{PRODUCE101} into the forest ♡ │#linho #หลินโฮ

ตอนที่ 7 : s e c o n d . Sweet Citrus 3/5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,421
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    6 ก.ค. 60

Title : SWEET CITRUS 3/5

Pairing : Kuanlin x Seonho

Genre : Alternative Universe (Omegaverse) (Alpha Kuanlin x Omega Seonho)

Rate : R18

 

ซอนโฮสะลึมสะลือตื่นด้วยความมึนงง เขาปรือตาได้เพียงครึ่งเดียวเพราะความเพลีย ไม่รู้เหตุการณ์รอบข้างเป็นยังไง สมองยังคงไม่สั่งการ ไม่มีสติประมวลมากพอ ม่านหมอกจางๆทำให้หัวว่างเปล่ากว่าที่คิด เหมือนกึ่งหลับกึ่งตื่น ล่องลอยอยู่ในความฝันแต่ก็ได้ยินเสียงจากความเป็นจริง

 

เขาพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่บนเตียง ไม่ใช่ฟูกนุ่มๆที่รองรับ ไม่ใช่ผ้าห่มผืนหนาที่ปกคลุมร่างกาย ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศตกกระทบจนสั่นสะท้าน เผลอเบียดตัวซุกเข้าหาไออุ่นที่แนบอยู่

 

“จะเปลี่ยนผ้าปูเลยไหมคะ?” เสียงจากใครซักคนที่ซอนโฮไม่รู้จักดังขึ้นไกลๆ เด็กหนุ่มพยายามฝืนเปลือกตาขึ้นมอง เธอเป็นแม่บ้านในชุดยูนิฟอร์มประจำโรงเรียนกำลังดึงปลอกหมอนออกจากหมอน ไม่ใช่แค่คนเดียวแต่เหมือนจะอยู่ในห้องน้ำด้วยซัก ..สองคน

 

“ครับ เปลี่ยนเลย” เสียงทุ้มดังเหนือหัว ซอนโฮรู้แล้วว่าเขาอยู่บนตักอีกฝ่าย ควานลินจับเขานั่งตักโดยที่ตัวเองเอนหลังพิงเบาะโซฟากำมะหยี่ ดันหัวเขาให้ซบบนไหล่กว้างนั่น เด็กหนุ่มไม่อยากขยับตัวเท่าไหร่ หามุมสบายให้ตัวเองโดยกอดรอบคออัลฟ่า ซุกหน้าลงกับคอของเขา

 

มือใหญ่ๆกำลังลูบหัวและซอนโฮใกล้จะกลับเข้าสู่ห้วงความฝันอีกครั้ง

 

“คิงจะรับอาหารเย็นด้วยเลยไหมคะ? พอดี...”

 

“ฮื่อออออ” โอเมก้าในอ้อมกอดครางเบาๆ เขารู้สึกขัดใจเล็กน้อย ไม่ชอบเสียงรบกวนในเวลานี้มากนัก เขาอยากพักผ่อน แน่นอนว่าซอนโฮนึกรำคาญตัวเองเหมือนกัน อยู่ดีๆก็อยากงอแงใส่อัลฟ่าคิงที่ตัวเองซบอยู่ อยากขอโทษแม่บ้านเพราะเขาไม่ได้ตั้งใจ

 

“ไว้ก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวผมลงไปเอาเอง” ปลายนิ้วของควานลินไล้ตรงแก้มเขา ปลอบประโลมให้สงบลงและใช่ ..ซอนโฮหยุดแต่เพียงเท่านั้น

 

รู้ตัวอีกทีตอนหลังแตะฟูกนุ่ม ผ้าห่มถูกคลุมทับลงมาตามด้วยเนื้อตัวของอัลฟ่า เขาขยับเบียดชิด ชอบสัมผัสที่อีกฝ่ายลูบหัวเบาๆ

 

เด็กหนุ่มรู้ว่าฮีทจะยังไม่หายไป นี่มันพึ่งวันแรก มันแค่เริ่มต้น กลายเป็นว่านอนไม่หลับเสียอย่างนั้นทั้งที่อยากพักผ่อน ลืมตาขึ้นมาแล้วพบว่าอัลฟ่ากำลังจ้องเขาอยู่เหมือนกัน เขาถูกดึงดูดจากดวงดาวนับร้อยในนั้น ซอนโฮคิดว่ามันสวยงาม สวยกว่าดวงดาวดวงไหนบนจักรวาล เผลอยกมือแตะแก้ม ไล่ตั้งแต่ขมับจนถึงปลายคาง ไม่แปลกใจเลยซักนิดหากอีกฝ่ายจะกลายเป็นที่ชื่นชม ควานลินสมบูรณ์แบบ ..มากเกินไป จนรู้สึกกลัว

