{PRODUCE101} into the forest ♡ │#linho #หลินโฮ

ตอนที่ 3 : f i r s t . Cotton Candy 3/4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,248
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    2 ก.ค. 60

Title : Cotton Candy 3/4

Pairing : Kuanlin x Seonho

Genre : AU

Rate : PG-15

 

ซอนโฮเดินเข้ามาในโรงเรียนด้วยความมึนงงชั่วขณะ ทำไมเขาถึงรับรู้สายตาแปลกๆจากเหล่านักเรียนหญิงก็ไม่รู้ รีบจ้ำอ้าวพาตัวเองขึ้นบนห้องเรียนเร็วที่สุดเพราะไม่อยากเป็นเป้าสายตามากกว่านี้

 

เขาทรุดตัวนั่งที่ประจำก่อนจะเขย่าแขนจัสตินให้หันมาสนใจตัวเอง เพื่อนสนิทชาวจีนสะบัดหัวเล็กน้อยไล่ความง่วงงุน เด็กหนุ่มตาปรือมองสีหน้าร้อนรนของเจ้าลูกเจี๊ยบ

 

“มีอะไรซอนโฮยา?” จัสตินหาววอด ดวงตากลมโตแทบจะปิดอยู่รอมร่อ

 

“ตอนเดินเข้ามาในโรงเรียนทำไมคนมองเราแปลกๆก็ไม่รู้ เกิดอะไรขึ้นอ่ะจัสติน” ยิ่งพูดก็ยิ่งร้อนรนจนเพื่อนสนิทต้องจับไหล่ทั้งสองข้างพร้อมบอก ‘clam down clam down’ ถึงได้สงบลง

 

“ก็เรื่องเมื่อวานไง ที่พี่ควานลินคุยกับนาย” เด็กหนุ่มชาวจีนอธิบาย กลายเป็นว่าเรื่องนี้เป็นท็อปปิคที่ถูกพูดถึงเยอะมากตั้งแต่เมื่อวาน รวมถึงใน SNS ต่างๆของโรงเรียนด้วย เกิดกระทู้ขึ้นมาจนอดไม่ได้ที่ต้องเข้าไปดู แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้ซอนโฮไม่มีวันรู้มันหรอก เจ้าลูกเจี๊ยบไม่สนใจอะไรกับเขานอกจากพี่ควานลินกับขนมที่ลำดับความสำคัญใกล้เคียงกัน

 

ยอมรับว่าเมื่อวานแปลกใจอยู่มากที่อยู่ๆมนุษย์รุ่นพี่คนนั้นก็พุ่งตรงมาหาเพื่อนสนิทตัวเองแถมยังลากไปแบบหน้าตาเฉย เขายืนนิ่งขยับขาแทบไม่ออก ไม่รู้ว่าจะตกใจหรือช็อคก่อนดี ลักษณะอีกฝ่ายไม่เหมือนคนที่จะมาเอาน้ำไปกินแต่อย่างใด

 

เหมือนนี่จะเป็นสัญญาณที่ดีหรือเปล่า?

 

“กะ..ก็แค่คุย” ซอนโฮหลบตา หน้าขึ้นสี หูแดงตัวแดงเป็นที่เรียบร้อย เดาไม่ผิดเลยจริงๆว่าคงไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเขาแน่นอน

 

“ใช่ก็แค่คุย แต่มันจะไม่แปลกเลยไงถ้าเขาไม่พุ่งมาหานายขนาดนั้นโอเค้?” หมดความง่วงไปปลิดทิ้งเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เด็กหนุ่มชาวจีนเห็นเพื่อนสนิทเขินแทบม้วนก็ได้แต่หัวเราะหึในใจ ร้อยทั้งร้อยใครได้มารู้จักพูดคุยกับเจ้าลูกเจี๊ยบจอมเอ๋อตรงหน้านี่มีหวังตกหลุมรักไปหมดทุกราย ขนาดเขาที่เป็นเพื่อนยังอดจะหมั่นเขี้ยวไม่ได้เลย

