{PRODUCE101} into the forest ♡ │#linho #หลินโฮ

ตอนที่ 9 : s e c o n d . Sweet Citrus 5/5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,720
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    8 ก.ค. 60

Title : SWEET CITRUS 5/5

Pairing : Kuanlin x Seonho

Genre : Alternative Universe (Omegaverse) (Alpha Kuanlin x Omega Seonho)

Rate : R18

 

เด็กหนุ่มผินหน้าไปหาต้นเสียง ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อพบว่าเจ้าของเสียงทุ้มนั้นเป็นใคร

 

ไล ควานลิน?

 

มาทำอะไรตรงนี้เนี่ย?

 

อัลฟ่าคิงคนดังของโรงเรียนในสภาพที่ปลดกระดุมสูทแถมเสื้อเชิ้ตสีดำตัวในก็ยังไม่เรียบร้อย ภาพลักษณ์บนเวทีเมื่อกี้ต่างกับตอนนี้โดยสิ้นเชิง สีหน้าเรียบนิ่งของอัลฟ่าแต่ดวงตากลับจ้องเขม็งแบบนั้นมันทำให้เขากลัว

 

“ไงคิง มาทำอะไรตรงนี้ล่ะ?” เป็นคำถามเดียวกับที่ซอนโฮคิด แต่เด็กหนุ่มโอเมก้าได้แต่คำนึงอยู่ในใจ เขายังคงยืนตัวลีบกำแก้วแชมเปญแน่น

 

“ออกมาสูดอากาศนิดหน่อย” ถ้าซอนโฮฟังไม่ผิด เขารู้สึกว่าเสียงของควานลินแข็งกระด้างแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อน เด็กหนุ่มนิ่งเงียบ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว บรรยากาศอึดอัดมากกว่าตอนที่จินอูคุยกับเขาช่วงแรกๆเสียอีก

 

“อย่างคิงหน่ะหรอ?” อัลฟ่าข้างๆเขาเลิกคิ้วมอง แววตาประหลาดจดจ้องไปยังคู่สนทนา ริมฝีปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์

 

“อย่างฉันทำไม?” ควานลินขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นจนยืนอยู่ตรงหน้าเขาและจินอู เด็กหนุ่มชะงักค้างเมื่อได้กลิ่นฮอร์โมนของอีกฝ่าย เหมือนควานลินกำลังกระจายมันเพื่ออะไรบางอย่าง ซอนโฮไม่แน่ใจว่าเขาทำมันเพราะอะไร แต่สิ่งหนึ่งที่รับรู้ได้คือ

 

จินอูก็ทำมันเช่นกัน

 

เขาเริ่มก้มหน้าในตอนที่ความเงียบโรยตัวอีกครั้ง รู้สึกว่าที่ตรงนี้ไม่ใช่ที่ของตัวเอง โอเมก้าไม่ควรยืนอยู่กับอัลฟ่าสองคนแบบนี้ มันดูประหลาดเกินไป

 

“เปล่า ..ก็แค่สงสัย” รอยยิ้มยันเหนือมุมปากของจินอูเป็นอะไรที่น่ากลัวแต่ก็กวนประสาทในเวลาเดียวกัน อัลฟ่าหนุ่มรู้ว่าคิงตรงหน้าเริ่มอารมณ์ไม่ดีแล้ว เหตุผลก็ไม่ใช่อะไรหรอก

 

น่าจะเพราะเด็กข้างๆนี่มากกว่า

 

“จริงๆก็ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่ออกมาสูดอากาศข้างนอกเหมือนคิงนั่นแหละ ...ไม่คิดว่าจะเจอ” จินอูลากเสียงยาว ปลายนิ้วชี้ดันคางของซอนโฮก่อนจะแตะลงบนจมูกเขา “โอเมก้าอยู่คนเดียว เลยเข้ามาทักทายเสียหน่อย ใช่ไหมซอนโฮ?”

 

อัลฟ่าหนุ่มหัวเราะเมื่อเห็นโอเมก้าตัวน้อยผงะตกใจแถมยังเหลือบตามองคิงเสียอย่างนั้น ดวงตาคมของควานลินเข้มขึ้น เขาเหมือนได้ยินเสียงกระซิบจากอีกฝ่ายว่าอยากแหกอกเขาให้ตายไปซะอย่างไรอย่างนั้น แบบนี้ก็สนุกดีเพราะคิงคนดังไม่เคยมีปฏิกิริยากับใครมาก่อน

 

และใช่—อัลฟ่าก็คืออัลฟ่านั่นแหละ

 

ใครจะยอมให้คนอื่นมายุ่มย่ามกับโอเมก้าตัวเองกันล่ะ?