 

เขาเป็นโอเมก้า ทางเลือกของเขาถูกจำกัดแคบลงเมื่อถูกเติมเต็ม เขาไม่รู้เหตุผลของควานลิน ทำไมอีกฝ่ายถึงเลือกทำมัน ทำไมถึงเลือกฝังรอยตัวเองไว้ที่คอเขา ทั้งๆที่มีโอเมก้ามากมายต้องการสัมผัสนั้น มีโอเมก้าที่ดีกว่าเขา เพียบพร้อมกว่าเขา ..ซอนโฮไม่เข้าใจ

 

บางทีโลกใบนี้มันก็ซับซ้อนเกินกว่ามนุษย์จะสรรหา ต่อให้เขามีสมองของอัลฟ่าก็ยังหาคำตอบไม่ได้

 

ไม่รู้เพราะฮอร์โมนเปลี่ยนไปหรืออะไร ทำไมเขาถึงกลายเป็นคนอ่อนไหวขนาดนี้ กลายเป็นว่าแค่เขามีคู่แล้วเรื่องของควานลินก็มีอิทธิพลมากเหลือเกิน

 

“เป็นอะไร? ไข้ขึ้นหรอ?” อัลฟ่าหนุ่มผุดตัวลุกขึ้น มือแตะแก้มขาวนวลของโอเมก้า เขาพึ่งป้อนยาอีกฝ่ายไปตอนหลับ ตัวยังอุ่นๆอยู่ด้วยซ้ำ

 

“เปล่าครับ” เด็กหนุ่มเงียบ ยังคงมองหน้าคู่ของตัวเองแบบนั้น ถ้าเป็นในเวลาปกติเขาคงไม่คิดจะทำหรอก แต่อาศัยความยุ่งเหยิงในหัวแล้วก็ลืมทุกสิ่ง

 

ซอนโฮขยับตัว วางหัวไว้บนอกของอัลฟ่า วงแขนแข็งแรงโอบล้อมเขาไว้คล้ายกักขังแต่ไม่รู้สึกอึดอัด เขายินดีไม่ได้ปฏิเสธมัน นึกแปลกใจในอะไรบางอย่างของตัวเอง ทำไมเขาถึงโอนอ่อนได้ขนาดนี้ ทั้งที่ไม่ต้องการ ไม่อยากเป็น ค้านหัวชนฝามาโดยตลอด

 

แต่ทำไมพอเป็นไล ควานลิน

 

ทุกอย่างถึงได้ตาลปัตรแบบนี้?

 

พึ่งรู้ว่ากลไกสมองสามารถสร้างให้ทุกอย่างซับซ้อนไปด้วยความคิด เขาเหนื่อยเกินกว่าจะหาคำตอบ ปล่อยให้ตัวเองจมลงไปในหมอกจาง เคยชินกับสัมผัสอบอุ่นของคิงเพราะเขารู้ว่าตัวเองจะปลอดภัยในอ้อมกอดนั้น

 

 

 

ซอนโฮปรือตาขึ้นมาในตอนเช้า เขาแข็งแรงขึ้นแต่ยังรู้สึกมีไข้เล็กน้อย ฮีท 5 วันที่ผ่านมาไม่ได้ย่ำแย่ในความคิดนัก มันหนักหน่วงสำหรับครั้งแรกก็จริง

 

และใช่ ..ซอนโฮไม่ค้านหรอกว่ามันรู้สึกดีแค่ไหน

 

เขารู้ตัวว่าอัลฟ่าอยู่กับเขามาตลอดห้าวัน มันค่อนข้างน่าอายที่เราเป็นเจ้าของกันและกันซ้ำๆ ห้ามไม่ได้ในเมื่ออาการฮีทของเขากินเวลายาวนานขนาดนี้ ควานลินไม่ได้ออกไปไหน เวลาที่ลืมตาตื่นขึ้นมาเขามักเห็นอีกฝ่ายอยู่ในห้องหรือไม่ก็อาบน้ำ ผ้าปูที่นอนถูกเปลี่ยนใหม่ทุกวัน เขาเห็นควานใส่ใจเล็กๆของอัลฟ่า กลางดึกบางคืนเขาถูกอีกฝ่ายจับเช็ดตัว ป้อนยา คอยเช็คไข้ทุกๆชั่วโมงจนกลัวว่าคิงคนเก่งของโรงเรียนจะพักผ่อนไม่เพียงพอ

 

กลายเป็นว่าตลอดห้าวันที่ผ่านมาเขาเคยชินสัมผัสของควานลินไปหมดแล้ว

 

ฮอร์โมนของอีกฝ่ายยังคงกระจายรอบตัวเขา โอบล้อมเอาไว้ไม่จางหาย ซอนโฮขยับตัวลุกขึ้นนั่งเป็นจังหวะเดียวกับคนในความคิดถือถาดอาหารเช้าเข้ามา

 

“จะลุกหรอ?” ควานลินวางมันลงบนปลายเตียง มือใหญ่ประคองเขาให้ลุกขึ้นนั่ง

 

“จะอาบน้ำก่อนทานข้าวไหม?”

