{PRODUCE101} into the forest ♡ │#linho #หลินโฮ

ตอนที่ 21 : f i f t h . Hyper Beast 10/10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    23 ธ.ค. 60

Title : Hyper Beast 10/10

Pairing : Kuanlin x Seonho

Genre : Alternative Universe (Hybrid) (Human Kuanlin x Half Seonho)

Rate : R18

 

ความรู้สึกชาหนึบแล่นปราดทั่วร่าง ขยับไม่ได้ ก้าวขาไม่ออก อยากหนีไปจากตรงนี้ วิ่งไปที่ไหนก็ได้ ไม่ต้องรับรู้ไม่ต้องรู้สึก แต่ทำไม่ได้ คล้ายต้องมนต์เข้าไปทุกขณะ ลมหายใจหอบถี่แสดงถึงความรู้สึกอัดอั้น เด็กหนุ่มรู้สึกทรมาน กระบอกตาร้อนผ่าว หยดน้ำใสใกล้ไหลอยู่รอมร่อ เกลียดความรู้สึกแบบนี้เหลือเกินเพราะมันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าตอนที่เขาไม่สบายเสียอีก

 

มือที่กำผ้าจิกแน่น เชื่อว่ามันต้องยับย่น เขายังคงเพ่งมองดวงตาคู่นั้นผ่านม่านน้ำตาของตัวเอง นึกเกลียดเลือดเนื้อเชื้อไข เกลียดชีวิตที่ต้องเกิดมา เขาไม่ต้องการเหมือนและไม่ต้องการเป็นใครก็ตามที่อยู่ตรงหน้า

 

ความทรมานกัดกินเสียจนลืมนึกทุกสรรพสิ่ง คล้ายหูดับ จมอยู่ในโลกของตัวเองจนไม่ได้ยินเสียงเปิดประตู บานพับเคลื่อนย้ายพร้อมเสียงฝีเท้าที่เข้ามาใกล้ และ..หยุดแค่ตรงนั้น ห่างเพียงนิดเดียว

 

ซอนโฮ

 

เขาจำได้ ..เสียงนั้น

 

ยากเหลือเกินที่จะหมุนตัวกลับไป น้ำเสียงทุ้มนุ่มยังคงอบอุ่น เจือความห่วงใยไว้เต็มเปี่ยม จะด้วยสาเหตุอะไรก็ตามแต่ การเงยหน้ากลับกลายเป็นเรื่องยากขึ้นมาทันตาเห็น สบตาขึ้นมอง หัวใจของเขาอยู่ตรงนั้น

 

ไล ควานลิน อยู่ตรงนั้น

 

...ทว่าห่างไกลเหลือเกิน

 

ก่อเกิดเป็นความเงียบ ล้อมรอบเราทั้งคู่ภายใต้ความอึดอัดหมองมัวในอากาศ ค่อยๆบีบรัดเราให้เจ็บปวด ..ไม่สิ อาจจะเป็นเขาฝ่ายเดียว เมฆดำปกคลุมห้องทุกขณะ คล้ายท้องฟ้าคำรามและสุดท้ายสายฟ้าจะฟาดลงที่กลางใจเขา ยอมรับโง่ๆว่ามีคำถามร้อยแปดมากมายประดังประเดเข้ามาในหัว แต่ไม่กล้าถาม แค่จะเขยื้อนริมฝีปากยังทำไม่ได้เลย เหมือนเริ่มต้นกลับไปเป็นเด็กใหม่อีกครั้ง อยากถามทุกสิ่งที่คั่งค้างแต่ก็กลัวคำตอบที่จะได้มาเหลือเกิน สงสัยว่าพาเขามาที่นี่ทำไม สงสัยว่าฮาล์ฟที่ตาเหมือนเขาคือใคร ลามไปถึงเขาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไรกันแน่

 

ไม่มีคำตอบเลย

 

ไล ควานลินกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับเขาที่ขยับหนีไปอีกหนึ่งก้าว

 

“ซอนโฮ ..ไม่—”

 

“เขาคือใครหรือครับ?”

 

ขอโทษความปากไวที่กล้าเอ่ยขัดชายหนุ่ม ซอนโฮรู้ดีว่าเขาทนไม่ไหว ความอดทนไม่ได้มากมายขนาดนั้น มันอึดอัดเกินไปที่จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นและเดินออกไปข้างนอก ใช้ชีวิตปกตินั่นเหมือนเดิม เขาทำไม่ได้ ทำไม่ได้โดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรกับไลควานลินกันแน่ มันไม่ดีเลย เพราะเขากำลังเอาแต่ใจและเรียกร้องในสิ่งที่เกินตัว

 

