{PRODUCE101} into the forest ♡ │#linho #หลินโฮ

ตอนที่ 2 : f i r s t . Cotton Candy 2/4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,614
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    2 ก.ค. 60

Title : Cotton Candy 2/4

Pairing : Kuanlin x Seonho

Genre : AU

Rate : PG-15

 

พาเจ้าลูกเจี๊ยบขึ้นมาบนห้องด้วยความเหนื่อยหอบ คว้าน้ำกระดกจนแทบลืมหายใจ ทำไมเขาต้องใช้ชีวิตลำบากขนาดนี้ก็ไม่รู้!

 

“นายเป็นคนแอบชอบที่ประหลาดที่สุดเท่าที่ฉันเจอมาเลย!” เด็กหนุ่มชาวจีนยืดแก้มขาวนั่นด้วยความหงุดหงิด ระบายกับแก้มอวบอูมจนสาแก่ใจ

 

“เราเจ็บนะจัสติน” ซอนโฮลูบแก้มเบาๆเมื่อเพื่อนรักผละออก จะทำไงได้ล่ะ นี่มันครั้งแรกที่เขาเจออีกฝ่ายแบบที่ตัวต่อตัวเลยนะ แถมเจอแบบที่ยังไม่พร้อมด้วย

 

“ช่างเถอะ ....แต่ว่านะ”

 

“หื้ม?”

 

“รุ่นพี่ควานลินเขาคุยกับนายด้วยนี่!” ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เขาทำปากจุ๊ๆเมื่อเสียงเพื่อนสนิทชักจะดังไป จัสตินคงลืมว่าเราอยู่บนห้อง ..บนห้องที่มีเพื่อนๆเต็มไปหมดเลยนั่นล่ะ

 

“ก็แค่ซอสมันเลอะ พี่เขาคงตลกมากกว่า” คิดแบบนั้นแล้วก็ได้แต่เศร้า เจอกันครั้งแรกก็ไปเอ๋อใส่พี่เขาซะงั้น ป่านนี้พี่ควานลินคงหัวเราะเขาตายเลยมั้ง

 

“ไม่หรอก น่ารักจะตาย” มือขาวๆของเพื่อนสนิทเปลี่ยนมาจับแก้มสองข้างของลูกเจี๊ยบให้มองตัวเอง “อยากรู้ความลับอะไรมั้ย?”

 

“ความลับอะไรอ่ะ” ตากลมโตใสแป๋วที่มองจัสตินอยู่พร้อมกับใบหน้ายู่นั่นน่ารักจนอดไม่ได้ที่เด็กหนุ่มชาวจีนจะหอมแก้มเพื่อนซักที

 

“ความลับที่ว่า ..”

 

“พี่ควานลินมองซอนโฮตั้งแต่เดินมานั่งแล้วไง”

 

 

 

 

ยู ซอนโฮกำลังเป็นบ้า ..

 

เด็กหนุ่มสติหลุดไปตั้งแต่จัสตินพูดออกมา ได้แต่เถียงว่าอีกฝ่ายคงตาฝาดหรือไม่ก็พี่ควานลินมองคนอื่น ไม่มีเหตุผลอะไรที่ควานลินจะมองเขาเสียหน่อย ตั้งแต่วันนั้นมาเจ้าลูกเจี๊ยบยู ซอนโฮก็กลายเป็นคนสติหลุดลอยบ่อยครั้งจนจัสตินต้องดุ เพราะอีกฝ่ายเหม่อระหว่างเรียนจนเกือบโดนทำโทษหลายครั้ง

 

นี่ก็นับว่าผ่านมา 3 วันแล้ว ดูท่าพี่ควานลินคงมีอิทธิพลกับเจ้าลูกเจี๊ยบนี่มากมายพอจะทำให้ซอนโฮเอ๋อหนักกว่าเดิมได้

 

