{PRODUCE101} into the forest ♡ │#linho #หลินโฮ

ตอนที่ 23 : s e v e n t h . Something in the Rain 1/??

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 483
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    17 ธ.ค. 62

Title : Something in the Rain 1/??

Pairing : Kuanlin x Seonho

Genre : Normal / Student

Rate : PG-15

 

วิวทิวทัศน์รอบตัวกำลังเปลี่ยนเป็นป่าไม้รอบข้าง นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เขาจำโครงสร้างของตึกสูงและเสียงจราจรไม่ได้ ความคิดในหัวช่างว่างเปล่า มันเงียบเหงาพอกับเสียงแอร์หึ่งๆในรถที่คลอไปกับเสียงฮัมเพลงจากริมฝีปากของเขา เบาะข้างหลังที่กำลังนั่งอยู่กว้างเกินไป หนังนิ่มที่มีกลิ่นอับเล็กๆไม่เคยน่าอภิรมย์ ทว่ามันเป็นหนทางเดียวที่จะใช้เดินทางได้

 

ป่าสนรอบข้างขึ้นหนาทึบแทบมองไม่เห็นแสงสว่างที่ลอดเข้ามา ร่มเงาขนาดใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาจนบดบังไออุ่นจากแสงอาทิตย์ อังกฤษ—ในยามนี้ช่างเงียบสงบเหลือเกิน มือขาวใช้ค้ำยันกับหน้าต่างรถเมื่อตอนที่เขาตั้งใจมองบรรยากาศรอบข้าง ที่นี่ แตกต่างจากบ้านเกิดที่เขาจากมา นับตั้งแต่ลงจากเครื่อง ขึ้นนั่งรถ ย้ายเข้าบ้านใหม่ อากาศชื้น พื้นปูนเจิ่งนองด้วยน้ำฝน ราวกับเปลี่ยนโลก เดินทางข้ามมิติเวลาผ่านนกเหล็กยักษ์ที่พาเรามาไกลถึงอีกทวีป ผ่านมาเพียง 3 วัน แต่สมองของเขากลับลืมบ้านเก่า เกาหลีใต้ไปเสียแล้ว

 

ลมหายใจหนักพ่นออกมาช้าๆ มันเกิดไอขึ้นริมหน้าต่าง ปลายนิ้วขาวผ่องวาดลวดลายบนนั้น ไม่มีรูปร่าง จับใจความไม่ได้ ไม่มีความหมายเพราะหัวของเขาว่างเปล่า เหลือบตามองกระจกหน้า พ่อของเขาพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ เราใกล้ถึงจุดหมายหลังจากผ่านไปหลายชั่วโมง

 

ปลายนิ้วขยับสูท เนื้อผ้าหยาบนิดหน่อยเพราะมันพึ่งถูกใช้งานเป็นครั้งแรก เสียงบดถนนของรถยนต์สัญชาติยุโรปส่งสัญญาณให้เปิดประตูรถ ก้าวออกไป เขาเทความมั่นใจทิ้งลงท่อระบายน้ำเมื่อเช้าไปแล้ว แม้แต่มือที่กำลังจับประตูยังขาดเรี่ยวแรง จะเหนี่ยวมันให้เปิดออก ทว่ายากเหลือเกิน

 

“ยินดีที่ได้พบอย่างยิ่งครับ คุณยู”

 

ชายหนุ่มในชุดสูทภูมิฐานเอื้อมมาจับมือพ่อของเขา ดวงตาสีฟ้ากับผมสีน้ำตาลอ่อนแซมเทานั่นไม่ได้ทำให้เขาดูแก่เลยแม้แต่น้อย สำเนียงบริทิชตามแบบฉบับผู้ดีอังกฤษเป็นอะไรที่แปลกใหม่พอสมควร ค่อนข้างฟังยากแต่ไม่อยากยอมรับว่ามันก็เพราะดีเหมือนกัน

 

“สวัสดีคุณยูซอนโฮ ต้องขออภัยหากผมออกเสียงผิด”

 

เด็กหนุ่มสั่นหน้า เขาโค้งอยู่หลายทีก่อนผู้ชายคนนั้นจะเปลี่ยนไปทักทายแม่ของเขาแทน

 

