{PRODUCE101} into the forest ♡ │#linho #หลินโฮ

ตอนที่ 5 : s e c o n d . Sweet Citrus 1/5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,785
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    6 ก.ค. 60

Title : SWEET CITRUS 1/5

Pairing : Kuanlin x Seonho

Genre : Alternative Universe (Omegaverse) (Alpha Kuanlin x Omega Seonho)

Rate : R18

 

ซอนโฮไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอาการฮีทครั้งแรกเป็นยังไง

.

.

.

.

.

เด็กหนุ่มนั่งท้าวคางเอื่อยเฉื่อยมองวิวนอกหน้าต่างอย่างเบื่อหน่าย เขาฟังครูผู้สอนอธิบายธรรมชาติของอัลฟ่า เบต้า โอเมก้าด้วยใบหน้าง่วงซึม เธอกำลังเล่าถึงอาการฮีทเบื้องต้นให้ห้องเรียนโอเมก้าฟัง เพื่อนบางคนของเขาอย่างจัสติน(ที่หลับไปแล้วตอนนี้)เคยเป็นฮีทมาแล้วและแน่นอนว่าคุณหนูคนดังข้างๆต้องมีอัลฟ่าเป็นของตัวแล้วแน่นอน

 

นั่นไม่หนักใจเท่าโอเมก้าที่ไม่มีอัลฟ่าหรอก

 

เพราะยังไม่เคยเป็นฮีทแถมยังไม่ได้สนิทชิดเชื้อกับใครนอกจากกลุ่มโอเมก้าเล็กๆในห้องเรียน ดังนั้นซอนโฮเลยไม่มีเพื่อนคนอื่นมากนัก เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นฮีทเมื่อไหร่นั่นคือปัญหา หนำซ้ำยังไม่รู้จะจัดการอาการฮีทของตัวเองยังไง มันไม่เคยเกิดขึ้นและดูเหมือนจะไม่เกิดเร็วๆนี้—เขาถึงได้วางใจ

 

ซอนโฮรับรู้ถึงความเลวร้ายนับตั้งแต่ลืมตาดูโลก ครอบครัวของเขามีเพียงพ่อที่เป็นอัลฟ่ากับแม่ที่เป็นเบต้า ลูกชายคนเดียวที่ดันเกิดมาเป็นโอเมก้ายิ่งกลายเป็นที่น่าเป็นห่วง พ่อมักจะซื้อสเปรย์กลบกลิ่นหรือปลอกคอหนังทำใหม่ให้เขาตลอด ตั้งแต่เล็กจนโตที่โดนบังคับใส่ปลอกคอนั่นมันไม่ต่างกับสัตว์เลี้ยงและแน่นอนว่าเขาไม่ชอบมันเอาเสียเลย ถึงอย่างนั้นก็ต้องจำยอมให้มันเกาะบนคอตัวเองเวลาที่ต้องออกไปไหนคนเดียวเสมอ

 

ปลอกคอหนังไม่ได้ป้องกันร้อยเปอร์เซ็นต์แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยลดแรงกัดของอัลฟ่าได้ ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยเจออัลฟ่าที่เข้ามาจู่โจมเลยซักครั้งนั่นเป็นข้อดี เด็กหนุ่มพยายามทำตัวให้เหมือนเบต้าแต่เพราะชาติกำเนิดที่ไม่เหมือนกันทำให้เกิดความแตกต่าง

 

อัลฟ่าเป็นผู้นำในทุกเรื่อง พวกเขาแข็งแรง มีพละกำลัง มีมันสมอง เหมือนเป็นเจ้าป่า พวกเขามีมากกว่าโอเมก้าอย่างเรา มีสิทธิ์ข่มเหงเราได้ เบต้าเป็นประชากรที่เยอะที่สุด พวกเขาใช้ชีวิตปกติแบบคนทั่วไป ไม่ได้กลิ่นฮีท ไม่รับรู้ถึงอาการเหล่านั้น โอเมก้ากลุ่มประชากรที่น้อยมากเมื่อเทียบกับตัวอย่างข้างบน อ่อนแอแต่เย้ายวน หลอกล่ออัลฟ่าให้ติดกับได้แถมเพศชายยังท้องได้อีก ..ความสามารถพิเศษที่ซอนโฮไม่นึกอยากให้มันมี

 

เคยถามโชคชะตาหลายครั้งว่าทำไมต้องเป็นเขา ทำไมต้องเป็นยู ซอนโฮ เขาอยากเป็นคนธรรมดา ไม่อยากรับรู้เรื่องอะไรแบบนี้ ทำไมชีวิตต้องมาคอยพะวงกับใครก็ไม่รู้ที่จะเข้าหา เขาไม่ชอบ ไม่อยากเป็น ไม่เคยคิดที่จะต้องการ แต่เขาทำไม่ได้

 

“อย่าลืมส่งสรุปให้ครูก่อนวันพรุ่งนี้นะคะ เลิกเรียนได้แล้วค่ะ” เด็กหนุ่มสะดุ้ง เขาลุกขึ้นไม่ลืมที่จะปลุกเพื่อนสนิทชาวจีนให้ลุกตาม โค้งขอบคุณก่อนจะสบถเบาๆเมื่อเขาไม่ได้ฟังการบ้านที่เธอสั่งเลย

 

“เอ้อเด็กๆ วันนี้มีกิจกรรมที่โรงเรียนนะ ใครอยากเข้าร่วมก็ลงไปได้เลย คาบบ่ายไม่มีเรียนจ้ะ” พวกเราทั้งห้องเงยหน้ามองด้วยความสงสัย ปกตินักเรียนโอเมก้าไม่ค่อยได้รับอนุญาตให้ไปไหนมาไหนมากเท่ากลุ่มอื่น

 

