{PRODUCE101} into the forest ♡ │#linho #หลินโฮ

ตอนที่ 20 : f i f t h . Hyper Beast 9/10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,098
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    23 ธ.ค. 60

Title : Hyper Beast 9/10

Pairing : Kuanlin x Seonho

Genre : Alternative Universe (Hybrid) (Human Kuanlin x Half Seonho)

Rate : R18

 

ร่องรอยของความขลาดเขินบนแก้มยังคงเด่นชัด เส้นริ้วพาดแดงขึ้นจัดจนสังเกตได้ ลมหายใจหอบเหนื่อย แผ่นอกที่สะท้อนขึ้นลง กลิ่นของความหฤหรรษ์ยังคงอบอวลในอากาศ หัวใจเต้นเร็ว ทำงานหนักเสียจนเจ็บ หลงลืมความเป็นตัวตน ทิ้งไว้ที่ไหนสักแห่ง

 

สัมผัสหนักๆซบลงตรงไหล่ คลอเคลียเส้นผมสีปีกกา ความเงียบมาพร้อมกับลมหายใจสอดประสาน มือใหญ่ประคองกอดช่วงเอว สักพักความอบอุ่นนั้นกอบกุมมือ บีบแน่น อัดอั้นระบายความรู้สึก

 

เราเงียบ เหมือนกำลังทบทวนอะไรบางอย่าง อาจจะเป็นเรื่องราวที่ผ่านมา เหตุการณ์ของเช้าวันนี้ รายการตลกชื่อดังที่นั่งดูเมื่อคืน ทุกอย่างล่องลอย มีตัวตนแต่จับต้องไม่ได้ บางทีเรากำลังนึกถึงอนาคต—คงเป็นแบบนั้น

 

ซอนโฮยังคงกอบกุมมืออุ่นคู่นี้ ควานลินมือใหญ่กว่าเขาประมาณหนึ่ง ตามประสาผู้ชายทั่วไป หยาบกระด้างแต่ให้ความรู้สึกอ่อนโยน อบอุ่นจนไม่อยากไปไหน ไล้สัมผัสไปบนหลังมือ ตามเส้นเลือด รอยแผลเป็น จุดตำหนิที่เกิดขึ้นบนผิวหนังแสดงให้เห็นถึงความมีชีวิต สัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณ ความเป็นมนุษย์ล้อมรอบตัวเขา

 

ทิ้งหลังเอนลงไป เอาง่ายๆก็เรียกว่าทิ้งทั้งตัวดีกว่า ราวกับว่าอยู่ตรงนี้จะปลอดภัย คล้ายๆบ้านที่เฝ้าหามาตลอด เคยคิดว่าไม่มีอยู่จริงแต่คงต้องคิดใหม่ เลือกไม่ได้ว่าควรจะตกหลุมรักตอนไหนก่อนดี ดวงตา ใบหน้าหรือการกระทำ รู้ตัวอีกทีคือจมลึก เวิ้งว้างในมหาสมุทรกว้างใหญ่ ตะเกียกตะกายหาทางออกแต่ก็พร้อมใจจะจมลงไปเหมือนกัน

 

“ขอโทษนะ”

 

จำไม่ได้ว่าได้ยินคำนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่ อาจจะสองหรือมากกว่านั้น ตอนที่ได้ยินเสียง นึกแปลกใจ อยู่ดีๆก็ใจหาย น้ำเสียงขาดห้วง ไม่มั่นใจ

 

“เรื่องอะไรครับ” โดยที่ไม่หันหน้าไปมอง เขาตอบกลับด้วยการตั้งคำถาม ไม่รู้ว่าเรื่องไหน ไม่รู้ว่ากำลังถูกขอโทษเรื่องอะไร เรื่องที่ผ่านมาเมื่อกี้หรือก่อนหน้านั้น

 

“มันอาจจะดูแปลก แต่—บางทีฉันไม่ควรเข้ามาเลย”

 

น้ำเสียงทุ้มฟังดูย่ำแย่ คล้ายโทษตัวเองและสิ้นหวังในตามที ทว่าตรงกันข้ามกับเขา ยู ซอนโฮกำลังหัวเราะ

 

“ไม่หรอก ไม่ใช่แบบนั้น” เด็กหนุ่มหันกลับไปหา ประคองใบหน้าหล่อเหลาของควานลินขึ้นมา คิ้วขมวดยุ่งเหยิงหมดคราบคุณชาย “การที่คุณเข้ามา มันดีมากแล้ว ดีมากแล้วจริงๆ