ชายหนุ่มชะงัก แววตาวูบไหวเสียจนคนมองยังรู้สึก เสียงถอนหายใจ เม้มริมฝีปาก ความประหม่าถูกแสดงออกมาผ่านการกระทำเหล่านั้น รู้ว่าไม่สมควร รู้ว่าไม่ควรก้าวก่าย รู้ว่าทำแบบนี้มันมากเกินไป มากเกินกว่าฮาล์ฟที่ไม่สมบูรณ์แบบเขาจะพึงกระทำและต่อจากนี้เขาอาจจะโดนส่งไปที่ไหนสักแห่ง แต่ซอนโฮไม่สนหรอก เขาแค่ต้องการความชัดเจน อย่างน้อยจะได้หยุดยั้งตัวเองทันไม่ให้เจ็บไปมากกว่านี้ ไม่ให้ถลำลึกไปกับห้วงความรักที่ถูกสร้างขึ้นมามากกว่านี้

 

หลายนาทีที่ผ่านไปคล้ายคมมีดของเพชฌฆาตใกล้บั่นคอเขาทุกขณะ ดวงตาของชายหนุ่มว่างเปล่าและมองมาที่เขา ไม่อาจคิดได้เลย ไม่อาจอ่านได้เลยว่าคิดอะไร คล้ายความเงียบเป็นสัญญาณของคำตอบเพราะซอนโฮรู้ดีว่า ไม่ว่าแบจินยองจะเป็นใคร เขาคนนั้นย่อมสำคัญกับควานลินแน่นอน

 

..สำคัญมากกว่าเขา

 

มือเล็กที่กำผ้าคลุมอยู่ปล่อยลงอย่างยอมแพ้ หยดน้ำตาหลั่งริน ความเข้มแข็งถูกกำแพงความเฉยชาทำลายจนย่อยยับ เจ็บปวดกว่าตอนถูกสารเคมีพวกนั้นฉีดเข้าร่าง ทรมานกว่าตอนไม่สบาย ลำคอร้อนผ่าวตีบตันจนแม้กลืนน้ำลายยังยากลำบาก การตกลงสู่ห้วงทะเลความรักย้อนกลับมาทำร้าย คราแรกเขาจำนนยอมจมลงสู้ก้นบึ้งด้วยความเต็มใจ แต่หลังจากนั้นคือการตะเกียกตะกายหาอากาศแล้วพบว่าระยะทางของมันไกลมากเหลือเกิน ทะเลนั่นกำลังโอบล้อมเขาและตอนนี้มันกำลังพรากลมหายใจของเขาไปด้วยเช่นกัน

 

“แบ จินยองไม่ใช่สัตว์เลี้ยง ..”

 

“แต่เป็นคนรัก”

 

ราวกับอีกฝ่ายจงใจฆ่าเขาให้ตายด้วยคำพูดตรงหน้า แววตาผิดหวัง เสียใจ ถูกส่งไปให้ชายหนุ่ม ฮาล์ฟครึ่งแมวถูกทำลายย่อยยับ ไม่มีบาดแผลทางร่างกายแต่ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั้งจิตใจ นึกโทษตัวเองที่ถาม โทษตัวเองที่เปิดประตูเข้ามา ไม่ต้องรับรู้ได้ก็ดี ทำเป็นเฉยๆได้ก็ดี ยอมปิดหูปิดตาเสียยังดีกว่า

 

“เขาเคยเป็นคนรักของฉัน”  เด็กหนุ่มไม่กล้าสบตาขึ้นมาเมื่อตอนที่ได้ยินประโยคเหล่านั้นถูกเอื้อนเอ่ย ทุกคำบาดลึกคล้ายคมมีดเฉือนหัวใจ ขาของเขาสั่น มันไม่สามารถควบคุมได้พอๆกับร่างกายในตอนนี้

 

“แต่ไม่ว่าเหตุผลอะไร ...ฉันเสียเขาไปแล้ว

 

เสียงทุ้มระโหยโรยแรง ดูเหนื่อยล้ามากกว่าตอนที่เขาทำงานหนัก แววตาล่องลอยเสียจนใจเสีย นึกไม่ออกเลยจริงๆว่าเขาผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นมาได้อย่างไร แบจินยองคงสำคัญมากจริงๆ

 

“คุณคง ..รักเขามาก”

 

ไม่รู้ว่ากล้าพูดคำนั้นออกมาได้อย่างไร เด็กหนุ่มกล้ำกลืนน้ำตาหลายต่อหลายรอบ แค่นหัวเราะพร้อมรอยยิ้ม นึกสมเพชในโชคชะตา หลงเชื่อในความรักที่ถูกหยิบยื่นมาให้ ลงท้ายด้วยความเจ็บปวดที่มีแต่เขาคนเดียวเป็นผู้ทุกข์ทรมาน

 

ใช่—ฉันรักเขา รักมาก มากจนไม่รู้ว่าชีวิตนี้จะรักใครได้อีกไหม”

 

ฟันคมกัดริมฝีปากซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนมันเจ็บแสบ กลิ่นเลือดคละคลุ้งทว่าเขายังคงทำมันซ้ำๆราวกับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด ดวงตากลมโตที่มองผู้ชายที่ตนรักเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา ผิดหวัง เสียใจ ความรู้สึกไร้ค่าถาโถมเข้ามาไม่หยุดยั้ง ได้ยินแต่เสียงในหัวของตัวเอง ยิ่งไลควานลินย้ำว่ารักแบจินยองมากเท่าไหร่ หัวใจเขาเหมือนแหลกสลายกองอยู่ตรงนั้น นึกเกลียดร่างกายของตัวเอง เกลียดดวงตาคู่นี้เพราะเขาไม่ต้องการเหมือนใคร ไม่ต้องการมาแทนที่ใครและความเจ็บปวดมากกว่านั้นคือเขานึกอิจฉาแบจินยอง ที่ได้รับความรักจากไลควานลินไปมากมายขนาดนี้

