{PRODUCE101} into the forest ♡ │#linho #หลินโฮ

ตอนที่ 8 : s e c o n d . Sweet Citrus 4/5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,720
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    7 ก.ค. 60

Title : SWEET CITRUS 4/5

Pairing : Kuanlin x Seonho

Genre : Alternative Universe (Omegaverse) (Alpha Kuanlin x Omega Seonho)

Rate : R18

 

เกือบจะครบสัปดาห์แล้วที่ซอนโฮไม่ได้เจอหน้าอัลฟ่าคิงคนนั้น ห้าวันแรกที่หายไปเขาถูกจัสตินโทรหาสายแทบไหม้ เพื่อนสนิททั้งโกรธทั้งโมโหแต่สุดท้ายก็กอดเขาไว้จมอก เขาถูกจัสตินดุทั้งวันแต่เพราะรู้ว่าคุณหนูโอเมก้าตาใสเป็นห่วงมากแค่ไหนเลยไม่กล้าเถียง

 

วันที่กลับมาเด็กหนุ่มคิดว่าเพื่อนสนิทได้กลิ่นแปลกๆจากร่างกายของเขา จัสตินรู้ว่ามันคือกลิ่นอัลฟ่าแน่ๆ อีกฝ่ายบอกว่าคับคล้ายคับคลาเหมือนได้กลิ่นที่ไหนมาก่อน ตอนนั้นแหละซอนโฮถึงได้สะดุ้งเฮือก ภาวนาไม่ให้เพื่อนสนิทจำได้

 

การมีอัลฟ่าเป็นคู่ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร หนำซ้ำเป็นเรื่องที่ดีมากเสียอีก แต่อย่างที่บอกว่ากรณีของเขามันต่างออกไป เขาไม่เหมือนพี่ซังกยุนกับจัสติน ควานลินกับเขาห่างจากคำเหล่านั้นอยู่ไกลโข โชคดีที่ช่องว่างระหว่างเพื่อนมีมากพอ จัสตินรู้ว่าเขาไม่อยากตอบถึงได้ไม่เซ้าซี้ถาม เรามีระยะห่างระหว่างกัน ไม่ได้แนบชิดเกินไปแล้วก็ไม่ได้ไกลเกินไป พอหายใจได้ พอให้แต่ละฝ่ายมีพื้นที่ของตัวเอง

 

ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมานี้จัสตินตัวติดกับเขาตลอดเวลา ดูเหมือนจะมากเกินไปด้วยซ้ำ แทบไม่ให้คาดสายตา คล้ายจะกลายเป็นลูกในตามที ระหว่างหลายวันที่ผ่านมานี้ซอนโฮสังเกตบางอย่าง รอยช้ำบนคอเขามันจางลงแต่ไม่หมดเสียทีเดียว มากพอที่จะไม่ต้องใส่ปลอกคอหรือติดพลาสเตอร์ กลิ่นของควานลินเจือจางหายไปแบบที่เขาไม่ชอบ รู้สึกหงุดหงิดตัวเองมากเหมือนกัน

 

เขาอ่อนไหวมากขึ้น บางครั้งก็เผลอคิดถึงอัลฟ่าอย่างควานลิน เผลอนั่งคิดไปว่าตอนนี้อีกฝ่ายจะทำอะไร จะนั่งหัวหมุนในตอนที่อ่านเอกสารวิชาการหรือปวดตาในตอนที่จ้องรายงานเหล่านั้น จะทานข้าวครบทุกมื้อไหม ตอนที่ตื่นขึ้นมาเขามักจะเห็นภาพเหล่านั้นสลับกับดวงตาหรือใบหน้าของอีกฝ่ายในระยะประชิด ไออุ่นของอัลฟ่าจะอยู่ใกล้ๆตลอด เวลาที่เขาร้องอย่างขัดใจ ร่างสูงใหญ่จะผละจากทุกสิ่งเพื่อมาหา

 

ควานลินทำให้เขากลายเป็นความเคยชิน การกลับมานอนห้องครั้งแรก เขารู้สึกว่าที่นี่แปลกไป อันที่จริงเตียงข้างๆไม่ได้ถูกใช้งานมานานนับตั้งแต่จัสตินมีคู่ เพื่อนสนิทย้ายออกไปอยู่กับพี่ซังกยุนนานแล้ว เมื่อลืมตาตื่นเขาพบเพียงความว่างเปล่า สะบัดหัวไล่ความรู้สึกชาหนึบแต่มันยังคงไม่จางหาย เขารู้ว่าตัวเองกำลังแย่

 

เมื่อโอเมก้าถูกกัด ฮอร์โมนจะเปลี่ยนไปเขารู้ดี เกิดเป็นสายสัมพันธ์บางอย่างที่เราทั้งคู่รับรู้มันตลอดเวลา เด็กหนุ่มรู้สึกรำคาญเพราะมันทำให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเอง งุ่นง่านประหลาดๆ รู้สึกไม่ปลอดภัย เขาเคยคิดว่าหากถูกกัดแล้วมันจะเป็นยังไง มันก็คงเป็นแค่การกัดคอธรรมดาหรือเปล่า ก็แค่กลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิม เขาว่าเขาเปลี่ยนแปลงมันได้ แต่เปล่าเลย เขาฝืนและมันยากมากมายนัก ทฤษฎีที่เคยคิดไว้พังทลายไม่เป็นท่า