 

นอกเหนือจากนั้นสิ่งที่ตีความลงไปในประโยค แทรกความรู้สึกตัวเองเข้าไปด้วยคือ การที่ไล ควานลินเข้ามาในชีวิตของเขา มันดีมากแล้วจริงๆ

 

ดวงตาคมสบมอง มีแววสับสนแต่นอกเหนือจากนั้นคือความยินดี เห็นชัดในแววตา เหมือนจะขอบคุณอยู่กลายๆ หลุดกลับเข้าไปในวงโคจรอีกครั้ง กลับไปเห็นหมู่ดาวกระจายอยู่ทั่วท้องฟ้า ย้อมจักรวาลให้เป็นไฟหลากสี ทุกอย่างถูกสรรสร้างขึ้นมาเพียงเพราะสบตาคู่นั้น

 

ตกหลุมรักขึ้นมาแล้วจริงๆ

 

ยอมรับกับตัวเองโง่ๆ เชื่อ 40 เปอร์เซ็นต์ในร่างกาย มันบอกเขา บางอย่างที่ไม่ควรเกิดขึ้นแต่ดันเกิด หาทางแก้ไม่ได้เพราะไม่รู้วิธี ใช้สมองแต่ก็ช่างมันเถอะ ปล่อยหัวใจนำทางบ้าง

 

“แล้วเมื่อกี้มันดีไหม?”

 

ไม่รู้ว่าหูเพี้ยนไปหรือเปล่า นึกไม่ถึงด้วยซ้ำว่าภายใต้สีหน้าเรียบเฉยแบบนั้นจะพูดอะไรประหลาดๆแบบนี้ออกมาได้ ซอนโฮหน้าแดงกล่ำ แก้มเห่อร้อนคล้ายเป็นไข้ จู่ๆคุณชายเจ้าของบ้านก็ระเบิดคำถามเจาะจงเสียอย่างนั้น

 

“..ครับ” พยักหน้าตอบกลับไปเบาๆ ไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มกว้างจนตาหยีของอีกฝ่ายเพราะกำลังมุดอกกว้างด้วยความเขิน โทษตัวเองที่ซื้อสัตย์เสียเหลือเกิน ปากตรงกับใจมากไปหน่อยล่ะมั้ง

 

ถูกกอดโยกทั้งที่อยู่บนตัก รู้สึกดีมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อได้ยินเสียงหัวใจจากอีกร่างเต้นถี่เหมือนกับเขา ตื่นเต้นจนมือเย็น มีความสุขมากมายนัก เรื่องน่าแปลกใจของมนุษย์คือตกหลุมรักได้เพียงเวลาสั้นๆ

 

“ดีแล้ว ..แบบนี้ก็ดีแล้ว”

 

สัมผัสบนหัวลูบเบาๆจนมุดหน้าลงกับอกอีกครั้ง แปบนึงก็เงยขึ้นมาใหม่ ช้อนตามอง กระพริบปริบๆสองสามครั้ง คุณควานลินหน้าแดงและแก้แค้นด้วยการหอมแก้มคืนหลายๆครั้ง เขาโอบคอชายหนุ่ม กอดบ่ากว้าง บางอย่างกำลังดึงดูดเขา ริมฝีปากเคลือบน้ำใสขึ้นสีแดงคล้ายลูกเชอร์รี่ เผลอกัดปากตัวเองตอนได้มอง ขลาดเขินแต่ก็อยากลิ้มลอง นึกใจกล้าขึ้นมาเดี๋ยวนั้น

 

มือสองข้างช้อนกรามของชายหนุ่ม บดเบียดริมฝีปากลงไป ฮาล์ฟที่พัฒนาการทางสมองรวดเร็วแบบเขายังคงจำวิธีการจูบได้ เค้นคลึงหนักๆในช่วงล่าง ขบกัดจนรับรู้กลิ่นเลือดจางๆ ควานลินนิ่งยอมให้เขารังแก นิ้วมือแทรกไปตามกลุ่มผมหนา สัมผัสทั้งนุ่มลื่นและหยาบในเวลาเดียวกัน ถูกเอาคืนด้วยการขบหนักๆบนริมฝีปากล่าง ผละออกก่อนจะบดเบียดกลับเข้ามาใหม่ ปลายจมูกโด่งฝังลงที่ข้างแก้มพอดิบพอดี ลมหายใจถูกช่วงชิงจนขาดห้วง ฝ่ามือใหญ่ประคองแก้ม เส้นความอดทนขาดผึงเมื่อหลังสัมผัสพื้นเย็น