 

“จนกระทั่งฉันได้เจอเธอ”

 

“....และฉันคงไม่อาจเสียเธอไปอีกคน”

 

ตอนที่ได้ยินคำพูดนั้น ซอนโฮคิดว่าเขาคงบ้าไปแล้วแน่ๆที่ดันเผลอใจเต้นแรงและดีใจจนร้องไห้อีกครั้ง เขาคงเป็นไอ้โง่มากจริงๆที่โดนไลควานลินหลอกอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ก็ยังปักใจเชื่อ เด็กหนุ่มสบดวงตาคม ความอ่อนโยนยังคงอยู่ในนั้น ยังคงเป็นไลควานลินคนเดิมของเขา ทั้งเด็ดเดี่ยวและมั่นคงจนเกือบยอมแพ้

 

ด—ได้โปรด ..อย่าหลอกผมอีกเลยนะ บอกผมมาเถอะ คุณรู้ดีอยู่แล้วว่าถ้าคุณพูดอะไรมาผมจะยอมเชื่อคุณ”

 

เชื่อจนหมดใจ

 

เขาใกล้จะหมดแรงและกำลังจะล้มลงเร็วๆนี้ เพราะคำพูด เพราะการกระทำ ฮาล์ฟที่ไม่สมบูรณ์แบบเขาไม่อาจเข้าใจความเป็นมนุษย์ได้อย่างแน่นอน

 

“ไม่ ฉันไม่ได้โกหก ..ที่ฉันพูดนั่นคือความจริง”

 

“ถ้างั้น ได้โปรดตอบคำถามของผม ทำไมถึงพาผมมาที่นี่ ทำไมถึงดูแลผมทั้งๆที่เราไม่รู้จักกันมาก่อน เพราะเขาใช่ไหมครับ เพราะผมเหมือนเขาใช่ไหม?”

 

นิ้วสั่นๆชี้ไปยังรูปภาพด้านหลัง รอยยิ้มของแบจินยองยังคงสว่างไสวอยู่ตรงนั้น ตรงข้ามกับเขาเหลือเกิน

 

ไลควานลินนิ่งไป ..นั่นเป็นสัญญาณหรือเปล่า เขาไม่แน่ใจนัก ชายหนุ่มทำเพียงถอนหายใจก่อนจะเดินตรงเข้ามาหา ไม่ใกล้ไปกว่านั้น ขยับมาแค่ก้าวเดียว

 

“ใช่ ฉันพาเธอมาเพราะเธอเหมือนเขา”

 

และเพราะคำตอบนั้นทำให้เด็กหนุ่มต้องหันหน้าหนี

 

“ดวงตาข้างนั้น สีฟ้าสดใสเหมือนท้องฟ้ายามเช้า เธอมีดวงตาที่เหมือนเขามาก ..เหมือนจนฉันเองยังคิดว่าเขาคือเธอ”

 

“ตอนแดเนียลพบเธอ ฉันคิดว่าตัวเองคงบ้าไปแล้วที่กลับมาเห็นเขาอีกครั้ง เธอเหมือนเขามาก ทั้งนิสัยและรูปร่าง เธอชอบทานขนมเหมือนกับจินยอง ชอบแสงแดดและรักต้นไม้ยิ่งกว่าใครๆ การได้เห็นเธอเหมือนฉันได้เห็นเขาอีกครั้ง ได้ย้อนเวลากลับไปตรงนั้นอีกครั้ง เชื่อว่าเขายังอยู่ ...ข้างๆฉันตอนนี้

 

กระบอกตาร้อนผ่าวจนเจ็บปวดแต่ไม่อาจห้ามให้หยาดน้ำใสไหลรินได้ เขาปาดน้ำตาตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนหัวใจกลับมาเต้นอีกครั้งแต่ก็ถูกทำลายจนย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี แตกสลายซ้ำๆแล้วก็ถูกประกอบใหม่อย่างนั้น เป็นวงกลมไม่มีที่สิ้นสุด

 

“ฉันเองคงได้แต่พูดขอโทษ ..ทั้งหมดที่ผ่านมา ความผิดของฉันในครั้งนี้มากมายเกินกว่าจะให้อภัย ฉันรู้ดี”

 

เด็กหนุ่มรับรู้ได้ถึงจังหวะการขยับเข้าหา เงาสีจางพาดผ่านร่างของเขา ไลควานลินอยู่ตรงนี้ อ้อมกอดของชายหนุ่มที่รับเขาเข้าไป ยังคงอบอุ่นเหมือนเดิม ฝ่ามือคู่นี้ที่ลูบหัวยังคงปลอบโยนเขาเหมือนเดิม ความเคยชินของเราทำให้ซอนโฮต้องร้องไห้ ไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่า ถ้าหากวันใดวันหนึ่งที่เขาจะต้องพรากจากอ้อมกอดนี้ เขาเองจะเป็นอย่างไร