 

“แปรงฟันก็พอครับ” อัลฟ่าพยักหน้าค่อยๆพยุงเขาให้ลุกขึ้น ระหว่างทางเดินไปห้องน้ำ ซอนโฮรู้สึกขัดๆเล็กน้อย เขารู้ว่าครั้งแรกมันอาจจะเจ็บบ้าง แน่นอนว่ามันเจ็บแต่มันไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น อัลฟ่ายังคงถนอมเขาและโชคดีที่กลไกธรรมชาติของโอเมก้าช่วยเอาไว้

 

เด็กหนุ่มรู้สึกเกร็งเมื่อเขาถูกพามายืนหน้ากระจกห้องน้ำบานใหญ่ ทั้งห้องถูกตกแต่งไปด้วยหินแกรนิตราคาแพง ย้อนไปห้าวันที่แล้วเขาคงจะตะลึงอยู่บ้างแต่เพราะปัจจัยหลายอย่างทำให้ลืมมองความงดงามที่ถูกตกแต่งไว้ด้วยความปราณีต

 

บนอ่างล้างหน้ามีแปรงใหม่วางคู่กับหลอดยาสีฟัน เขาไม่นึกว่าควานลินจะเตรียมมันไว้ให้ ความใส่ใจเล็กๆของอัลฟ่าทำให้หัวใจพองโต ทั้งๆที่ไม่จำเป็นต้องทำก็ได้ ...แต่ควานลินกลับทำมัน เผลอแก้มเห่อร้อนเพราะเหลือบมองเจ้าของห้องยืนพิงกรอบประตูมองเขาอยู่ เงอะๆงะๆท่าทางประหลาดจนมือใหญ่ต้องบีบยาสีฟันลงบนแปรง

 

“ขอบคุณครับ” เอ่ยพูดเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ เขายัดแปรงเข้าปากจนมันกระแทกฟันเล็กน้อย

 

“ไม่เป็นไร”

 

เด็กหนุ่มพยายามไม่มองทางอัลฟ่ามากนักแม้ในกระจกจะสะท้อนภาพอีกฝ่ายจ้องเขาไม่วางตา ซอนโฮเบนความสนใจมาที่ชุดของตัวเอง มันเป็นชุดคลุมอาบน้ำผ้าลื่นสีเลือดนก มันตัดกับผิวเขาชัดเจน นึกแปลกใจที่ถูกจับแต่งตัวให้อยู่สภาพนี้

 

และเหมือนอัลฟ่าจะรู้

 

“ขอโทษที ..อันที่จริงกลัวเธอจะรู้สึกไม่สบายเลยไม่อยากใส่ชุดนอนให้” ควานลินพูดด้วยท่าทีเรียบนิ่งแต่ทำเอาแก้มกลมทั้งสองข้างขึ้นสีจัดเมื่อได้ยินเหตุผลนั้น

 

..ทำไมกัน ทำไมต้องใส่ใจเขาขนาดนี้

 

ทั้งดีใจและสับสนในเวลาเดียวกัน หัวใจเต้นรัว เผลอกัดปากด้วยความรู้สึกแปลกๆ

 

รีบบ้วนปาก ล้างหน้า เช็ดหน้าเช็ดตาให้เรียบร้อย รับผ้าขนหนูจากมืออีกฝ่ายก่อนจะซับมันเบาๆ เพราะความรีบทำให้ชุดผ้าลื่นที่ใส่อยู่ไหล่ตกลง ซอนโฮเหลือบมองเงาสะท้อน รอยเขี้ยวชัดเจนที่คอ หนึ่งรอย ..ไม่สิ มากกว่านั้น อาจจะซักสองหรือสามเขาไม่รู้ มันเด่นชัด ขึ้นรอยช้ำเลือดอย่างน่ากลัว

 

เผลอลูบแผลนั่นเบาๆ ความรู้สึกบางอย่างตีกันมั่วไปหมด อึดอัดแต่ก็โล่งใจ อะไรบางอย่างที่พูด อธิบายไม่ได้ คับคล้ายคับคลาว่ามันดีแต่ก็แย่ในเวลาเดียวกัน

 

