{PRODUCE101} into the forest ♡ │#linho #หลินโฮ

ตอนที่ 22 : s i x t h . Home Coming

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,380
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    26 ธ.ค. 60

Title : Home Coming

Pairing : Kuanlin x Seonho

Genre : Point of View (Kuanlin)

Rate : PG-13

 

ผมเฝ้ามองหิมะตกอยู่ข้างนอกหน้าต่าง อากาศเย็นลงทุกขณะจนไม่อยากขยับตัวออกไปไหน ไอความเย็นแผ่กระจายล้อมเราเอาไว้จนหนาวสั่นแม้ใส่โค้ทตัวหนา ผมเอาแต่หวนนึกถึงกลิ่นหอมหวานจากโกโก้ชงร้อน อุณหภูมิอบอุ่นจากเตาผิงไฟ ผ้าห่มผืนหนาที่กลายเป็นสิ่งล้ำค่าเมื่อหิมะตก ปลายนิ้วของผมเย็นเฉียบเมื่อสัมผัสบานหน้าต่าง นัยน์ตาของผมสะท้อนวิวข้างนอกนั่น เกร็ดน้ำแข็งเกาะตามต้นไม้ทำให้ผมนึกถึงน้ำแข็งใสในหน้าร้อน หวนไปถึงตอนเด็กที่เคยคิดจะราดน้ำเชื่อมบนนั้นแล้วตักกิน ความทรงจำในหน้าหนาวช่างโหดร้ายเหลือเกิน

 

กี่วันแล้วนะ? ไม่สิ กี่เดือนแล้ว?

 

เราไม่ได้เจอกันมากี่เดือนแล้วนะ ผมนึกไม่ออก เลือนรางในความทรงจำ ผมคิดถึงแก้วกาแฟสีแดงของคุณ คิดถึงผ้าห่มสีอ่อนที่คุณมักหยิบมันติดมือมานอนบนเตียงของผมทุกครั้ง คิดถึงเสื้อโค้ทสีน้ำตาลที่คุณบอกว่ามันตัวใหญ่เกินไป คิดถึงไอศกรีมวนิลาที่คุณชอบทานมากกว่ารสชาติไหนในโลก

 

หน้าหนาว ..ทำให้ผมคิดถึงคุณมากจริงๆ

 

ผมไม่อาจแน่ใจได้เลยว่าคุณยังจำวันนั้นได้ไหม คุณบอกคุณก็แค่คนธรรมดา คุณไม่พิเศษ ใช่ .. ผมอยากให้คนอื่นคิดแบบนั้นเช่นเดียวกับคุณ เพราะผมไม่ต้องการให้ใครก็ตามบอกว่าคุณเป็นคนพิเศษสำหรับเขานอกจากผมเอง ..อ่า ให้ตาย ผมดูเห็นแก่ตัวชะมัด แต่ผมคงไม่สามารถยอมรับได้จริงๆหากมันเป็นแบบนั้น คุณอาจจะจำไม่ได้ แต่เชื่อเถอะว่าผมไม่มีวันลืม บนโลกใบนี้คงไม่มีใครพิเศษไปมากกว่าคุณสำหรับผมอีกแล้ว

 

คุณจะยังคงใช้แชมพูกลิ่นเดิมอยู่หรือเปล่า? อันที่จริงนั่นไม่สำคัญเท่าไหร่เพราะผมรักทุกองค์ประกอบ ทุกตัวตนที่เป็นคุณอยู่แล้ว คุณยังคงทำให้ผมประหลาดใจอยู่ทุกครั้งที่เราไม่ได้เจอกัน เปล่าเลย .. คุณไม่ได้เปลี่ยนไปหรอก ผมแค่ใส่ใจคุณมากขึ้นเท่านั้นเอง

 