“แต่ต้องมั่นใจว่าจะไม่เป็นฮีทนะ” หลายๆคนส่งเสียงถอนหายใจหลังจากคำพูดนั้นจบลง แหงล่ะ เรื่องนี้มันค้ำคอเราเอาไว้ เพื่อนบางคนก็ส่งเสียงดีใจมั่ง คาดว่าหมดฮีทไปแล้ว บางคนก็บ่นเสียดายเพราะฮีทตัวเองยังไม่มา

 

..แต่ยู ซอนโฮที่ไม่เคยเป็นฮีทนี่สิ

 

“นายจะลงไปไหม?” เป็นจัสตินที่ตะแคงข้างนอนมองหันมาทางเขา เส้นผมสีบรอนซ์สว่างคลอเคลียผิวขาวๆของเจ้าตัว

 

“อยากไปดูเหมือนกัน ที่นี่น่าเบื่อ”

 

ที่นี่—ในคำจำกัดความของซอนโฮคือตึกเรียนแยกของโอเมก้า ด้วยความที่เป็นโรงเรียนประจำยิ่งทำให้เราเหมือนถูกกักขังเข้าไปอีก โรงเรียนของเขาเป็นโรงเรียนขนาดใหญ่ที่แยกเด็กไว้ชัดเจน ฝั่งอัลฟ่าตึกสีทองโดดเด่น ตรงกลางเป็นลานกว้างพร้อมตึกสีเทาของเบต้า ริมสุดเป็นตึกขนาดปานกลางสีเงินสว่างของโอเมก้า เพราะประชากรเราน้อยทำให้อาคารของเราเล็กที่สุดในบรรดาอาคารทั้งหมด แถมไม่ค่อยมีใครมาเยี่ยมเยียนด้วย

 

“เอาสิ ฉันหมดฮีทไปแล้ว” จัสตินแย้มยิ้มด้วยท่าทางอารมณ์ดี อย่างอีกฝ่ายไม่มีอะไรต้องห่วงเพราะอัลฟ่าเป็นพี่ซังกยุน กลิ่นของเขามักจะติดตัวจัสตินเสมอ เป็นเหตุผลที่ว่าจัสตินกล้าเดินออกไปไหนคนเดียวได้โดยไม่ต้องพึ่งปลอกคอเลย

 

แน่นอนว่ารอยกัดหลังคอนั่นก็เด่นชัดพอสมควร

 

โดยนิสัยอัลฟ่าไม่ใช่กลุ่มก้าวร้าวเพียงแต่พวกเขาอาจจะดูน่ากลัวไปบ้าง ส่วนใหญ่ไม่ว่าจะหญิงหรือชายก็มักตัวโตแข็งแรง อัลฟ่าจะไม่ค่อยทะเลาะกันเพราะการบาดเจ็บไม่ใช่เรื่องดี พวกเขาจะไม่แย่งโอเมก้าที่มีเจ้าของแล้วเพราะถือเป็นการให้เกียรติ แต่ถ้าโอเมก้าที่ไม่มีเจ้าของ สาบานได้เลยว่ามันจะกลายเป็นการต่อสู้ที่น่ากลัวภายในไม่กี่วินาที

 

พวกเขาทั้งคู่ตกลงว่าจะลงไปกินมื้อเที่ยงก่อนแล้วค่อยเดินดูงานข้างล่าง ซอนโฮนึกเบื่อในใจเพราะโรงอาหารของโอเมก้ามักจะมีกลิ่นวิตามินอบอวลเสมอ มันคล้ายๆกับโรงพยาบาลที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์

 

 

 

 

ช่วงบ่ายของโรงเรียนช่างคึกคัก บรรยากาศตรงลานกิจกรรมหน้าตึกของนักเรียนเบต้ามีแต่เด็กเต็มไปหมด ซอนโฮเคยเห็นมันแค่บนตึกเรียน เขาไม่ค่อยได้ลงมาทำกิจกรรมเท่าไหร่ เพื่อนในห้องบางคนก็ลงมาบ้างแต่เราก็แยกย้ายกันไป กลุ่มนักเรียนเบต้าดูเป็นมิตร พวกเขาเข้ามาทักทายพวกเราตลอด ยื่นขนมให้บางครั้ง ซอนโฮรู้สึกว่าเขาปลอดภัยเวลาได้คุยกับนักเรียนเบต้าคนอื่น

 

“ฮีทของนายจะมาเมื่อไหร่กัน?” ริมฝีปากที่กำลังกัดวาฟเฟิลสตรอเบอร์รี่เป็นอันต้องชะงักค้าง ซอนโฮไม่เข้าใจเลยซักนิดว่าอะไรดลใจจัสตินให้พูดเรื่องนี้ออกมา


“จะไปรู้หรอ” เขาตอบอย่างไม่แยแส มันคาดเดาไม่ได้ บางคนมาช้าบางคนมาเร็วแต่ทั้งหมดนั้นเพื่อนๆในห้องต่างเป็นฮีทหมดแล้วเหลือแต่เขานี่แหละที่เคยเลยซักที และแน่นอนว่ายังไม่อยากเป็นด้วย

 

เขาเคยถามจัสตินอยู่บ่อยเรื่องอาการของมัน ฟังแล้วก็ได้แต่พยักหน้าอือออทั้งที่ไม่เข้าใจเลยซักอย่าง จัสตินบอกเขาว่ามันรู้สึกร้อนรน กระสับกระส่าย จมูกรับรู้ถึงกลิ่นฮีทของตัวเองตลอดเวลา เอาเข้าจริงๆเขาก็เคยได้กลิ่นฮีทของจัสตินนะ มันเหมือนกับกลิ่นเบอร์รี่ป่า ทั้งสดชื่อทั้งหวานหอม

 

แล้วกลิ่นของเขาควรเป็นอะไรล่ะ? พิซซ่า? หรือไก่ทอด?