 

ไลควานลินทำให้เขาเคยชินมากไปเสียแล้ว

 

“แต่ได้โปรดอย่าคิดว่าตัวเองมาแทนที่ใครเลยนะ เพราะเธอมีคนเดียวในโลก

 

เธอก็คือซอนโฮ ยูซอนโฮของฉัน

 

นิ้วมือของอีกฝ่ายที่ไล้หยาดน้ำตาออกจากใบหน้ายิ่งตอกย้ำความรู้สึกในตอนนี้ เด็กหนุ่มเงยหน้ามอง ที่พบยังคงมีเพียงดวงตาอ่อนโยนที่เขาได้รับซ้ำๆ รอยยิ้มจางๆบนริมฝีปาก อะไรบางอย่างฉุดเขาให้กลับไปตกห้วงทะเลลึกอีกครั้ง ดำดิ่งมากเสียจนตะกายหาทางออกไม่เจอ แววตาของไลควานลินมั่นคงและฉายใบหน้าของเขาอยู่บนนั้น ซอนโฮไม่อาจเชื่อได้เลยว่าเขาตกหลุมรักไลควานลินไปมากเท่าไหร่

 

“ค—คุณพูดจริงนะ?”

 

เด็กหนุ่มเสียงสั่น มือเล็กประกบลงที่มืออีกฝ่ายที่ประคองใบหน้าเขา หากตอนนี้ควานลินพูดอะไรมาเขาก็คงเชื่อไปหมดใจแล้วจริงๆ อำนาจความรักมันน่ากลัวเกินไปแต่เขาก็ยังยืนยันที่จะยอมรับมัน

 

“จริง ฉันพูดจริง ..เธอมีแค่คนเดียวในโลก มีแค่เธอในโลกนี้

 

และเขาก็ถูกยืนยันอีกครั้งด้วยสัมผัสอุ่นบนหน้าผาก เด็กหนุ่มยิ้มกว้างทั้งน้ำตา ดีใจมากกว่าตอนที่หนีออกมาจากศูนย์ได้ ดีใจมากกว่าตอนได้ทานขนมแพงๆครั้งแรกในชีวิตเสียอีก เขาโผกอด แขนสอดรับรอบเอว ซุกหน้าลงกับอกอุ่นนั่น รับรู้ได้ถึงหัวใจของอีกฝ่าย เต้นแรง..เป็นจังหวะเดียวกันกับเขา

 

เด็กหนุ่มเป็นฝ่ายผละออกมาก่อน มือเล็กเช็ดน้ำตาตัวเองแรงจนแดงเป็นปื้น เดือดร้อนให้อีกฝ่ายต้องจับมือบางให้หยุดแล้วจัดการเช็ดให้เอง

 

“ตอนแรกผมอยากข่วนหน้าคุณมากๆเลย” ดวงตากลมโตสีฟ้าอ่อนยังคงเหลือร่องรอยน้ำตาทว่าก็กลับมาตวัดค้อนพร้อมริมฝีปากที่เบะลง ควานลินรู้ดีว่าซอนโฮกำลังเข้าโหงดงอนโดยสมบูรณ์แบบแล้ว

 

“ฉันเสียใจที่ได้ยินแบบนั้นนะ แต่เอาเลยถ้านั่นทำให้เธอสบายใจ” ชายหนุ่มยิ้มกว้าง ยื่นใบหน้าไปหมายจะให้ฮาล์ฟลูกแมวสุดแสบของเขาได้ประทุษร้ายด้วยกงเล็บป้อมๆนั่น

 

มีรอยแมวฝากไว้ก็ดีเหมือนกัน

 

ทว่าผิดคาดเมื่อความรู้สึกที่ควรจะเจ็บปวดกลับกลายเป็นสัมผัสอุ่นๆข้างแก้มแทน ยูซอนโฮพึ่งจะหอมแก้มเขาไปแต่ตอนนี้กลับมายิ้มตาหยีนี่มันน่าตีเสียจริง

 

“ไม่เอาหรอก ผมไม่อยากทำให้คุณเจ็บ”

 

แล้วจบคำพูดน่ารักนั่น ร่างนุ่มนิ่มของฮาล์ฟแมวจอมดื้อของเขาก็ถูกรวบเข้ามาในอ้อมกอด ตัวแสบหัวเราะคิกคักใหญ่เมื่อเขาเอาคืนด้วยการกดจมูกลงบนแก้มนุ่มๆ รู้สึกดีขึ้นมาร้อยเท่าเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะสดใสแทนทีเสียงร้องไห้สะอื้นเมื่อกี้ การได้เห็นหยาดน้ำตาไหลลงข้างแก้มฟูๆนั่น ใจเขาก็พังทลายไปหมดแล้วเช่นเดียวกัน

 