ตอนนี้คุณจะลืมไปหรือยังนะ? จำได้หรือเปล่าที่ผมเคยเล่าให้คุณฟัง คุณชอบดวงดาว คุณรักจักรวาลแล้วก็โลกใบนี้ คุณบอกว่าคุณอยากไปเห็นกาแล็กซี่ด้วยตาตัวเองสักครั้ง อยากลองสัมผัสกลุ่มฝุ่นดาวด้วยมือ ผมบอกว่ามันไร้สาระ แต่ในวันเดียวกันผมกลับนั่งเสิร์ชหาแทบตายว่าต้องใช้กล้องตัวไหนถึงจะถ่ายภาพกาแล็กซี่ได้ ผมเฝ้ามองคุณดูกลุ่มดาวเหล่านั้น จดจำภาพของคุณที่กำลังมีความสุข บางทีคุณอาจจะยังไม่รู้ว่าทั้งโลกของผมมีคุณเป็นจุดศูนย์กลางและโลกของผมหยุดหมุนไปตั้งแต่ได้พบคุณแล้ว

 

ตรงนี้ ..ตรงหน้าต่างบานนั้น

 

ตอนที่คุณหลับตาอธิษฐานในตอนที่ดาวตก ตอนที่ผมบอกว่ามันก็แค่เรื่องปรัมปราแต่ก็หลับตาขอพรให้คุณเช่นเดียวกัน คำขอของผมถึงพระเจ้าไม่มีอะไรไปมากกว่าการขอให้คุณมีความสุขในทุกๆวัน เพราะสิ่งที่ผมต้องการมีเพียงรอยยิ้มกว้างๆกับตาหยีๆของคุณ มันสวยงามกว่าสิ่งไหนบนโลกและผมนึกอิจฉาตัวเองทุกครั้งเพราะมีคุณอยู่ข้างกาย

 

ถ้าหน้าที่ของคุณคือกำลังรอ ได้โปรด ..เพราะผมเองก็กำลังเป็นคนที่วิ่งผ่านกาลเวลาเหล่านั้น ทุกๆวันที่ผ่านไป ผมไม่อาจทนคิดได้เลยว่าคุณผ่านช่วงเวลาที่แสนโหดร้ายนั่นได้อย่างไร เพราะตัวผมเองยังไม่สามารถทำมันได้เลย การมีอยู่ของคุณคือของขวัญล้ำค่า ลมหายใจของคุณ ดวงตา ริมฝีปาก คือเหตุผลที่ทำให้ผมยังอยู่ตรงนี้ ผมเหมือนไอ้โง่ที่เอาแต่คิดถึงคุณ ผมทำได้เพียงมองรูปของคุณ สัมผัสคุณผ่านทางผิวเรียบลื่นของกระดาษ มองตัวตนของคุณผ่านทางนั้น ไม่อาจจินตนาการได้เลยจริงๆว่า คุณผ่านมันมาได้อย่างไร

 

หิมะตกหนักมากเสียจนเห็นเป็นเพียงม่านหมอกจางๆ คล้ายตัวตนของคุณในความทรงจำของผม เปล่าเลย คุณไม่ได้หายไป คุณไม่เคยหายและจะยังคงอยู่ในความทรงจำของผม ผมนึกเสียดายช่วงเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกันเพราะผมรู้สึกว่ามันไม่มากพอเมื่อเราต้องไกลกันแบบนี้ ผมไม่อาจทนฟังเสียงคุณในโทรศัพท์ ไม่อาจมองเห็นข้อความของคุณผ่านทางกล่องแชท ให้ตายสิ ..คุณคงเป็นคนเดียวที่ทำให้หัวใจผมเต้นรัวขนาดนี้

 

ผมจำได้ที่คุณบอกว่าจะรอผม เพราะผมเองก็รอเวลาที่จะกลับไปหาคุณเช่นเดียวกัน คุณไม่ได้รอคนเดียว แน่นอน.. คุณไม่ได้อยู่คนเดียว บนโลกใบนี้ คุณจะมีผมอยู่อีกคนข้างๆ ผมบอกเสมอให้คุณเชื่อใจ ได้โปรดเชื่อใจผม เพราะผมคงไม่มีคำอื่นใดจะอ้อนวอนคุณได้มากกว่านี้ มีเพียงคุณคนเดียวบนโลกที่จะได้รับคำสัญญานั้น มีแค่คุณ