 

“ตอนแรกก็จะมาคุยอะไรด้วยเสียหน่อย แต่ดูเหมือนว่าจะมีเจ้าของแล้ว”

 

“ไม่คิดเลยนะครับ ...ว่าจะเป็นคนของคิง

 

เลือดในกายพลันเย็นเฉียบ ซอนโฮก้มหน้าลง เขาไม่รู้ว่าสีหน้าควานลินเป็นยังไง จู่ๆความรู้สึกกลัวก็กระชากลมหายใจไปเกือบหมด

 

“ตอนได้กลิ่นตอนแรกก็ดูเหมือนจะไม่ใช่แต่เดินมาหาขนาดนี้แล้วก็คงไม่มีอะไรต้องอธิบาย” จินอูโคลงแก้วในมือเล่นราวกับเรื่องที่เขากำลังพูดมันสนุกหนักหนา ใช่ สนุกมาก มากจนสั่นประสาทของซอนโฮเลยทีเดียว

 

อัลฟ่าคิงยังคงนิ่ง เขาจับจ้องท่าทางเหล่านั้นไม่วางตา เขาไม่แคร์ว่าจินอูจะพูดพล่ามอะไร ไม่รู้ว่าหลังจากนี้หมอนี่จะป่าวประกาศแบบที่พรุ่งนี้เรื่องมันจะลุกลามหรือเปล่า สิ่งที่เขาเป็นห่วงตอนนี้คือยู ซอนโฮกำลังตัวสั่น ไหล่เล็กลู่ลงน่าสงสาร เขาอยากเอื้อมไปกอดใจแทบขาด

 

“อ่า ..ช่างเถอะ ฟลอร์เต้นรำใกล้จะเปิดแล้ว” อัลฟ่าหนุ่มสอดมือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า เดินเข้าไปหาควานลิน ถ้าเป็นอัลฟ่าคนอื่นก็คงมีเกรงกันไปบ้าง เขาหยุดยืนอยู่ข้างก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้าย “ผมควรเข้าไป ..คิงว่าไหม?

 

เสียงหัวเราะยังคงลอยตามสายลมแม้ว่าร่างของจินอูจะเดินกลับเข้างานไปแล้ว ควานลินมองโอเมก้าของเขาไม่วางตา เดินไปใกล้ รั้งร่างเล็กนั่นให้เข้ามาสู่อ้อมกอด

 

ระหว่างเรามีแต่ความเงียบ ในสถานการณ์แบบนี้เขาไม่รู้จะเอ่ยอะไรออกมา ลำคอตีบตันเหมือนถูกขโมยกล่องเสียงไป ได้แต่ลูบไหล่ลูบหลังเจ้าของกลิ่นซีตรัสที่เขาชื่นชอบ ดวงตาจับจุดโฟกัสไม่ได้ ไม่ได้มองอะไรเป็นพิเศษ แค่มองมันออกไปเรื่อยๆ เขาเห็นต้นกุหลาบข้างรั้วของโรงเรียน เห็นซุ้มรูปปั้นปูนในสวน เขารู้ว่าซอนโฮกำลังร้องไห้แต่เด็กหนุ่มไม่ได้สะอื้นออกมา

 

นั่นล่ะที่เป็นห่วง

 

กว่าหลายนาทีที่เด็กในอ้อมกอดหยุดร้อง ใบหน้าน่ารักเงยมองเขา ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ มันยังคงแดงจากการร้องไห้ เริ่มบวมช้ำเล็กน้อย เขาปาดคราบน้ำตาที่เปรอะแก้มขาว นึกเจ็บใจตัวเองที่กลายเป็นต้นเหตุให้ซอนโฮเสียใจ

 

ตามพื้นฐานของอัลฟ่า ไม่ควรทำร้ายคนที่อ่อนแอกว่า

 

แต่เขายอมรับว่าเรื่องนี้เขาผิดเต็มๆ

 

“คุยกันได้แล้วใช่ไหม?” ซอนโฮพยักหน้า ศีรษะเล็กซุกลงตรงบ่าเขา แขนของเจ้าตัวสอดกอดรอบเอวไว้หลวมๆ เขาได้ยินเสียงเพลงดังมาจากข้างใน ฟลอร์เต้นรำกำลังเริ่มแต่อัลฟ่าหนุ่มไม่สนใจ

 

“ขอโทษนะ” เอ่ยเบาราวกับเสียงกระซิบ ไม่มีอะไรไปมากกว่านั้น เขาอยากพูด ที่ขอโทษไปเพราะเขาอยากขอโทษทุกๆสิ่ง ขอโทษที่ทำให้ร้องไห้หรืออะไรก็ตามแต่ วันนั้นเขาไม่ควรได้กลิ่นซอนโฮ ไม่ควรตามอีกฝ่ายไปที่ห้องน้ำ ไม่ควรกัดหลังคอ