“ทุกคนเซ็นชื่อด้วยนะ หลังจากคาบกินข้าวไม่มีเรียนแล้วล่ะ” เด็กหนุ่มสะดุ้งเมื่อเสียงหัวหน้าห้องตะโกนมา เขารับกระดาษที่แถวข้างหน้าส่งมาให้ไม่รู้หรอกว่าเซ็นอะไร ไม่ได้ฟังเลยด้วยซ้ำ

 

“ทำไมตอนบ่ายไม่มีเรียนล่ะ” พอคิดได้แบบนั้นเลยหันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนสนิทชาวจีน จัสตินส่งกระดาษไปให้แถวถัดไปก่อนจะหันกลับมา

 

“ก็ครูให้เด็กมอปลายปีหนึ่งไปเป็นสแตนด์เชียร์รุ่นพี่แข่งบาสกระชับมิตรหน่ะสิ” ลูกเจี๊ยบเบิกตากว้างแถมยังอ้าปากเหวอจนจัสตินต้องดึงแก้มเบาๆ “ตกใจอะไรเนี่ย?”


“ก็ ..ก็ พี่ควานลินลงแข่งนี่”

 

“อือ ทำไมอ่ะ? ไม่ดีใจหรือไง”

 

“ก็ดีใจ แต่ก็กลัวนี่น่า”

 

“งั้นก็นั่งไกลๆโอเคมั้ย?” จัสตินเสนอทางเลือกเป็นอันว่าเขาตกลง เขายังไม่พร้อมเจอพี่ควานลินตอนนี้หรอก เดี๋ยวตายกันพอดี

 

ช่วงกลางวันหมดไปเร็วเหลือเชื่อ ซอนโฮถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อพบว่าโรงอาหารแทบร้างผู้คนแล้ว คาดว่าสาวๆมอปลายปีหนึ่งคงรีบไปจองที่บนอัฒจรรย์เพื่อดูหนุ่มๆนักบาสของโรงเรียน ซึ่งนั่นมันดีสำหรับเขามากๆ อุตส่าห์ถ่วงเวลาด้วยการเอาสมุดของเพื่อนๆไปส่งที่ห้องพักครูที่ไกลถึงชั้นหกเลยนะ

 

“รีบไปเถอะ จะแข่งแล้ว” จัสตินกระตุกชายเสื้อเบาๆให้เร่งทำเวลามากกว่านี้ ซอนโฮมัวแต่กินนั่นนี่มั่วไปหมด ไม่รู้เอาไขมันไปเก็บไว้ที่ไหนหนักหนา ตัวไม่ได้อ้วนขึ้นแต่แก้มกลับฟูกว่าเดิม ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้เจ้าตัวดูแย่อะไร เขากลับมองว่าเจ้าลูกเจี๊ยบนี่น่ารักกว่าเดิมเสียอีก

 

คว้าแขนให้อีกฝ่ายตามมาเพราะสายตาเจ้าตัวกลับมัวอาลัยอาวรณ์จานข้าวไม่เลิก โอเค 5 มื้อต่อวันของซอนโฮหน่ะเป็นสิ่งจำเป็น แต่ไหนว่าพี่ควานลินสำคัญไงเล่า?

 

ทั้งคู่วิ่งเข้ามาในโรงยิมขนาดใหญ่ในร่มของโรงเรียน บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนานจากเสียงกรี๊ดของนักเรียนสาว ไม่ได้มีแต่มอปลายปีหนึ่งแต่ดูเหมือนว่าชั้นอื่นๆก็แอบโดดเรียนมาดูด้วย

 

ในสนามแบ่งเป็นสองฝั่งกำลังวอร์มกันอยู่ รุ่นพี่โรงเรียนเราใส่ชุดบาสเต็มยศกำลังชู๊ตลูกบาสรวมถึงฟังโค้ชด้วย เห็นแบบนี้แล้วก็อยากกลับไปเล่นบาสเก็ตบอลเหมือนกัน คิดถึงตอนที่ได้ลงไปอยู่ในสนาม ตอนที่กอดคอดีใจเป็นบ้าเป็นหลังกับเพื่อน คิดถึงตอนที่ซ้อมอย่างหนักเพื่อได้แชมป์