สงครามหยุดลงด้วยแขนเล็กๆที่กอดรอบเอวเหมือนเดิม ใบหน้าน่ารักฝังลงกับอก ถูไถไปมาตามประสาแมวขี้อ้อน ชายหนุ่มวางคางลงบนหัวเล็ก กดจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มอีกที

 

“ผมรักคุณนะ”

 

ไลควานลินยิ้มกว้างกับคำบอกรักที่ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย กอดรัดร่างนุ่มนิ่มนั้นให้แน่นขึ้นอีก

 

“ขอโทษที่ทำให้ร้องไห้ รักเธอเหมือนกัน

 

ใบหูของซอนโฮลู่ลงพร้อมหางที่สะบัดไปมาอย่างอารมณ์ดีทำให้เขาต้องกดจูบลงบนกลุ่มผมอีกรอบ สายตามองเลยไปยังกรอบรูปนั้น สบเข้ากับดวงตากลมใสของฮาล์ฟในรูป เผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัว ไม่ว่าจะโชคชะตาหรืออะไรก็ตามแต่ ..

 

การได้พบยูซอนโฮ

 

..มันโชคดีมากแล้วจริงๆ

 




talk

สวัสดีค่ะ :) ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากอยากขอโทษมากจริงๆ หายไปนานและมาช้ามากๆเลยใช่ไหมคะ

เราค่อนข้างไม่ว่างเพราะเรียนหนักแล้วก็เหนื่อยมากๆด้วย เอาจริงๆคือพยายามต่ออารมณ์เวลาเขียนฟิคของตัวเองอยู่

มันยากแล้วก็เหนื่อยจริงๆค่ะ ผิดหวังในงานเขียนของตัวเองนิดหน่อย คือพยายามต่อเรื่องแล้ว ตัดสินใจจะปิดด้วย

(ซึ่งหลายๆคนคงจำได้) แต่ก็ยังอยากเขียนอยู่ อีกอย่างเราค่อนข้างเป็นคนขี้เบื่อ คือไม่อยากแต่งให้เรื่องหนึ่งเกิน 5-7 ตอน

(เลยเป็นเหตุผลที่ทำไมไม่ทำเรื่องยาว) เข้าไปอ่านในแท็กแล้วก็มีกำลังใจเพิ่มขึ้น อ่านทุกคอมเม้นต์นะคะ ดีใจมากๆที่ยังรอ

นี่ก็อยากเขียนต่อไปเหมือนกัน (เพราะอยากนอนกอดเล่มฟิคเหมือนกัน) อยากทำโปรเจคนี้ให้จบก่อนขึ้นโปรเจคใหม่ด้วยค่ะ

ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากขอบคุณมากจริงๆ จะพยายามพัฒนางานเขียนของตัวเองให้ดีกว่านี้นะคะ เอาจริงๆที่ตอนที่ 10 นี้

เราเขียนไม่ดีเลยมากๆ พยายามรีไรท์หลายรอบแล้วแต่อยากเอามาลงเพราะน้องซอนโฮมาไทยด้วยแล้วก็ไม่อยากให้ทุกคน

รอนานมากไปกว่านี้ ขอบคุณนะคะที่ยังติดตาม ดีใจมากเลยจริงๆ #ป่าหลินโฮ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,495 ความคิดเห็น