 

หางของเขาพันรอบขาของควานลิน ปรือตาลืมขึ้นมาทั้งยังคลอน้ำ ปลายนิ้วสัมผัสผิวกร้านของคนด้านบน ถูกจูบซ้ำๆเมื่อแตะลงบนริมฝีปาก ความอุ่นชื้นไล้มาถึงหลังมือขาว ยังคงสบตาอยู่แบบนั้น หลอมละลายและมัวเมา แยกไม่ออกระหว่างหลงกับรัก บางทีนี่อาจจะเป็นของผสมจากสองสิ่ง

 

“ขอบคุณ”

 

 

 

 

เช้านี้ค่อนข้างสดใสเมื่อตื่นมาและคิดว่ามันควรจะเป็นแบบนั้น เขาทานอาหารเช้าพร้อมเจ้าของบ้านแล้วเรียบร้อย เมนูง่ายๆแต่อร่อยสมกับที่เป็นฝีมือแม่บ้านชเว ยังคงชื่นชมหล่อนด้วยการทานอาหารปริมาณเยอะมากกว่าปกติ อาการหงุดหงิดงุ่นง่านหายไปแล้ว น่าเป็นห่วงว่าจะกลับมาเมื่อไหร่แต่นั่นยังไม่ใช่ปัญหา

 

คุณควานลินมีธุระแต่ไม่ต้องออกนอกบ้าน เขาเดินไปส่งอีกฝ่ายที่ห้องทำงาน ถูกกักตัวเอาไว้ไม่ยอมให้ออกมา ตอนแรกซอนโฮก็อยากอยู่ด้วยเพราะการมองไล ควานลินทำงานเป็นอะไรที่ทำให้เขาใจเต้นได้ตลอดเวลา คิ้วขมวดหรือจะเคร่งเครียดก็ดูดีตลอดนั่นแหละ

 

แน่นอนว่าตอนเราจูบกันแล้วแว่นสายตาสัมผัสกับแก้มเขามันก็ให้ความรู้สึกดีแปลกๆ

 

เขาอ้อนชายหนุ่มในตอนที่โรบิน ฮู้ดกำลังจะฉาย ควานลินอนุญาตให้เอาแท็ปเล็ตเข้ามาในมาดูได้แต่ซอนโฮไม่อยากรบกวนมากนัก การทำลายสมาธิของอีกฝ่ายไม่ใช่เรื่องสมควรเท่าไหร่

 

เด็กหนุ่มเอนตัวพิงโซฟาอย่างสบายอารมณ์ ถูกงดเรื่องการทานขนมเพราะไม่ออกกำลังกาย แต่มันไม่ส่งผลหรอกเพราะสุดท้ายเขาก็ไปหยิบออกมากินอยู่ดี ป็อปคอร์นรสชีสถังใหญ่วางอยู่ข้างๆ เชื่อได้เลยว่าถ้าคัง แดเนียลเห็นเขาจะต้องโดนเขกหัวอีกตามเคย

 

ได้ยินเสียงอะไรสักอย่างในห้องครัว เด็กหนุ่มลุกขึ้นปิดโทรทัศน์ บางทีเรื่องน่าสนใจต่อจากนี้อาจจะเป็นอาหารกลางวันฝีมือแม่บ้านชเวหรือไม่ก็ขนมเค้กร้านดังที่พี่ซองอูชอบซื้อมาฝาก เขาคว้าถังขนมมากอด เดินผ่านห้องทานอาหารเข้าสู่แหล่งกระจายกลิ่นหอม เห็นแม่บ้านหลายคนกำลังวุ่นวายอยู่ในนั้น

 

“ทำอะไรกันอยู่หรือครับ?” ทุกคนพร้อมใจหันมามองเขา เด็กหนุ่มสะดุ้งนิดๆ เอาเข้าจริงๆเขาเข้าห้องครัวเวลาที่แม่บ้านชเวอยู่คนเดียวเท่านั้นแหละ ไม่ค่อยชินเวลาคนเยอะแบบนี้