 

เด็กหนุ่มฉายาลูกเจี๊ยบได้แต่ก้มหน้างุด ในหัวมีแต่ภาพรอยยิ้มของพี่ควานลินลอยคว้างจนมึนเบลอ เสียงครูผู้สอนประจำวันไม่ได้เข้าหัวเลยแม้แต่น้อย สติหลุดเกินกว่าจะกลับเข้าร่าง กลายเป็นอีกวันที่ไม่มีอะไรเข้าหัวอีกเหมือนเคย

 

 

 

สภาพย่ำแย่

 

นั่นคือเสียงในความคิดของซอนโฮ เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไบโพลาร์ ไม่สิ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นบ้ามากกว่า วันนี้เรียนวิชาคณิตศาสตร์สองคาบติด เป็นวิชาที่เขาชอบมากแต่กลับกลายเป็นว่าเรียนไม่รู้เรื่องขึ้นมาเสียอย่างนั้น แถมตอนแก้โจทย์ปัญหาหน้ากระดานก็ยิ่งอับอายเข้าไปอีกเมื่อเผลอใส่สูตรจากบทเรียนที่แล้วแล้วก็ยังคิดเลขมั่วไปหมด คุณครูคิมเจ้าของวิชาแปลกใจนิดหน่อยที่นักเรียนยู ซอนโฮมาแบบผิดคาดมากๆ เด็กหนุ่มรีบขอโทษขอโพยยกใหญ่ สุดท้ายก็จำใจเดินกลับมานั่งที่เพราะไม่รู้คำตอบ

 

จัสตินปลอบใจเขาแต่ไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้นเท่าไหร่ ตัวแปลเรื่องนี้เป็นรุ่นพี่ไล ควานลินก็จริง แต่ซอนโฮไม่โทษรุ่นพี่เขาหรอก เขาไม่ได้ทำอะไรผิด เขาอยู่เฉยๆแต่ซอนโฮเองนั่นแหละที่ทำให้สมองวุ่นวายไปหมด

 

“ซอนโฮยาวันนี้ต้องสรุปเนื้อหาสองวิชาเลยนะ ทำไหวไหม? เราจะไปขอเลื่อนเวลาให้” เพื่อนสนิทชาวจีนตบไหล่เขาแปะๆ เด็กหนุ่มรู้ดีว่าการที่สติของซอนโฮไม่กลับเข้าร่างเท่าไหร่ส่วนหนึ่งมันก็เป็นเพราะเขา ไม่น่าพูดให้เสียหลักเลย

 

“ไหวสิๆ ไม่ต้องไปบอกหรอก เราทำได้” พยักหน้าขึ้นลงอย่างตั้งใจ เจ้าของฉายาลูกเจี๊ยบยิ้มเผล่กลัวจัสตินเป็นห่วง เอาเข้าจริงๆซอนโฮก็พึ่งรู้ว่ามีการบ้านแต่จะเรียนว่าการบ้านไม่ได้หรอกมันเป็นงานในคาบนี่น่า ด้วยความเหม่อลอยทำให้ไม่ได้ฟังอะไรซักอย่างแถมยังแอบหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว รู้ตัวอีกทีก็ตอนเลิกเรียนแล้วจัสตินมาเตือนว่าต้องส่งสรุปบทความด้วย มือเล็กตบแปะบนแก้มขาวเรียกสติหันมองเพื่อนสนิทก็พบว่าเจ้าตัวทำเสร็จนานแล้วทั้งสองวิชา

 

พวกเขาทั้งคู่เดินลงมาใต้อาคารเรียน หาที่นั่งเหมาะๆก่อนจะเริ่มทำงาน

 

“มันเยอะอยู่นะ” จัสตินอาสาช่วยทำการบ้าน เด็กหนุ่มเปิดชีทวิชาประวัติศาสตร์ก่อนจะพบว่าความหนาของกระดาษไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลย

 

ซอนโฮถอนหายใจเฮือก เขาไม่น่าหลับเลยให้ตาย อยากจะสรุปแบบลวกๆแต่ก็ลืมไปว่าคุณครูประจำวิชานี้ดุแค่ไหน อีกอย่างสรุปเสร็จก็ต้องเอามาอ่านสอบด้วย

 

“แล้วอีกวิชาล่ะ?”