..เพราะผมเอง ก็ไม่ต้องการใครอีกแล้ว

 

วันทุกวันผมได้แต่เฝ้ารอ หลายๆคนที่เข้ามา ถามถึงคุณเยอะแยะมากมาย และผมยินดีอย่างยิ่งที่จะตอบคำถามเหล่านั้นด้วยความเต็มใจ ผมแค่อยากให้เขารู้สึกอิจฉาที่พวกเขาไม่มีคุณเช่นผม และต่อให้พวกเขาเหล่านั้นมองผมว่าเป็นไอ้ขี้อวด นั่นก็ไม่สำคัญอะไร

 

คุณทำได้ยังไงกันนะ? คุณทำให้ผมตกหลุมรักคุณซ้ำๆได้อย่างไร?

 

ผมเอาแต่นึกถึงคำถามเหล่านั้นที่ค้างคาอยู่ในหัว พยายามมากมายที่จะหาคำตอบ แต่ทำไม่ได้เลยสักครั้ง ความรักของผมกลายเป็นการตกหลุมรักคุณคนเดิมซ้ำๆแบบถอนตัวไม่ขึ้น ผมตกหลุมรักในทุกๆอย่างที่เป็นคุณ จักรวาลของผมถูกเติมเต็มโดยสมบูรณ์แบบจากดวงดาวของคุณ หรือจริงๆแล้วหน้าที่ของผมอาจมีเพียงหลงรักคุณซ้ำๆไปเรื่อยๆกัน?

 

มาจนถึงตอนนี้ ผมหวังแค่เพียงว่ามันคงไม่ใช่ระยะเวลาที่ยาวนานมากเกินไป คุณจะรอผมนานหรือเปล่านะ? รอนานมากเลยใช่ไหม? ผมคงไม่มีอะไรจะแก้ตัวในเมื่อความผิดร้ายแรงของผมคือการปล่อยให้คุณอยู่คนเดียว คุณอาจจะดูเข้มแข็งในสายตาใคร แต่เปล่าเลย—ไม่ใช่แบบนั้น คุณเป็นเพียงเด็กน้อยตัวเล็กของผม เป็นเพียงคนๆหนึ่งที่แบกรับอะไรหลายอย่างเอาไว้ ผมนึกโทษตัวเองที่ปล่อยให้คุณแบกพวกมันไว้บนบ่า แต่หลังจากนี้เชื่อได้เลยว่าคุณจะไม่ต้องทำมันอย่างโดดเดี่ยวอีกแล้ว ได้โปรดส่งมันมาเถอะนะ ความเจ็บปวดของคุณ น้ำตาของคุณ ความทุกข์ใจของคุณ วางมันไว้บนมือของผม ทิ้งมันไปไม่ต้องนึกถึง เพราะผมจะเป็นคนทำลายมันเอง

 

ดังนั้นไม่ต้องกังวล ..

 

เพราะผมจะไม่ไปไหนอีกแล้ว

 

 

 

 

คุณยังคงใส่เสื้อโค้ทสีน้ำตาลตัวเดิม มันตัวใหญ่มากไปจนเกินมือเล็กๆนั่น ยังคงชงกาแฟในแก้วสีแดงใบโปรด ยังคงทานไอศกรีมวนิลาในหน้าหนาว คุณยังคงเหมือนเดิม

 

ตอนที่ผมยืนอยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้ ตอนที่ผมกำลังอ้าแขนรออ้อมกอดของคุณ ตอนที่กำลังเห็นสีหน้าตกใจของคุณ ผมไม่สามารถกลั้นยิ้มได้เลยจริงๆ หัวใจผมเต้นรัวเร็วและผมเชื่อว่านั่นจะเป็นจังหวะเดียวกับคุณเมื่อขาสองนั่นกำลังเดินเข้ามาหา คุณดูอ่อนไหวและไม่มั่นคง แต่นั่นไม่เป็นปัญหาเลยสักนิด เพราะคุณสามารถหยุดเดินได้และผมจะเป็นคนก้าวเข้าไปหาคุณเอง