 

แต่พอนึกขึ้นได้ว่าถ้าหากไม่ใช่เขาที่ได้ครอบครองกลิ่นหอมหวานนั้น หากเป็นอัลฟ่าคนอื่นที่ไม่ใช่ได้ครอบครองซอนโฮ เขาก็คงทำไม่ได้เหมือนกัน สาบานได้เลยว่าถ้าอัลฟ่าหน้าไหนมันกล้า เขานี่แหละจะไปฆ่ามันเอง

 

“เรื่องอะไรครับ” เด็กหนุ่มผละตัวออกมา เขามองสีหน้าหม่นหมองของควานลิน หมดสภาพคิงผู้หล่อเหลา ฝ่ามือเขาแตะลงเบาๆบนแก้มคร้าน เหมือนอัลฟ่าของเขาจะผอมลง แก้มตอกลงไปนิดหน่อยจากวันที่เราห่างกันมา ใต้ตาคล้ำขึ้นจนสังเกตได้

 

“ทุกเรื่อง—ทุกเรื่องเลย” อัลฟ่าพิงหน้าผากลงกับหน้าผากเขา ควานลินหลับตา ดูอ่อนแรงและเหนื่อยล้ามากเหลือเกิน

 

“ผมบอกแล้วไงว่าไม่ใช่ความผิดคิงเสียหน่อย” พยายามพูดด้วยน้ำเสียงสดใสแม้มันจะยากมากก็ตามที ควานลินมีอิทธิพลกับเขาเกินไป ซอนโฮทานข้าวน้อยลง นอนหลับยากขึ้น ระบบชีวิตรวนไปหมด ลึกๆแล้วเขายังต้องการควานลิน หลงรักไออุ่นนั้น

 

มือใหญ่ทาบลงบนมือเล็กอีกที ลืมตาขึ้นมองโอเมก้าตัวน้อย เราต่างมองกันไม่ลดละ เหมือนวันแรกที่ได้สบตา ดวงดาวนับร้อยนับพันโอบล้อมเราไว้ จักรวาลว่างเปล่าของเราถูกเติมเต็ม

 

“ไม่เรียกคิงได้ไหม?”

 

“แต่—”

 

“เถอะนะ ..ฉันไม่อยากเป็นคิงเวลาที่อยู่กับเธอ”

 

เด็กหนุ่มใบหน้าร้อนผ่าว ไม่กล้าสบตาในระยะประชิด หัวใจทำงานหนักหน่วงและแน่นอนว่าอัลฟ่าตรงหน้าต้องได้ยิน ให้ตาย คิงกำลังจะฆ่าเขาทางอ้อมหรือไงกัน

 

“เรียกควานลินได้ไหม?” น้ำเสียงออดอ้อนแบบนั้น ท่าทางแบบนั้นกำลังหลอมละลายซอนโฮให้ไหลไปกับพื้น ถ้าเขาเป็นน้ำแข็ง อีกฝ่ายก็คงเป็นไฟที่ไม่มีวันมอดแน่ๆ

 

“คะ ..ควานลิน”

 

ทำใจกล้าเอ่ยชื่อ รู้สึกขัดเขินที่เขาได้รับสิทธิพิเศษนั้น อัลฟ่าตรงหน้ายิ้มกว้างแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เขาเห็นรอยลึกลักยิ้มข้างแก้มชัดเจน

 

“ชอบจังเวลาเธอเรียกแบบนี้” เขินอายตัวแทบระเบิดแต่อัลฟ่าก็ยังคงไม่ปราณี เขาถูกมือใหญ่คู่นั้นประคองแก้ม ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปถึงหัวใจ

 

ตอนที่ควานลินหัวเราะ ซอนโฮรู้ว่าหัวใจของตนเต้นรัวอย่างหนักหน่วง เด็กหนุ่มร้องประท้วงก่อนจะมุดหน้าลงกับบ่ากว้างกลับเข้าสู่อ้อมกอดแข็งแรงของอัลฟ่าเหมือนเคย วงแขนนั่นอ้ารับเขาเอาไว้ เราเริ่มโยกตัวกอดกันท่ามกลางเสียงคลอเบาๆจากเพลงในหอประชุม