 

“นี่เหม่ออีกแล้วนะ” ซอนโฮสะดุ้งเพราะถูกจัสตินตีเบาๆที่แขน มองเพื่อนสนิทด้วยใบหน้าเหรอหรา

 

“อ่า ..มีอะไรหรอ?” เด็กหนุ่มยิ้มเหยๆเมื่อเห็นอีกฝ่ายถอนหายใจใส่ ชีทในมือบางถูกยัดลงใต้โต๊ะ ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าจัสตินจะโกรธเขา

 

“งานคู่หน่ะ ไม่มีอะไร ช่างมันเถอะ”

 

“ขอโทษที ฉันไม่ได้ฟัง แต่ ..แต่เดี๋ยวฉันทำมันเองก็ได้” เขาจับมือจัสตินแต่เหมือนเจ้าตัวจะไม่ได้สนใจมากนัก

 

“เปล่า ไม่ได้โกรธ”

 

“อ่าแล้ว ..”


“ฉันรู้สึกว่านายแปลกไป” เขาสบตา มองดวงตากลมโตกระต่ายป่าที่นานๆครั้งจะจ้องด้วยความจริงจัง ไม่มีแววล้อเล่นในนั้น เด็กหนุ่มเจื่อนลง “นายแปลกไปตั้งแต่นายกลับมา นายเหม่อมากขึ้น บางครั้งก็เหมือนจะร้องไห้ นายเป็นอะไรหรือเปล่า? บอกกันได้นะ”

 

น้ำเสียงของจัสตินร้อนรนจนเขาเองยังตกใจ ไม่นึกว่าอาการของเขามันดูย่ำแย่จนเพื่อนสนิทสังเกตมากขนาดนั้น

 

“นายกินข้าวน้อยลงทุกวันๆแถมยังโทรมอีก มีอะไรที่อยากเล่าไหม? ไม่สิ—โอเค ไม่ต้องเล่าก็ได้ถ้าไม่สบายใจ ฉันแค่เป็นห่วง”

 

“ฉัน ...โอเค” ซอนโฮตอบเสียงแผ่ว รู้สึกลำคอตีบตันไปหมด อยากอธิบายอยากพูดอะไรออกไปซักอย่างแต่มันดูยากเหลือเกินในเวลาแบบนี้ เขาไม่รู้จะเรียบเรียงยังไง จะต้องบอกแบบไหน ทำไมทุกอย่างมันซับซ้อนจนน่าเวียนหัวไปหมดก็ไม่รู้

 

“ถ้านายบอกว่านายโอเคฉันจะเชื่อ แต่ถ้าไม่ไหวก็บอกกันมา นายรู้ว่าฉันจะไม่ไปไหน” เขาพยักหน้าเอื่อยๆ อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ทั้งเสียใจและโล่งอกในเวลาเดียวกัน

 

“ฉัน ..”

“เฮ้
! บอกแล้วไงถ้าลำบากใจก็ไม่ต้องพูด ฉันไม่อยากบังคับนายหรอกนะ” จัสตินยิ้มกว้าง ดึงเขาเข้าไปกอด ลูบหัวเบาๆแบบที่ชอบทำตอนเผลอหลับ เขากอดตอบซุกหน้าลงกับไหล่เล็ก กลิ่นของจัสตินยังคุ้นเคย มันปนเปไปกับกลิ่นของพี่ซังกยุน

 

..และซอนโฮรู้สึกอิจฉา

 

เผลอนึกว่าทำไมกลิ่นของควานลินจางลงเร็วนัก

 

ก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ นี่มันร่วมสัปดาห์แล้วที่เขาไม่ได้เจออัลฟ่าคนนั้น ในขณะที่จัสตินที่ตัวติดกับพี่ซังกยุนตลอดเวลา กลิ่นของอีกฝ่ายถึงได้อยู่บนตัวเพื่อนสนิททุกครั้งที่เจอ

 

“ฉันไม่รู้หรอกว่านายเครียดอะไรอยู่ แต่นายยังต้องพักผ่อนแล้วก็กินข้าวเหมือนเดิม จะสั่งพิซซ่าหรือไก่ทอดมากินอีกก็ได้ คราวนี้จะไม่บ่นเลย” เมื่อเราผละออกจากกัน มือนุ่มของจัสตินก็ประคองหน้าเขาไว้ ยิ้มตาหยีแบบที่ชอบทำ

 

นึกขอโทษเพื่อนสนิทที่ไม่สามารถบอกอะไรได้ อย่างน้อยก็ควรจะเป็นวันที่พร้อมกว่านี้ ตอนนี้ระบบความคิดของเขามันรวนไปหมด

 

“เออนี่ คืนนี้มีงาน CC ล่ะ นายจะไปไหม?” เด็กหนุ่มเลิกคิ้ว นึกขยาดกับงานที่ว่าไปเสียหน่อย

 