 

ไร้สาระน่า

 

“บางทีนายควรจะไปเช็คสุขภาพ”

 

ซอนโฮขมวดคิ้ว

 

“ที่ฮีทของนายมาช้าอาจจะเพราะสุขภาพไม่ดี มันเป็นแบบนั้นได้” จัสตินดูจะเป็นห่วงเขาเวลาที่เราวกกลับเข้ามาคุยเรื่องทำนองนี้ แต่ซอนโฮไม่เห็นกังวลเลยซักนิด

 

“เผื่อนายจะไม่รู้ อาหารที่เรากินทุกวันนี้มันถูกยัดไว้ด้วยวิตามินบำรุงเต็มไปหมด” เขาพูดพร้อมทำหน้าพะอืดพะอม รู้สึกคลื่นไส้ทุกครั้งเวลาที่ตักอาหารในโรงอาหารกิน เขารู้ว่าโรงเรียนดูแลดีแต่ก็ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้น ค่าเทอมแพงแสนแพงที่นี่ไม่ควรบังคับขืนใจโอเมก้าให้ยัดรสชาติเห่ยๆของวิตามินเข้าไป

 

ถึงโอเมก้าจะอ่อนแอแต่เขาก็เป็นมนุษย์คนหนึ่ง เป็นปุถุชนธรรมดาคนหนึ่ง เคยสงสัยว่าบางทีโรงอาหารของอัลฟ่าหรือเบต้าจะมีแต่กลิ่นวิตามินเหมือนกันหรือเปล่า

 

“รู้สิ” เพื่อนสนิทตัวสูงยังคงเอ่ยด้วยท่าทียิ้มแย้ม “แต่สุดท้ายซอนโฮก็โทรสั่งพิซซ่ามากินอยู่ดีนี่น่า”

 

จัสตินหัวเราะคิกคัก อ้อ! เป็นความจริงอยู่อย่างที่ถึงแม้จะเบื่ออาหารผสมวิตามิน เขามักจะโทรสั่งพิซซ่าหรือไก่ทอดมากินประจำนั่นแหละ เวลาที่ปลายลิ้นแตะชีสอุ่นร้อนหรือแฮมฉ่ำๆเขารู้สึกว่าตัวเองขึ้นสวรรค์เสียจนแทบไปคำนับต่อพระเจ้า ลืมรสชาติประหลาดๆที่โรงอาหารไปหมดเลย

 

“เอาเถอะน่า แล้วพี่ซังกยุนไม่มาหรอ?” เด็กหนุ่มรีบเปลี่ยนประเด็นก่อนที่จะถูกเพื่อนสนิทแกล้งเย้ามากกว่านี้

 

จะว่าไปก็ไม่เห็นอัลฟ่าของอีกฝ่ายเหมือนกัน เขาก็พอจะรู้มาบ้างว่าพี่ซังกยุนหวงจัสตินแค่ไหน ไม่รู้อีกฝ่ายรับรู้หรือยังว่าโอเมก้าของตัวเองลงมาเดินข้างล่างโฉบไปโฉบมาให้คนอื่นเขามองหน่ะ

 

“เดี๋ยวมาแล้วล่ะ ติดงานที่สภา” ซอนโฮพยักหน้าเอื่อยๆ เขาควงแขนเพื่อนสนิทให้เดินตาม

 

พวกเขาเดินมาเรื่อยๆจนถึงซุ้มแถวๆตึกอัลฟ่า ซอนโฮรู้สึกเสียวสันหลังนิดหน่อย เขาพยายามไม่สบตาอัลฟ่าคนไหน มองนั่นมองนี่ไปเรื่อย พยายามปลอบใจตัวเองไม่ให้กลัวแม้ว่ามันจะยากเต็มที ไม่อยากอ่อนแอแต่ด้วยเพศสภาพทำให้ต้องจำนนต่อสายตาอัลฟ่าทั้งหลาย จัสตินดูจะไม่มีปัญหา เพื่อนสนิทชาวจีนยังคงแวะนั่นแวะนี่ไปเรื่อย แน่นอนว่ากลิ่นพี่ซังกยุนคอยช่วยเหลือเจ้าตัวได้มากทีเดียว

 

ซอนโฮกอดแขนเพื่อนสนิทแน่น อยากจะลากจัสตินที่มัวแต่ยืนเลือกสร้อยเงินเส้นเล็กด้วยความประณีตให้ออกมา จัสตินไม่กลัวแต่เขากลัว! แทบจะมุดไหล่อีกฝ่ายอยู่รอมร่อ

 

“เสร็จยังเนี่ย” กระตุกปลายเสื้อสูทด้วยความรีบร้อน ยิ่งอยู่ตรงนี้นานก็ยิ่งกลัวเข้าไปอีก เด็กหนุ่มถอนหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน พยายามมองอย่างอื่นเบนความสนใจไปเรื่อยแม้ความรู้สึกจะบอกว่าอัลฟ่าแถวนี้เพ่งมาที่เขาตัวจะพรุนแล้ว

 

ดวงตากลมโตเงยหน้าไปเห็นป้ายไวนิลขนาดใหญ่ที่ห้อยลงมาจากตึกสีทอง บนนั้นมีรูปเด็กหนุ่มผมสีดำ ใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาเรียวสีรัตติกาลถึงจะเป็นแค่รูปแต่เขารู้สึกเหมือนถูกดึงดูด มันน่าค้นหา ลึกลับ ชวนมีเสน่ห์อย่างประหลาด

 

รูปนั้น ..รูปของ

 

คิง

 