เด็กหนุ่มสบตาอัลฟ่าในกระจก เกิดความเงียบคั่นตรงกลางอีกครั้ง หมอกบางๆลอยผ่านบรรยากาศขุ่นมัว ไม่ชัดเจนในอะไรซักอย่าง ระหว่างเราไม่มีใครพูดอะไร กลายเป็นเสียงของความเงียบดูดกลืนทุกสิ่ง ราวกับหลุมดำ ดึงดูดทุกอย่างเข้าไป หลุดไปอีกมิติหนึ่ง ที่ที่กาลเวลาไม่มีค่า เราเคว้งคว้างในจักรวาลว่างเปล่า

 

แล้วผลของการกระทำก็ดึงเราให้กลับเข้ามา

 

 

 

 

เขากลับมานั่งลงกลางเตียง มีควานลินทำหน้าที่คอยดูแลความสะดวกสบายให้ ขยับพิงหัวเตียง ยืดขาจนสุด วางถาดอาหารเช้าไว้บนตัก ลงมือจัดการ

 

“คิงไม่ทานหรือครับ?” เขาเอ่ยทำลายความเงียบ

 

“ยังหรอก เธอทานเถอะ” เขาเห็นรอยยิ้มอีกฝ่าย มันอ่อนโยนแต่ก็ดูสับสนในที “เธอชื่อซอนโฮใช่ไหม? ยู ซอนโฮ?”


“ครับ ใช่” เขานึกขันตัวเอง เผลอคิดในใจไปเหมือนกันว่าอัลฟ่าอย่างควานลินคงไม่สนใจใครหรอก อีกฝ่ายคงคิดว่าเขาเป็นแค่คู่นอนแล้วเผลอไปกัดคอแค่นั้น ไม่รู้เพราะกลัวเสียชื่อเสียงหรือเปล่า แต่ซอนโฮไม่คิดจะเอาไปบอกใครอยู่แล้ว เขาไม่ใช่คนประเภทที่พูดว่า
เฮ้! ฉันโดนอัลฟ่าคิงกัดคอมาล่ะ นายว่าเราควรเรียกเงินจากเขาเท่าไหร่ดีถึงปิดปากฉันได้ อะไรทำนองนี้ มันไร้สาระ

 

ความเงียบกดดันอีกครั้งจนพาลไม่อยากกินขนมปังปิ้งในมือไปด้วย ควานลินนิ่งเงียบแบบที่เขาไม่ชิน อันที่จริงเด็กหนุ่มก็ไม่ชินกับบรรยากาศแบบนี้เท่าไหร่หรอก เขาที่อยู่กับจัสตินมาตลอด ชื่นชอบเสียงหัวเราะมากกว่าบรรยากาศอึมครึมคล้ายช่วงหน้าฝนในตอนนี้

 

“อาหารเช้าสำคัญนะครับ ทานหน่อยเถอะ เดี๋ยวคุณจะไม่มีแรงทำงานพวกนั้นนะ” เขาบุ้ยปากไปทางเอกสารอะไรซักอย่างบนโต๊ะทำงานรกๆนั่น ดูเกะกะลูกตาแต่ทำอะไรไม่ได้

 

หยิบขนมปัง(ที่กัดแล้ว)ไปจ่อปากอัลฟ่า หวังว่าอีกฝ่ายจะไม่รังเกียจ

 

“ฉันไม่—”

 

“ทานเป็นเพื่อนผมไงครับ” เด็กหนุ่มดึงดัน เขาดีใจที่เห็นสีหน้าลำบากใจของอีกฝ่าย ได้เห็นมุมอื่นๆที่ไม่ใช่พูดน้อยและเงียบขรึม

 

ซอนโฮยิ้มกว้างเมื่อคิงคนเก่งงับขนมปังเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ เขาแตะลงเบาๆที่ข้างแก้มขาว เศษขนมปังติดอยู่บนนั้น ..แน่นอนว่าเขาไม่ทันสังเกตที่ควานลินเผลอยกยิ้มขึ้นมา

 

อาหารเช้าของเราจบลง ซอนโฮกินเยอะในแต่ละมื้อเพียงแต่เขารู้สึกว่ามื้อนี้อิ่มกว่ามื้อไหนๆที่ผ่านมา ร่างของอัลฟ่ากลับเข้ามาในห้องอีกครั้งหลังจากบริการเก็บถาดอาหารไปข้างนอก อีกฝ่ายทิ้งตัวนั่งลงปลายเตียงเหมือนเดิม

 

เด็กหนุ่มมองทุกการกระทำตั้งแต่ต้นจนจบ เขารู้ดีว่าควานลินมีอะไรอยากจะพูด เมื่อตอนที่ได้สบดวงตาคมอีกครั้งซอนโฮก็เข้าใจ