 

“ชีววิทยา เยอะเหมือนกัน”

 

เสียงถอนหายใจดังยาวเหยียด มือคู่เล็กทึ้งผมตัวเองระบายความอึดอัดใจ

 

“เอาน่าสู้ๆ เดี๋ยวเราจะย่อให้น้อยที่สุดแล้วกันนะ” เด็กหนุ่มชาวจีนพูดจบก็เริ่มแจกแจงย่อหน้าสำคัญ เขาลงมือเขียนแบบไม่รีรอเพราะวันนี้เลิกช้าแถมต้องทำเวร พอลงมาข้างล่างก็พบว่าเด็กๆบางตาลงไปมากแล้ว เขาไม่อยากจะอยู่เย็นนัก ห้องพักครูปิดตอน 6 โมง 40 เท่ากับว่ามีแรงเขียนเท่าไหร่ก็ต้องใส่ไม่ยั้ง

 

เวลาผ่านไปจนเกือบจบชีทประวัติศาสตร์ ซอนโฮโอดครวญ เขาขยับนิ้วมือแทบไม่ได้ มันเจ็บราวกับข้อนิ้วจะแตก ออดอ้อนเพื่อนสนิทให้หยุดพักหายใจ

 

“ปวดมือจะตายอยู่แล้ว” พยายามกำนิ้วเข้าหากันแต่มันก็ยังเจ็บอยู่ สะบัดมือก็ยังเจ็บ พลังงานแทบหมดเมื่อนึกถึงอีกวิชาที่ต้องทำ

 

“สู้ๆ จะจบแล้วล่ะ” นึกสงสัยว่าทำไมจัสตินเขียนได้เร็วขนาดนั้นแต่ก็รีบไปว่าอีกฝ่ายลายมือยอดเยี่ยมแค่ไหน—แน่นอนว่าเขาชม ..หน่ะนะ

 

ซอนโฮควานหาขนมในกระเป๋าขึ้นมาแกะกินระหว่างพัก เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นก่อนจะถูกกดรับด้วยฝีมือเพื่อนสนิทชาวจีน

 

“ครับแม่” เขาไม่ได้สนใจอะไรมากแต่พบว่าจัสตินเริ่มขมวดคิ้วเล็กๆ ดูสับสนแปลกๆ

 

“ตอนนี้หรอครับ?” ท้ายประโยคขึ้นเสียงสูงเหมือนตกใจ

 

“โอเคครับ ได้ๆ” กดวางสายพร้อมทำสีหน้าย่ำแย่ เบะปากมองเขา ซอนโฮชะงักมือที่กำลังหยิบขนม เครื่องหมายคำถามลอยเต็มหัวไปหมด

 

“มีอะไรหรอ?”

 

“วันนี้พี่ชายเพิ่งกลับมาแม่เลยให้รีบกลับบ้าน” มือขาวคว้าข้าวของเก็บลงกระเป๋าอย่างรวดเร็ว

 

“อือๆ รีบกลับบ้านเถอะ”

 

“อยู่ได้ใช่ไหม? ถ้าไม่ทันก็ขึ้นไปบอกครูเขานะ รีบกลับบ้านด้วยรู้หรือเปล่า?” เอ่ยประโยคยาวเหยียดอย่างกับเขาเป็นลูก สีหน้าเป็นห่วงมากจนอดจะขำไม่ได้ เผื่อบางที่จัสตินจะไม่รู้ว่าเราอายุเท่ากัน

 

“ได้ๆ รีบกลับเถอะน่า”

 

“ถึงแล้วโทรมาด้วยก็ดี ไม่สิ ต้องโทรหาเลยนะ” ยังไม่ล้มล้างความพยายาม ซอนโฮต้องพยักหน้าเกี่ยวนิ้วก้อยสัญญาจนยอม