ชื่อของอัลฟ่าที่เป็นอัลฟ่าในหมู่อัลฟ่าอีกที ยอดสูงสุดบนพีระมิดในโรงเรียน เขาไม่ได้รู้จักอีกฝ่ายไปมากกว่าการเป็นอัลฟ่าที่ถูกคัดเลือก ตำแหน่งคิงในโรงเรียนก็เหมือนเป็นหน้าตาของโรงเรียน ถูกเอาไว้ใช้แข่งขันกับคิงของโรงเรียนอื่น ยิ่งคิงมีศักยภาพมากเท่าไหร่ โรงเรียนก็ย่อมมีหน้ามีตามีความต้องการที่ผู้ปกครองจะส่งบุตรหลานมาเรียนเพิ่มขึ้น ผลประโยชน์ไม่ตกที่ใครนอกจากคนในโรงเรียน เด็กนักเรียนหรือตัวคิงเอง สุดท้ายแล้วเด็กที่จบไปกลายเป็นว่าพวกเขาสามารถไปเลือกมหาลัยได้ ไม่ใช่มหาลัยเป็นคนเลือกพวกเขา

 

ตอนช่วงวันคัดเลือกคิงคนใหม่เขาไม่ค่อยได้สนใจอะไรมากนัก แต่รู้ว่าอัลฟ่าคนนี้ค่อนข้างเป็นที่ฮือฮา กลายเป็นท็อปปิคที่พูดกันอยู่นานไม่เว้นแม้แต่ในตึกของโอเมก้า เขาพอจะได้ยินรุ่นน้องหลายคนหรือเพื่อนร่วมรุ่นกล่าวถึงอัลฟ่าคนนี้ ไม่ว่าใครๆก็อยากเป็นควีนของเขาและแน่นอนว่าซอนโฮไม่ได้ใส่ใจมันซักนิด

 

เคยได้ยินหัวหน้าห้องเล่าถึงตอนคัดเลือก ไม่ใช่ว่าตำแหน่งนี้ใครจะมาเป็นง่ายๆ ต้องได้รับการยอมรับจากคิงรุ่นก่อนหรือไม่ก็ให้รุ่นก่อนเป็นคนคัดเลือก ไม่ใช่แค่ต้องแข็งแรงหรือต้องมีสติปัญญาดี แต่ต้องมีพื้นฐานครอบครัวที่ดีด้วย คนที่ขึ้นมาเป็นคิงส่วนใหญ่ถึงได้บอกว่าตำแหน่งนี้มันเป็นเกียรติมากมายนัก

 

ราวกับรูปนั้นมีชีวิต ซอนโฮตกลงไปในภวังค์นั้น ใบหน้าหล่อเหลาของคิงยังฉายชัดในหัว ชื่อของอีกฝ่ายยังคงก้องกังวานราวกับย้ำเตือน

 

ไล ควานลิน

 

อัลฟ่าคิงรุ่น 110

 

“เอาล่ะ เสร็จแล้ว” ซอนโฮสะดุ้งเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเขาแบล้งค์ไปนานหรือจัสตินเลือกสร้อยนานกันแน่ เด็กหนุ่มถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขารีบสาวเท้าพร้อมเพื่อนสนิทออกมา อยู่ตรงนั้นไม่ปลอดภัยสำหรับโอเมก้าที่ไม่มีอัลฟ่าเท่าไหร่

 

“นายเลือกสร้อยนานเป็นบ้า!” อดจะเหวใส่เพื่อนสนิทตัวดีไม่ได้ จัสตินทำเหมือนไม่มีอะไรทั้งๆที่เจ้าตัวเองก็โดนมองเหมือนกัน

 

“ก็มันสวยหมดนี่” เด็กหนุ่มชาวจีนยิ้มแหยๆ เอ่ยขอโทษอีกฝ่ายด้วยการอ้อนตาใส ซอนโฮปลงตกเขาตอบรับคำอือออ

 

เราเดินผ่านหลายซุ้มเรื่อยๆ บางซุ้มค่อนข้างเป็นที่น่าตื่นตาตื่นใจ อย่างซุ้มมายากลหรือซุ้มเกมต่างๆ อย่างที่บอกว่านักเรียนโอเมก้าเป็นกลุ่มที่ทำกิจกรรมน้อยกว่ากลุ่ม อะไรหลายๆอย่างที่ได้เห็นวันนี้ก็ต้องยอมรับว่ามันสนุกมากกว่าที่คิดจริงๆ นึกอิจฉาเด็กกลุ่มอื่นที่ได้ลงมาทำกิจกรรมตลอด อย่างน้อยวันนี้ถ้ากลับขึ้นไปที่ตึกก็จะได้เล่าเรื่องให้เพื่อนๆคนอื่นฟังด้วย

 

จัสตินกับเขาหยุดตรงหน้าซุ้มสัตว์เลี้ยง เด็กนักเรียนเบต้ามอปลายชั้นปีที่สองกำลังเอาเจ้ากระรอกมาอวดโฉม ส่วนใหญ่เป็นสัตว์เล็กอย่างแฮมสเตอร์ ลูกแมว อะไรทำนองนั้น เด็กๆดูจะมีความสุขมากเพราะได้เอาสัตว์เลี้ยงตัวเองมาอวดเพื่อนเพราะปกติหอในไม่อนุญาตให้เราเลี้ยงสัตว์ มันค่อนข้างจัดการยากและอาจก่อให้เกิดปัญหา

 

“นายว่าฉันควรไปซื้อชูก้าไรเดอร์มาเลี้ยงดีไหม?” เด็กหนุ่มสัญชาติจีนเอ่ยขึ้นมา ซอนโฮหันขวับมาทางเจ้าตัว เขาเห็นอีกฝ่ายลูบหัวลูบหางเจ้าสัตว์ตัวเล็กที่ว่า มันขี้อ้อนเพราะใบหน้าเล็กๆนั่นถูไถไปกับหลังมือขาว

 

“หอเราไม่ให้เลี้ยงนายก็รู้” ขัดแบบไร้เยื่อใย จัสตินเบะปากน้อยๆเขาไม่อยากยอมแพ้ ดูท่าจะหลงรักจ้าตัวเล็กในมือเข้าเต็มเปา