“เรื่องของเรา ...” โอเมก้าตัวน้อยเผลอกลั้นหายใจพักหนึ่ง เขาพยักหน้ารับฟังสิ่งที่คิงจะพูดต่อ

 

“คือ—อ่า ไม่สิ ฉันให้หมอฉีดยากันตั้งครรภ์ให้เธอแล้วนะ แล้วก็เอา ..เอ่อ—นั่นล่ะ ออกให้แล้วด้วย” ซอนโฮหน้าแดงแต่เขาเข้าใจมัน อย่างน้อยคิงก็รู้ดีว่าการท้องในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องสมควรเท่าไหร่นัก เรายังไม่พร้อมแม้ว่าการมีเพศสัมพันธ์ตอนฮีทจะเสี่ยงมากแค่ไหนก็ตาม

 

“แล้วก็ ..เรื่องหลังจากนี้

 

เด็กหนุ่มเงยหน้ามอง เขาเห็นความสับสนในดวงตาคู่นั้นเพราะเขาเองก็ไม่ต่างกัน เราไม่ต่างจากที่เป็นอยู่เลยซักนิด ตลอดห้าวันที่ผ่านมาเราทิ้งขว้างทุกอย่างไว้ข้างหลัง ไม่เคยคิดหันกลับไปมองว่าทางที่จากมาไกลมากเกินกว่าจะมองย้อนไป สุดท้ายได้แต่สำลักเหตุผลการกระทำในตอนนี้

 

“เราอาจจะพึ่งรู้จักกันหรืออะไรก็แล้วแต่ แต่ยังไงซะรอยที่คอเธอมันก็ฝีมือฉัน คือมัน—”

 

คิงไม่ต้องรับผิดชอบก็ได้ครับ ทุกอย่างมันเกิดจากความเต็มใจของเรา ..ไม่ๆ ของผมเอง โอเค คิงอาจจะลำบากใจแต่ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเข้าใจดีว่ามันเป็นเรื่องที่พูดยาก” แม้จะพูดไปแบบนั้นแต่ในใจกลับเจ็บหน่วง ควานลินมองเขา อีกฝ่ายขมวดคิ้ว

 

ซอนโฮรู้ว่าทุกอย่างที่ผ่านมามันเกิดจากอะไร มันเป็นช่วงเวลาหนึ่งของห้วงอารมณ์ กัดกินเราทั้งคู่ให้จมดิ่ง ยอมรับอย่างพ่ายแพ้ จะโชคชะตาหรืออะไรก็แล้วแต่ที่ควานลินไปเจอเขาในห้องน้ำ เขาในตอนที่เป็นฮีทครั้งแรกพอดี อะไรหลายๆอย่างที่ไม่รู้ว่าเราจะพบกัน คิงอาจจะมีคนรักอยู่แล้วหรือเขาอาจจะไปเจอคนที่ตัวเองชอบในชีวิตข้างหน้า ไม่มีใครรู้

 

“แต่—”

 

เสียงของอีกฝ่ายถูกขัดขึ้นด้วยเสียงสั่นครืดตรงโต๊ะหัวเตียง ซอนโฮพบว่านั่นคือโทรศัพท์เขา แบตเตอรี่บอกไว้ชัดเจนว่ามันครบ 100 เปอร์เซ็นต์ เด็กหนุ่มคว้ามัน ถอดสายชาร์ตออก กดรับสาย เป็นเสียงของเพื่อนสนิทที่ดังลอดเข้ามา

 

“ไม่ ฉันโอเคดี จะกลับแล้วล่ะ ฉันโอเคๆ” เขาพยายามย้ำกับปลายสาย จัสตินยังคงโวยวายเสียงสั่นเครือไปหมด

 

“โอเค จะกลับหอแล้ว ตอนนี้เลย ใช่” ขยับตัวลุกขึ้น โทรศัพท์ยังคาไว้ที่หู อยากให้เพื่อนสนิทสงบลงแต่ดูท่าจะเป็นไปได้ยาก

 

“โอเคบาย” เผลอถอนหายใจออกมา มิสคอลที่ขึ้นหลังจากวางสายทำให้เขารู้ว่าอีกฝ่ายคงโทรตามไม่หยุดหย่อน แต่ซอนโฮรู้ดีว่าเขาไม่มีเวลารับมันหรอก

 

“ผมต้องไปแล้ว” ความรู้สึกวูบโหวงตีตื้นขึ้นเมื่อตอนมองควานลินตรงๆ รู้สึกแย่ขึ้นมากะทันหัน ขอบตาร้อนผ่าว

 