“ผมเกือบจะเป็นบ้า” มือเล็กกอดรอบแผ่นหลังกว้าง เขาชอบกลิ่นของควานลินจนเผลอฝังจมูกลงบนเสื้อสูทเนื้อดี “ควานลินทำให้ผมกินข้าวน้อยลง นอนไม่หลับด้วย ผมเหม่อจนโดนเพื่อนดุเพราะมัวแต่คิดเรื่องของควานลินทั้งวัน”

 

“เธอน้อยใจหรอ?” เขาได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆเหนือหัวตัวเอง

 

“เปล่าครับ ..อ่า ก็นิดหน่อย แล้วผมก็ไม่ชอบเวลาที่คนอื่นมองควานลินเลย เสียงสาวๆเบต้าหรือโอเมก้าคนอื่นๆไม่น่าฟังเลยสักนิด พวกเขาชอบควานลินมากนะ ทั้งๆที่ควรจะดีใจแต่ผม .....ไม่ชอบเลย” ริมฝีปากเล็กยังคงพูดเจื้อยแจ้วต่อไป เขาระบายทุกอย่างที่รู้สึกแบ่งปันความคิดนั้นไปสู่อัลฟ่าด้วย หารู้ไหมว่าคนที่กอดตัวเองอยู่ยิ้มจนเมื่อยแก้มไปหมดแล้ว

 

“เธอหวงหรือไง?” อัลฟ่าเย้าเขา

 

“ครับ ใช่” และเด็กหนุ่มตอบกลับในทันที

 

“อ่า ให้ตายสิ” ควานลินส่ายหน้า เขาพ่ายแพ้ให้กับโอเมก้าในอ้อมกอดชนิดที่ราบคาบ ยอมยกธงขาวให้ซอนโฮคว้าชัยไปเลย

 

“ฉันก็หวงเธอเหมือนกัน ตอนที่หมอนั่นมายุ่งกับเธอ”

 

หมอนั่น—ที่ว่าก็คือจินอูนั่นแหละ ดูก็รู้ว่าเจ้าตัวจงใจกวนประสาทเขาแค่ไหน โอเค ยอมรับเลยว่าหมอนั่นทำสำเร็จเพราะเขาจวนจะคลั่งอยู่รอมร่อเมื่อแม่งจับมือซอนโฮ ใครๆก็รู้ว่าอัลฟ่าเป็นประเภทหวงของแค่ไหน ถึงกลิ่นเขาบนตัวซอนโฮจะจางมากจนแทบไม่หลงเหลือแต่มันก็ยังมีอยู่ อัลฟ่ามักจะจมูกดีแต่กรณีอย่างจินอูเขาเชื่อว่าอัลฟ่าคนนี้คงจะไม่สนใจมัน

 

“จินอูหน่ะหรอครับ? เขาเล่นมายากลได้ด้วยล่ะ” โอเมก้าตัวน้อยเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตากลมโตเป็นประกาย ท่าทางตื่นเต้นเป็นเด็กๆแบบนั้นมันก็น่ารักอยู่หรอก แต่ซอนโฮคงลืมไปว่าเราพูดถึงคนอื่น และควานลินไม่ชอบแบบนั้นเท่าไหร่

 

“ถ้าเธออยากดู สุดสัปดาห์นี้ฉันจะจ้างคนมาเล่นให้ถึงห้องเลย” น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดไว้เต็มเปี่ยม เด็กหนุ่มสะดุ้งเพราะอยู่ดีๆอัลฟ่าของเขาก็เปลี่ยนโหมดกระทันหัน

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมก็แค่พูดไปอย่างนั้นแหละ” และซอนโฮเป็นเด็กฉลาดมากพอจะรู้ว่าทำยังไงร่างสูงถึงจะกลับมาอารมณ์ดี

 

“ควานลินดูเหนื่อยนะ นอนไม่พอหรือเปล่า” ปลายนิ้วแตะลงบนพื้นที่ข้างดวงตา ร่องรอยความล้ายังไม่หายไปจนน่ากังวล ถ้อยคำเป็นห่วงเล็กๆนั่นส่งผลให้ใจของอัลฟ่าหนุ่มเต้นรัวด้วยความยินดี เขาพยายามซ่อนมันแต่ซอนโฮกลับสังเกตเรื่องเล็กๆน้อยๆของเขา

 

“นิดหน่อย ฉันพยายามทำนู่นทำนี่เพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่าน พอได้เอนตัวนอนก็เผลอไปคิดถึงเธอ ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวที่จะเป็นบ้าหรอกซอนโฮ ฉันก็เหมือนกัน โคตรรู้สึกแย่เลยตอนเธอเดินออกไป” ควานลินมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตนั่น แววตาที่ไม่ได้โกหก เขาเห็นเงาตัวเองในนั้น

 