 

“ก็เอาไปฝากไว้ที่บ้านไง” ซอนโฮถอนหายใจกับความดื้อรั้น จริงอยู่ที่เราจะมีวันหยุดเพื่อนกลับบ้านแต่ก็อย่าลืมว่าสัตว์เลี้ยงทุกตัวมันติดเจ้าของ ซื้อมันไปแล้วทิ้งๆขว้างๆก็ไม่ต่างอะไรกับทำร้ายจิตใจมัน ถึงแม้จะเอาให้คนอื่นเลี้ยงแต่มันเทียบไม่ได้กับเจ้าของที่มันไว้ใจหรอก

 

ที่รู้ลึกซึ้งขนาดนี้ไม่ใช่เพราะฟังภาษาสัตว์รู้เรื่อง ซอนโฮเคยเลี้ยงแมว มันเป็นเจ้าตัวแสบพันธุ์สก๊อตติสโฟลด์สีขาวปุกปุย เด็กหนุ่มเรียกมันว่าเพื่อนซี้ ใช้คำว่าไปไหนไปกัน เวลาไปเที่ยวก็มักจะแอบเอาเจ้าเพื่อนตัวเล็กนี่แบกใส่กระเป๋าไปด้วย จนกระทั่งถึงช่วงที่ต้องเข้ามอต้นปีหนึ่งที่นี่ เขารู้ว่ามันเป็นโรงเรียนประจำ การจะกลับไปหาเจ้าหนูน้อยบ่อยๆจึงกลายเป็นปัญหา คุณป้าแม่บ้านเธอมักโทรมาเล่าให้ฟังเสมอว่าเจ้าตัวเล็กของเขามันเซื่องซึม ไม่ยอมทานอาหาร ไม่ลุกขึ้นมาเล่นซนเหมือนอย่างเคย  ซอนโฮเป็นห่วงแต่เขายังกลับไปไม่ได้ สุดท้ายมันก็ตายจากไป ไม่ทันได้ร่ำลา เขาร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลัง ห้องนอนที่บ้านยังคงมีกรอบรูปมันตั้งไว้

 

“อย่าเลย นายยังไม่พร้อมจะเลี้ยงมันหรอก” เขาตบบ่าอีกฝ่ายเบาๆ ดวงตากลมโตราวกับลูกกระต่ายของจัสตินหม่นลงนิดหน่อย เด็กหนุ่มยังไม่อยากจะคืนชูก้าไรเดอร์ตัวน้อย เขี่ยหูเขี่ยหางเจ้าตัวเล็กบนมือด้วยความอาลัยอาวรณ์

 

ซอนโฮอมยิ้มเมื่อเห็นมุมน่ารักๆแบบนั้น เด็กหนุ่มชาวจีนทำสีหน้าราวกับกลืนยาขมเมื่อวางเจ้าปุกปุยบนมือกลับคืนไปให้รุ่นน้อง อีกฝ่ายเดินมาหาเขาด้วยสภาพหมดแรง

 

“เรียนจบก็ค่อยไปหาซื้อสิ” เขาเสนอทางเลือก อย่างน้อยก็หวังว่าจัสตินจะไม่ลืมว่าตัวเองอยากเลี้ยงมันเมื่อตอนที่เขาจบมอปลาย

 

เขากับจัสตินยังคงเดินวนอยู่ในงาน ตอนนี้มีวงดนตรีของเด็กๆเบต้าขึ้นแสดงอยู่ รอบข้างเวทีมีแต่คนดูและแน่นอนว่าโอเมก้าสองคนไม่คิดเข้าไปอยู่ในนั้น ฝูงชนแออัดเบียดเสียดไม่ใช่ทางเลือกที่ดี เพศสภาพแบบเราควรหลีกเลี่ยงมัน อย่างน้อยก็ในสถานที่ที่รู้ว่ามีอัลฟ่าอยู่ การได้กลิ่นอีกฝ่ายไม่ใช่เรื่องที่สมควรอย่างยิ่ง ฟีโรโมนของอัลฟ่าสามารถกระตุ้นโอเมก้าให้ปล่อยกลิ่นได้ในกรณีที่อยู่ใกล้กันเกินไป แนบชิดเกินไป การกระทำเหล่านั้นจะทำให้เกิดความสุ่มเสี่ยง

 

ซอนโฮเคยได้ยินข่าวจากทีวี เขามักเจอมันบ่อยๆเวลาเปิดดู ข่าวโอเมก้าโดนกระทำเกิดขึ้นบ่อยครั้งจนน่าตกใจ ที่ประหลาดไปกว่านั้นคือโอเมก้าบางคนพาตัวเองเข้าไปอยู่ในสถานการณ์สุ่มเสี่ยง จำพวกผับหรือสถานเริงรมย์อื่น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมโอเมก้าเหล่านั้นต้องทำมัน กฎหมายคุ้มครองโอเมก้าเกิดขึ้นใหม่หลายครั้งแต่มันจะปกป้องเราไม่ได้ถ้าเกิดเราเป็นฝ่ายเต็มใจเอง

 

เขาบอกแล้วว่ามันไม่มีอะไรยุติธรรมในเมื่อเกิดมาเป็นแบบนี้  ไม่เคยนึกอิจฉาที่จัสตินได้คู่ดีแบบพี่ซังกยุน อีกฝ่ายเป็นอัลฟ่าที่สมบูรณ์แบบ พี่ซังกยุนไม่ได้มองว่าจัสตินเป็นที่ระบาย เขามองอีกฝ่ายเป็นคนรักซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่น่ายินดีเหลือเกิน การจะมีอัลฟ่ายอมให้โอเมก้านั้นหายาก แต่ยอมรับจริงๆว่าพี่ซังกยุนทำให้เขามองอัลฟ่าเปลี่ยนไปในทางที่ดี

 

แล้วตัวเขาเองล่ะ?