“ไม่—ไม่ครับ ดีกว่าที่คาดคิดเสียอีก” พ่อเป็นฝ่ายตอบ แย้มยิ้มดีใจที่ได้รับการตอนรับอันอบอุ่น เด็กหนุ่มยังคงยืนอยู่ที่เดิม อันที่จริงก็คือค่อนข้างเก้ๆกังๆมากกว่า

 

“ผมวิลเลี่ยม ล็อควู้ด, ครูใหญ่ของที่นี่ครับ” เขายังคงเห็นรอยยิ้มเป็นมิตรจากอีกฝ่าย วิลเลี่ยม อะไรสักอย่างคนนั้นดูมีรังสีความน่าเกรงขามบางอย่างที่ซอนโฮไม่อยากยุ่งด้วยเสียเท่าไหร่ ดวงตากลมโตลอบมองไปเรื่อยตั้งแต่ประตูรั้วโรงเรียนที่มีตราสัญลักษณ์ติดอยู่ กำแพงอิฐขนาดใหญ่ที่สูงเกือบเท่าตึกเรียน โบสถ์คริสต์ที่มีไม้กางเขนตั้งอยู่บนหลังคาใจกลางโรงเรียน ต้นไม้ใหญ่กับสนามหญ้า ตึกเรียนหลายตึกที่หันหน้าเข้าหากัน อันที่จริงโรงเรียนใหม่ก็ไม่ได้แย่ ออกจะดีกว่าโรงเรียนเก่าเขามากด้วยซ้ำ ที่นี่ค่อนข้างใหญ่โต น่าจะถูกสร้างมาเป็นร้อยปี—คิดว่าหน่ะนะ

 

หนึ่งวันก่อนเดินทางมาที่นี่ ซอนโฮเสิร์ชข้อมูลเกี่ยวกับโรงเรียนใหม่ค่อนข้างเยอะ โรงเรียนมัธยมชายล้วนขนาดใหญ่ในเชฟฟิลด์ ตั้งห่างไกลจากตัวเมืองมาก สังเกตได้จากระยะทางที่รอบข้างเต็มไปด้วยป่าสน ใช้เวลาเดินทางพอสมควร โรงเรียนประจำที่ได้รับความนิยมทั้งทางวิชาการและกีฬา โอเค ..พ่อเขาเจ๋งไม่เบาที่พาเข้าโรงเรียนนี้กลางเทอมสองได้

 

ใช่—เข้ากลางเทอมสอง

 

เด็กเอเชียตาน้ำตาลผมสีดำสนิทกำลังเข้าโรงเรียนมัธยมชายล้วนของอังกฤษท่ามกลางเหล่ามนุษย์ตาฟ้าและผมสีทองสว่าง ...น่าขำเป็นบ้าเลย ให้ตายสิ

 

สาบานได้เลยว่าเขาจะต้องกลายเป็นตัวประหลาดในห้องแน่นอน

 

“ซอนโฮ?”

 

“ซอนโฮ??”

 

“ครับ?” เขาสะดุ้ง หันมองตามเสียงเรียก พบสายตาสามคู่ที่จดจ้องมาที่ตน ประหม่าไม่น้อย

 

“เหม่ออะไรลูก ไปยกกระเป๋าได้แล้ว” พ่อยื่นกุญแจรถให้ เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ เดินไปที่หลังรถ เก็บสัมภาระตัวเองออกมา มันมีไม่เยอะมากนัก ส่วนใหญ่เป็นเสื้อผ้า ของใช้บางส่วนที่จำเป็น โรงเรียนใหม่มีมาร์ทสำหรับซื้อของ เขาคิดว่าหากขาดเหลืออะไรก็คงมาซื้อที่นี่เอา

มือขาวหอบหิ้วกระเป๋าทว่าต้องวางบางส่วนของมันลงเมื่อพบว่าไม่สามารถปิดฝากระโปรงรถได้

 

ปึก!