 

“โอเคๆๆ”

 

“พี่นะพี่ทำไมไม่บอกก่อนก็ไม่รู้” เด็กหนุ่มโบกมือให้เพื่อนสนิทที่ยังไม่วายบ่นพี่ตัวเอง คิ้วเรียวขมวดพันกันยุ่งเหยิงรีบวิ่งออกไป

 

ซอนโฮถอนหายใจเบาๆ เวลาร่วม 5 โมงครึ่งแล้ว แสงอาทิตย์เริ่มถูกลิดรอนไปจนย้อมฟ้าให้กลายเป็นสีส้ม โชคดีที่วิชาชีววิทยายังสรุปได้แบบไม่ต้องละเอียดมากเพราะสุดท้ายก็ต้องอ่านหนังสืออยู่ หยิบซองขนมเปล่าๆไปทิ้งขยะก่อนจะกลับมานั่งอีกครั้ง

 

 

 

“ฮ้าวว” เด็กหนุ่มบิดตัวด้วยความเมื่อขบ อยากจะตะโกนดังๆว่าทำเสร็จแล้ว สมุดวิชาประวัติศาสตร์ถูกปิดลงพร้อมกับชีทในมือ นวดนิ้วตัวเองด้วยความเจ็บ อย่างน้อยก็เสร็จไปแล้วหนึ่งวิชา

 

ใช่ ..

 

หนึ่งวิชา

 

เรื่องราวเลวร้ายยังกลับมาอีกครั้ง ซอนโฮยกนาฬิกาขึ้นมาดู ตัวเลขบนหน้าจอดิจิตัลบอกเวลาชัดเจนว่าตอนนี้เลยหกโมงมาร่วม 5 นาทีแล้ว ใต้อาคารมีเขานั่งแค่คนเดียวถัดไปอีกนิดหน่อยเป็นเด็กๆมอต้นเล่นฟุตบอลกันอยู่ แต่มันก็ยังน่ากลัวเหมือนเดิม

 

เกือบถอดใจขึ้นไปบอกคุณครูว่าขอส่งพรุ่งนี้แต่ก็ไม่อยากทำ มีหวังโดนตัดคะแนนแน่นอน มือเล็กเก็บสมุดกับชีทลงกระเป๋าเปลี่ยนเอาสมุดชีววิทยากับหนังสือขึ้นมาแทน นึกขอบคุณจัสตินที่วงเลขหน้ากับหัวข้อเอาไว้

 

ก้มหน้าก้มตาทำไปซักพักก็เหมือนได้ยินเสียงดังมาจากโรงยิมแต่ในเวลานี้เด็กหนุ่มไม่ได้สนใจอะไรมากนัก กระทั่งเสียงทุ้มกระทบเข้าโสตประสาท

 

ซอนโฮเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะพบพี่ควานลินเดินออกมากรอกน้ำที่แท้งค์ข้างตึกเขา เหงื่อยังคงเกาะพราวบนหน้า ดูเหมือนอีกฝ่ายพึ่งซ้อมมาเพราะเขาเหลือบไปเห็นพี่ซองอูวิ่งออกมาเอากระติกน้ำเหมือนกัน ไม่รู้ว่าเผลอมองอีกฝ่ายนานไปหรือเปล่าจนรับรู้ได้ถึงสายตาที่สอดประสานเหมือนกัน  เจ้าลูกเจี๊ยบเป็นฝ่ายยอมแพ้ก่อน แก้มสองข้างเห่อร้อนอุณหภูมิทะลุปรอท หัวใจเต้นตึกตักๆจนน่ารำคาญ ได้แต่ภาวนาให้พี่ควานลินมองอย่างอื่น

 

ขอร้องเถอะนะ

 

คำพูดจัสตินยังคงวนเวียนในหัว เขาไม่อยากเข้าข้างตัวเองเสียหน่อยแต่มันก็อดไม่ได้นี่น่า เล่นชอบมานานขนาดนี้แล้ว

 

ดูเหมือนว่าคำภาวนาของซอนโฮจะไม่สำเร็จเพราะดวงตาที่ก้มชิดสมุดดันเหลือบไปเห็นไนกี้ จอร์แดนสีแดงดำคู่โปรดของรุ่นพี่ควานลินเข้า

 

“ไงเรา ยังไม่กลับบ้านอีกหรอ?”