 

เอาเข้าจริงๆก็ไม่เคยวาดฝันอะไรทำนองนั้นหรอก จินตนาการอยู่ครั้งนึงว่าถ้าเขามีคู่แล้วจะเป็นอย่างไร? มันคงประหลาดๆพิลึกล่ะมั้ง

 

“จะเดินดูอะไรอีกหรือเปล่า?” ซอนโฮส่ายหน้า เราเดินดูงานจนครบหมดแล้วและเขาคิดว่าตอนนี้ควรกลับตึกไปพักเสียที

 

“งั้นกลับกัน” พยักอือออเอื่อยๆก่อนเราทั้งคู่วนกลับทางเดิม

 

เสี้ยววินาทีนั้น

 

ซอนโฮรู้สึกว่าตัวเองแปลกไป ร่างกายเขาร้อนรุ่มอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ปวดเสียดท้องน้อยประหลาดๆ โพรงจมูกอบอวนไปด้วยกลิ่นดอกไม้ผสมซีตรัส เขางอตัวลงเล็กน้อย ขาก้าวเดินแทบไม่ไหว ช่วงล่างมีปฏิกิริยาบางอย่าง ขนอ่อนตามร่างลุกชันเมื่อได้กลิ่นอัลฟ่า เด็กหนุ่มกัดปากพยายามอดทนต่ออะไรก็ตามที่รบเร้า

 

เวรเอ้ย! ใครจะรู้ว่าเขาจะเป็นฮีทตอนนี้?!

 

สบถกับตัวเองในใจตอนที่กลิ่นเริ่มกำจายมากขึ้น มือเล็กปิดจุดกระจายกลิ่น ช่วงต้นคอที่มีชีพจรเต้นอยู่คือแหล่งหายนะชั้นดีเพราะเขารู้แล้วว่าอัลฟ่ารอบข้างเริ่มมีปฏิกิริยา

 

“ซะ—ซอนโฮ” เหมือนจัสตินจะรู้ เพื่อนสนิทชาวจีนประคองหลังบางให้เดินเร็วมากขึ้น ตรงนี้ไม่ปลอดภัย อะไรดลใจบ้าบอให้พวกเขาเดินอยู่ระหว่างตึกสีทองกัน!

 

เด็กหนุ่มชาวจีนพยายามกดหัวเพื่อนให้ซุกตัวเองมากที่สุดแม้รู้ว่ามันจะอันตรายกับเขาด้วยก็ตาม ถ้าเพื่อนโอเมก้าเป็นฮีทมีโอกาสที่ตัวเขาเองจะถูกกระตุ้นได้เหมือนกัน กรณีที่กลิ่นอีกฝ่ายรุนแรงมากพอหน่ะนะ

 

และใช่ ...

 

กลิ่นซอนโฮปะทะประสาทการรับรู้ของเขาเข้าอย่างจัง

 

จัสตินพยายามกระจายฮอร์โมนของตัวเองเพื่อกลบกลิ่นซอนโฮแม้จะรู้ว่าเปอร์เซ็นต์มันน้อยเหลือเกินที่จะสำเร็จ ระหว่างทางซอนโฮในอ้อมแขนขัดขืนตลอด เพื่อนสนิทไม่อยากให้เขาถูกกระตุ้นไปด้วยพอกับที่เขาไม่อยากให้อีกฝ่ายมีอันตราย อย่างน้อยก็ขอเดินไปให้ถึงฝั่งตึกสีเงินก่อนแล้วกัน

 

ซอนโฮกัดปาก พยายามควบคุมสติของตัวเองแม้ตอนนี้จะเริ่มไม่ไหวแล้ว เขาตัดสินใจผลักเพื่อนสนิทออก วินาทีนั้นจัสตินร้องเรียกเสียงดัง

 

“ซอนโฮ!!!

 

“อย่าตามมานะ!

 

ขอร้อง     

 

ขาเรียวพาตัวเองฝ่าฝูงชนเข้ามาที่ห้องน้ำของตึกเรียนเบต้า อย่างน้อยที่นี่ก็น่าจะปลอดภัยกว่าอยู่ข้างนอก เขาไม่รู้ว่านอกห้องน้ำนี้จะมีอัลฟ่ากี่คน ไม่รู้ว่าในอัลฟ่าจำนวนเหล่านั้นจะได้กลิ่นเขามากพอหรือเปล่า เด็กหนุ่มประคองร่างตัวเองกดล็อคประตูห้องน้ำห้องในสุด เขาขดตัวเข้าหากำแพง มือเล็กเย็นเฉียบ กลิ่นหอมหวานยังคงลอยอบอวลจนแสบจมูกไปหมด เขารู้ว่าตัวเองเดินไม่ไหว ระยะทางระหว่างตึกเรียนมากเกินไป

 

ฟันขาวขบกัดปากล่างจนบวมเจ่อ มันเริ่มขึ้นสีช้ำไม่กี่นาทีต่อมาก็รับรู้ได้ถึงกลิ่นคาว พยายามหุบขาเข้าหากัน ช่วงล่างของเขาร้อนผ่าว มันเฉอะแฉะ เจิ่งนอง ฮอร์โมนบางอย่างในกายเหมือนพึ่งถูกปลุกตื่น

 

เด็กหนุ่มนึกถึงคำสอนของคุณครู เธอมักบอกเสมอว่าครั้งแรกของการเป็นฮีทในโอเมก้าควรปล่อยให้เป็นธรรมชาติ การใช้ยาหรือทำอะไรที่ฝืนเกินไปจะก่อให้เกิดปัญหาในภายหลัง แน่นอนว่ามันขึ้นตรงต่อสุขภาพแต่ซอนโฮไม่อยากเสี่ยง เขาไม่มีทางเลือก ตอนนี้ไม่ปลอดภัยเขารู้ดี ที่นี่เป็นโรงเรียนและเขากำลังอยู่ระหว่างตึกของเบต้าที่อัลฟ่าจะได้กลิ่นเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