 

เขาชะงัก เหลือบตามอง

 

“ขอบคุณครับแม่” ก่อนจะพบว่าเป็นมือเรียวยาวที่ทำหน้าที่นั้นแทนให้ ตอนอยู่ที่เกาหลี หลายๆคนบอกว่าเขาค่อนข้างหน้าเหมือนแม่ แทบจะเรียกได้ว่าเป็นร่างโคลนนิ่งของกันและกันเลยด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะตา จมูกหรือปากก็แทบจะเหมือนกันไปเสียทุกส่วน ซอนโฮคิดว่ามันจริงเพราะทุกครั้งที่มองเงาสะท้อนในนั้น เขามักเห็นตัวเอง “มีอะไรหรือเปล่าครับ?”

 

แม่จดจ้องเขานาน คล้ายจะพูดอะไรสักอย่าง เด็กหนุ่มรอฟัง ทว่าไม่ เมื่อท่านส่ายศีรษะ “เปล่าจ้ะ”

 

มือคู่เดิมดันหลังเขาให้เดินไปข้างหน้า ตามพ่อและครูใหญ่ขึ้นอาคาร เด็กหนุ่มยอมก้าวเดินนำมานิดหน่อยแต่ไม่ทิ้งระยะห่างให้ไกลเกิน และเก็บความสงสัยไว้ในใจ

 

 

 

กว่าสองชั่วโมงที่ต้องนั่งฟังครูใหญ่วิลเลี่ยมอธิบายกฎต่างๆในโรงเรียน ยอมรับว่าซอนโฮไม่ได้จับใจความฟังตั้งแต่สิบนาทีแรกหรอก เด็กหนุ่มรู้แค่ว่าที่นี่ปกครองด้วยระบบรุ่นพี่รุ่นน้อง ค่อนข้างเคร่งครัดในระเบียบและเน้นเรื่องความตรงต่อเวลา ตั้งแต่ตื่นนอนจนกระทั่งเข้านอน ที่นี่มีการแบ่งนักเรียนตามบ้าน หนึ่งห้องเท่ากับหนึ่งบ้าน หนึ่งชั้นเรียนจะมีแปดห้องและจะเรียนเหมือนกันไม่แบ่งสาย ตั้งแต่วิทยาศาสตร์ไปจนถึงภาษาต่างๆ หอพักอยู่หลังอาคารเรียนและจะต้องเข้านอนตามหอพักบ้านเท่านั้น เหมือนครูใหญ่จะพูดเรื่องแคนทีนแต่เขาจำไม่ได้ว่าประเด็นหลักคืออะไร และ—ช่างมันเถอะ

 

ซอนโฮขอตัวออกมาข้างนอกเพราะอากาศข้างในนั้นเย็นเกินไป เขาใส่เสื้อมาสองชั้นและคลุมทับด้วยโค้ทสีน้ำตาลอีกชั้น ทว่าก็ยังไม่สามารถบรรเทาความหนาวลงได้ อังกฤษเข้าสู่ช่วงฤดูฝนแล้ว สังเกตได้จากพื้นเฉอะแฉะและสนามหญ้าที่ปลายยอดยังชุ่มฉ่ำด้วยน้ำ ไม่มีนักเรียนลงมาเล่นกีฬา คงเพราะพายุฝนเมื่อคืน ไม่มีใครปรารถนาจะเปื้อนโคลนนักหรอก

 

ยูนิฟอร์มที่นี่ค่อนข้างแตกต่างจากที่เกาหลีพอสมควร ที่เกาหลีอาจจะดูสบายตากว่านิดหน่อย ในขณะที่อังกฤษค่อนข้างคงความเป็นผู้ดีไว้อย่างสมบูรณ์แบบ ตั้งแต่เสื้อเชิ้ตสีขาวข้างในทับด้วยเสื้อกั๊กสีเลือดหมูที่เข้มมากๆ ตบท้ายด้วยโค้ทกึ่งสูท อะไรสักอย่างที่เป็นสีดำกับรองเท้าหนังเงาวับ ดูน่าอึดอัดแต่ให้ตาย ทั้งหมดนั่นอยู่บนตัวเขาล่ะ

 