 

“อาหารกลางวันหน่ะคะ คุณซอนโฮจะทานเลยไหมคะ?” แม่บ้านคนหนึ่งหันมายิ้มให้ หล่อนกำลังคนแกงอะไรสักอย่างในหม้อ

 

“ไว้ทานพร้อมคุณควานลินดีกว่าครับ ยังไม่หิวเลย” เขาลูบท้อง ส่ายหน้าปฏิเสธ สอดส่ายตามองหาแม่บ้านชเว หล่อนกำลังหันหลังในเขาอยู่

 

เด็กหนุ่มวางถังป็อปคอร์นกับเคาน์เตอร์กลางห้องครัว วิ่งโร่ไปหาหญิงสาว ก่อนจะสวมกอดหล่อน เอาหัวถูไหล่


“เล่นแบบนี้อีกแล้วนะคุณซอนโฮ” มือนิ่มลูบแก้มเขา ใบหน้าใจดีแย้มยิ้มกว้างแม้ว่าจะพึ่งดุไปเมื่อกี้

 

“ทำอะไรหรือครับ?” เขาชะโงกหน้าลงไปมอง พบกาน้ำร้อนกับถ้วยกาแฟ


“คุณควานลินจะทานกาแฟหน่ะค่ะ”

 

“อ่า ..” เขาพยักหน้ารับ แต่อันที่จริงเมื่อเช้าก็เหมือนเห็นอีกฝ่ายทานไปแล้ว กาแฟไม่ค่อยดีต่อสุขภาพเท่าไหร่นักต่อให้ไม่ใส่น้ำตาลก็เถอะ

 

เด็กหนุ่มขยับตัวเมื่อแม่บ้านชเวถือถาดยกขึ้น

 

“เดี๋ยวผมเอาไปให้คุณควานลินเองครับ” ใบหูของเขาลู่ลงเล็กน้อย ได้รับรอยยิ้มล้อเลียนจากแม่บ้านหลายคนแต่ก็ทำใจกล้าถือถาดไว้เอง

 

“เดินระวังๆนะคะ” ซอนโฮพยักหน้ารับแข็งขันในตอนที่ออกมาจากห้องครัว ขึ้นบันไดชั้นสองของบ้าน ห้องทำงานของคุณควานลินอยู่ใกล้กับห้องนอนเกือบสุดทางของบ้าน ชายหนุ่มให้เหตุผลว่าต้องการความสงบซึ่งเขาเห็นด้วย

 

ไม่ลืมเคาะประตูก่อนเข้าห้องแต่ไม่ได้ยินเสียงตอบรับ เขาส่งเสียงเรียกเบาๆแต่ก็ดูเหมือนจะเงียบอย่างเคย บิดกลอนประตูและอาศัยสัญชาติญาณความเป็นแมวด้วยการย่องเบาๆ ซอนโฮไม่เห็นร่างสมส่วนของอีกฝ่าย ปกติไล ควานลินจะนั่งอ่านเอกสารคร่ำเคร่งอยู่ตรงโต๊ะไม้ตัวใหญ่ตรงนั้น เขาเดินไปวางถาดกาแฟ โทรศัพท์เครื่องหรูพร้อมแฟ้มรายงานอะไรสักอย่างก็ยังวางอยู่บนโต๊ะแต่ไม่เห็นเจ้าตัว

 

ห้องทำงานของควานลินใหญ่มาก ส่วนใหญ่จะเก็บพวกเอกสารสำคัญหรือไม่ก็หนังสือ เขาเคยสำรวจพวกมันแล้ว อีกฝ่ายก็เคยเอามาอ่านอยู่ ส่วนใหญ่จะเป็นพวกปรัชญา ภาษาซับซ้อนที่ยิ่งอ่านยิ่งไม่เข้าใจ น้อยครั้งที่ดูเหมือนชายหนุ่มจะหยิบตำราความรักขึ้นมาแต่สักพักก็เปลี่ยนใหม่

 

ดูเหมือนควานลินจะไม่อยู่ในห้องจริงๆ เขาเดินหาอีกฝ่ายแล้ว ไม่ว่าจะเป็นห้องน้ำที่อยู่ข้างในก็ไม่เจอ กลับมานั่งรอบนโซฟาที่เคยนอนเล่นบ่อยๆ นัยหนึ่งก็กลัวกาแฟจะหายร้อน อย่างนั้นเลยรออีกฝ่ายกลับมาน่าจะดีกว่า