CxC home party หรือ Come and Closer home party เป็นงานกระชับความสัมพันธ์นักเรียน ง่ายๆก็กระชับความสัมพันธ์แต่ละตึก ทุกๆปีจะมีอัลฟ่า เบต้าเข้าร่วมเยอะมากอยู่แล้ว บางปีก็มีโอเมก้าเข้าร่วมเยอะด้วยแต่ส่วนใหญ่ก็ยังน้อยกว่าอยู่ดี ซอนโฮเคยไปงานนี้เมื่อช่วงมอต้นปีหนึ่ง ด้วยความที่เป็นเด็กใหม่ เขาคิดว่าควรจะเข้างานกิจกรรมโรงเรียนบ้าง ผลออกมาว่ามันไม่ค่อยน่าประทับใจเท่าไหร่นัก เด็กหนุ่มรู้สึกไม่คุ้นเคยเมื่ออัลฟ่ารุ่นพี่เข้ามาคุกคาม มันควรเป็นงานกระชับความสัมพันธ์ไม่ใช่ข่มเหง อัลฟ่าดีๆมีอยู่เยอะแยะแต่บางคนก็ดีเพียงเปลือกนอกเท่านั้น

 

หลังจากนั้นเขาลาขาด ใครชวนก็ไม่ไป ต่อให้ไม่เป็นฮีทเขาก็ไม่เคยคิดจะสนใจ โอเมก้าในตึกเขาหลายคนได้คู่จากการไปงานนี้ บางคนยอมลงทุนนับวันฮีทของตัวเองหรือไม่ก็ไม่พกปลอกคอ ตอนนี้คงต้องมาเริ่มคิดใหม่ว่าไม่ใช่มีแต่อัลฟ่าที่น่ากลัวแล้วล่ะ

 

“ว่าไง?” เมื่อเห็นเงียบไปนาน มือขาวๆก็เลยประทุษร้ายด้วยหยิกแก้ม ซอนโฮตีบนมือเพื่อนสนิท เตือนว่าเขาเจ็บเหมือนกัน

 

“ไม่อยากไป” ตอบตามความเป็นจริงแถมเลื้อยตัวนอนไถลไปกับโต๊ะด้วย ผลจากการนอนไม่เพียงพอเริ่มออกฤทธิ์เพราะตอนนี้ดันง่วงแล้วเสียอย่างนั้น

 

“นายไม่คิดจะหาเพื่อนที่อื่นบ้างหรอไง? ตอนมอต้นก็ไปแค่ครั้งเดียวนี่น่า” จัสตินขมวดคิ้ว ดูไม่เห็นด้วยกับเขาสุดๆ

 

“ก็มันไม่มีอะไรน่าสนใจ”

 

“ไปหาเพื่อนบ้างไง”

 

“ไม่เอาหรอก รู้จักแค่นี้ก็พอ”

 

“งั้นไปเป็นเพื่อนฉันหน่อย”

 

“นายไปกับพี่ซังกยุนทุกปีอยู่แล้วนี่ เอาฉันไปเป็นตัวประกอบทำไมเล่า” เขาเกยข้างไว้กับโต๊ะ ไม่อยากนอนแล้ว จัสตินไม่เปิดโอกาสเลย

 

“นายพูดกับคนที่โทรหานายสายแทบไหม้แบบนี้หรอยู ซอนโฮ” เขาสะดุ้ง ผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรง ตอนที่จัสตินเหลือบตามอง เด็กหนุ่มได้แต่กอดแขนเอาคางแนบไหล่อ้อน

 

“โอเคๆไปก็ได้” ยอมแพ้อย่างราบคาบเพราะเขารู้ดีว่าถึงพูดอะไรไปก็แพ้แน่นอน สู้เงียบๆแล้วทำตามไปเลยดีกว่า ซอนโฮไม่อยากมีปากเสียงกับผู้ปกครองคนที่สองหรอก จัสตินดุเกินไป

 

“ดีมาก หนึ่งทุ่มฉันจะไปรับ” เขาพยักหน้าเนือยๆ นึกสภาพที่ตัวเองต้องไปยืนเคว้งคว้างท่ามกลางผู้คนในหอประชุมโรงเรียนแล้วก็ได้แต่เศร้า

 

ตลอดระยะเวลาการเรียนของวันนี้มีแต่ความตื่นเต้น โอเมก้าในห้องเขาหลายคนพูดถึงชุดของงานทั้งวันจนแทบไม่เป็นอันเรียน บางคนบ่นเสียดายเพราะฮีทยังไม่มาแล้วกลัวจะไปเกิดที่นั่น(เหตุสุดวิสัยที่ซอนโฮก็เคยโดนมาแล้ว) บางคนโฮ่ร้องอย่างยินดีเพราะจะได้เจอเพื่อนๆของตัวเอง

 

 

 

 

 

เวลาหนึ่งทุ่มตรง เขายังคงรอจัสตินอยู่ในห้อง เพื่อนสนิทยังไม่โทรเข้ามา อาจจะมาช้าไปซักหน่อยแต่เขารอได้ อันที่จริงเพื่อนโอเมก้าก็มาเคาะประตูเรียกให้ไปด้วยกันหลายครั้งแต่เขาปฏิเสธไป

 