เสียงเปิดประตูพร้อมไอเย็นที่ทำเอาร่างสะท้านทำให้เด็กหนุ่มละความสนใจจากภาพเบื้องหน้า ครูใหญ่วิล(เอาเป็นว่าเราสนิทกันแล้ว)เดินออกมาพร้อมพ่อกับแม่ของเขา

 

“ครูจะพาลูกไปดูหอพักหน่ะ รู้ห้องตัวเองแล้วใช่ไหม?” เขาพยักหน้า ยูซอนโฮเกรด 11 ห้อง B ผู้ที่เข้ากลางเทอม จะมีอะไรวิเศษไปกว่านี้

 

เราเดินลงมาจากห้องผู้อำนวยการ ครูใหญ่พูดคุยกับพ่อแม่เขาอย่างเป็นมิตร ซึ่งมันดีเพราะถ้าหากซอนโฮทำอะไรผิดระเบียบไป เขาคาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่าครูใหญ่จะไม่เขียนอะไรก็ตามที่ทำลายมิตรภาพระหว่างเราลงในสมุดบันทึกของเขา

 

การเป็นมนุษย์เอเชียท่ามกลางเด็กชายตาสีฟ้าและผมสีทองอร่ามเป็นอะไรที่เข้าใกล้คำว่าแปลกประหลาดอยู่มากพอสมควร ถ้าหากโรงเรียนไม่มีกฎเรื่องการใช้โทรศัพท์ สาบานได้เลยว่าเด็กเหล่านี้จะต้องถ่ายรูปเขาไปร่วมร้อยภาพแล้วแน่นอน ร่างกายโปร่งตามประสาเด็กผู้ชายขยับเข้าไปเบียดชิดผู้เป็นแม่ ซอนโฮไม่ได้อยากทำตัวลูกแหง่นักแต่ให้ตายสิ เขาประหม่าจนแทบจะก้าวขาไม่ออกอยู่แล้ว

 

ไม่รู้ว่านี่เป็นข้อดีหรือข้อเสียที่ส่วนใหญ่นักเรียนจะยังเรียนอยู่ในห้อง และเราก็มาตอนที่พวกเขากำลังจะเรียนคาบสุดท้ายของวัน การตกเป็นเป้าสายตาไม่ว่าจะเรื่องดีหรือไม่ดีไม่เคยอยู่ในความปรารถนาของเขา เวลาสายตานับสิบคู่จ้องมองมาที่เขา ซอนโฮรู้สึกหายใจไม่ออก เขาไม่กล้าแสดงออกตั้งแต่ไหนแต่ไรและใช่ มันคือข้อเสียที่แก้ได้ยาก

 

เด็กหนุ่มไม่ได้สังเกตว่าตนเองมาถึงหอพักแล้ว เขาเกือบชนแม่จนต้องพึมพำขอโทษ ครูใหญ่วิลดูท่าจะภูมิใจนำเสนอ เพราะเขาเอาแต่ยิ้มไม่หยุดเมื่อมองหอพักใหญ่โตเหล่านี้ มันเป็นตึกบล็อกที่ทำด้วยอิฐสีส้มหม่น หนึ่งอาคารมีขนาดใหญ่มากคงเพราะต้องรองรับจำนวนนักเรียนในแต่ละปี ซอนโฮไม่รู้ว่าเขาควรจะอ้าปากค้างหรือทำอะไรก่อน รูปปั้นสิงโตที่บ้านหลังเมื่อกี้ตัวใหญ่เป็นบ้าเลย

 

“ถ้าตามห้องของคุณซอนโฮ ก็คงต้องอยู่บ้าน Fox” ครูใหญ่เดินนำเรามาที่หน้าอาคารหนึ่ง มีหัวสุนัขจิ้งจอกเป็นตราประจำบ้าน ดูเท่ไม่หยอก แถมผ้ากำมะหยี่ที่ห้อยลงมานี่มันเจ๋งสำหรับเขาไปเลย “ที่นี่ไม่ลิฟท์ คงต้องรบกวนเดินขึ้นไปนะครับ”

 

“ไม่เป็นไรครับ ด้วยความยินดี”

 