อัลฟ่าลุกขึ้นมายืนข้างๆ ลูบหัวเขาเบาๆก่อนจะเอื้อมมากอดไว้ทั้งตัว อะไรบางอย่างโอบล้อมเราไว้อีกชั้น เขารู้สึกเหมือนกันว่าควานลินก็รู้สึกแบบนั้น กอดตอบอีกฝ่าย มือยังคงลูบแผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ต ตลอดห้าวันที่ผ่านมาควานลินดูแลเขาดีเกินไปจนเคยตัว เสพติดความอ่อนโยนมากไปเสียแล้ว

 

ตอนที่ผละกอดออก หัวใจเขาหน่วงโดยไม่รู้สาเหตุ คิงกำลังเดินไปอีกทางแต่เขากลับคว้าปลายเสื้อเอาไว้

 

“ชุดของเธอมันพังแล้วล่ะ เอาเสื้อฉันไปก่อนนะ” เขารู้สึกว่าน้ำเสียงของคิงสั่นพร่าไม่มั่นคงพอกับใจของเขา เด็กหนุ่มยังคงจับปลายเสื้อ ก้าวเดินตามร่างสูงไปยังทิศทางของห้องแต่งตัว

 

ควานลินเลือกชุดวอร์มเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่กว่าเขามาให้ เด็กหนุ่มไม่ใคร่สนใจมันมากนัก เขาจดจ้องใบหน้าอีกฝ่าย อยู่ๆความรู้สึกสะอื้นก็ตีขึ้นมา อัลฟ่าถอยเพื่อให้เขาแต่งตัวและเขาก็จัดการตัวเอง วางพาดชุดคลุมอาบน้ำเอาไว้ กลิ่นของอีกฝ่ายล้อมรอบตัวเขา

 

“ให้ไปส่งไหม?” ซอนโฮกลืนน้ำลาย เรากำลังอยู่หน้าห้อง ความเว้าวอนในดวงตาคู่นั้นทำให้เขาอ่อนแอเสมอ คิงรู้ว่าเขาจะยอม

 

“ไม่—ไม่ต้องหรอกครับ ไม่เป็นไร” เขาสั่นหัวเหมือนไปพังทลายความหวังอีกฝ่ายลงอย่างไม่ใยดี เด็กหนุ่มว่ามันดีแล้วที่เป็นแบบนี้ ถึงบางอย่างจะเชื่อมโยงเราไว้แต่เราย่อมรู้ตัวเอง ถ้าไม่ได้รักทุกอย่างมันก็สูญเปล่า เรายังคงมีโอกาสหาใครซักคนในชีวิต ไม่ได้จบแค่ตรงนี้ เขาจะไม่ปิดโอกาสนั้นกับคิงรวมถึงตัวเขาเองด้วย

 

ตอนที่ก้าวเดินออกมา ซอนโฮรู้สึกแย่กว่าที่คิด ตะกอนความรู้สึกแหลกสลายไม่มีชิ้นดี กอดของเราหยุดลงที่ข้างเตียง กลายเป็นห้วงของจักรวาลที่แตกกระจายอีกครั้ง เราถูกหลายสิ่งดึงดูดเข้าหากันโดยที่ไม่รับรู้ว่ามันคืออะไร ปล่อยทิ้งเหตุผลไว้ซักแห่ง เพ่งมองแต่ปัจจุบันที่ส่งผลถึงอนาคต

 

ตอนนี้ถึงได้ตระหนัก ..

 

ว่ามันเลวร้ายกว่าที่คิด






talk

สวัสดีค่ะ :) ตอนที่แล้วตกใจกับฟีดแบ็คมากๆเลย อ่านคอมเม้นต์แล้วมีความสุขมากกเลยค่ะ หลายๆคนเห็นอะไรบางอย่าง

ในสิ่งที่เราเขียนเอาไว้ ซึ่งตอนนี้ก็คอมพลีทมากๆแล้ว บางคอมเม้นต์ยาวมากๆเลย อ่านไปยิ้มไป ขอบคุณที่ชอบฟิคเรานะคะ

ทอล์คถึงพาร์ท 3 ตอนนี้เราค่อนข้างเน้นเรื่องของอารมณ์หลังจากฮีท เราค่อนข้างอย่างให้เห็นว่าหลังจากฮีทไปจะส่งผลอย่างไร

กับทั้งตัวโอเมก้าเองแล้วก็อัลฟ่าด้วย หลายถึงว่าพอเป็นคู่กันแล้วทุกอย่างจะลิ้งค์กันหมดเลย อารมณ์แบบไม่อยากห่าง

ไม่อยากจาก อยากอยู่ใกล้ๆกันตลอดเวลา แต่อย่างที่คาแรคเตอร์น้องซอนโฮมีความย้อนแย้งในตัวเอง ดังนั้นตรงนี้เลยเป็นจุดที่