  1. #1429 wwwiisaaa (@ONE-s) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 06:20
    ใจเสียเลยตอนฟังคำตอบของควานลิน เหมือนค่อยๆพังลงไปพร้อมๆกับน้องแต่ก็มีความหวัฃซ่อนอยู่อย่างห้ามไม่ได้ แล้วก็รู้สึกหัวพองโตขึ้นเพราะเกินกว่าที่หวัฃไว้ซะอีก ดีมากจริงๆ T~T
    #1,429
    0
  2. #1420 beavy (@beavy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 00:18
    หักมุมไปจากที่คิดมากกกก แต่แฮปปี้เอนดิ้งคือดีย์☺️☺️☺️☺️☺️☺️☺️ เอาฟีลกู๊ดๆมาเยอะๆนะคะ ดราม่าแล้วใจไม่ค่อยดี // ภาษาเรื่องนี้คทอดีมาก ปกติไม่ค่อยอ่านบทบรรยาย ชอบบทสนทนามากกว่า แต่พออ่านเรื่องนี้คือแบบบบบบบ บรรยายดีกว่าสนทนาเยอะะะะะะะ ฮืออออ เริ้บๆไรท์ค่ะ
    #1,420
    0
  3. #1409 AxbSidaphorn (@AxbSidaphorn) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 10:26
    น่ารักมากเลยค่ะ น้องแมวว
    #1,409
    0
  4. #1403 CoolBom (@CoolBom) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 14:29
    คิดถึงไรท์มากๆเลยยยยยยยยยยฮืออออออ เป็นกำลังใจให้น้าาาา สู้ๆน้ำ
    #1,403
    0
  5. #1401 Ai.VSTA (@vongola-ai) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 23:22
    คิดถึงไรท์มากค่ะบนถึงทุกวันเลยว่าเมื่อไหร่จะมาแล้วกลับมานั่งดูฟิคที่เฟบไว้เห็นชื่อฟิคไรท์เพิ่งอัพเดตไปตอนธันวาแต่เด็กดีกลับไม่อัพเดตให้ซะนี่น่าตีจริงๆ ยังไงเราก็ชอบงานเขียนของไรท์และรอคอยมาตลอดนะคะ อยากบอกว่าเราจะเป็นกำลังใจให้ไรท์เองทั้งการเรียนและงานเขียนของไรท์ถ้าเมื่อไหร่ที่ไรท์อยากจะกลับมาก็อยากให้รู้ไว้ว่ายังมีคนที่รอไรท์อยู่นะคะ
    #1,401
    0
  6. #1400 Ai.VSTA (@vongola-ai) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 23:22
    คิดถึงไรท์มากค่ะบนถึงทุกวันเลยว่าเมื่อไหร่จะมาแล้วกลับมานั่งดูฟิคที่เฟบไว้เห็นชื่อฟิคไรท์เพิ่งอัพเดตไปตอนธันวาแต่เด็กดีกลับไม่อัพเดตให้ซะนี่น่าตีจริงๆ ยังไงเราก็ชอบงานเขียนของไรท์และรอคอยมาตลอดนะคะ อยากบอกว่าเราจะเป็นกำลังใจให้ไรท์เองทั้งการเรียนและงานเขียนของไรท์ถ้าเมื่อไหร่ที่ไรท์อยากจะกลับมาก็อยากให้รู้ไว้ว่ายังมีคนที่รอไรท์อยู่นะคะ
    #1,400
    0
  7. #1399 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 16:46
    ดีใจมากจริงๆที่เห็นไรต์อัพแล้ว แต่ทำไมเด็กดีไม่อัพเดตก็ไม่รู้ อยู่ดีๆวันนี้อยากอ่านซ้ำเลยเข้ามาถึงรู้ว่าไรต์อัพอ่ะ
    ชอบเรื่องนี้มากจริงๆนะ แต่ๆๆ ถึงจะจบแบบแฮปปี้เเต่ทำไมเรายังรู้สึกหน่วง55555 คือไงดี อธิบายไม่ถูก เหมือนหลินก็รักน้องนะ แต่ก็ยังเห็นเงาจินยองในตัวน้องอ่ะ ไม่รู้สิ เราคิดแบบนี้จริงๆนะ ถ้าไรต์ไม่ได้ต้องการสื่อแบบนี้เราก็ขอโทษด้วยมากๆที่ตีความไปเอง แหะๆ
    #1,399
    0
  8. #1377 Sugaooo99 (@Sugaooo99) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 14:17
    เรารอไรท์อยู่เสมอเลยนะคะ เด็กดีไม่แจ้งเตือนเราเลย ดีที่วันนี้เราเข้ามาส่องเลยรู้ว่าไรท์อัพเรื่องนี้แล้ว ขอบคุณที่มาอัพจนจบนะคะ ไรท์แต่งดีมากๆ เราเป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆ
    #1,377
    0
  9. #1374 modloveexonct (@modloveexonct) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 10:01
    ดีใจมากๆค่ะ ที่ไรท์มาต่อเรื่องนี้ให้จบ มันดีมากเลยค่ะ สู้ๆนะคะ อย่าท้อนะ นักอ่านจะอยู่ข้างๆไรท์เสมอนะคะะะะะ
    #1,374
    0
  10. #1369 ` s i n (♚). (@suwanan1940) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 18:35
    เราดีใจมากๆ มากของมากๆๆเลยค่ะที่คุณไรต์กลับมา เราเห็นอยู่ที่คุณไรต์ปิดฟิคเรื่องนี้ไป สารภาพจากใจเลยว่าตกใจมาก ช็อคกับคนรู้จักเพราะคนรอบตัวเราต่างรักและรอฟิคป่าหลินโฮของคุณไรต์แทบทุกคน ป่าหลินโฮเป็นฟิคที่เราชอบมาก ใครให้แนะนำฟิคหลินโฮเราจะแนะนำป่าหลินโฮเสมอ เป็นฟิคที่ควรค่าแก่การอ่านมากจริงๆ

    สำหรับเราป่าหลินโฮทุกตอนไม่มีตอนไหนที่แย่หรือน่าเบื่อเลย เราชอบมากๆ ไม่ได้อวยเว่อร์วังนะคะ เพราะคนรู้จักเราก็พูดว่าชอบฟิคเรื่องนี้ พอเห็นคุณไรต์ทวิตอัพฟิคทุกคนกรี๊ดกันเต็มเด็มเลยค่ะ5555555555555555