เราเดินขึ้นบันไดมาเรื่อยๆ ระหว่างทางเขาเห็นครูใหญ่คอยทักทายคนนู้นคนนี้ เด็กหนุ่มทำได้เพียงยิ้มตอบเมื่อพวกเขามอง เราหยุดที่ชั้นห้า เขาหอบหายใจเล็กน้อยเพราะมันค่อนข้างกินพลังงาน นึกขอบคุณตัวเองที่ไม่แบกอะไรมาเยอะแยะ ไม่งั้นเขาอาจตายตั้งแต่ชั้นสองแล้วก็เป็นได้ ครูใหญ่เดินนำเรามาจนถึงห้องหนึ่ง มือของเขายื่นกุญแจสีทองเหลืองมาให้ มีตราสัญลักษณ์โรงเรียนและบ้านประทับอยู่สองฝั่ง

 

“โถงชั้นหนึ่งเป็นห้องนั่งเล่นของบ้าน ที่นั่นมีอุปกรณ์ความบันเทิงทุกอย่าง เป็นที่สังสรรค์และพบปะของนักเรียนแต่ละบ้านเพื่อสร้างมิตรภาพระหว่างชั้นปี ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้เห็นเพื่อนๆพูดถึงคุณในตอนเย็นของวันนี้” ครูใหญ่วิลกุมมือกันก่อนมอบรอยยิ้มเย็นยะเยือกมาให้ สาบานสิว่านั่นไม่ใช่การบังคับหน่ะ “อ้อ! ไม่ต้องห่วงเรื่องห้องน้ำ เราเข้าใจถึงความเป็นส่วนตัวของสุภาพบุรุษทุกคน ดังนั้นห้องน้ำมีอยู่ในห้องของคุณแล้ว”

 

ซอนโฮแอบร้อง เยส!’ ในใจเพราะเขาคงไม่มีความจำเป็นจะต้องใช้เครื่องอุปโภคร่วมกับใครแน่นอน แหงล่ะ เราคงไม่สร้างมิตรภาพผ่านการอาบน้ำหรอก, จริงไหม?

 

“มีคำถามอะไรไหมคุณซอนโฮ?”

 

“ครับ—เอ่อ ไม่ หมายถึงไม่มีครับ เข้าใจหมดแล้ว” ยิ้มมุมปากแหยๆเพราะสายตาที่ลอดผ่านแว่นทรงคุณปู่ของครูใหญ่วิลนั้นไม่น่าอภิรมย์เลยสักนิด เขากลายเป็นพวกติดอ่างทันทีที่ครูใหญ่วิลใช้น้ำเสียงทุ้มๆนั่นเร่งรัดถามเวลาที่ไม่ทันตั้งตัว

 

“ดี” ครูใหญ่วิลกดเสียงลงต่ำนิดหน่อย และพระเจ้า... แบบนั้นมันน่ากลัวเป็นบ้า “อาหารเย็นจะเริ่มในอีก 2 ชั่วโมงและมันน่าจะเพียงพอสำหรับการจัดห้องใหม่ของคุณ ผมหวังว่าจะได้เห็นคุณบนโต๊ะอาหารของฟ็อกซ์เฮ้าส์, ใช่ไหม?”

 

ฝ่ามือใหญ่บีบลงบนบ่า น้ำหนักที่ลงมานั้นทำเอาเขาแทบทรุด ซอนโฮหลับตาปี๋

 

“ครับ—แน่นอน ไปแน่ๆ”

 

ซะที่ไหนเล่า!

 

“สตูว์เนื้อของแคนทีนดีที่สุดเลยล่ะ” จบท้ายด้วยน้ำเสียงคาดหวังเสียเต็มประดา พระเจ้า—เขากำลังกลั้นหายใจเวลาที่ได้พูดคุยกับคนคนนี้! “ยินดีต้อนรับอีกครั้งคุณยูซอนโฮ ขอให้มีความสุขกับโรงเรียนใหม่”

 