เด็กหนุ่มอยู่ในชุดสูทเข้ารูป เนื้อผ้านุ่มไม่หยาบกระด้างใส่สบาย เสื้อเชิ้ตตัวในสีขาวมีลายนิดหน่อย เขาติดกระดุมถึงปกเสื้อ ซอนโฮคิดว่ามันเรียบร้อยเวลาต้องออกงานสังคมแบบนี้ ถึงจะเป็นงานที่จัดให้นักเรียนแต่เอาเข้าจริงๆแล้วคุณครูก็เป็นผู้ควบคุมอยู่ดี โดยเฉพาะที่โรงเรียนเขาค่อนข้างเข้มงวด ดังนั้นการแต่งตัวให้ถูกนับเป็นสิ่งสำคัญ

 

โอเมก้าตัวน้อยยืนอยู่หน้ากระจกภายในห้อง เสื้อเชิ้ตของเขาถูกกลัดกระดุมถึงเม็ดบนสุด มันสามารถปิดรอยตรงคอได้ พอมองจากมุมนี้ด้วยไรผมข้างหลังทำให้เขาไม่เห็นแม้แต่ผิวเนื้อของตัวเอง มือคว้าเอาปลอกคอหนังขึ้นมา เกิดความสับสนในใจอีกครั้งหนึ่งเมื่อเขาคิดว่าจะพาดมันลงบนลำคอ มือขาวจับตัวปลดล็อค เสียง กริ๊กดังขึ้นเมื่อทุกอย่างเสร็จ

 

ซอนโฮนึกไม่ชอบมัน เขารู้สึกอึดอัดและมันแย่มากถ้าจะต้องอยู่แบบนั้นตลอดทั้งคืน จำใจวางมันลงที่โต๊ะเหมือนเดิม อันที่จริงเขาไม่ควรใส่หน่ะถูกต้องแล้ว เขามีรอยหลังคอแม้ว่ามันจะจางลงไปแต่รอยแดงๆจากเขี้ยวอีกฝ่ายยังคงอยู่ เขาไม่รู้ว่ามันจะปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ไหมถ้าหากเดินตัวเปล่าไปแบบนี้ กลิ่นของควานลินหายไปแล้ว มันทำให้เด็กหนุ่มกลัวเล็กน้อยแต่เขาคิดว่ามันจะไม่เป็นไร

 

สะดุ้งเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขากดรับมันแล้วพบว่าจัสตินรออยู่ข้างล่าง เด็กหนุ่มคว้าเอากุญแจห้องลงไป เป็นเพื่อนสนิทเดินมาคู่กับพี่ซังกยุน ซอนโฮโค้งหัวทักทายก่อนจะพวกเราทั้งสามจะเดินไปยังหอประชุม

 

ใจกลางโรงเรียนนอกจากจะมีตึกสีเทาของนักเรียนเบต้าเด่นสง่าแล้วยังมีลานกว้าง ถัดไปจากนั้นเป็นหอประชุมขนาดใหญ่ที่เป็นอีกหนึ่งสัญลักษณ์ ซอนโฮไม่ได้มาที่นี่บ่อยหนักเพราะโอเมก้าอย่างพวกเขาทำกิจกรรมร่วมกับกลุ่มอื่นยาก ต้นไม้ดอกไม้รวมถึงผ้าหลายสีถูกจัดขึ้นสวยงาม แม้จะมีเยอะขนาดนั้นแต่ทั้งหมดก็เป็นสีสุภาพ

 

เขามองรายรอบข้าง เด็กผู้หญิงส่วนใหญ่ใส่ชุดราตรีทั้งสั้นและยาวคละกันไป ส่วนผู้ชายใส่สูทสากลสีเทาบ้าง สีดำบ้างแบบเขา แอบเห็นคุณครูหลายท่านยืนคุยกันอยู่ไม่ไกลแต่ซอนโฮคิดว่าเขาไม่ควรเข้าไปทักตอนนี้

 

เราเข้ามาในหอประชุม เอาง่ายๆมันก็คือห้องบอลรูมขนาดใหญ่นั่นแหละ ตรงพื้นปูทับด้วยพรหมกำมะหยี่สีเลือดนก มีซุ้มอาหารกับโต๊ะนั่งยาวเกือบถึงขอบเวทีของวงดนตรี ตรงกลางถูกเว้นที่เอาไว้เพราะเมื่อถึงเวลาที่นี่จะกลายเป็นฟลอร์เต้นรำ ช่วงเวลาเที่ยงคืนจะเป็นช่วงยอดนิยม ตอนนั้นจะทุกพื้นที่จะถูกจับจองด้วยคู่รักเต็มไปหมด

 

“จะกินอะไรไหม?” จัสตินถามเขาเมื่อเราหาที่นั่งได้แล้ว บรรยากาศไม่ได้เสียงดังมากนัก ออกจะเพลินไปด้วยซ้ำเพราะเสียงไวโอลินคลอตลอดเวลา

 

“เดี๋ยวค่อยไป ฉันพึ่งกินขนมมา” เขาลูบท้องตัวเอง เมื่อตอนเย็นดันเผลอหลับแถมตื่นขึ้นมาก็ดันหิวเลยยัดขนมเข้าไปเต็มที่ ลืมไปเลยว่าต้องมางาน