เราจะเปลี่ยนให้น้องลงหักดิบดู ซึ่ง ..ยากมากค่ะ ฮาาา ก็ยังบอกตรงนี้ว่าเดอะเคยังมีอะไรหลายอย่างต้องพัฒนาเลย 

ยังรู้สึกว่ามันไม่ดีพอ ไม่โอเคพอ ไม่ถึงพอ เลยพยายามแก้ตรงนี้ของตัวเองอยู่ค่ะ แต่ได้อ่านคอมเม้นต์แล้วมีแรงใจฮึดมากจริงๆ

สุดท้ายก็กลับมาลงจบที่ 5 พาร์ท เพราะเขียนเพลินเกินไป ตัดจบยากมากอีกแล้ว ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และยอดเฟบนะคะ

อ่านทุกคนเลย ในทวิตเตอร์ก็พยายามรีทุกคนหมดนะคะ ขอบคุณมากจริงๆ มาพูดคุยกันได้นะคะ #ป่าหลินโฮ รักกก




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,495 ความคิดเห็น

  1. #1462 kp_kpkp (@kp_kpkp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 13:40
    หน่วงจังเลยมันแย่กว่าที่คิดไว้เยอะเลยเนอะซอนโฮ ควานลินก็ดูแลดีมากๆแสนดีจริงๆ แต่นะถึงเวลาแห่งความจริงแล้ว
    #1,462
    0
  2. #1437 Primrose Pink (@modloveexonct) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 18:50
    ฮื่อออออ ซอนโฮ หนูอย่าคิดมากลูก คิงรักหนูนะ แง้
    #1,437
    0
  3. #1433 orangepie, (@sundaysummerx_) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 12:22
    เรากลับมาอ่านอีกรอบ ยังชอบเหมือนเดิมเลยค่ะ สงสารน้องงง แง ตอนแรกเขินมากแต่หลังนี่อย่างหน่วง;-;
    #1,433
    0
  4. #1380 jokatker (@cardy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 23:35
    เดี๋ยว ปรับอารมณ์ไม่ คือตอนต้นยังเขินบิดอยู่เลย ทำไมตอนท้ายมันอึดอัดจนหายใจเเทบไม่ออก ทิ้งเหตุผลแล้วทำตามหัวใจสิทั้งสองคน…
    #1,380
    0
  5. #1284 beavy (@beavy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 14:57
    ฮือออออออออ อินมาก รักมากกกกก
    #1,284
    0
  6. #1232 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 16:50
    ลูกกกกกก ฮืออออออออ พี่เขาก็อาลัยอาวรณ์ขนาดนี้ ยังจะบอกให้พี่เขาไม่ต้องรับผิดชอบอีกหรอคะ? เจ็บมั้ยคะลูก? ;(
    #1,232
    0
  7. #1159 Neung Q (@369963nq) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 07:31
    คือมันดีที่หลินให้เกียรติซอนโฮมากมาย ทั้งสองคนรู้ว่าพอเป็นแบบนี้อะไรควรไม่ควร อวยให้มารักกันนะคะ แงงง
    #1,159
    0
  8. #1142 yo_lu (@nuchhda) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 12:00
    เริ่มอิจฉาซอนโฮล่ะ55555555
    #1,142
    0
  9. #887 rumdump (@tunahayato) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 08:27
    ไม่เอานะ หนูไม่ต้องห่างจากคิงนะ แง / จะบอกว่าตอนน้องนั่งตักควานลินแล้วทำเสียงฮืออ นี่กริ้ดกับตัวเองหนักมาก นี่มันอะไรกันเนี่ยย555555 นึกภาพตามละเขินนว้อยยย
    #887
    0
  10. #883 lpnh (@parnhyuk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 01:55
    สงสารเจ้าน้องจอโนตัดพ้อกับความเป็นโอเมก้าตัวเองไม่พอ ยังมาฮีทกลางคันอีก ฮืออออ
    #883
    0
  11. #749 bonus9750 (@bonus9750) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 07:05
    เขาจะแยกจากกันไม่นั
    #749
    0
  12. #744 NlvK (@nlvk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 00:46
    แบบว่าใจสั่นตอนคิงดูแลน้องมากๆ เขาช่างเป็นผู้ชายอบอุ่น แงงงง ดีใจที่น้องได้คู่เป็นคิงอะ
    แต่ตอนน้องพยายามห่างออกมา แบบหน่วงไปหมดเลย บรรยากาศตอนที่จะออกจากห้อง หน่วงมากกกก