    ขอบคุณที่กลับมาเขียนต่อนะคะ ถ้าหากเหนื่อยก็พัก พวกเรารอได้เสมอ อยากให้กำลังใจมากๆแต่ไม่รู้จะพูดยังไงดี เอาเป็นว่าพวกเราชอบฟิคของคุณไรต์มากจริงๆ รออยู่ทุกวัน ยังคงยืนยันว่าป่าหลินโฮเป็นฟิคที่ทุกคนควรอ่าน มันดีมากกกกกกกจริงๆค่ะ สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอ C :
    #1,369
    0
  11. #1368 iloveu68 (@iloveu68) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 15:10
    ไรท์แต่งดีมากจริงๆค่ะ ขอบคุณที่มาต่อจนจบนะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอค่า
    #1,368
    0
  12. #1366 pnpenne (@pnpenne) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 20:49
    คิดถึงมาก ๆ ค่ะ ยังรอไรท์อยู่เสมอเลย เราชอบภาษาของไรท์มาก ๆ เราเชื่อว่าในอนาคตไรท์จะเก่งยิ่งขึ้นไปอีกค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    ส่วนในตอนนี้ตอนแรกน้ำตาคลอตามน้องเลยย แบบมันเจ็บอ่ะ มาพูดกันต่อหน้าแบบนี้ แต่พอตอนหลังก็ฮือออ อบอุ่นยิ่งกว่าไมโครเวฟ เหมือนเป็นไบโพล่า 55555555 รอติดตามตอนต่อไปเลยค่ะ ชอบมาก ๆ ^^
    #1,366
    0
  13. #1365 NlvK (@nlvk) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 08:42
    ฮืออ สงสารน้องแมวมากตอนร้องไห้ ใจสลายสุดๆ แต่สุดท้าย น้องก็คือน้องเนอะ ควานลินตอนแรกเอามาเพราะเหมือน แต่ก็ตกหลุมรักที่น้องเป็นน้อง ฮือออ ยิ้มเยอะๆนะเจ้าแมวแก้มฟู
    ดีใจมากๆเลยค่ะที่กลับมา เราชื่นชอบงานเขียนของไรต์ทุกงานเลยค่าา จริงๆก็ชอบภาษาเขียนของไรต์อยู่แล้ว เวลาบรรยายฉากบีบคั้นอารมณ์เราก็ร้องไห้ตามทุกครั้ง ฉากรักละมุน ก็หัวใจพองโตยกแก้มยิ้มไม่หุบ ชอบมากๆอยู่แล้วค่า เราว่าดีแล้ว โอเคแล้ว แต่ถ้าไรต์อยากจะพัฒนาต่อ เราก็ยินดีจะติดตามไรต์ต่อไปเรื่อยๆ คอยอยู่เคียงข้างแบบนี้ ได้แต่ให้กำลังใจจริงๆค่า ขอบคุณจริงๆที่กลับมาเนอะ รอคอยเสมอค่ะ
    #1,365
    0
  14. #1364 namwarny (@namwarnies) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 04:01
    ฮือออออออออ คิดถึงงง ไม่รู้จะพูดคำไหนแล้ว ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริงๆ ดีใจมากที่เห็นยัยเหมียวอัพ แง้ จริงๆไม่กล้าอ่านเพราะกลัวจบ ไม่อยากให้จบเลอ ;;--;; แต่อีกใจก็อยากอ่าน ตบตีกับตัวเองอยู่นาน55555555 ชอบนะคะ ชอบทุกอย่างเลย สำหรับนี่คือดี ดีมากๆๆๆๆๆๆ ตอนนี้ก็เก่งแล้วค่ะ และเชื่อว่าในอนาคตต้องเก่งขึ้นแน่เลยย เป็นกำลังใจให้ค่ะ ย้ากกก
    #1,364
    0
  15. #1363 _1569_ (@ang-sumalin) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 01:07
    อย่ากดดันตัวเองนะคะ เราล้วนค่อยๆเก่งขึ้นในทุกๆวันค่ะ
    เอาจริงๆนี่เก่งมากแล้วนะคะ
    ฟิคของคุณมันมีสเน่ห์เฉพาะตัวอยู่สูงมากๆเลยค่ะ
    ตอนนั้นแอบเสียดายมากๆ ที่อยู่ๆก็หายไปเลย
    ค้นหาก็ไม่เจอ
    แถมไม่รู้จะไปให้กำลังใจที่ไหนได้นอกจากแท็กในทวิต
    ดีใจที่กลับมาค่ะ
    ถ้าคิดว่ายังไม่เก่ง เรามาค่อยๆเก่งไปด้วยกันนะคะ
    เหมือนเมนเราทั้งคู่ไงคะ
    ซอนโฮกับควานลินก็ค่อยๆเก่งขึ้นเรื่อยๆแล้ว
    แม้ตอนนี้พูดได้ไม่เต็มปากนักว่าเค้าเก่ง
    แต่ในอนาคตจะเป็นคนที่เก่งและดีอย่างแน่นอนค่ะ
    ทุกอย่างมันใช้เวลาขัดเกลาค่ะ
    #1,363
    0
  16. #1362 LoveD.O. (@14122838) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 17:54
    อยากบอกว่ายังรักยังรอไรท์เสมอ ดีใจมากๆที่ฟิคอัพ //เจ้าซอนโฮขี้อ้อนน่ารักมากกก
    #1,362
    0