“ผมก็เหมือนกัน” รอยยิ้มเล็กจุดข้างมุมปาก

 

“คิดถึงเธอแทบบ้าเลย”

 

เขาคว้าร่างโอเมก้าเข้ามากอดอีกครั้ง คราวนี้มันแนบแน่นกว่าครั้งแรก อบอุ่นจนไม่อยากผละออก ซอนโฮตัวเล็กกว่าเขาจนสามารถโอบได้รอบ ความหอมหวานจากร่างกายอีกฝ่ายอบอวลฟุ้งจมูก เขาลืมทุกสิ่ง ความทรมานช่วงกว่าสัปดาห์บรรเทาลงไป รู้ว่าการเริ่มต้นของเราครั้งแรกมันไม่ได้ดีนัก มันเกิดจากอะไรหลายอย่างเป็นตัวแปร แต่นอกเหนือจากนั้นเขาสัมผัสได้ถึงบางอย่าง บางอย่างที่คนอื่นไม่มีแต่ซอนโฮมี เขารับรู้ถึงความห่วงใยที่ซอนโฮแสดงออก เขารับรู้ถึงความเอาใจใส่เรื่องเล็กน้อยที่ซอนโฮสังเกตเห็น

 

มือใหญ่ประคองใบหน้าของโอเมก้า ขยับเข้าใกล้กันจนลมหายใจสอดประสาน สัมผัสนุ่มยุ่นแต่คุ้นเคยเข้ามาแทนที่ เขาละเลียดชิมความหอมหวานตรงหน้า อ่อนโยนราวกับขนนก บางเบาราวกับปีกของผีเสื้อ ส่งต่อความรู้สึกทุกอย่างผ่านสัมผัสเหล่านั้น คล้ายทำนองเพลงที่จังหวะของมันถูกรังสรรค์ด้วยหัวใจทั้งสองดวงของพวกเขา

 

ซอนโฮเคยลองทิ้งเหตุผลทุกอย่าง ปล่อยให้การกระทำเป็นตัวกำหนด ทุกอย่างถูกเชื่อมต่อไปยังอนาคต เขาเริ่มเดิมก้าวออกไป ไกลเรื่อยๆ ระยะทางเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมองย้อนกลับมากลายเป็นว่าเขาไม่เจอจุดเริ่มต้นเสียแล้ว ทุกอย่างทิ้งร่องรอยเอาไว้เสมอ พอหันกลับมามองทางเดินอีกครั้งแล้วพบว่าหลังจากนี้จะไม่ใช่เขาที่ก้าวผ่านไปแค่คนเดียว

 

เขามีควานลิน

 

เคยนึกถึงตอนที่ตัวเองมีคู่ มีอัลฟ่า ตอนนั้นเขาว่ามันค่อนข้างจะแปลกพิลึกอยู่บ้าง ตอนนี้ก็ยังใช่อยู่แต่ว่าน้อยลง ซอนโฮคิดว่ามันดี ทุกอย่างผ่านฉลุย เรื่องราวบังเอิญมากมายเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา เราไม่เคยเจอกันมาก่อน ไม่เคยเห็นหน้าแต่กลับมาถึงความสัมพันธ์ที่หยั่งลึกราวกับต้นไม้หยั่งรากลงดิน เด็กหนุ่มเคยคิดจะถอนมัน จะใช้ควานจามหรือเลื่อยตัดก็ยังทำไม่ได้ ยากกว่าที่คิดและตอนนั้นเขานึกถึงคำที่ครูสอนว่า ..

 

ทุกอย่างควรปล่อยให้เป็นธรรมชาติ

 

 

 

 

 

ซอนโฮลืมตาตื่น บิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะขยับตัวลุกขึ้น เอนหลังพิงกับหัวเตียง คว้าเอาหมอนขนเป็ดราคาแพงมากอดไว้แนบอก ซบหน้าลงบนนั้น กลิ่นของควานลินเต็มไปหมดและเขาชอบมัน

 

ได้กลับมาที่ห้องนี้อีกครั้งหลังจากคิดว่าคงไม่ได้มาเหยียบแล้ว เมื่อคืนควานลินพาเขากลับมาแถมยังขอให้อยู่ที่นี่แทนที่ห้องเก่าด้วย พยายามปฏิเสธเพราะเขาไม่กล้าแต่ก็ถูกพ่ออัลฟ่าตัวโตเอาแต่ใจจนได้ เช้านี้ไม่เห็นร่างสูงโปร่งของอีกฝ่าย ซอนโฮรู้สึกแย่เล็กน้อยเมื่อเขาเริ่มติดสัมผัสอบอุ่นนั่น

 