 

มือของผมที่โอบล้อมตัวคุณ ดวงตาของผมที่ปรากฏคุณอยู่ข้างในนั้น กำลังตอกย้ำผม ..ว่าผมอยู่กับคุณตรงนี้ และแน่นอนว่ามันไม่ใช่ความฝัน ผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจของคุณ ผิวเนื้ออุ่นเมื่อคุณแตะลงมา ริมฝีปากที่ขยับพึมพำเป็นชื่อผม โลกของคุณที่มีผมอยู่ข้างในนั้น

 

เชื่อว่าคุณก็ไม่ต้องการใครอีกแล้วเหมือนกัน

 

ความเปียกชื้นตรงอกทำหัวใจของผมร้อนรุ่ม สุดท้ายมันก็เป็นผมที่ทำให้คุณต้องเสียน้ำตา อย่าร้องไห้เลยนะ ..ผมได้แต่อ้อนวอนคุณตอนนี้ ได้โปรดอย่าร้องไห้ เพราะน้ำตาของคุณมันมีค่ากว่าสิ่งใดบนโลกเสียอีก ผมกำลังสัมผัสปลายนิ้วบอบบางของคุณ เอ่ยถึงคำสัญญา รู้ว่าคุณจำได้ เราผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากเหล่านั้น รู้ว่าคุณพยายามเอาชนะความเจ็บปวดอยู่เหมือนกัน และผมเองก็พยายามจะปกป้องคุณด้วยชีวิตของผมเช่นเดียวกัน

 

ก่อนหน้านี้ผมตั้งคำถาม มีหลายสิ่งที่อยากรู้มากมายเหลือเกิน ผมนึกถึงคุณ เฝ้าคิดว่าช่วงเวลาที่เราไม่เจอกันนั้นคุณเป็นอย่างไรบ้าง ผมมีเรื่องเล่ามากมายอยากเล่าให้คุณฟัง เผลอคิดถึงคุณทุกครั้งเวลาที่เห็นอะไรที่คุณชอบ ผมนึกถึงตัวละครตัวโปรดของคุณ รายการที่คุณชอบดู กีฬาที่คุณชอบเล่น ชีวิตประจำวันของผมมีคุณเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งด้วยเสมอ คุณกลายเป็นความธรรมดาที่พิเศษสำหรับผม คุณทำให้ผมเคยชินกับการมีคุณอยู่ข้างๆจนจินตนาการไม่ออกเลยว่าวันหนึ่งหากผมไม่มีคุณแล้วจะเป็นอย่างไร

 

ผมกอดคุณนานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ คุณยังไม่หยุดร้องนั่นทำให้อ้อมกอดของผมต้องแน่นขึ้น ผมอยากขอโทษคุณซ้ำๆให้สมกับที่ผมไม่ได้อยู่เคียงข้างคุณ คุณไม่เหมาะกับน้ำตาเลยสักนิด—อันที่จริงไม่ควรเสียน้ำตาเลยมากกว่า ซึ่งผมรู้ดีว่าผมพ่ายแพ้ต่อคุณอย่างหมดรูปแล้ว

 

ตอนกดริมฝีปากข้างขมับของคุณ คุณสะอื้นจนผมตอนกอดแน่นๆอีกครั้ง การละจากอ้อมกอดนี้เป็นไปได้ยาก เพราะผมคงไม่อาจให้ใครมาพรากคุณไปจากผมอีกแล้วแน่นอน ผมไม่อยากให้คุณต้องกังวลอะไร ไม่ต้องการให้คุณห่วงอะไรอีกต่อไป

 

..เพราะผมจะไม่มีวันจากคุณไปไหนอีกแล้ว

 

“คิดถึง คิดถึงแทบบ้าเลย”

 

“คิดถึง ...คิดถึงมากเหมือนกัน”





talk

Merry Christmas ค่ะทุกคนนนนน เยยยยย้ มีโอกาสลงเรื่องนี้สักทีหลังจากรอมานาน 

Home Coming ไม่มีอะไรเลยนอกจากสิ่งที่เรารอแล้วน้องซอนโฮก็บอกกับเราว่า จะมีคนคนหนึ่งมาหาเขาในวันนี้