 

หางตาไปสะดุดกับกลอนประตูที่อยู่ในห้อง ถัดไปจากชั้นหนังสือหลังโต๊ะทำงาน เป็นบานประตูสีน้ำตาลโอ๊คเรียบๆกลืนไปกับผนัง อันที่จริงถ้าไม่สังเกตก็คือไม่เห็น เขาก็พึ่งรู้ว่ามีห้องนี้เหมือนกัน ปลายเท้าขยับเข้าหาโดยไม่รู้ตัว เหมือนอะไรบางอย่างดึงดูดเข้าไป พอขยับเข้ามาใกล้ก็ยิ่งเห็นว่ากลอนประตูอยู่ต่ำมาก มากจนถูกบังโดยแจกันได้เลยด้วยซ้ำ

 

บางทีคุณควานลินอาจจะอยู่ในนี้

 

ถึงจะเคยเข้าห้องมาแล้วหลายครั้งแต่ก็ดูเหมือนครั้งนี้จะพิเศษไปเสียหน่อย ปกติเขามักนอนบนโซฟา ดูการ์ตูนรอคุณควานลินเข้านอนพร้อมกันหรือไม่ก็หลับบนอกอีกฝ่าย ที่เก้าอี้ตัวใหญ่หลังโต๊ะทำงาน ไม่มีอะไรมากกว่านั้น มือที่กำลังแตะต้องลูกบิดกลับเย็นเฉียบ ประหลาดใจขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ

 

จู่ๆก็รู้สึกกลัว ถ้าหากเปิดประตูบานนี้ไปจะเจอกับอะไรคาดเดาไม่ได้ ทั้งอยากเปิดและไม่อยากเปิด รู้สึกแย่ขึ้นมาเสียอย่างนั้น เอาจริงๆแล้วการที่ห้องนี้ดูไม่เป็นที่สังเกตคงเป็นเพราะเจ้าของไม่อยากให้ใครรู้หรือเปล่า? แล้วถ้าเขามาเจอล่ะ? มันไม่ยิ่งไปกันใหญ่งั้นหรือ? เขาชั่งใจ ความคิดวุ่นวายตีกันในหัว จิตใต้สำนึกบอกให้กลับไปที่เดิม จะนั่งรอคุณควานลินหรือจะออกไปข้างนอกก็ได้ ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ตรงนี้

 

ซอนโฮกัดปาก กลิ่นคาวเลือกคละคุ้งแต่เขาไม่รู้ตัว ตอนที่แตะลูกบิดประตูนี่เขารู้สึกแย่จริงๆ คล้ายสัญชาติญาณมันบอกแบบนั้นแต่ไม่รู้คืออะไร สูดลมหายใจเข้าลึก ความอยากรู้ชนะความผิดชอบชั่วดีทั้งหลาย

 

เพราะในตอนที่เปิดเข้าไป ..

 

เขาคิดว่าเขาเลือกผิดจริงๆ

 

 

 

ภายในห้องเป็นเพียงผนังสีขาวผสมสีครีม ดูสว่างแต่ก็มืดมนในเวลาเดียวกัน ดูเหมือนห้องนี้จะได้รับการดูแลเป็นพิเศษเพราะเขาไม่รับรู้ได้ถึงอนุภาคเล็กๆของฝุ่นลอยในอากาศ ขยับเท้าเข้าไปข้างใน มีเพียงกรอบรูปหลายๆอันแขวนเอาไว้ ทั้งภาพเขียนและภาพถ่ายปกติ ภายในห้องโล่งกว้าง ไม่มีเฟอร์นิเจอร์อื่นใดไปมากกว่าขาตั้งกรอบรูปหรืออุปกรณ์วาดรูปเล็กๆน้อย ถังสี แปรง พู่กันหรือเฟรมผ้าใบวางเป็นระเบียบ แสงแดดอ่อนๆลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างเหนือผนัง ผ้าม่านบางๆปลิวไสว

 