“อรุณสวัสดิ์ซอนโฮ” เด็กหนุ่มเงยหน้าจากหมอนใบหนุ่ม เขาพบคนในความคิดกำลังเดินเข้ามาพร้อมถาดอาหารเช้าสองถาดในมือ อัลฟ่าตัวโตของเขาวางมันลงบนตักก่อนเจ้าตัวจะนั่งตาม

 

“ผมนึกว่าควานลินจะทิ้งผมซะแล้ว” ไม่รู้อะไรดลใจให้พูดออกมาแบบนั้นแต่กลับเรียกเสียงหัวเราะจากเจ้าของห้องได้ เด็กหนุ่มลอบมองใบหน้าดูดีของอัลฟ่า บนกรอบหน้านั่นปรากฏแว่นสายตาอยู่ ดูเข้ากับท่าทางของเขามากเหลือเกิน

 

“ฉันแค่ไปทำนี่ให้เธอ” ซอนโฮพยักหน้าเพราะเมื่อคืนตอนเรากำลังจะนอน มือใหญ่ของควานลินกอดเขาเอาไว้ อัลฟ่าหนุ่มบ่นเขาเรื่องทานข้าว อันที่จริงก็ไม่ได้ผอมลงขนาดนั้นแต่มันดูผิดสังเกต เช้านี้เลยกลายเป็นว่าเบรกฟาสต์ของเขาพูนไปด้วยขนมปัง แป้งแพนเค้กแล้วก็ไส้กรอกแฮม

 

“อ่า ..ควานลินกำลังทำผมแย่นะ”

 

“หื้ม?”

 

“แบบนี้ผมก็ต้องติดควานลินสิ แค่นี้ก็จะแย่อยู่แล้ว อย่าทำให้อยากอยู่ด้วยมากได้ไหม” ซอนโฮเบะปาก ไล ควานลินมีอิทธิพลกับเขามากเกินไป เขาไม่เคยถูกตามใจขนาดนี้ พออ้อนอะไรหน่อย อีกฝ่ายก็ทำให้ทุกอย่างแล้ว

 

“เราก็อยู่ด้วยกันแล้วนี่” อัลฟ่าหัวเราะลั่นเพราะเขารักในความปากตรงกับใจของโอเมก้าตัวเองเหลือเกิน ซอนโฮซื่อสัตย์กับหัวใจตัวเองมากและเขาชอบพอๆกับที่อีกฝ่ายพูดอะไรแบบนี้ ยอมรับร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเขาก็ไม่อยากห่างซอนโฮเหมือนกัน

 

“ครับ ก็ใช่ ..ผมแค่งี่เง่าไปเอง”

 

“ไม่ เปล่าเลย เธอไม่ได้งี่เง่าเสียหน่อย ฉันชอบที่เป็นแบบนี้” ควานลินยิ้มกว้างขยับตัวเข้าไปหาร่างเล็กกว่า เอนหลังพิงหัวเตียงเหมือนกัน มองดูซอนโฮเคี้ยวแป้งแพนเค้กอย่างเพลินตาแต่คิ้วกลับขมวด ไม่ได้รู้เลยว่าซอสเลอะเปรอะจนถึงแก้ม เขาเช็ดมันออกให้เบาๆ

 

“ผมกัดคอควานลินบ้างได้ไหม?” อัลฟ่าผงะ มองคู่ของตัวเองที่หันมาอย่างมีความหวัง

 

“ทำไมล่ะ?”

 

“คนอื่นจะได้ไม่ยุ่งกับควานลินไง”

 

เขาหัวเราะให้กับความคิดเด็กน้อยนั่น มีหรือที่คนอย่างเขาจะขัดใจหน่ะ ขึ้นชื่อว่าเป็นยู ซอนโฮ อะไรๆควานลินก็ยอมหมดทั้งนั้นแหละ

 

ก็นี่ ..ควีนของเขาเชียวนะ

 

“เอาสิ” สิ้นเสียงอนุญาต เจ้าตัวก็ร้อง เย้!’ ดังลั่น จิ้มแฮมบนจานป้อนเขาอย่างเอาอกเอาใจ

 

ซอนโฮยิ้มกว้าง มีความสุขกว่าทุกวัน เคยคิดน้อยใจว่าทำไมเขาต้องเกิดมาเป็นโอเมก้า ไม่เห็นจะดีตรงไหนเลยด้วยซ้ำ ทำไมต้องเกิดมาเป็นฐานรองของคนอื่น แต่วันนี้ควานลินทำให้เขาเปลี่ยนใจ อัลฟ่าอย่างเขาทำให้เด็กหนุ่มเห็นอะไรหลายอย่าง เขาได้มองทุกสิ่งกว้างขึ้น รับรู้ เข้าใจ จากนั้นยอมรับและนำไปสู่การเปลี่ยนแปลง เหมือนวินาทีที่โดนกัดเขารู้ว่าตัวเองเกิดมาเพื่ออะไร ทำอะไร โดยทันที ไม่นึกอิจฉาจัสตินที่มีพี่ซังกยุนเป็นคู่

