เลิกมองชา--"จุนฮเวยังพูดไม่ทันจบมือของเพื่อนฟันเหยินก็ตะปบเข้าที่ปากของเขา

"สวัสดีครับน้องชานอู"

"สวัสดีครับ พี่บ๊อบบี้"

"นี้น้องเปลี่ยนไปหรือป่าว"

"ทำไมหรอฮะ ผมอ้วนขึ้นหรอ?"

"ป่าวหรอก น่ารักขึ้นน่ะ"

หลังจากสิ้นประโยคของบ๊อบบี้ทำให้ชานอูน่าแดงขึ้น จุนฮเวเห็นอย่างนั้นจึงมองด้วยสายตาจิกเป็นสัญญาว่าให้เขาเอามือออกจากปากของเขา

"เลิกจีบชานอูสักที ไม่เห็นแฟนของน้องเขาที่นั้งหัวอยู่ตรงนี้หรือกัน" จุนฮเวพูดพร้อมกับคว้าเอวของชานอูเอาไว้

"ไม่ได้จีบ แค่ชมว่าน้องเขาน่ารักเเค่นั้นเอง"

"เอ่อๆ ไม่เถียงก็ได้แต่ หยุดยิ้มโชว์ฟันสักทีเถอะ"

"นั้นไง มาแล้ว"บ๊อบบี้ชี้ไปที่คนที่กำลังเดินมา

"มาได้สักที่"จุนฮเวบ่นกับตัวเอง

"คะ..คนนั้นมัน..."

ชานอูพูดขึ้นมาพร้อมกันใบหน้าซีดเผือกเหมื่อนเจอสิ่งที่น่ากลัวมากๆ

"เป็นอะไรหรอ ชานอู"จุนฮเวถามชานอูด้วยความเป็นห่วง

"ปะ เปล่าวฮะ ผมแค่ตาฝาดน่ะ" 

ชานอูตอบปฎิเสธแล้วยิ้มใส่จุนฮเวเพื่อนไม่ให้จุนฮเวต้องกังวนเรื่องของเขา

"ว่าไง สบายดีไหมทุกคน" เจ้าของวันเกิดที่มีนามว่าฮันบินเอ่ยปากทักทายทุกคน

"มาสักที่น้า งั้นมาฉลองให้เต็มที่เลยวันนี้ฮันบินเลี้ยง!"บ๊อบบี้ลุกขึ้นเเละตะโกนขึ้นมา

"ใครบอกว่าฉันจะเลี้ยง?"

"เอาเหอะน่า ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้ขนหน้าแข้งนายไม่ร่วงหรอก"

"งั้นก็ได้ ฉันล่ะเหนื่อยใจกับนายจริงๆ"

ฮันบินส่ายหัวให้กับพฤติกรรมของบ๊อบบี้ที่เป็นเพื่อนสนิมของตน เขานั้งลงที่ฝั่งตรงข้ามของชานอูเเละจุนฮเว เขามองหน้าของชานอูของที่จะพูดทักทาย

"สวัสดี จุนฮเว สบายดีป่าว"

"อืม ฉันสบายดี"

"แล้วไม่คิดจะแนะนำแฟนนายให้ฉันรู้จักหรอ"

"อ่อ นี้ชานอูน่ะ เด็กกว่าฉัน 6 ปีน่ะ...แล้วนายรู้ได้ไงว่าแฟนฉัน? ไม่เคยมีใครที่เคยเห็นหน้าชานอูมาก่อนเลยนะนอกจากบ๊อบบี้"

"ก็นายเล่นโอบเอวขานดนั้น ใครไม่รู้ก็บ้าแล้ว"

"เอ่อ..นั้นสินะ"

"สวัสดีครับ น้องชานอู"ฮันบินพูดทักทายชานอู

"สะ..สวัสดีครับ พี่ฮับบิน.." ชานอูพูดตะกุกตะกัก

หลังจากนั้นพวกเพื่อนของจุนฮเวก็ลากจุนฮเวให้ไปเต้นด้วยกันแต่จุนฮเวไม่ยอมไปเพราะเป็นห่วงชานอู

"ผมไม่เป็นไรหรอกฮะพี่จุน ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกฮะ"

"แต่พี่เป็นห่วง..."

"เอาเถอะน่า น้องมันบอกว่าไม่เป็นไรไง"

"เอ่อๆ ไปก็ได้ ชานอูดูแลตัวเองดีๆนะ ถามมีคนมาจีบให้ตะโกนบอกพี่นะรู้ป่าว"

"ครับ ไม่มีคนมาจีบผมหรอกฮะ ไม่ต้องห่วง"

หลังจากนั้นจุนฮเวก็โดนบ๊อบบี้ดึงตัวเข้าไปในกองผู้คนปล่อยให้ชานอูอยู่กับฮันบินนั้งร่วมโต๊ะกันอยู่สองคน จากนั้นฮับบินก็ยื่นหน้ามาหาชานอู ทำให้ชานอูตัวสั่นเล็กน้อย

"นี้ จองชานอู..."เสียงของฮันบินทำให้ชานอูสะดุงเล็กน้อย

"ค..ครับ มะ..มีอะไรหรอฮะ"

"นายจำพี่ได้ใช่ไหม"

"แน่นอนครับ"

"เอ๊ะ~ จำได้ด้วยหรอเนี้ย เก่งจังเลยน้า"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงกวนๆพร้อมนำมือใหญ่ๆของตัวเองลูบไปที่หัวของชานอูอย่างเบามือ ก่อนที่จะโดนมืออวบปัดออกไป

"ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ.."