แรงดึงดูดบางอย่างทำให้ซอนโฮเดินเข้าหากรอบรูปเหล่านั้นมากขึ้น มีหลายอันที่เป็นใบหน้าของควานลิน เป็นรูปถ่ายโพลาลอยด์หลายใบติดกันจนสามารถรวมกรอบได้ เหมือนอีกฝ่ายโดนแอบถ่ายแต่ไม่มีรูปไหนไม่ดูดีเลยด้วยซ้ำ เขาเผลอยิ้มในตอนที่เห็นรูปหนึ่งของชายหนุ่ม เป็นตอนที่ใบหน้าหล่อเหลาซบกับแขนตัวเอง หลับตาลงคากองเอกสาร

 

ปลายนิ้วไล้ตามกรอบไม้เย็นๆนั่น มันเป็นภาพของแมว

 

ไม่สิ—ของฮาล์ฟคนหนึ่งต่างหาก ..ใบหูเหนือเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนนั่นเป็นสีขาวล้วน เขาเห็นหน้าอีกฝ่ายไม่ชัดเพราะรูปถ่ายส่วนใหญ่จะเป็นรูปหันหลังไม่ก็หันข้างแบบที่ย้อนแสงจนเหลือเพียงเงาดำ ดวงตากลมโตเหลือบมองรูปอื่นๆ รูปวาดส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนั้นทั้งสิ้น ในห้องมีแต่ภาพทำนองนี้ เหมือนจงใจให้เห็นเพียงข้างหลังเฉยๆ

 

เด็กหนุ่มผละออกมา จู่ๆหัวใจก็เต้นรัวแปลกๆ ฮาล์ฟที่อยู่ในรูปกับควานลินมีบางอย่างเชื่อมโยงกัน ทุกสิ่งที่เจอบอกเขาแบบนั้น มือเย็นชื้นเหงื่อ อยู่ดีๆก็รู้สึกกลัวขึ้นมาเสียอย่างนั้น เขาหาคำตอบไม่ได้ว่าเพราะอะไร การที่ควานลินพาเขามาที่นี่หรือการที่เขาเจอรูปมากมายของฮาล์ฟในห้องนี้

 

ทุกอย่างประดังเข้ามาเต็มไปหมด

 

ปลายสายตาเหลือบไปเห็นกรอบรูปอันใหญ่ตั้งวางอยู่มุมห้อง ถูกบังด้วยอุปกรณ์วาดภาพ เฟรมผ้าใบบดบังไปมากกว่าครึ่ง เด็กหนุ่มขยับเข้าหาทั้งที่ขาสองข้างสั่น มันถูกคลุมด้วยผ้าขาวผืนหนา มือกระตุกเบาๆในตอนที่สัมผัสความนุ่ม มันยังไม่เลื่อนหลุดในทันที กรอบสีเงินที่สลักลวดลายดูมีมูลค่าจนไม่กล้าแตะต้อง ซอนโฮดึงปลายผ้าก่อนมันจะค่อยๆทิ้งตัวลงตามแรงโน้มถ่วง

 

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ..หัวใจเต้นถี่จนดังก้องในหัว เขาหอบหายใจ สะบัดไล่ความรู้สึกทั้งหมดที่กัดกินร่าง ทั้งตัวชาหน่วงไปหมด มือเย็นจัดราวกับถูกแช่แข็ง ขยับขาก้าวไม่ออกอยู่ตรงนั้น

 

แบ จินยอง

 

คือชื่อที่ถูกเขียนไว้บนนั้น ชื่อของฮาล์ฟครึ่งแมวที่กำลังยิ้มกว้างให้กล้อง รอบข้างเป็นทิวทัศน์ของป่า—คล้ายสวนสาธารณะ ที่ไหนสักแห่ง เขาก็ไม่รู้ มือยังคงกำผ้าไว้แน่น มันยับคามือนับเป็นสิ่งที่แน่นอน ราวกับฮาล์ฟในรูปกำลังยิ้มให้กับคนที่ถ่าย ในหัวของเขาตีกันยุ่งเหยิง วุ่นวายกว่าการแกะไหมพรหมที่พันกัน เขาเถียงกับตัวเอง อาจจะไม่ใช่ควานลินที่ถ่ายมัน ..ยากเหลือเกินที่จะคิดแบบนั้น

 

นิ้วสัมผัสลงบนรูปนั้น มันถูกอัดกรอบกระจกอย่างดี สังเกตได้จากความหนาแล้ว ไล้ไปตามโครงหน้าได้รูป ทุกๆอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่ว่าจะเป็นจมูก ปากหรืออะไรก็ตามแต่ ซอนโฮนิ่งในตอนที่เลื่อนมือไปถึงตา คริสตัลใสสองข้างนั้นคนละสี ข้างหนึ่งสีฟ้าอ่อน ส่วนอีกข้างสีเหลืองอมส้ม ..และมันจะไม่เป็นอะไรเลย