 

จากตรงนี้ซอนโฮเห็นพี่ควานลินใส่ชุดบาสยืนเดาะบอลอยู่ไม่ไกล อีกฝ่ายมีรูปร่างสูงกับหุ่นที่ไม่ผอมเกินไป เหงื่อพราวเกาะบนใบหน้าขาวใสนั่นชวนมองจนใจสั่น เขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับขา กลัวว่าภาพตรงหน้าจะหายไป กลัวมองเห็นไม่ชัด สาวๆข้างสนามส่งเสียงเรียกชื่อรุ่นพี่ปีสามอย่างควานลินไม่ได้กลัวเลยว่าจะโดนโค้ชดุแถมในมือก็ยังเต็มไปด้วยน้ำดื่มเอย เกลือแร่เอย

 

ส่วนในมือเจ้าลูกเจี๊ยบหน่ะหรอ?

 

..บ๋อแบ๋สิ่

 

“ชั้นบนว่างเพียบเลย นายจะเห็นพี่เขาไหมเนี่ย” จัสตินชะเง้อคอมองอัฒจรรย์ข้างบนที่แทบไม่มีนักเรียนนั่งอยู่

 

“ไม่เป็นไรๆ นั่งได้ๆ” ถึงเห็นไม่ชัดแต่แค่มาดูก็พอใจแล้ว ในตอนที่พวกเขาทั้งคู่กำลังจะเดินขึ้นไป เสียงอาจารย์ประจำวิชาพละก็เรียกเอาไว้ก่อน

 

“ปีหนึ่งสองคน ช่วยครูยกน้ำไปวางหน่อย” ตอบรับอย่างขยันขันแข็งแล้วก็ยกถังน้ำถังใหญ่ไปด้วยความทุลักทุเล จัสตินบ่นไปตลอดทางที่ยกแน่นอนว่าเด็กหนุ่มชาวจีนแทบจะเขวี้ยงถังน้ำนี้ทิ้งทันทีที่มันถูกวางไว้บนม้านั่งฝั่งโรงเรียนเรา

 

ซอนโฮยกฝ่ามือขึ้นมาดู มันขึ้นเป็นรอยแดงปื้นใหญ่จากเชือก เขายกมันขึ้นมาเป่าเบาๆหวังไล่ความแสบนั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีใครกำลังเดินมาหา

 

“เป็นแผลหรอ?”

 

น้ำเสียงทุ้มแสดงความเป็นห่วงทำให้เด็กหนุ่มต้องผินหน้ามอง เพียงแค่อีกฝ่ายโน้มตัวลงมาใกล้ คว้ามือขาวไปลูบเบาๆหวังไล่ความเจ็บปวด ซอนโฮนิ่งค้าง เขาเบิกตากว้าง อยากหยิกตัวเองตอนนี้เหลือเกิน เขาฝันไปหรือเปล่า

 

“ว่าไง?” รุ่นพี่ควานลินเอ่ยย้ำอีกครั้งทำเอาเด็กหนุ่มสะดุ้งหลุดจากภวังค์ ไม่กล้าแม้แต่จะดึงมือตัวเองออกมา หัวใจเต้นรัวแทบระเบิดอยู่รอมร่อ


“นะ—นิดหน่อยครับ” เอ่ยตอบตะกุกตะกัก หูอื้อไปชั่วขณะไม่ได้ยินเลยด้วยซ้ำว่าเสียงกรี๊ดจากคนรอบข้างดังมากแค่ไหน

 

“มาทายาเร็ว” มือใหญ่ๆของพี่ควานลินคว้าต้นแขนเขาให้เดินตาม ตั้งใจจะพาเจ้าเด็กลูกเจี๊ยบไปหาครูพยาบาลข้างสนามแต่กลายเป็นว่าอีกฝ่ายขืนตัวไม่ยอมเดินตามเสียนี่

 

“เดี๋ยวผมไปทายาเองครับ รุ่นพี่ไปซ้อมเถอะ” ซอนโฮหน้าแดงกล่ำ พยายามแงะตัวเองออกจากการเกาะกุม ได้โปรดอย่าเข้ามาใกล้เลยนะ เสียงหัวใจเขาดังแข่งกับเสียงกรี๊ดไปแล้วล่ะ!