 

ซอนโฮจะหัวใจวายตาย ..

 

ได้แต่พยักหน้าอือไปอย่างนั้น เค้นเสียงไม่ออกราวกับว่าทำกล่องเสียงหาย ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมองเลย

 

“ทำการบ้านหรอ? ทำไมมานั่งทำคนเดียว จัสตินไปไหนล่ะ?” สาบานได้เลยว่าพี่ควานลินพูดยาวมาก แทบไม่เว้นจังหวะการหายใจจนคิดเข้าข้างตัวเองว่าพี่เขาคงเป็นห่วง

 

“จัสตินกลับบ้านไปแล้วครับ มีธุระด่วน” ถอนหายใจเบาๆตอนที่กลั้นใจพูดออกไปได้ เอาตรงๆตอนนี้มีความสุขมากนะที่ได้อยู่กับพี่เขา ได้คุยแบบนี้ แต่มันก็ทุกข์มากเหมือนกันที่ไม่แม้แต่จะกล้าเงยหน้ามอง หันหลังไม่พอยังไม่เงยหน้ามองอีก มารยาททางการสนทนาของยู ซอนโฮหายไปแล้ว

 

“อ๋อ ทำไมมาทำมืดๆคนเดียวล่ะ”


“ก็ ..มันไม่มีที่ทำนี่ครับ”

 

“งั้นไปทำในโรงยิมกับพี่สิ” เด็กหนุ่มผงะ มือไม้สั่นจนเห็นได้ชัด หัวใจเต้นแรงอย่างกับว่าจะบอกพี่ควานลินให้รู้ไปเลย

 

“มะ..ไม่ดีกว่าครับ ไม่เป็นไร” ซอนโฮจะตายแล้วนะ มาชวนไม่พอยังจะโน้มตัวลงมาแตะไหล่เขาอีก!

 

“เถอะน่า อย่างน้อยที่นู่นก็สว่างกว่านะ มืดแล้วอันตราย” เป็นอีกครั้งที่ทำใจกล้าเผชิญหน้ากับรุ่นพี่คนดัง ปากบางกำลังอ้างับปฏิเสธแต่ก็รีบหุบฉับเมื่อเห็ยรอยยิ้มตาหยีของอีกฝ่าย

 

เอาอีกแล้ว ..ยิ้มแบบนี้อีกแล้ว

 

รีบหันกลับมาคว้าข้าวของยัดลงกระเป๋าลวกๆก่อนจะลุกเดินตามร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่มา ซอนโฮไม่กล้าเดินข้างอีกฝ่ายจนเจ้าตัวต้องดึงแขนให้เดินคู่กัน เด็กหนุ่มกอดกระเป๋าแน่น

 

“ทะ..ทำไมวันนี้ยังซ้อมอยู่อีกล่ะครับ” ระยะทางไม่ได้ไกลมากนักแต่ระหว่างทางมันเงียบมากเหลือเกิน อย่าถามว่าอะไรดลใจให้เขาพูดเลย อย่างน้อยก็ไม่อยากให้พี่ควานลินรู้สึกอึดอัด

 

“พอดีเมื่อวานยังมีข้อผิดพลาดเยอะหน่ะ โค้ชก็เลยให้ซ้อมแก้ใหม่จนกว่าจะดีขึ้น” ไม่มีคำว่าตะกุกตะกักเลยแม้แต่น้อย พี่ควานลินพูดออกมาอย่างสบายๆต่างจากเขาลิบลับ

 