 

ถ้าทั้งสองข้างนั้นไม่เหมือนกันกับเขา

 

โดยเฉพาะข้างสีฟ้านั่น

 

ตอนที่ได้เห็นเขาคิดว่ามองตาตัวเองด้วยซ้ำไป ความรู้สึกทั้งเหมือนและคล้ายคือสิ่งที่สะท้อนออกมาจากข้างในนั้น ฮาล์ฟที่เป็นแมวคนล่ะพันธุ์ไม่ควรมีดวงตาคล้ายกันแบบนี้แต่มันเกิดขึ้นแล้ว .. เกิดขึ้นกับเขาและแบ จินยอง

 

นึกไปถึงตอนที่แดเนียลเจอเขา ตอนที่ไล ควานลินตัดสินใจพาเขากลับมา ตอนที่แม่บ้านชเวหรือพี่ซองอูเห็นเขาครั้งแรก ..ทุกคนมีปฏิกิริยาเหมือนกันหมด ถึงตอนนี้ก็พอจะเข้าใจอะไรบ้างแล้ว บางอย่างที่ง่ายมากเกินไป บางอย่างที่รวดเร็วมากเกินไป

 

รู้แล้วว่าไล ควานลินพาเขามาที่นี่ทำไม






talk

สวัสดีค่ะ :) มาต่อช้าเนอะ ..ไม่มีอะไรจะแก้ตัวค่ะ ฮาาาา ขอโทษที่มาช้ามากๆเลย พยายามสปีดตัวเองอยู่ ฮือออออออ

เรือแล่นเราก็ดีใจ กัปตันไลมาพายแล้ว แฮปปี้ที่สุดเลย ปั่นฟิคเพราะกัปตันเลยทีเดียว ใกล้จบแล้วนะคะ อาจจะเป็นตอนหน้าจบ

อันนี้คือยังไม่รู้ว่าจะอีกสองตอนหรือตอนเดียว ไม่มีกั๊กใดๆทั้งสิ้นเพราะงงตัวเองอยู่ อยากแต่งเรื่องให่ด้วยประเด็น

ฟิคเรานี้เน้นพระเอกสุภาพบุรุษหรอ ... ประมาณนั้นค่ะ ถ้ามีโอกาสจะลองแต่งฟิคกัปตันไลที่ไม่สุภาพบุรุษดูอ่ะเนอะ

แต่ไม่น่าจะมาแนวจำเลยรัก เพราะเราไม่อินกับอะไรแบบนั้นค่ะ ฮือออออออออ อาจจะไม่มีฟิคแนวนั้นเลย ..

หวังว่าตอนนี้จะเฉลยปมในเรื่องว่าเอ๊อ คุณไลพาน้องมาทำไมอ่ะเนอะ บทสรุปสุดท้ายไปคลี่คลายเอาตอนหน้านะคะ

ไม่แน่ใจว่าทุกคนจะเข้าใจเราไหม เข้าใจเราเถอะ ...ได้โปรด ไม่มีอะไรนอกจากขอบคุณที่ยังติดตามนะคะ รักกก #ป่าหลินโฮ