 

“แต่—”

 

พลั่ก!!

 

เฮือก ..

 

เจ้าลูกเจี๊ยบน้อยสะดุ้งเฮือกเมื่อรับรู้ถึงแรงปะทะ ลูกบาสสีส้มลอยมาทางเขาด้วยความแรงพอตัวก่อนจะเป็นท่อนแขนของคนที่คุยอยู่ป้องกันไว้ให้ ควานลินหันหน้าไปหาเจ้าของลูกบาส

 

“ระวังหน่อย” ก่อนจะเป็นพี่แดเนียลที่ยกมือขอโทษ มือใหญ่ของรุ่นพี่โยนบอลกลับไปหาเพื่อนของตน

 

“แขนพี่ควานลิน—” เพราะอีกฝ่ายเป็นคนขาวแถมเสื้อบาสก็เป็นเพียงเสื้อแขนกุด ทำให้เด็กหนุ่มเห็นรอยช้ำแดงวงใหญ่จากการปะทะเมื่อครู่นี้อย่างชัดเจน

 

เป็นครั้งแรกที่เขากล้าสบตาอีกฝ่าย เขาไม่กลัวอะไรเลยเพียงเพราะพี่ควานลินเจ็บ ซอนโฮเผลอแตะมือลงกับรอยช้ำนั้นแผ่วเบา ปากก็พึมพำไปด้วย

 

“ไปทายาหน่อยนะครับ เดี๋ยวมันจะเป็นมากกว่านี้” เขากังวลจนปิดไม่มิด คนตัวสูงเจ็บไม่พอยังเจ็บเพราะเขาอีก

 

“เดี๋ยวมันก็หาย ไม่เป็นไรหรอก” เด็กหนุ่มชาวไต้หวันชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความห่วงใย เขาเห็นแววตาอีกฝ่าย ได้ยินเสียงใสๆนั่นแผ่วเบา มันทำให้หัวใจกระตุกเพียงเพราะรู้ว่าเจ้าลูกเจี๊ยบตรงหน้าเป็นห่วงขนาดไหน

 

ควานลินจะยอมเจ็บอีกเยอะๆเลยก็ได้

 

พวกเขาทั้งคู่สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเสียงเรียกจากโค้ชเรียกตัวพี่ควานลินกลับไป มือใหญ่วางแปะลงบนหัวเขา ออกแรงขยี้เล็กน้อยก่อนจะโน้มหน้าลงมาหาเขา

 

“เป็นกำลังใจให้พี่ด้วยนะครับ”

 

แถมยิ้มตาปิดจนเห็นลักยิ้มข้างแก้มแบบนั้น ...

 

โอเค ...ซอนโฮแพ้แล้วล่ะ

 

 

 

ตลอดการแข่งขันเจ้าลูกเจี๊ยบแก้มกลมไม่ได้มีสติอยู่กับตัวเท่าไหร่นัก จนกระทั่งเกมจบแล้วเขาถึงได้รู้ตัวจากสียงกรี๊ดรอบข้าง โรงเรียนของเราชนะและแน่นอนว่าเขาดีใจมาก ยืนบนเก้าอี้อัฒจรรย์ก็พบเหล่ารุ่นพี่ล้อมวงกันกอดคอยกใหญ่ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นเจ้าของลักยิ้มนั่น

 

ใจเต้นอีกแล้ว

 