 

โอเมก้าตัวน้อยหอบหายใจ หัวใจทำงานหนัก มันเต้นรัวแทบทะลุอกออกมา เขาไม่รู้ว่าฮีทของตัวเองกินเวลากี่วัน อาจจะสองหรือมากกว่านั้น พยายามเรียกสติของตัวเอง

 

ยังไงก็อยู่แบบนี้ทั้งวันไม่ได้แน่ๆ

 

ฝืนยันตัวลุกขึ้นยืนแต่เสียงฝีเท้าข้างนอกกลับทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ

 

ไม่ผิดแน่ ..

 

กลิ่นอัลฟ่า

 

เด็กหนุ่มขนลุกชัน พยายามถอยห่างจากประตู ชิดขอบชักโครก เขารู้ว่ามันเป็นการกระทำที่โคตรโง่ในเมื่อมือของเขากำลังปิดกลิ่นฮีทที่แรงขนาดนี้ ซอนโฮมองลอดใต้ประตู เงาของอัลฟ่าเดินเข้ามาใกล้เขาเรื่อยๆ

 

ปลายรองเท้าหนังเงาสีดำหยุดตรงบานประตูที่ปิดสนิท ซอนโฮรู้ดีว่าหากอีกฝ่ายใช้แรงพังประตูบานนี้ทุกอย่างจะจบลง เหนือสิ่งอื่นใดเขากลับรู้สึกโอนอ่อน ไม่รู้ตัวเองกำลังบ้าหรือเปล่า ฮอร์โมนของอัลฟ่าแข็งแกร่ง อะไรบางอย่างที่ทำให้เด็กหนุ่มต้องยอม กลิ่นของอีกฝ่ายทั้งนุ่มนวลแต่ในขณะเดียวกันก็ดูดุดัน เหมือนคลื่นใต้น้ำ นิ่งสงบแต่ล้ำลึก

 

เขาภาวนาในตอนนี้ ในตอนที่ตัวเองกำลังควานหาปลอกคอในกระเป๋ากางเกง เครื่องป้องกันชิ้นเดียวที่อาจจะทำให้ปลอดภัย

 

น่าเสียดายที่วันนี้โชคชะตาไม่ได้ถูกกำหนดโดยซอนโฮ เขาไม่ได้พกมันมา

 

วินาทีที่เขาได้รู้ บานประตูก็ถูกปลดล็อคลงเสียแล้ว ..






talk

สวัสดีค่ะ เย้! ทักทายด้วยประโยคเดิมๆอีกแล้ว มาพบกับเรื่องใหม่ที่ตัดเบรกกับเรื่องแรกมากมายเหลือเกิน ฮือ

อยู่ดีๆก็เบรกกันตรงนี้เลย ตื่นเต้นมากกับการเขียนแนวโอเมก้าเวิร์ส อยากเขียนมานานแล้วค่ะ ในที่สุดก็ได้เขียนแล้ว เย้

รู้สึกเขียนไปไหลไป ลื่นมาก สนุกมาก จนมันเริ่มยาวขึ้นเลยรีบตัดก่อน ก็บอกตรงนี้เลยแล้วกันว่าถนัดงานเขียนแนวแบบนี้มากกว่า

แต่ก็ยังคิดว่าภาษาเรายังแปร่งๆอยู่เหมือนเดิม ตอนแรกตั้งใจจะคั่นเรื่องอื่นก่อนแต่อดทนไม่ไหว เห็นพี่ควานลินเกรี้ยวกราดแล้ว

ทนไม่ได้ต้องลงเลยทันที ไม่รู้จะไปจบที่กี่ตอนอีกแล้วค่ะ ฮาาาา พยายามเรียกสติตัวเองกลับมาไม่ให้ไกลทะเลไปมากกว่านี้

ยอดเฟบยอดเม้นต์เพิ่มขึ้นจนยิ้มแก้มแตกทั้งวัน ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ไม่คิดว่าทุกคนจะชอบคอตตอน แคนดี้ขนาดนี้

ยังไงก็ขอฝากสวีท ซีตรัสไว้อีกเรื่องด้วยนะคะ รักก เล่นแท็กฟิคได้นะคะ #ป่าหลินโฮ ในทวิตเตอร์เลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,495 ความคิดเห็น