อันที่จริงก็แปลกใจอยู่หน่อยๆว่าหลังจากแข่งแล้วยังมีซ้อมอีก ช่วงที่เขาอยู่ทีมบาสมอต้นพอแข่งเสร็จไม่ว่าจะแพ้หรือจะชนะก็ได้หยุด 1 วันเพื่อผ่อนคลายความเครียดรวมถึงฟื้นฟูร่างกายด้วย แต่โค้ชคนใหม่น่าจะให้พักทีหลัง ก็นับว่าเป็นอีกวิธีที่สร้างวินัยให้นักกีฬาที่ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็ในตอนที่ซอนโฮเจอพี่ควานลินพอดี

 

นึกอยากยืดระยะทางให้ยาวออกไปอีกนิด ถึงแม้บทสนทนาจะจบลงแค่นั้นแต่เขากลับไม่รู้สึกอึดอัดแม้แต่น้อย ไม่รู้ว่าพี่ควานลินเป็นเหมือนกันหรือเปล่า แต่รุ่นพี่ตัวสูงดูจะไม่มีปัญหาอะไร หนำซ้ำยังดูอารมณ์ดีมากกว่าตอนออกมากรอกน้ำอีก

 

คิดเข้าข้างตัวเองได้หรือเปล่าว่าพี่ควานลินอารมณ์ดีเพราะเขาหน่ะ

 

เราเข้ามาข้างในโรงยิมที่เปิดไฟสว่างจ้า ยังคงมีนักกีฬาทั้งมอต้นและมอปลายซ้อมกันเต็มไปหมด เหมือนตอนนี้จะยังเป็นช่วงเวลาพักเพราะบางคนก็ลงไปกลิ้งเล่นกับเพื่อนแล้วโดยแฉพาะเด็กๆมอต้น

 

“นั่งทำตรงม้านั่งก็ได้” รุ่นพี่พาเขาเดินมาในส่วนครึ่งสนามของมอปลาย มีม้านั่งสำหรับนักกีฬาอยู่

 

“อันที่จริงผมขึ้นไปบนอัฒจรรย์ก็ได้ครับ” เขาเอ่ยอย่างเกรงใจเพราะบนม้านั่งเต็มไปด้วยผ้าขนหนูกับขวดน้ำของนักกีฬาคนอื่นๆ ถึงแม้ที่นั่งบนอัฒจรรย์จะทำให้เขียนลำบากแต่ก็คงไม่รบกวนใคร

 

แต่ดูเหมือนพี่ควานลินจะไม่คิดแบบนั้นเพราะเจ้าตัวเล่นกวาดทุกสรรพสิ่งบนเก้าอี้มากองบนพื้น

 

“เอ่อ ..” เด็กหนุ่มอ้าปากเหวอ

 

“นั่งนี่แหละ บนนู้นเขียนยาก” อยากจะเถียงอีกฝ่ายเหลือเกินแต่ประโยคถัดมาก็ทำเอาแก้มร้อนฉ่าเสียแล้ว

 

“อีกอย่าง ..พี่อยากเห็นเราด้วย”

 

..จะตายแล้ว ยู ซอนโฮจะตายแล้ว

 

ไล ควานลินเป็นใครกันนะ? แม่กับพ่ออุส่ามอบหัวใจให้เขาหนึ่งดวงแต่เจ้าตัวดันมาขโมยเฉยเลย ..

 

ไม่ว่าเปล่ายังจะฝากผ้าขนหนูรวมถึงขวดน้ำไว้ที่เขาอีก เผลอสูดกลิ่นเหงื่อกับโลออนเย็นๆเข้าไปเต็มปอด ได้แต่นั่งจุ้มปุ๊กกางสมุดชีววิทยากับหนังสือขึ้นมาทำด้วยใบหน้าเห่อร้อน

 

ซอนโฮพึ่งค้นพบข้อดีของการกลับบ้านเย็น

 



 


 


 




talk

สวัสดีค่ะ เย้! มาช้าไปนิดหน่อยเพราะไป edit คำผิดตอนที่แล้วมา พอพิมพ์ตกแล้วไปอ่านรู้สึกขัดอารมณ์เหลือเกิน 