 

เพราะเขาก็มีไล ควานลินอยู่ตรงนี้นี่น่า






talk

สวัสดีค่ะ เย้เย้เย้ :) จบแล้วสำหรับโอเมก้าเวิร์สหลินโฮของเรา ตลอดหลายวันที่ฟิคเรื่องนี้อัพนี่ดีใจมากเลย

เหมือนเราเดินทางไปกับควานลินซอนโฮ บางทีคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องยาวของตัวเองไปแล้วค่ะ ฮาาา แต่ก็เนอะ สุดท้ายยังไง

ฟิคก็ต้องมีตอนจบ ขอบคุณทุกคนที่ยังให้การติดตามแล้วก็ชอบฟิคเรื่องนี้นะคะ ไม่รู้จะบอกยังไงกับทุกคนดีว่าขอบคุณมากจริงๆ

ที่คอยคอมเม้นต์ สกรีมเรื่องนี้ให้ฟัง รู้สึกว่าเรื่องนี้ยาวานมากทั้งๆที่ใช้เวลาจบไม่กี่วัน ผูกพันแปลกๆอีกกก ตอนจบแล้วนะคะ

แอบเศร้านิดหน่อยที่เขียนสนุกมาก ถ้ามีโอกาสอาจจะมาแง้มเรื่องนี้อีก ... ถ้ามีโอกาสนะคะ -.,- ยังไงก็ขอขอบคุณทุกคน

ที่เข้ามาพูดคุยกันนะคะ ดีใจมากๆแล้วก็มีความสุขมากๆเลย ฝากติดตามตอนอื่นๆของหลินโฮด้วยนะคะ ขอบคุณทุกคนเลย

รักกกกกกกก คุยกันได้ที่เดิมนะ #ป่าหลินโฮ มาหลงป่าด้วยกันเถอะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,495 ความคิดเห็น