เราไม่รู้ว่าน้องควานลินมาไหม แต่เชื่อว่าน้องจะมา เรื่องนี้ตั้งใจเขียนมากๆค่ะเพราะเราคิดว่าน้องซอนโฮไม่ได้รอควานลินคนเดียว

เราก็รอน้องควานลินด้วยเช่นกัน เราเคยดูวิดิโอที่ทหารอเมริกันกลับบ้านก็เลยได้แรงบันดาลใจมาจากวิดิโอนั้นค่ะ

ดูเข้าใจความรู้สึกคนรอเนอะ มีความสุขมากจริงๆตอนน้องซอนโฮมาไทย เราหยุดเข้าแท็กไม่ได้เลย เหมือนเราตกหลุมรักน้องซ้ำๆ

ก็เหมือนควานลินในเรื่องนี้ที่จะตกหลุมรักซอนโฮซ้ำๆเหมือนกัน(เขินเลย..) สุดท้ายนี้ ในวันคริสมาสต์ที่ใกล้จะหมดวันนี้

เดอะเคคงไม่มีอะไรจะอวยพรนอกจาก ขอให้น้องควานลินและน้องซอนโฮมีความสุขในทุกๆวัน รวมถึงนักอ่านของเดอะเคด้วย

ขอให้ทุกคนมีความสุขในทุกๆวันนะ ขอให้ฟิคของเดอะเคเป็นความสุขหนึ่งในนั้นของทุกคนด้วย ขอบคุณที่ยังคอยติดตามเสมอ

สัญญาว่าจะแต่งมาเรื่อยๆ ถึงจะช้าแต่มาชัวร์แน่นอนน ขอบคุณนะคะ #ป่าหลินโฮ


สุดท้ายแล้ว

...บางทีเราอาจจะรักน้องซอนโฮได้ไม่เท่าครึ่งหนึ่งที่ไลควานรัก ...ก็ได้นะคะ ;)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,495 ความคิดเห็น

  1. #1455 opalhuhe (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:43
    ตอนนี้คิดถึงไรท์มากๆเลยค่ะ เราจะร้องให้กับตอนนี้จริงๆ
    #1,455
    0
  2. #1441 dustp (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 13:25
    คิดถึงน้อง คิดถึงทั้งสองคน คิดถึงเวลาที่เค้าได้อยู่ด้วยกัน จนอดคิดถึงวันที่เค้าจะเจอกันในอนาคตไม่ได้ ที่แน่ๆคิดถึงผลงานของไรต์แน่นอน ฮื้อออออออ
    #1,441
    0
  3. #1434 daydream_tao (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 05:04
    คิดถึงน้องๆทั้งสองคนมากๆ คิดถึงคุณไรต์ด้วย ;_; รอเรื่องต่อไปอยู่นะคะ
    #1,434
    0
  4. #1431 planktonenteen (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 22:57