  1. #1460 kp_kpkp (@kp_kpkp) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:11
    โอ้ยตื่นเต้นๆๆๆลุ้นมากๆเลย แต่นะชอบคิงควานลินมากๆแสนจะเท่ฮือชอบจัง
    #1,460
    0
  2. #1446 kkkanunnn (@kkkanunnn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 20:47
    กรี้ดดด ชอบๆๆ คิงควานลิน
    #1,446
    0
  3. #1435 Primrose Pink (@modloveexonct) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 18:24
    ฮือออออแ ภาษามันดีมากค่ะ อ่านกี่ครั้งๆก็ไม่เคยเบื่อเลย อ่านกี่ครั้งๆก็ตื่นเต้น แง้
    #1,435
    0
  4. #1378 jokatker (@cardy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 22:53
    กรี๊ดดดดดดดดดดด ใจอีแม่!! ใจเต้นตึกๆๆๆลุ้นตามลูก ชอบแนวโอเมก้าเวิร์สมาก
    #1,378
    0
  5. #1349 IamCodeNameP (@IamCodeNameP) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 16:52
    ชอนโฮรู้ก ใจเย็นๆแม่ใจจะวายแล้ว แงๆๆๆ
    #1,349
    0
  6. #1313 midora (@pwcoco) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 03:04
    ลุ้นมากๆค่ะ
    #1,313
    0
  7. #1282 beavy (@beavy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 14:30
    สู้ลูกสู้ๆๆๆๆ
    #1,282
    0
  8. #1230 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 16:33
    ลุ้นกับซอนโฮมากลูกกก มาเป็นฮีทวันนี้อีก เฮ้อออออ เอาใจช่วยนะ~
    #1,230
    0
  9. #1157 Neung Q (@369963nq) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 06:53
    ดีเหลือเกิน กร๊าวใจมากค่ะ ฮือออ ;///;
    #1,157
    0
  10. #1141 wishyouL (@laytoheart) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 11:52
    ภาษาอ่านง่ายมากค่ะ ลื่นไหล ไม่มีอะไรผิดปกติเลย
    #1,141
    0
  11. #1139 yo_lu (@nuchhda) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 11:43
    แต่งดีมากเลย เหมือนดูหนังอยู่เลยอะ เก่งมากๆค่ะ
    #1,139
    0
  12. #885 rumdump (@tunahayato) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 07:54
    ง่า ซอนโฮฮีทครั้งแรกก็ซวยเลย ขอให้เป็นควานลินนะที่เข้ามา / ทำไมถึงเราเพิ่งได้มาอ่านเรื่องนี้เนี่ยยย หื้อ คือดีมากกก ภาษาไรท์ดีจังอ่านแล้วลุ้นตายเลยค่ะ ชอบๆ
    #885
    0
  13. #878 sapun2540 (@sapun2540) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 09:18
    ชอบบบบบ เเนวนี้ ไม่เคยอ่านแนวนี้มาก่อน สนุกมากค่ะ
    #878
    0
  14. #867 justonedegree (@justonedegree) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 10:11
    ชอบมากๆเลยยย ภาษาที่ใช้บรรยายในเรื่งนี้มากบวกกับตัวเราชื่นชอบเรื่องราวของโอเมก้าเวิร์สเป็นทุนเดิมเลยทำให้ยิ่งอินเข้าไปใหญ่ ซอนโฮดูไม่ได้นุ่มนิ่มจนเกินไปแบบนี้สเปคเราเลยค่ะ ยิ่งอ่านก็ยิ่งลุ้นจริงๆนะคะ อยากรู้ว่าควานลินจะเป็นคนแบบไหนแล้ว ขอไปอ่านตอนต่อไปเลยนะคะ
    #867
    0
  15. #792 Wonderhappy (@Inkkyhappy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 15:03
    เพิ่งเคยอ่านแนวนี้ครั้งแรก ไรท์แต่งออกมาสนุกดีค่ะ ชอบบบ
    #792
    0
  16. #748 bonus9750 (@bonus9750) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 06:46
    หนูซอนโฮ
    #748
    0
  17. #739 NlvK (@nlvk) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 00:48
    ชอบแนวนี้เหมือนกันค่า หาคนแต่งยากอยู่ ดีใจค่ะ ที่ไรต์มาแต่ง เย้ๆ
    ฮืออ น้องหนูไม่ได้สนใจอัลฟ่าเลย แม่อยากให้หนูเจออัลฟ่านดีๆ แบบคนชื่อควานลินเป็นไงง 555555
    โอย มาฮีทตอนนี้ ใครจะมาเป็นคนเจออออ
    #739
    0
  18. #720 ❥พี่ไลน้องยู (@iphonemin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 21:44
    เราชอบแนวนี้ค่าาาา แงงงง ขอบพระคุณมากเลยที่แต่ง
    #720
    0
  19. #717 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 19:23
    ดีใจที่เจอแนวนี้ กรี๊ดดดดดด คนหน้าห้องจะเป็นควานลินมั้ยนะ
    #717
    0
  20. #702 slowlymoi (@mukdapon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 14:31
    ลุ้นมากกกกขอให้เป็นพี่ควานลินเถอะนะๆๆๆๆ ชอบแนวนี้><
    #702
    0
  21. #689 MNT. (@justmind1994) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 00:59
    ควานลินใช่มั้ยย ใช่เถอะ ขอให้ใช่ ภาษาน่าติดตามมากๆอ่ะ ชอบบบบบ
    #689
    0
  22. #674 klyPuKu (@klypuku) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 11:53
    กรี้ดดดดดด สนุกมากก
    เราชอบกันบรรยายแบบนี้มาก ฮื่อออ
    #674
    0
  23. #546 ;Pocky (@american0_0420) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 00:01
    กรี๊ดดดดด ทำไมเราถึงเพิ่งเคยอ่านเรื่องนี้คือเราพลาดมากๆ โดยส่วนตัวชอบอ่านแนวโอเมก้าเวิร์ลอยู่แล้ว ยิ่งมาเจอคู่ที่ชอบ ภาษาที่ใช่ มันดีใจมากค่ะ แต่งสนุกมาก เราอ่านแล้วลุ้นตลอด ไรท์บรรยายดีเห็นภาพ คิงหล่อเหลาทรงอนุภาพมาก นี่ขนาดมาแค่ภาพ ส่วนซอนโฮงานเข้าจริงๆ แล้วยังไงใครจะช่วยน้อง อีลฟ่าตนไหนที่มา จะใช่ควานลินไหมม
    #546
    0
  24. #539 bam_KSH (@bam_KSH) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 17:15
    สนุกมากเยย อัลฟ่าคนนั้นใช่ควานลินมั้ยยยยยย สงสารเจี๊ยบง่ะ ฮีทครั้งแรกก็ได้เรื่องเลย
    #539
    0
  25. #531 aompnt_ (@aomsone) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 02:35
    อัลฟ่าคนนั้นต้องเป็นควานลินแน่ๆ กรี๊ดดดดดด
    ชอบภาษาไรต์มสกเลยค่ะ ติดตามนะคะ
    #531
    0