ที่มาอัพเร็วเพราะวันนี้มีคอนไฟนอลบวกกับเจอคอมเม้นต์ที่ทุกคนเม้นต์ให้รู้สึกดีใจเลย มีความสุขมากจริงๆค่ะ ถ้าคุณชอบเราก็คอมพลีทแล้ว ขอบคุณการติดตามเหมือนเดิมนะคะ สำหรับตอนนี้ก็เริ่มสนุกกับการเขียนแนวพาสเทลแล้ว ฮาาาา

อ่านคอมเม้นต์แล้วโดนพลังบวกมาเพิ่มจนอดมาแต่งต่อไม่ได้ วันนี้มีโมเม้นต์ด้วยเนอะ มาเยียวยาอีก แฮปปี้เลยยย

ใจจริงๆอยากแต่งฟิครอพี่ควานลินนะคะ แต่ไม่อยากแต่งดราม่ากลัวตัวเองดาวน์ เลยพยายามแต่งพาสเทลมา

แต่ก็นะคะ ..แต่งพาสเทลสดใสแล้วมันแปลกๆตัวเองชอบกล ตลกตัวเองมากเลย หลายๆคนคงสงสัยทำไมอัพฟิคไว

เหมือนเราว่าง ..ใช่ค่ะ เราว่าง เจอกันตอนสุดท้ายตอนหน้านะคะ ไปเล่นแท็ก #ป่าหลินโฮ กันได้นะ (เหงามากเลย)

 

edit คำผิด (อีกแล้ว)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,495 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 23:21