 

“ให้ตายสิ นายเป็นอย่างนี้ทุกทีเลย” จัสตินพรูลมหายใจแต่เขารู้ว่าเพื่อนสนิทแค่หยอกเท่านั้น

 

“นั่งรอแปบนึงเดี๋ยวไปเอามาให้” เขาพยักหน้า รอจัสตินที่ลุกออกไปพร้อมพี่ซังกยุน

 

อดจะยิ้มตามให้กับภาพน่ารักเหล่านั้น พี่ซังกยุนคอยเดินข้างๆเพื่อนเขาตลอดเวลา ตามใจแทบทุกอย่างที่คุณหนูจัสตินต้องการ เอาง่ายๆก็คืออยากได้อะไรก็จะประเคนถึงที่ เขารู้ว่าอีกฝ่ายขี้หวง อันที่จริงอัลฟ่าทุกคนย่อมเป็นแบบนั้น แต่พี่ซังกยุนเป็นผู้ใหญ่เขาเลยไม่ค่อยแสดงมันออกมา

 

นึกแล้วเขาก็คิดว่าจัสตินโชคดีจริงๆนั่นแหละ การได้อัลฟ่าที่ยอมทุกอย่างแบบพี่ซังกยุนหายากมากจริงๆ ในปัจจุบันต้องยอมรับว่าอัลฟ่าไม่ชอบให้ใครเหนือตนเอง โดยเฉพาะกลุ่มคนที่อ่อนแอกว่า นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้พวกเขาดูไม่น่าคบหาเท่าไหร่

 

ซอนโฮนั่งมองอะไรไปเรื่อยเปื่อยกระทั่งจัสตินวางน้ำและขนมตรงหน้า ซักพักก็ต้องลุกออกไปอีกครั้งเมื่อพี่ซังกยุนเรียกหา อีกฝ่ายกำลังคุยงานอะไรซักอย่างกับกลุ่มสภานักเรียนแล้วก็คุณครู แต่อัลฟ่าก็คืออัลฟ่า ในช่วงเวลาที่คนเยอะแบบนี้ใครจะปล่อยโอเมก้าของตัวเองอยู่นอกสายตา เขาหันไปเห็นมือใหญ่ของพี่ซังกยุนวางรอบเอวของเพื่อนสนิท ดูเป็นการให้เกียรติแต่ก็แสดงความเป็นเจ้าของในเวลาเดียวกัน

 

เวลาล่วงผ่านไปนานจนกระทั่งเข็มสั้นของนาฬิกาเลื่อนมาถึงเลข 11 แล้ว เวลาห้าทุ่มแต่บรรยากาศยังคงเหมือนเดิม ดูเหมือนคึกคักกว่าช่วงหัวค่ำด้วยซ้ำแต่ซอนโฮเบื่อเพราะเขาลุกๆนั่งๆแบบนี้มาหลายรอบแล้ว จัสตินยังไม่เดินกลับมา ในระหว่างนั้นมีคนมานั่งกับเขาบ้าง ไม่ว่าจะเป็นรุ่นน้องโอเมก้าหรือเพื่อนเบต้าคนใหม่

 

เด็กหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอะไรเรื่อยเปื่อย ตอบแชทคนนู้นบ้างคนนี้บ้างตามประสา จนกระทั่งเสียงจากลำโพงดังขึ้น

 

“สวัสดีครับ”

 

ดวงตากลมโตหันไปตามทิศทางของเสียง เผลอยืนขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขามองเจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทไม่วางตา ...

 

อัลฟ่าคิง

 

ไล ควานลิน

 

หัวใจพลันเต้นตึกตักรัวจนเจ็บหน้าอก ควานลินดูดีในชุดนี้ เขาเหมือนนายแบบหลุดออกมาจากรันเวย์ที่ไหนซักแห่ง ดูเปร่งประกายมากจนละสายตาไม่ได้

 

ไม่อยากจะยอมรับ ..ว่าเขาคิดถึงอีกฝ่ายมากเหลือเกิน

 

“ยินดีต้อนรับนักเรียนและคุณครูทุกท่านสำหรับงาน CxC ในวันนี้นะครับ ผมไล ควานลิน อัลฟ่าคิงรุ่น 110 เป็นเกียรติที่ได้มาต้อนรับทุกคน ถ้าหากมีข้อผิดพลาดประการใด ผมต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ ขอให้สนุกกับงาน ขอบคุณครับ”

 

ซอนโฮเผลอกำมือเข้าหากันในตอนที่เห็นรอยยิ้มนั้น เขารู้สึกหวงเมื่อเบต้าสาวหรือโอเมก้าคนอื่นมองควานลิน เด็กหนุ่มกัดปาก ไม่ชอบความรู้สึกน่าอึดอัดใจเช่นนี้

 