    โอยลูกก คิงเขาชอบหนูจริงๆ ถึงตอนแรกจะไปด้วยอารมณ์ ฮอร์โมน อะไรก็แล้วแต่ แต่ตอนนี้มันใช่แล้วไงลูก เป็นคู่กันแล้ว ฮือออ หนูลูกกลับมาหาคิงเร็ววว
    #744
    0
  13. #722 ❥พี่ไลน้องยู (@iphonemin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 22:13
    ยัยหนูเอ้ยยย ?????? ถ้าเป็นพี่นะ พี่จะขนข้าวขนของย้ายมาอยู่กับคิงเลย ชั้นจอง ถึงจะไม่ได้ประกาศปาวๆบอกใครๆว่าเป็นควีนแล้วนะตอนนี้ ก็ทำให้โลกรู้ด้วยการกระทำซะ ฮี่ๆ 5555555555
    #722
    0
  14. #704 slowlymoi (@mukdapon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 14:57
    จะจากกันแบบนี้จริงๆหรอ;___;สงสารทั้งคู่เลย
    #704
    0
  15. #692 MNT. (@justmind1994) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 01:41
    งื้ออ สงสารโอเมก้าตัวน้อยๆ ทำไมควานลิสไม่พูดออกมาให้ชัดๆกันนะ
    #692
    0
  16. #676 klyPuKu (@klypuku) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 12:39
    ต่างครต่างสับสน ตัดสินใจยาไปหมดเลยยย เวลาน่าจะทำให้ชัดเจนขึ้น
    เราชอบความใส่ใจของไรท์จัง ถ่ายทอดอารมณ์ แต่มีเหตุผลที่ควรจะเป็นให้มันลิ้งค์กัน
    #676
    0
  17. #619 XiaoFan (@tonkawtsuna27) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 21:52
    ฮือออ รั้งน้องไว้สิหลิน??
    #619
    0
  18. #549 ;Pocky (@american0_0420) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 00:33
    ฮืออ เข้าใจทั้งคู่นะ เพราะมันรวดเร็วไปหมดเหมือนช่วงอารมณ์นั่นแหละ แต่อย่าลืมนะว่ารอยที่คอมันไม่ได้หายไปง่ายๆ ก็เปรียบเหมือนหัวใจน้องที่สลายไปแล้ววว ยิ่งเป็นคิงก็ยิ่งคิดมากอะ แบบเขาสูงเกินหลายขั้น
    #549
    0
  19. #541 bam_KSH (@bam_KSH) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 17:40
    ฮื่ออ สงสารน้อง แต่ก็แบบเข้าใจหลินอะ อีกอย่างหลินก็ไม่ใช่คนไม่ดีด้วยอะ ดูแลน้องดีมากๆเลย ทุกอย่างอาจจะกระทันหันไป คงยังสับสนอยู่ แงง แต่ก็อดหน่วงไม่ได้T^T
    #541
    0
  20. #533 aompnt_ (@aomsone) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 03:09
    ฮื่อออ ความรู้สึกหน่วงๆตอนนี้คืออะไร แง้งงง สงสารทั้งสองคนเลยอะ ต่อไปจะเป็นยังไงนะ ฮืออออ
    #533
    0
  21. #510 Mememememe (@10942) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 13:45
    ใจรีดเดอร์พักอะ ฮืออออ
    #510
    0
  22. #505 Ai da Demon (@demon-da) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 09:56
    น้องงงง ฮื่ออ สงสารทั้งหลินทั้งน้อง เราเข้าใจ มันเกิดอะไรๆในตอนที่ไม่มั่นคง มันเลยยาก สู้ๆนะลูก ชอบตอนบรรยายฉากอึดอัดมากเลยค่ะ ทำเอาหายใจไม่ออกตามเลย
    #505
    0
  23. #502 somsomzom (@somsomzom) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 01:39
    ชอบที่ให้น้องหักดิบกับควานลินมากเลยค่ะ ใช้คำบรรยายให้เราดิ่งไปกับความรู้สึกของจริงๆ อ่านเเล้วหน่วงมาก ; - ;
    #502
    0
  24. #492 Sira. (@Oey_Srj10) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 19:45
    เอ้าาาา ทำไมเป็นแบบเน้!!!! ตามน้องไปเลยควานลินนนน ชอบภาษาการเขียนของไรต์มากๆเลยค่ะ ณ จุดๆนี้
    #492
    0
  25. #486 Palmyippy (@Palmyippyy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 17:04
    ยิ่งควานลินเอาใจใส่แบบนี้เรายิ่งรู้สึกลำบากใจแทน ไม่รู้สิ บอกไม่ถูกเหมือนกัน แน่นอนว่าความรักมันยังไม่เกิดขึ้นกับทั้งสองคนในตอนนี้ เอาใจช่วยนะ;-;
    #486
    0