ครูใหญ่วิลขอตัวลา เขากล่าวอย่างรวดเร็วและแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งเนื่องจากงานที่ล้นมือจนไม่สามารถดูแลได้อย่างเต็มที่ แต่เชื่อเถอะว่าซอนโฮยินดีอย่างยิ่งที่มันเป็นแบบนั้น เขาไม่รู้หรอกว่าเด็กหนุ่มต้องถอนหายใจยาวเหยียดมากแค่ไหนเมื่อเขาเดินพ้นไปจากกรอบสายตา นึกสงสัยว่ามีเด็กนักเรียนคนไหนเคยกลั้นหายใจเวลาคุยกับเขาบ้าง

 

อย่างกับในหนังแหน่ะ! ถ้าไปเล่าให้เพื่อนโรงเรียนเก่าฟัง พวกนั้นต้องไม่เชื่อแน่!

 

“หวังว่าลูกจะปรับตัวได้ ที่นี่ก็ไม่แย่หรอกใช่ไหม?” พ่อหันมาคุยกับเขา สายตายังคงเต็มไปด้วยความกังวลแต่ค่อนข้างลดลงต่างจากก่อนมาที่นี่

 

“ครับ, ไม่แย่เท่าไหร่” อันที่จริงก็ดีมาก—ถ้าไม่นับครูใหญ่วิลหน่ะนะ

 

“ดีแล้วล่ะ พ่อค่อยสบายใจหน่อย” เขายิ้มกว้าง อย่างน้อยก็อยากได้ยินคำนี้จากปากพ่อ เด็กหนุ่มพุ่งเข้าสู่อ้อมกอดที่คุ้นเคย พ่อลูบหัวเขาและมือนี้ยังคงอบอุ่นเสมอ “พ่อขอโทษด้วย”

 

“ผมไม่เป็นไรพ่อก็รู้ ผมเข้มแข็งจะตายน่า” เขาผละออกมา จุ้บแก้มซ้ายขวาในแบบที่เด็กผู้ชายคนอื่นคงเขินอายที่จะทำแต่ไม่ใช่สำหรับเขา

 

“โทรกลับมาบ้างนะ พ่อจะคอยรับโทรศัพท์ แม่ก็ด้วย” ซอนโฮพยักหน้าเสียจนหน้าม้าปลิว คว้าตัวแม่มากอดแม้ว่าจะไม่ได้ยินเสียงหวานๆของแม่เลยก็ตาม

 

“ครับ แน่นอนล่ะ ถ้าสายไม่ไหม้ผมก็ไม่วาง”

 

“ดูแลตัวเองดีๆนะลูก พ่อรักลูกนะ” เขาถูกกอดอีกครั้งหนึ่ง นึกไม่อยากให้สัมผัสเหล่านี้จากไป เขาคงต้องคิดถึงบ้านมากแน่ๆ “รักเหมือนกันครับ ทั้งคู่เลย”

 

“พ่อต้องไปแล้วล่ะ แล้วเจอกันไอ้ตัวแสบ” เด็กหนุ่มหัวเราะกับฉายาที่ไม่ได้ยินมานาน เขาลงมาส่งทั้งคู่ที่รถคันเดิม กอดอีกครั้งก่อนโบกมือลาครั้งสุดท้าย ยืนมองจนลับสายตา กระทั่งควันสีเทาจางลงพร้อมกับความว่างเปล่า

 

ซอนโฮภาวนาอยู่ในใจ อ้อนวอนต่ออะไรก็ตามที่เขานับถือ ..

 

หวังว่าโรงเรียนใหม่จะใจดีกับเขามากพอ




talk

สวัสดีค่ะทุกคน .....เย้ ยังติดตามกันอยู่ไหมคะ หายหน้าหายตาไปเกือบสองปีเลย ขอโทษนะคะ 

แต่ตอนนี้กลับมาแล้ว อาจจะอัพฟิคช้า(มาก)นะคะ เรามาพบกับเรื่องใหม่กันดีกว่าค่ะ

อยากแต่งแนว house มานานแล้ว ด้วยความที่อ่านแฮร์รี่ พอตเตอร์อะเนอะ แต่เราจะไม่ AU Hogwarts เพราะไม่เก่งเลยค่ะ