ไม่รู้ว่าอัลฟ่าคิงคนนั้นพูดอะไรอีกหรือเปล่า เขาไม่ได้ฟัง เดินออกมาข้างนอกหวังให้ไอกลิ่นธรรมชาติช่วยให้ใจสงบลง มือขาวกำราวระเบียง ไหล่เล็กห่อลู่เข้าหากัน เขาไม่น่ามาเลยจริงๆ ตอนแรกก็ดีใจอยู่หรอกทีได้เห็นควานลินแบบนั้น แต่พอมาเจอคนอื่นด้วยแล้วมันก็รู้สึกแย่ไปหมดเลย อยากจะป่าวประกาศบอกทุกคนว่าเจ้าของรอยเขี้ยวบนหลังคอเขาก็คืออัลฟ่าที่แสนดีคนนั้นนั่นแหละ รู้ตัวว่าไม่มีสิทธิ์อะไรไปหวงอีกฝ่ายก็เลยได้แต่งุ่นง่านใจแบบนี้

 

เผลอคิดมากจนน้ำตาเอ่อตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มันเริ่มกลิ้งตกลงมาก่อนพรั่งพรูแต่ไร้เสียงสะอื้น เด็กหนุ่มรีบปาดมันตอนที่เขาได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้

 

“สวัสดีครับ” ซอนโฮหันไปมอง เขาพบชายร่างสูงกับใบหน้าคมเข้ม ทรงผมของเขาถูกจัดทรงให้รวบอยู่ข้างหลัง เปิดหน้าผาก เขาดูดีในขณะเดียวกันก็ดูแบดมากด้วย

 

เด็กหนุ่มรู้ว่าเขาคืออัลฟ่า

 

ไม่ว่าจะกลิ่น ลักษณะท่าทางหรืออะไรก็ตามแต่

 

“ครับ สวัสดี” เขาเอ่ยทักทายแม้ในใจจะรู้สึกกลัวไปบ้าง เปลี่ยนมาเป็นยืนตรงเบียดชิดรั้วระเบียง มองอัลฟ่าตรงหน้าไม่วางตา เด็กหนุ่มรู้ว่าเขาควรเว้นระยะห่าง

 

“คุณคงไม่ค่อยชอบบรรยากาศข้างในถึงได้ออกมา ใช่หรือเปล่า?” อีกฝ่ายมีท่าทีสบายๆเกินขาด โอเมก้าตัวน้อยขยับตัวเมื่อเขาเปลี่ยนมาเท้าศอกทั้งสองกับราวระเบียงข้างๆกัน ดวงตาคมมองออกไปข้างนอกจับจุดโฟกัสไม่ได้

 

“ครับ ..ก็ใช่”

 

“เหมือนผมเลย ..แล้วทำไมคุณยังมาล่ะ?” อัลฟ่าคนนั้นผินหน้ากลับมาจ้องเขาตรงๆ ซอนโฮหลบตาเพราะเขาไม่คุ้นเคย

 

“เพื่อนขอให้มาหน่ะครับ” เสียงทุ้มตอบรับในลำคอ เกิดความเงียบโรยตัวระหว่างเราทั้งสอง

 

ซอนโฮสะดุ้งเมื่อแก้วแชมเปญถูกยื่นมาตรงหน้า

 

“ผมไม่—”

 

“มารยาททางสังคมหน่ะครับ คุณจะไม่ดื่มก็ได้แต่ต้องรับไว้นะ” ริมฝีปากบางหุบฉับก่อนจะรับแก้วมา อัลฟ่าหนุ่มหัวเราะเบาๆ เขาโคลงแก้วแชมเปญของตัวเองก่อนจะค่อยละเลียดจิบน้ำสีทองนั่น

 

“คุณชื่ออะไร?” เด็กหนุ่มเลิกคิ้ว เกิดความชั่งใจขึ้นในสถานการณ์แบบนี้ อัลฟ่าข้างๆนี่ไม่ได้มาคุกคามเขา อีกฝ่ายค่อนข้างนิ่งเงียบซึ่งนั่นถือว่าดีแล้ว

 

“ซอนโฮครับ” ร่างสูงพยักหน้า

 

“จินอู” ตอบกลับเรียบเฉยจนน่าแปลกใจ การทำความรู้จักของเราสองคนดูประหลาดแปลกๆแต่ไม่มีอะไรไปมากกว่านั้น

 

“โอเมก้าสินะ” เด็กหนุ่มเผลอกลั้นหายใจเมื่อดวงตาคู่นั้นสอดประสาน ทำไมอยู่ๆถึงได้รู้สึกกลัวแล้วก็ไม่รู้ เผลอนึกไปถึงควานลิน อยากให้อีกฝ่ายอยู่ใกล้ๆเขาตอนนี้

 

ซอนโฮไม่ได้ตอบอะไรไป เขาไม่รู้ว่าควรจัดการยังไงกับสถานการณ์ตรงหน้า

 

“เหมือนจะมีคู่แล้ว ..หรือเปล่า? อัลฟ่าจินอูขยับเข้ามาใกล้เขา ใกล้จนเห็นเงาตัวเองในตาอีกฝ่ายชัดเจน เด็กหนุ่มได้แต่นิ่งค้างไม่กล้าตอบออกไป เลือดในกายเย็นเฉียบ หัวใจพลันเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง มือเย็นและสั่นจนกลัวว่าเผลอจะทำแก้วราคาแพงนี่ตกแตก

 

“ได้กลิ่นอัลฟ่าบนตัวเธอแต่ว่ามันจางมากเลย”

 

ในตอนที่จินอูผละออกไป ซอนโฮลอบถอนใจ เมื่อกี้เขาเกือบตายแล้ว รู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจ ไม่มีเหตุผลสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้น ซอนโฮไม่รู้ว่าเขากลัวอะไร เด็กหนุ่มขี้ขลาดเกินกว่าจะหาคำตอบ สมองสั่งเพียงสิ่งเดียวให้ออกจากกรณีสุ่มเสี่ยงนี้

 

“อยากดูมายากลไหม?”