  17. #1361 babyyoo. (@flying-) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 08:54
    ขอบคุณที่กลับมานะคะ เราเข้ามาอ่านของไรท์ไม่ต่ำว่าห้ารอบ ชอบมาก ติดมากด้วย เขียนดีทุกเรื่องเลย สนุกมากๆๆๆๆๆๆ เราตามอยู่ตลอดเลย ทุกอย่างที่ไรท์เขียนมันดูลงตัวมากๆไม่ว่าจะสื่อออกมาตอนบรรยายหรือบทพูดสำหรับเราคือมันดีมาก อ่านๆไปนี่คิดภาพตามตลอดเลย ขอบคุณที่กลับมาแต่งต่อนะคะ เป็นกำลังใจให้น้าาาา สู้ๆ
    #1,361
    0
  18. #1360 LarryMIld (@larrymild) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 08:26
    ดีใจมากๆเลยค่ะ ที่ไรท์กลับมาต่อให้
    เราติดตามอยู่ตลอดนะ งานของไรท์เขียนดีทุกเรื่องเลย น่ารักน่ากอด อย่าง ซิตรัส คือเราอ่านวนไม่ต่ำกว่าสามรอบ
    เรื่องเรียนก็สู้ๆนะคะ เรารอติดตามเสมอเลยนะคะ
    #1,360
    0
  19. #1359 พัค ซอน (@dokyungie_) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 08:25
    ขอบคุณที่กลับมาต่อนะคะ TTTTTTTTT
    #1,359
    0
  20. #1358 Fadxz_lll (@Fadxz_lll) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 06:47
    ขอบคุณนะคะที่กลับมาต่อให้ได้อ่าน คิดถึงมากจริงๆฮืออ เราเข้าใจเรื่องเวลาของไรท์นะคะ ไม่ว่าง ติดเรียน ติดนู้นนี่เเต่ก็ยังกลับมา ส่วนเรื่องภาษาไม่รู้ว่าเพราะทิ้งช่วงไม่ได้อ่านนานไปหรือเปล่านะคะ5555 แต่เราว่ามันก็ลงตัวไม่ได้แย่ อันนี้ในความรู้สึกของเราที่เป็นคนอ่านนะคะ ชนาดไรท์บอกทำได้ดีไม่พอยังเคืองควานลินเลยค่ะ เเต่ลูกแมวไม่ร้องแล้วก็โอเค5555555 
    #1,358
    0
  21. #1357 。My Nőt´ (@kicat) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 01:55
    ไม่เลยค่ะ ไม่ใช่ไรเตอร์ภาษาหรือเขียนไม่ดีเราว่ากลับกันมันคือดีและภาษาที่เขียนมันเป็นเอกลักษณ์ของไรเตอร์จริงๆนะ แต่เราก็เข้าใจว่าไรเตอร์ก็อยากทำให้มันออกมาดีมากกว่านี้ แต่ถึงส่วนตัวเราๆว่ามันดีมากจริงๆนะคะเท่าที่อ่านหลินโฮในแต่ละเรื่องมาเราว่าภาษาที่เขียนดีมากจริงๆ เราอยากเป็นกำลังใจไรเตอร์จริงๆนะ
    ส่วนเรื่องเวลาเราก็เข้าใจว่าไรเตอร์ก็ต้องมีช่วงเวลาเหนื่อยท้อหรือไม่ว่าง แต่เราก็อยากขอบคุณจริงๆนะคะที่กลับมา และเราก็อยากติดตามผลงานคู่นี้ของไรเตอร์ต่อไปด้วย ><
    #1,357
    0
  22. #1355 Myzentt (@pawidachuanchai) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 01:11
    ขอบคุณที่ไรท์กลับมาต่อเรื่องนี้จนจบนะคะ เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์ สู้ๆค่ะ รออ่านเรื่องนี้อยู่เสมอน้าาา💕
    #1,355
    0
  23. #1354 Feum23 (@Feum23) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 01:03
    ไม่เป็นไรเลยค่า กลับมาก็ดีใจแล้ววว ส่วนเรื่องเรียนคุณไรท์ก็สู้ๆนะคะ อย่าปิดเลยน้า เรารอได้ อย่าปิดเลยๆๆ ;-;
    #1,354
    0
  24. #1353 pseinn (@pseinn) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 00:41
    เราดีใจมากๆๆเลยที่ไรเต้อกลับมา ขอบคุณที่กลับมานะคะ ตอนแรกก็แอบนอยๆคุณควานลินแต่นึกถึงตอนที่ผ่านๆมาพี่แกก็ดีมากเฮ้อออ ความยัยน้องขนาดงอนยังน่ารักเลย เข้าใจกันแล้วเนอะ ขอบคุณไรทมากๆเลยนะคะ รักกก
    #1,353
    0
  25. #1352 pseinn (@pseinn) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 00:41
    เราดีใจมากๆๆเลยที่ไรเต้อกลับมา ขอบคุณที่กลับมานะคะ ตอนแรกก็แอบนอยๆคุณควานลินแต่นึกถึงตอนที่ผ่านๆมาพี่แกก็ดีมากเฮ้อออ ความยัยน้องขนาดงอนยังน่ารักเลย เข้าใจกันแล้วเนอะ ขอบคุณไรทมากๆเลยนะคะ รักกก
    #1,352
    0