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,495 ความคิดเห็น

  1. #1428 wwwiisaaa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 06:06
    คุยกันดีๆก่อนเถอะนะ
    #1,428
    0
  2. #1419 beavy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 00:07
    แม่จะปลอบหนูเองลูก กัปตันรีบมาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #1,419
    0
  3. #1398 Jinjoo.K (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 16:37
    หนูลูกกก หนูอย่าคิดไปเองนะ รอคุยกับพี่เค้าก่อน ฮรืออออ
    #1,398
    0
  4. #1392 jokatker (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 04:12
    ㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠทำไมน้องต้องดื้อเปิดเข้าไปด้วยอ่ะ เจ้าไปเห็นเเล้วก็เจ็บ แม่ก็เจ็บด้วย อย่าเราม่าเลยนะสงสารใจน้องเถอะ
    #1,392
    0
  5. #1367 iloveu68 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 14:37
    ซอนโฮคุยกับควานลินก่อนนะ อย่าเพิ่งคิดไปเอง
    #1,367
    0
  6. #1350 Dion Danik (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 18:02
    ไรท์คะ อย่าเงียบไปแบบนี้สิคะ ฮือออออ
    เราคิดถึงนะ คิดถึงทั้งไรท์ ทั้งเจ้าแมว ทั้งคุณความลินเลยค่ะ
    รีบกลับมานะคะ ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ
    #1,350
    0
  7. #1340 tppt1st (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 04:18
    หน่วงง่ะ ไรท์อย่าหายไปนานนนน รีบมาต่อนะ อย่าเทกัน แต่งเรื่องนี้ให้จบนะพลีสสสสสส
    #1,340
    0
  8. #1339 darkly_maze (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 20:04
    เจ้าลูกแมวอย่าคิดมากคิดไปเองนะ รอถามคุณไลก็ได้ คิดถึงไรต์จังเลย แงง
    #1,339
    0
  9. #1338 PraewCNSR (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 22:12
    โอ๊ยย สัมผัสได้ถึงความหน่วงอ่าา.. รอไรท์อยู่นะคะ
    #1,338
    0
  10. #1335 sheshe039 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 09:46
    ไรต์ขาาาา คิดถึง
    #1,335
    0
  11. #1334 tilekmw17 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 22:43
    ไรท์จ๋า หายไปนานล้ะเน้อ (?_?) คิดถึงไม่ไหวแล้วว รีบกลับมานะคะ รอเสมอค่ะ ??? //ยิ้มแห้งใส่กำแพง
    #1,334
    0
  12. #1333 yokosatan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 15:33
    แงงงงงง คุณควานลินไม่ทำร้ายจิตใจน้องใช่ไหม แงงงงงง ถ้าเป็นตัวแทนคงเศร้ามากๆ น้องต้องหนีออกจากบ้านแล้วคุณควานลินตามหาชัวร์ แล้วเกิดเหตุการณ์อะไรบ้างอย่าง จบแฮปปี้เอ็นดิ้ง (คิดเองเออเอง) 555 เรารอไรท์อยู่น้าาาา
    #1,333
    0
  13. #1332 Bminepoy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 11:18
    ไรท์จ๋าาาาาาาา เราคิดถึง (แอบฮ้องไฮ้ข้างตุ่มน้ำ). T_T
    #1,332
    0
  14. #1326 Yoonteams (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 16:05
    มาต่อๆๆ รออยู่นะคะไรท์
    #1,326
    0
  15. #1324 midora (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 22:01
    แงง ลุ้นมากค่ะ
    #1,324
    0
  16. #1319 tilekmw17 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 19:16
    รีบกลับมาต่อนะคะไรท์ คิดถึงมักๆ TT
    #1,319
    0
  17. #1306 wwangpp (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 01:46
    หน่วงงงง TT
    #1,306
    0
  18. #1300 SMKK97 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 23:07
    เราอ่านรวดทีเดียวเลย กำลังรออยู่นะคะไรท์ ฮือ อยากอ่านต่อแล่ววววว อยากรู้แล้วค่ะ ฮือ อยากอ่านต่อ ไรท์สู้ๆน้า เราจะรอค่า
    #1,300
    0
  19. #1298 nwdojomojo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 23:56
    รอนะคะ สู้ๆๆ
    #1,298
    0
  20. #1297 Praewa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 20:22
    ยังรออยู่นะคะมาต่อเร็วๆนะไรท์
    #1,297
    0
  21. #1295 Saimork_pn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 16:12
    ไรท์จ๋ามาต่อเร็วน้าาา
    #1,295
    0
  22. #1294 ไอไลยูด้วย (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 11:18
    อย่าพึ่งทิ้งไม้ พาย มานั่งต่อเรื่อกันก่อน
    #1,294
    0
  23. #1292 J_PHJ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 05:14
    ไรท์หายไปไหนคะ แงง
    #1,292
    0
  24. #1291 c o t t o n `❁ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 23:43
    อยากอ่านต่ออ ตื่นเต้นปนสงสารซอนโฮ ฮืออ
    #1,291
    0
  25. #1290 Serin71228 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 14:21
    โอมายก็อด โอ มาย ก็อด!!! หรือว่า โอ อย่าให้จบแบบที่ฉันคิดนะสังคม//กุมขมับ
    #1,290
    0