 

“ม—มายากลอะไรครับ?” เด็กหนุ่มหันไปมอง นึกแปลกใจที่อัลฟ่าอย่างอีกฝ่ายเปลี่ยนอารมณ์เร็วขนาดนี้ เขาตามไม่ทัน อ่านความคิดผู้ชายคนนี้ไม่ออก

 

“แบมือมาสิ” เด็กทำตาม มือขาวข้างหนึ่งแบบออกจากกันช้าๆ ซอนโฮมองจินอูตั้งแต่ที่เขาดึงผ้าสีแดงตรงกระเป๋าหน้าอกบนสูท วางมันลงบนมือเขา พับเข้าหากันจนเป็นผ้าชิ้นเล็กในมือ

 

“หลับตา กำมันไว้นะ” เด็กหนุ่มไม่แน่ใจนักแต่ถึงกระนั้นก็ยอมปิดเปลือกตาลง กำผ้าลื่นในมือสักพักก็ถูกมือใหญ่กว่าจับไว้ก่อนเปลี่ยนเป็นกุมแน่น จินอูเป่าลงมาเบาๆ

 

“ลืมตาได้แล้วล่ะ ค่อยๆคลายมือออกนะ” เขานึกแปลกใจเมื่อสัมผัสลื่นๆของผ้าหายไป เด็กหนุ่มตะลึงค้างเมื่อเขาแบมือหมด มันกลายเป็นดอกกุหลาบที่ถูกตัดก้านทิ้ง กลีบดอกของมันอวบอูมเบ่งบานเต็มมือเขา นึกประหลาดใจที่อัลฟ่าตรงหน้าทำอะไรแบบนี้

 

“คุณ ..เป็นนักมายากลหรือครับ?”

 

“เปล่าหรอก ยังไม่ถึงขั้นนั้น” จินอูยิ้มกว้าง เด็กหนุ่มไม่ได้กลัวเขาแล้ว นั่นถือเป็นเรื่องดี คนอายุน้อยกว่าทำหน้าตาเหรอหราจนอดจะหัวเราะไม่ได้

 

“แล้วทำไ—”

 

ยังไม่ทันได้พูดจบประโยค เสียงใครบางคนก็เอ่ยเรียกเขาเสียก่อน

 

“ซอนโฮ”







talk

สวัสดีค่ะ :) เบื่อกันหรือยังกับการอัพฟิคไวเบอร์นี้ ฮาาาา ลองเว้นๆกันไหมคะ แบบวันเว้นวันอะไรแบบนี้

ยอมรับว่าที่มาช้าเพราะเล่นเกมอยู่ค่ะ ไม่ได้เล่นเกมเลยหลังจากแต่งฟิค ต้องให้เวลาเกมบ้างค่ะ ..

ก็สำหรับตอนนี้ยังคงเป็นอะไรที่คลุมเครืออยู่ในความรู้สึกเรา ยาวขึ้นมาหน่อยเพราะเริ่มตัดจบยาก หลายๆคนน่าจะโมโห

ที่ตัดจบแบบนี้อีกแล้ว ฮือออ สำหรับตอนนี้ลึกๆแล้วเราต้องการให้เห็นว่าพอห่างกันมันแย่ยังไงเนอะ หลายๆคนอาจจะยังงงอยู่

บางทีเราอาจจะอธิบายงงๆไปบ้าง ตอนแต่งก็เบลอๆเหมือนกันค่ะ  แต่งไปแต่งมางงตัวเองอีก พาร์ทนี้เป็นพาร์ทรองสุดท้ายแล้ว

จริงๆต้องขอบคุณสวีท ซีตรัสเลยที่ทำให้คนเริ่มรู้จักงานเขียนนี้มากขึ้น ดีใจจริงๆค่ะ ขอบคุณทุกคอมเม้นต์เลย เราอ่านหมดนะคะ

หวังว่าตอนนี้จะช่วยคลายปมอะไรซักอย่างในตอนที่แล้วได้บ้าง ทวิตเตอร์เราก็อ่านนะคะ มีความสุขมากจริงๆ

บางคอมเม้นต์ยาวจนอ่านไปยิ้มไปเขินไป ขอบคุณมากๆเลยนะคะที่รักเรื่องนี้ รวมถึงคอตตอนด้วย ยังคงบอกเหมือนเดิมว่า

เราเองมีอะไรที่ต้องแก้อีกเยอะ จะพยายามขึ้นในงานเขียนครั้งต่อไป พาร์ทหน้าพาร์ทสุดท้ายแล้วนะคะ หวังว่าทุกคนยังรอกัน