ก็เลยแต่งตามที่อยากแต่งเลยจริงๆ ในเรื่องมีเพียงจินตนาการของเดอะเคแค่นั้นนะคะ ไม่มีอะไรเลยค่ะ เดี๋ยวตอนต่อไปอาจจะมีอะไรมากกว่านี้

แต่ตอนนี้ยังไม่ได้แนะนำอะไรมากเนอะ ยังไม่ได้เล่ารายละเอียดมากนัก หายไปจากวงการเขียนมานาน ภาษาไม่ดีบ้างต้องขอโทษด้วยนะคะ

จะพยายามให้เต็มที่เลยค่ะ ขอบคุณที่ยังติดตามนะคะ เจอกันตอนที่ 2 ค่ะ #ป่าหลินโฮ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,495 ความคิดเห็น

  1. #1490 fangfarrah (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:35

    TT ฮืออออ
    #1,490
    0
  2. #1489 tuesdayblue (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 14:04
    ขอบคุณที่กลับมานะคะ ;-;
    #1,489
    0
  3. #1488 chickylaiyoo (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มกราคม 2563 / 23:15

    ตอนเห็นแจ้งเตือนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยค่ะ ;___; ขอบคุณที่กลับมานะคะ แง ชอบฟิคของคุณไรต์มาก รอติดตามเลยค่ะ คิดถึงมาก ๆ นะคะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-13.png

    #1,488
    0
  4. #1487 namwarnies (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 02:50
    โฮรรร คิดถึงจังเลยค่ะ แง ขอบคุณที่กลับมาแต่งนะคะ 💖💖
    #1,487
    0
  5. #1486 92fwiqhr_ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 21:54
    เวลคัมแบคนะคะคุณไรท์ ดีใจมาก ๆ ที่กลับมาแต่งหลินโฮให้ได้อ่านอีกค่ะ คิดถึงภาษาและการบรรยายของคุณไรท์เสมอเลย สู้ ๆ นะคะยังรอติดตามเหมือนเดิมค่า
    #1,486
    0
  6. #1485 1597532846 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 15:13
    ยังคงชอบกลิ่นอายกับภาษาของไรท์มากๆเลย ยิ่งเป็นยูแนวๆบ้านต่างๆเหมือนของแฮร์รี่ก็ยิ่งชอบอะ ฮืออออ ดีใจที่กลับมาน้า รออ่านต่อไปจ้า
    #1,485
    0
  7. #1484 1004_Ni (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 03:47
    ยังไม่ได้อ่าน แต่มาเม้นขอบคุณก่อนเลยที่กลับมาลงอีกครั้ง

    คิดถึงฟิคเรื่องนี้มากๆ จะติดตามตอนต่อไปเรื่อยๆนะคะ
    #1,484
    0
  8. #1483 opalhuhe (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 21:32
    คิดถึงมากกกกที่สุดเลยค่ะ เป็นกำลังใจเสมอนะคะะ
    #1,483
    0
  9. #1482 hunna-chun (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 10:41
    โอ่ยยยยย ชอบอะไรแบบนี้มาก
    #1,482
    0
  10. #1481 luciakirari (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 08:33
    คิดถึงมากๆเลยค่ะ;-; ขอบคุณนะคะที่กลับมา เราเกือบกรี๊ดตอนเห็นแจ้งเตือนเลยแง
    #1,481
    0
  11. #1480 cutie_zatan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 07:05
    คิดถึงภาษาแบบนี้มากๆเลย
    #1,480
    0
  12. #1479 mukdapon (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 04:10
    ตอนเห็นแจ้งเตือนก็คือดีใจมากๆๆเลยค่ะคิดถึงมากกกกกก
    #1,479
    0
  13. #1478 chanidagib (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 22:44
    คิดถึงมากๆเลยค่ะฮือขอบคุณที่แต่งต่อนะคะ จะติดตามแน่นอน ;-;;
    #1,478
    0
  14. #1477 janmy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 22:36
    ตื่นเต้นมากๆ มือสั่นตอนเห็นแจ้งเตือน แงงงงง ขอบคุณที่กลับมานะคะ
    #1,477
    0
  15. #1476 MD8143 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 17:57
    คิดถึงคุณมากเลยค่ะ แงงงงงงง แอบกรี๊ดด้วยตอนเห็นแจ้งเตือน ขอบคุณที่ยังไม่ทิ้งกันไปไหนนะคะ
    #1,476
    0
  16. #1475 lemena (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 14:00
    หวีดมากกก แงงงงง ดีใจสุดๆเลนค่ะ กลับมาแล้ววว การรอคอยมีความหมายจริงๆค่ะ คิดถึงมากเลยค้า ขอบคุณที่กลับมาอัพนะคะ เรานี่เข้ามาอย่างไว แอแง้
    #1,475
    0
  17. #1474 Chantong (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 13:40
    ชั้นน่ะกรี้ด ดีใจแบบมากๆ
    #1,474
    0
  18. #1473 real_ann1999 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 13:10