    อ่านแล้วคิดถึง คิดถึงพวกเค้าทั้งคู่จริงๆค่ะ ฮือออ

    #1,431
    0
  5. #1430 ONE-s (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 22:40
    เป็นเรื่องราวความรู้สึกที่รู้ที่มาไม่แน่ชัดแต่ทำให้เสพติดได้ตั้งแต่ย่อหน้าแรก ชอบมาก แพ้มาก ทำได้ดีมากจริงๆเลยค่ะ
    #1,430
    0
  6. #1402 vongola-ai (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 23:23
    คิดถึงทั้งคู่เลย TT
    #1,402
    0
  7. #1393 mominttum (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 19:38
    เพิ่งได้มาอ่านอ่ะค่ะ พอดีเราเพิ่งเห็นว่าอัพเรื่องใหม่แล้ว 
    ไม่รู้จะพูดอะไรเลย ภาษาคุณไรท์ยังดีมากๆเหมือนเดิม ประทับใจ อ่านแล้วอินไปหมด แล้ววันนี้เพลง 새벽 ของพี่โจควอนออก เรากำลังฟังแล้วอ่านไปด้วย คือเราร้องไห้เลย แง ;-; ความคิดถึงจนจะบ้าตายมันทรมานเนอะ อ่านแล้วยิ่งคิดถึงจนร้องไห้ออกมาเลยจริงๆ ไม่ใช่แค่เพราะน้องสองคนคิดถึงกัน แต่เพราะเราก็คิดถึงน้องสองคนตอนอยู่ด้วยกันเหมือนกัน อ่านตรงที่บอกว่า ‘หลายๆคนเข้ามาถามถึงคุณเยอะแยะมากมาย และผมก็ยินดีอย่างยิ่งที่จะตอบคำถามเหล่านั้นด้วยความเต็มใจ’ เราแบบ น้ำตารื้น ;-; คิดถึงจังเลยอ่ะ คิดถึงมากๆเลย เป็นฟิคที่ทำให้รู้สึกคิดถึงที่สุดตั้งแต่เคยอ่านมาเลยค่ะ

    ขอให้คุณไรท์มีความสุขในทุกๆวันนะคะ มีกำลังใจในการทำทุกๆสิ่งที่ชอบ เรื่องฟิคไม่ต้องกดดันตัวเอง ถึงมันจะมาช้าแต่มันเพราะคุณใส่ใจนี่คะ เราชอบฟิคคุณมากๆทุกเรื่องเลย 

    รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ❤


    #1,393
    0
  8. #1376 nlvk (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 15:58
    ฮือออ คิดถึงเวลาที่ทั้ง2คนอยู่ด้วยกัน อยาดให้ถึงวันนั้นเร็วๆ อย่างที่ไรต์บอกค่ะ ไม่ใช่แค่2คนที่รอกัน เราก็รอไปกับเขาด้วย เปรียบเหมือนเรื่องนี้ เป็นภาพที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ตอนที่ได้เจอกัน ได้กลับมาอยู่ด้วยกัน น้องซอโนของแม่ ต้องร้องไห้ขี้มูกโป่งแบบนี้แน่นอน แล้วพี่สี่เดือนแสนอบอุ่น ก็ต้องเป็นฝ่ายปลอบโยนแบบนี้ ฮือออ ใช่แน่ๆ บางทีการที่ทำให้ห่างกัน ก็ทำให้เห็นคุณค่าของกันและกันมากขึ้น(แต่ไม่ต้องห่างจนเงียบหายไม่เห็นรูปแบบนี้เลยก็ได้ลูก55555) รู้ว่าต้องรักให้มากขึ้น ใส่ใจดูแลให้มากขึ้นขนาดไหน แต่จริงๆการที่เขายังคงคอยติดต่อพูดถึงกัน แค่นี้ก็รู้แล้วว่ารักกันมากขนาดไหน ตอนมาอยู่ด้วยกัน ต้องเป็นลมแน่เลย 5555555
    ขอบคุณนะคะ ยินดีกับการกลับมาอีกครั้งค่ะ รอคอยเสมอนะคะ
    #1,376
    0
  9. #1375 KK-Sunantha (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 12:23
    คิดถึงเค้า 2 คนจังเลย
    #1,375
    0
  10. #1373 mukdapon (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 00:38
    เพิ่งมาอ่าน คือมันดีงามมากๆเลยค่ะเข้ากับบรรยากาศตอนนี้สุดๆ พออ่านจบแล้วก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ
    #1,373
    0
  11. #1372 pseinn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 10:00
    ดีมากเลยไรท์บรรยายออกมาดีมากๆ เรียลมากๆ ดีมากๆอ่านไปน้ำตาคลอเลยคิดถึง. ;-;
    #1,372
    0
  12. #1371 nadamania (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 08:35
    โฮรรรรรรรร ดีมากๆเลยค่ะ คิดถึงไรท์มากๆ merry christmasย้อนหลังนะคะ รักษาสุขภาพด้วยน้า
    #1,371
    0
  13. #1370 mark110543 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 06:23
    อบอุ่นมากจริงๆค่ะ <3
    #1,370
    0