ชานอูรีบลุกขึ้นออกมาจากโต๊ะทันที่ปล่อยให้ฮันบินนั้งอยู่ที่โต๊ะคนเดี่ยว จริงๆชานอูไม่ได้อยากจะเข้าห้องน้ำหรอก แต่เขาไม่อยากจะอยู่กับฮันบิน

"เจอแล้ว จองชานอู...ฉันเจอนายแล้ว ฉันคิดถึงนายน่ะรู้ไหม ที่รัก"ฮันบินพูดกับตัวเองพร้อมกับยิ้มออกมาก่อนที่จะลุกขึ้นเดิมตามชานอูไป
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
  #Chanwoo Part

ตอนนี้ผมยืนอยู่ตรงอ่างล้างมือในห้องน้ำ ผมมองหน้าตัวเองในกระจก ตอนนี้หน้าก็ผมซีดเผือกอย่างเห็นได้ชัด ผมกลัวคนที่ชื่อว่าฮันบิน เขาเขาคือคนที่พรากทุกอย่างไปจากผมด้วยความเยือกเย็น ไม่นะๆๆๆ ทำไมมต้องมาเจอเขาด้วยแถมเขาเป็นเพื่อนของพี่จุนฮเวอีกต่างหาก นี้มันไม่จริงใช่ไหมทำไมพระเจ้าต้องแกล้งผมแบบนี้
     ตอนที่ผมกำลังคิดอะไรต่างๆนานาอยู่ก็มีคนเดินเข้าห้องน้ำมา ผมมองเขาผ่านกระจกผมก็เห็นหน้าของเขาที่กำลังยิ้มมาที่ผมจากด้านหลัง รอยยิ้มที่ผมกลัวมาทั้งชีวิตผมได้เห็นมันอีกแล้ว

"ว่าไงครับ มีเรื่องอะไรที่ต้องกังวนหรอ"คนข้างหลังพูดถามผมด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

"ป่าวครับ ไม่มีอะไรที่ผมต้องกังวนหรอกครับ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"

ผมตอบปฎิเสธเขาก่อนที่จะก้าวขาเดินออกจากห้องน้ำเเต่ยังไม่ทันจะก้าวขาออกไปก็มีมือหนาเข้ามาจับที่ข้อมือของผม ผมพยายามสะบัดให้เขาปล่อยมือของเขาออกแต่ผมก็สู้แรงเขาไม่ได้ จากนั้นเขาก็จับตัวของผมให้หันหน้าไปหาเขาจากนั้นตัวของผมก็ผู้ดันให้ติดเขากับกำแพง

"จะทำอะไรน่ะครับ! ปะ...ปล่อยผมนะ"

"ชานอู...นายโกรฉันหรือป่าว...นายเกลียดฉันหรือป่าว...ฉันขอโทษที่ทำเรื่องพวกนั้นไป"

"คุณคิดว่าผมไม่โกรธหรอ...คิดว่าผมไม่กลัวคุณหรอ คุณรู้ไหมว่าคุณทำให้คนเกือบเป็นโรคซึมเศร้า ผมเกลียดคุณ คุณฮันบิน..."

"ฉันขอโทษ ที่ฉันทำไปเพราะฉันควบคุมตัวเองไม่ได้ ฉัน...รักนายจริงๆนะ"

"แต่ผมเกลียดคุณ ปล่อยผมเดี๋ยวนี้!"ผมสะบัดตัวออกมามือของเขาที่จับผมเอาไว้ เขาผ่อนแรงลงเพื่อผมหลุดออกไปได้อย่างง่ายดาย รักผมหรอ? รักแล้วทำไมถึงทำแบบนั้นล่ะ ทำไมต้องมาทำครอบครัวของผมแบบนั้นด้วยล่ะ







                              


                           

ย่าห์!!!!!! จบแบบงงๆ  อ่า...เหนื่อยจุง ตอนที่สองน่าจะมาเดือนหน้าเลยนะครับ เพราะเดี๋ยวสอบหน้าทิตย์หน้าแบ้ว
คู่ต่อไปถ้าไม่ 3p ก็HwanChan(NC) นะครับคู่นี้หายากม๊วก และเป็นคู่ที่ผมชิปค่อนข้างหนัก
ถ้าอยากได้คู่อื่นก็เม้นบอกได้นะครับ

ขอให้อ่านอย่างสนุกนะครับ อันยองฮับ!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #4 Malee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 12:18

    อย่าทำน้องงง!!!

    #4
    0