ขอบคุณมากจริงๆค่ะ รักกก (#ป่าหลินโฮ)

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,495 ความคิดเห็น

  1. #1463 kp_kpkp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 13:51
    ใครเรียกซอนโฮนะๆๆๆ สงสารซอนโฮจังคงคิดถึงควานลินมากๆแน่เลย
    #1,463
    0
  2. #1438 Primrose Pink (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 19:00
    ควานลินใช่รึป่าวววว
    #1,438
    0
  3. #1381 jokatker (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 23:58
    สงสารน้อง น้องคิดถึงควานลินมากๆ แต่ตัวเองเป็นเลือกเดินออกมาเอง โคตรหดหู่ TT
    #1,381
    0
  4. #1296 LilyPotter (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 09:51
    มีคำผิดนิดนึงค่ะ
    โฮ่>โห่
    เปร่งประกาย>เปล่งประกาย
    #1,296
    0
  5. #1233 N_udaen_G (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 16:59
    จัสตินก็ห่วงเพื่อนมากอะ น่ารักกก แต่ซอนโฮทำตัวเหมือนอกหักเลยลูกกก แงงงง
    #1,233
    0
  6. #1166 Neung Q (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 22:11
    พี่หลินมาแล้ววววว
    #1,166
    0
  7. #1143 yo_lu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 12:09
    ชอบมากเลยอะ แต่งดีจริงๆนะ
    #1,143
    0
  8. #793 Wonderhappy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 16:00
    ชอบบอ่ะ จะจบแล้วหรออออ สู้ๆนะคะ แต่งสนุกมากๆเลย
    #793
    0
  9. #750 bonus9750 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 07:23
    จะเป็นยังไงต่อนั่นติดตามตอนต่อไป๋
    #750
    0
  10. #745 NlvK (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 00:59
    หน่วงอย่างต่อเนื่อง กับการที่เขาแยกกันไม่ได้เจอกัน
    แบบคนเป็นคู่กัน ต้องมาแยกกันแบบนี้ทรมานมากเลย
    ฮืออ เข้่ใจน้องเลย แบบเจ็บใจอะ นั่นคู่น้องแท้ๆ มีคนมาชื่นชมก็ดีแหละ แต่ก็หวงอะ
    ชอบเวลาที่รู้ว่าคิงดูแบน้องแบบ แค่น้องร้องขัดใจ ก็มาตามใจอะ แบบ แงงงง ดีอะไรขนาดนี้ เหมาะสมกันจังงง
    คนที่เรียกนี่ คิงมาตามแน่เบยยยย
    #745
    0
  11. #735 -Imreader- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 17:07
    อ่านแล้วรู้สึกชุ่มฉ่ำหัวใจ(เอ้า5555)
    #735
    0
  12. #723 xxmaarnficxx (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 22:24
    ใครเรียกนะ คนขี้หึงป่าว5555555555 จินอูนี่มาดีรึป่าว
    #723
    0
  13. #705 slowlymoi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 15:09
    สงสารซอนโฮจัง ใครเรียกเนี่ยพี่ควานลินหรือปล่าว???
    #705
    0
  14. #693 MNT. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 01:54
    น้องหงอยเลยอ่ะ ควานลินอ่า รีบมาดูแลน้องเลยนะ
    #693
    0
  15. #677 klyPuKu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 12:55
    ซึมตามน้องเลยยยย สตรองแค่ไหน พอมีคู่มันก็อ่อนไหวเนอะ มายังน้าคิงของน้อง มาดูแล้น้องได้แล้ว
    #677
    0
  16. #550 ;Pocky (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 00:48
    หน่วงมาก มันแย่จริงๆค่ะ เหมือนอะไรๆที่เคยอยู่ข้างกายมันหายไป ตกลงจินอูมาดีหรือร้าย แต่ที่แน่ๆพ่อพระเอกมาแล้วว
    #550
    0
  17. #542 bam_KSH (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 17:52
    ควานลินใช่มั้ยยย มาคุมน้องเลย!
    #542
    0
  18. #534 aompnt_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 03:27
    คิงแน่ๆ คิงมาตามซอนโฮแน่ๆ กรี๊ดดดดดดด
    #534
    0
  19. #511 Mememememe (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 13:58
    โอ๊ยยย ใจพังอีกแล้ว
    #511
    0
  20. #493 Sira. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 19:59
    มาตามน้องกลับเลยควานลินนนน
    #493
    0
  21. #474 Mmt. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 10:58
    ควานลินนนนนน
    #474
    0
  22. #440 Jinjoo.K (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 03:17
    จัสตินน่ารักอ่ะ น้องเป็นห่วงเจี๊ยบมากเลย
    จินอูดูละมุ๊นละมุน แต่มาดีมั้ยยังไม่แน่ใจ
    #440
    0
  23. #432 yuma ea (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 02:05
    ควานลินแน่ๆเลยย~><
    #432
    0
  24. #384 มินชูก้าแบค (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 23:01
    ควานลินนนนนนนน
    #384
    0
  25. #383 MBVK99 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 22:09
    ขอให้เสียงเรียกเป็นควานลินเถอะ หายไปนานจนน้องจะร้องไห้แล้ววว
    #383
    0