    นึกว่าคุณไรท์มาแก้คำผิด​ ฮื่อออออออ​ ยังไงก็เวลคัมแบคนะคะ​
    #1,473
    0
  19. #1472 MBFly (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 13:09

    ??’???’???’???’???’?????????????????????ขอบคุณที่กลับมานะคะ

    #1,472
    0
  20. #1471 nadamania (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 12:50

    อันดับแรกเลย ขอบคุณที่กลับมานะคะ ขอบคุณมากๆๆๆ คิดถึงคุณไรท์มากๆเลยค่ะ คิดถึงฟิค คิดถึงภาษา ช่วงที่คุณไรท์หายไปยอมรับเลยว่ากลับมาอ่านป่าหลินโฮซ้ำหลายรอบมาก ตอนเห็นว่ากลับมาแล้วนี่น้ำตาซึมเลยค่ะ แง ขอบคุณนะคะ❤️


    มาพูดถึงฟิคดีกว่า ฟิคแค่ตอนแรกก็ดีแล้วค่ะ!! เป็นแนวที่ชอบเลยไฮสคูลเนี่ย แถมเป็น house ด้วย เราชอบharry potter มากเหมือนกัน ดีใจที่ได้อ่านฟิคแนวนี้ แอบคาดหวังให้เป็นฟิคยาว5555 คาแรคเตอร์น้องยูดูเป็นเด็กน้อย ดูเก็บตัว อยากจะรู้ว่าน้องจะปรับตัวได้มั้ย เป็นกำลังใจให้น้องงง555 ส่วนคุณไล ก็ต้องเป็นหนุ่มผู้ดีอังกฤษแน่นอน แค่คิดก็ แงงงง

    เราชอบที่ไรท์บรรยายมากเลยค่ะ ไม่ขัดนะคะ อ่านแล้วรู้ว่าเป็นเดอะเค ชอบบรรยากาศในเรื่องมาก มันเย็นๆชื้นๆ อ่านแล้วรู้สึกเหมือนอยู่ในป่าจริงๆค่ะ สมแล้วจริงๆที่เป็นป่าหลินโฮ

    รอตอนต่อไปอยู่นะคะ ไม่ต้องกดดันตัวเองน้า เป็นกำลังใจให้ค่ะ <3

    #1,471
    0
  21. #1470 _Peach (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 12:46
    คิดถึงมากๆเลยค่าาาา ;-;
    #1,470
    0
  22. #1469 SHORTGVN_ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 12:22

    ฮือ คิดถึงงงงงง คิดถึงมากๆเลยค่ะดีใจจนวางทุกอย่างมาอ่านแล้วก็ไม่ผิดหวังเลยสำหรับเราภาษาของคุณไรท์ยังคงน่าอ่านตลอดเลย กลับมาคราวนี้ค่อยๆเป็นค่อยๆไปด้วยกันนะคะ เป็นกำลังใจให้น้องยูแล้วก็ตฃคุณไรท์ด้วย รอตอนสองคับ!

    #1,469
    0
  23. #1467 mark110543 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 11:44
    ขอบคุณที่กลับมานะคะ
    #1,467
    0
  24. #1466 mark110543 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 11:42
    คิดถึงค่าาา
    #1,466
    0
  25. #1465 Mindpnd_ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 11:42
    ไรท์!!!!!!!!
    #1,465
    0