คราวนี้เต้นแบบดังเซอร์ราวด์เลย ดังแบบสามมิติให้เจ้าของมันรู้เลยว่าจะทะลุอกออกมาแล้ว

 

เขาถูกจัสตินลากลงมาจากอัฒจรรย์เดินถือกระเป๋ากลับบ้านแบบงงๆ อยากจะอยู่รอพี่ควานลินแต่ถึงตอนนั้นคงเย็นมากแล้วแถมเหล่านักเรียนสาวก็กรูกันเข้าไปหาจนเขาไม่อาจเบียดเสียด เดินกลับมาถึงบ้านขึ้นห้องนอนแผ่กับเตียงชนิดที่ว่าแม่ต้องสงสัยแน่นอนว่าทำไมลูกชายคนโตถึงไม่ร้องหาอาหารเย็น

 

แม่ครับ ..

 

ซอนโฮไม่มีสติมากพอแล้วล่ะ ...พี่ควานลินแย่งไปหมดเลย






talk

มาต่อไวมากจนตัวเองตกใจ สวัสดีค่ะทุกคน เย้! ก็ยังคงคอนเซปต์เขินแล้วน่าเป็นห่วงเหมือนเดิมเลยสำหรับน้องซอนโฮ

ก็ยังจะบอกเหมือนเดิมว่าแต่งยากมากสำหรับภาษาแบบนี้ ฮาาาาาาา พยายามเค้นให้สุดเหลือเกิน แต่ไม่เป็นไรค่ะ

สนุกดีเหมือนกัน ไม่ค่อยได้แต่ประมาณพาสเทลมากเท่าไหร่นัก แต่ดีใจที่ทุกคนชอบ อ่านคอมเม้นต์แล้วมีแรงใจเลยค่ะ

ฮึดสู้มาแต่งอีก ทนไม่ไหวเกิน ยังไงก็ยังคงพยายามแต่งให้มันดูไม่แปร่งๆไปมากกว่านี้นะคะ อ่านของตัวเองแล้วแปลกๆ

ขอบคุณสำหรับยอดเฟบ เม้นต์นะคะ ยาชูกำลังใจชั้นดีเลย :) ไปคุยกันได้ใน #ป่าหลินโฮ นะคะ


(ทอล์คนี้ก็สั้นจัง)

edit คำผิด

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,495 ความคิดเห็น

  1. #1493 partipahmoonwog (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 23:17

    น้องงงง
    #1,493
    0
  2. #1457 kp_kpkp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:44
    แง้งงงขอวิ่งไปกรี๊ดก่อนนะเขินพี่ควานลินมากๆคนอะไรทำไมแสนดีขนาดนี้ โอ้ยแสนดี
    #1,457
    0
  3. #1450 sonsostaengi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 05:00
    อยากมีแบบนี้บ้างเรย แง
    #1,450
    0
  4. #1445 milk125617 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 13:55