  1. #1464 eve_saisod (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 18:02
    อบอุ่นมากเลย มีคิงความลินอีกคนไหมนะ
    #1,464
    0
  2. #1453 pchnie (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 14:12
    เป็นโอเมก้าเวิร์สที่อ่านแล้วอารมณ์ดีที่สุดเลยค่าาาา คือคิงอบอุ่นมากกกกกตั้งแค่เปิดตัวอ่ะ กร้าวใจที่สุดด คือแต่งดีมากกกเรยต่ะ ;-;;;;;;;;
    #1,453
    0
  3. #1451 chickylaiyoo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 00:31
    เรื่องนี้เป็นโอเมก้าเวิร์สที่พระเอกอบอุ่นอ่อนโยนมากๆ เราเคยรู้สึกแย่กับการอ่านโอเมก้าเวิร์สเพราะไม่ค่อยชอบการกดขี่แล้วก็ความไม่เท่าเทียมในเวิร์สนี้เท่าไหร่ แต่เรื่องนี้ทำให้เราเปลี่ยนความคิดกลับมาอ่านโอเมก้าเวิร์สอีกที มันดีมากๆ เลยค่ะ ;___; ดราม่าปวดใจไม่มี สิ่งที่ทำเราปวดใจที่สุดคือความอ่อนโยนของคุณพระเอก ปวดใจเพราะชีวิตจริงคงไปหาอะไรแบบนี้ไม่ได้ ฮื่ออ ชอบเรื่องนี้มากๆๆๆ ไม่รู้มาบอกตอนนี้แล้วคุณไรต์จะรู้รึเปล่า เป็นไปได้ก็จะรอโอกาสได้อ่านเรื่องอื่นๆ ของหลินโฮจากปลายปากกาของไรต์อีกนะคะ
    #1,451
    0
  4. #1447 kkkanunnn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 21:49
    โอ้ย เป็นอัลฟ่าที่อบอุ่นที่สุดตั้งแต่อ่านโอเมก้าเวิร์สมา ชอบมากเลยค่ะ อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นในใจ
    #1,447
    0
  5. #1439 Primrose Pink (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 19:10
    คิงอบอุ่นมาก เป็นอัลฟ่าที่อบอุ่นกร๊าวใจที่สุดเลยค่ะ ฮรุกกกก
    #1,439
    0
  6. #1406 หลงเจี๊ยบ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:56
    น้องงงง ยอมแล้ว ไม่เป็นควานลินก็ยกธงขาวยอมแพ้
    #1,406
    0
  7. #1382 jokatker (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 00:21
    คุณควานลินอยอุ่นเหลือเกินค่ะ ไม่แปลกใจที่โอเมก้าตัวน้อยของเราจะเสพติดขนาดนี้ XD อยากให้มีภาคต่อจัง งื้อชอบพล็อตที่น้องเป็นโอเมก้า น่ารักน่ารังแก อิอิ
    #1,382
    0
  8. #1344 yuyuuuuuuu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 09:48
    สนุกมากๆเลย ภาษาดีมากเลยยย ขอบคุณมากๆนะคะไรต์ที่เเต่งเรื่องนี้ขึ้นมา
    #1,344
    0
  9. #1343 chaaimmeme (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 14:55
    สนุกมากเลยค่ะ ชอบบบ
    #1,343
    0
  10. #1341 mrsomeone (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 08:58
    อ่านรวดเดียวจบเลย สนุกมากค่า
    #1,341
    0
  11. #1289 JENO-C (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 15:11
    ขอสเปได้มั้ยคะ ฮื่ออออ อยากรู้ว่ากระแสตอนน้องเป็นควีนจะเป็นยังไง จะโดนแอนตี้มั้ย แต่รวมๆแล้วชอบมากเลยค่ะ ฮื่อออ คิงอบอุ่นมาก อยากเป็นนซฮเลย5555555555555 โอยยยเขินน><
    #1,289
    1
    • #1289-1 JENO-C(จากตอนที่ 9)
      4 กันยายน 2560 / 15:15
      อ้าวว มีแล้วลืมดู ขอโทษค่ะ T^T
      #1289-1
  12. #1285 beavy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 15:20
    ถ้าเรื่องยาวกว่านี้ เราต้องเขินจะตายแน่เลยยย ฮือออออ ขอบคุณที่แต่งเรื่องดี ๆ แบบนี้นะคะ
    #1,285
    0
  13. #1255 Nminisize (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 20:56
    อยากให้เป็นเรื่องยาวจังเลยคะไรท์ ฮือออ อยากเห็นควานลินยอมแพ้ต่อน้องอีก><
    #1,255
    0
  14. #1234 N_udaen_G (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 17:06
    งื้อออออออ ควีนก็ทำตัวน่ารักแบบนี้ไง คิงถึงไปไหนไม่รอดดดด ชอบมากเลยค่ะ :)
    #1,234
    0
  15. #1206 BeautifulNight (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 12:04
    อยากให้มีสเปง่ะ แงงงงง อยากเห็นพี่ไลตามใจน้องอยู่
    #1,206
    0
  16. #1170 Neung Q (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 12:51
    น่ารักจริงๆ คู่แท้เลยนะเนี่ย T////T
    #1,170
    0
  17. #1167 tilekmw17 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 07:34
    อยากจะแหมมมมมมมมมมมมมม ยาวๆให้ไปถึงแม่น้ำโซลเลยค่ะ เหม็งฟามรักจริงไรจริง
    #1,167
    0
  18. #1144 yo_lu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 12:17
    ใครกระจายกลิ่นความรักคะ ฟุ้งไปทั่วแล้ว
    #1,144
    0
  19. #986 สามเหลี่ยม▲△▲ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 11:21
    อยากให้ทำเป็นเรื่องยาววว
    #986
    0
  20. #971 sspoiit (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 06:56
    ชอบเรื่องนี้อ่ะแบบอย่าตามความรักของสองคนนี้ไปเรื่อยๆ มันน่ารักอย่างบอกไม่ถูก ถ้ามีโอกาสจริงๆเราหวังว่าเรื่องนี้จะเป็นฟิคยาวๆให้ติดตามน้าาาาาา
    #971
    0
  21. #938 ninew11 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 15:35
    โอ้ยยยยยชอบอ่ะ ควานลินผู้อบอุ่น
    #938
    0
  22. #884 lpnh (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 02:09
    น่ารักกกก
    #884
    0
  23. #881 PRXEWX (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 19:24
    ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ อินมากๆอยากเป็นซอนโฮ อยากได้คิงอัลฟ่าด้วย 55555555 อยากให้แต่งต่อเป็นฟิคยาวเลย ฮือ มันดีมากชอบการบรรยาย ชอบพล็อต ชอบพี่ควานลิน เอ๊ะ
    #881
    0
  24. #877 demon@0@ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 03:24
    เย้ๆๆๆๆ
    #877
    0
  25. #872 Bminepoy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 19:07
    ซอนโฮน่ารักมากเลย
    #872
    0