    พี่เขามาแรงแซงทางโค้งเลยค่ะ
    #1,494
    0
  2. #1458 kp_kpkp (@kp_kpkp) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:53
    ใช่เลยๆๆนี่คือข้อดีของการกลับบ้านเย็น เขินเนอะเขินมากๆเลยทำไงดี อยากวิ่งไปกรี๊ดในโอ่งฮืออเขินนนน
    #1,458
    0
  3. #1411 Efilm0852 (@Efilmekuay) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 15:57
    ชอบบบบบบบ
    #1,411
    0
  4. #1347 IamCodeNameP (@IamCodeNameP) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 16:29
    โฮรรรรรรรรร ช่วยด้วยยยยยยยยยยยยย รุ่นพี่ฟานลินรุกหนักมากๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,347
    0
  5. #1311 midora (@pwcoco) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 02:39
    ชอบ คือรายละเอียดนี่แบบ ทันดีมากค่ะ
    #1,311
    0
  6. #1280 beavy (@beavy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 14:05
    อยากจะบอกว่า เหม็นความรัก แอร็ยยยยยยยยยยยย หลินโฮๆๆๆๆๆ ????????????
    #1,280
    0
  7. #1272 LinHo99 (@LinHo99) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 21:53
    5555เขินแทน
    #1,272
    0
  8. #1249 Nminisize (@nutnutka) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 23:08
    โอ้ยเขินมากจ้า ทำการบ้านให้เสร็จนะลูก5555
    #1,249
    0
  9. #1228 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 16:15
    งื้อออออออ เขินไปกับซอนโฮด้วยค่าาาา พี่เขาแบบหาทุกโอกาสเลยค่าาา -/////-
    #1,228
    0
  10. #1155 Neung Q (@369963nq) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 06:28
    ไม่ใช่แค่เจี๊ยบที่เขินหรอก ;/////////;
    พี่จะดีอะไรกับหนูขนาดนั้น มาหยอดแล้วหยอดอีก
    #1,155
    0
  11. #1119 Opal Chalita (@Opal_Chalita) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 21:27
    พี่อยากเห็นเรา พี่อยากเห็นเรา พี่อยากเห็นเรา....
    น้องเจี๊ยบ อาการเป็นไงไหนบอกแม่ซิ อย่าเพิ่งระเบิดนะลูก ทำใจดีๆไว้ ร่มๆ ._.
    หัวใจจะวายตายกับคำพูดพี่หลิน รุกหนักไปแล้ววววว ไม่กลัวน้องช๊อคตายเหรอ หรือรู้แล้วแต่อยากแกล้งน้อง น่าจับตีก้นซะจริงเชียว
    #1,119
    0
  12. #812 calpis98 (@calpis98) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 00:14
    ชอบน้องเขาใช่ไหมมมมม
    #812
    0
  13. #802 klyPuKu (@klypuku) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 19:17
    มีหยอดน้องด้วยเด้อ ลูกชั้นจะไหวมั้ยเนี่ยย ไม่เป็นอันเรียนเลย
    #802
    0
  14. #729 NlvK (@nlvk) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 03:42
    เย้ยย เราว่าไรต์แต่งพาสเทลแบบนี้ก็ดีงามมากเลยนะคะ เราอ่านแล้วอินมากกก บรรยายดีเลยค่ะ
    ฮืออออ เขินเวลาคนพี่พูดกับน้องตลอดเลย ลูกจะระเบิดไหมเนี่ยยยย
    เผลอมาเจอคำหยอดงี้ การบ้านไม่ต้องส่งแล้วค่ะ มือสั่น เขียนไม่ออก
    ปล.ส่งการบ้านทันไหมลูก 555555555
    #729
    0
  15. #699 slowlymoi (@mukdapon) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 14:09
    พี่ควานลินมาทำกับน้องแบบนี้น้องก็เขินแย่>< น่ารัก
    #699
    0
  16. #683 MNT. (@justmind1994) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 18:57
    ข้อดีของการบ้าน ข้อดีของการกลับบ้านเย็น ถ้าได้โบนัสแบบนี้ มันดี๊ดีเลยแหละ ซอนโฮย่าห์ อย่าเพิ่งเขินจนระเบิดตัวเองนะ 55555555
    #683
    0
  17. #594 ;Pocky (@american0_0420) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 11:15
    ตายศพสีชมพู แบบนี้น้องไม่เลิกเขินแน่ๆ พี่ควานลินเนาะ อย่าปากแข็งนักเลย
    #594
    0
  18. #536 bam_KSH (@bam_KSH) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 11:00
    คนพี่รุกแรงมาก เขินอะ อิชั้นนี่แหละเขินนนนนนนนนนนนนนนน
    #536
    0
  19. #529 aompnt_ (@aomsone) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 02:00
    การบ้านจะเสร็จมั้ยเจี๊ยบบบบบ สู้ๆนะ 5555555
    #529
    0
  20. #525 ติ๋มชานมมม (@Myname_sh94) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 20:28
    สงสารเจี๊ยบ จะทำการบ้านเสร็จมั้ยนั่น เขินแรงมาก อิคนพี่ก็หยอดอยู่นั่นแหละ 55555
    #525
    0
  21. #409 yuma ea (@bonjovi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 00:57
    ฮือออ เขินแทนน้องง;/////; น่ารักมากๆ พี่ควานลินชอบน้องใช่มั้ยยแงงงง;/////////;
    #409
    0
  22. #363 Sweet Latte >< (@hour_somed) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 16:37
    หนูซอนโฮหนูจะได้ส่งการบ้านมั้ยลูก 555555555
    #363
    0
  23. #340 24th_FriDayy (@BlackJee_Black) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 09:39
    เจี๊ยบลูก จะสงสารก็สงสารแต่เอ็นดูมากกว่า พี่หลินก็ขยันทำให้น้องใจเต้นจัง มารับผิดชอบน้องเลยนะ
    #340
    0
  24. #270 namwarny (@namwarnies) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 11:30
    สติหายไปกับสายลม แงงง วงวารน้อง5555555
    #270
    0
  25. #221 ปิ่นนะคุคุ (@narupin-578-sana) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 22:17
    เอาใจช่วยให้น้องดึงสติตัวเองกลับมาได้ตอนอยู่กับคนพี่ค่ะ เป็นห่วงน้องเหลือเกินนนน
    #221
    0