    หัวใจทำงานหนักก

    #1,445
    0
  5. #1408 seonho (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 23:48
    อยากมีควานลินเป็นของตัวเอง(/ω\)
    #1,408
    0
  6. #1346 IamCodeNameP (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 16:21
    แงงงงงงงงงงงงงง อบอุ่นโคตรๆๆๆๆๆๆ
    #1,346
    0
  7. #1310 pwcoco (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 02:28
    ชอบบบบ รักฟิคนี้ไปแล้ว
    #1,310
    0
  8. #1279 beavy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 13:56
    ควานลินจีบน้องเลยนะลู๊กกกกกกกก
    #1,279
    0
  9. #1271 LinHo99 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 21:47
    ภาษาดีมาก น่ารักละมุนมากๆฮือออ
    #1,271
    0
  10. #1248 nutnutka (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 22:50
    น่ารักกก ละมุนจัง
    #1,248
    0
  11. #1227 nudaeng (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 16:08
    โอ๊ยยยยยย ลูกกกกกกก อิ่มอกอิ่มใจมากค่ะ พี่เขาก็เหมือนรอโอกาสคุยกับหนูอะ :)
    #1,227
    0
  12. #1154 369963nq (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 06:12
    ภาษาดีมากจริงๆค่ะ ดีมากจริงๆน้า รักเลย พี่หลินชอบน้องมานานแล้วรึเปล่าน้า เจี๊ยบก็น่าร๊ากกกก เขินได้มุมิมาก
    #1,154
    0
  13. #1118 Opal_Chalita (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 21:16
    พี่หลินก็ชอบน้องเจี๊ยบใช่ม้ายยย เป็นกำลังใจให้พี่ด้วยนะครับ แบบ โอ้ยไม่ไหวแล้ววววววว เจี๊ยบช๊อคไปถึงไหนแล้วลูก อินี่ก็คงช๊อคเหมือนกันถ้าเจองี้ ไปต่อไม่ถูกเลย55555555
    #1,118
    0
  14. #811 calpis98 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 00:05
    น่ารักกกกก
    #811
    0
  15. #728 nlvk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 03:28
    โหยยยยย. มันกร๊าวใจมากกกกก ฮืออ น้องน่ารัก คนพี่ก็ดี ชอบกันอยู่แล้วใช่ไหมมม
    เรื่องมันละมุนมาก แบบเราอ่านละเอียด อินตามสุดๆ น่าร้ากกกก ชอบบบ
    ขอบคุณนะคะ
    #728
    0
  16. #698 mukdapon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 13:59
    ควานลินชอบใช่มั้ยๆๆๆๆ กรี๊ดดดมีความมาถามว่าเป็นแผลหรอ ไหนจะกันบูกบาสให้อีก กรี๊ดๆๆ เท่มาก เหมาะกับการเป็นแฟนยัยเจี๊ยบมากกกกก
    #698
    0
  17. #670 justmind1994 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 09:39
    ถ้าเขินแล้วน่ารัก น่าเป็นห่วงแบบนี้ ก็แพ้พี่เค้าไปยาวๆเลยค่ะ น้องซอนโฮ พี่ควานลินนี่ก็เหมือนแกล้ง ดาเมจน้องเกิ๊นน เอ๊ะ หรือไม่ได้แกล้ง 555555
    #670
    0
  18. #593 american0_0420 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 11:06
    เป็นซอนโฮก็พ่ายอะ ทั้งขยี้หัวให้เป็นกำลังใจ ตายยยยย เอาดีๆควานลินคิดอะไรกะน้องใช่ไหม
    #593
    0
  19. #528 aomsone (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 01:50
    หลินนนน นี่ตั้งใจมาหาน้องเลยใช้ปะ กันน้องจากบาสอีก อื้อหืออออ อยากมีมม.แบบนี้บ้างจัง ><
    #528
    0
  20. #524 Myname_sh94 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 19:40
    หลินก็ชอบน้องเหมือนกันใช่มั้ย -//////-
    #524
    0
  21. #406 bonjovi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 00:48
    เป็นเรื่องที่น่ารักมากๆ ภาษาก็ดีมากเลยค่ะ:)
    พี่ควานลินเหมือนจะชอบน้องเลยฮืออ เขินมากๆแงงง;/////;
    #406
    0
  22. #389 Oey_Srj10 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 23:57
    นางแอบชอบกันชัวร์เลย 5555 อยากมีโมเมนต์แบบเจี๊ยบบ้างงงง
    #389
    0
  23. #380 jannhl (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 20:53
    ควานลินก็ชอบน้องใช่มั้ยยย ห่วงกันขนาดนี้ ฮื่ออ
    #380
    0
  24. #364 lookpearjusty (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 16:47
    พี่ควานชอบน้องหรอคะะะ แหมๆๆๆ
    #364
    0
  25. #337 BlackJee_Black (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 09:27
    เจี๊ยบน่ารักมากๆเลย ชอบพี่เขามากใช่ไหมลูก
    #337
    0