{PRODUCE101} into the forest ♡ │#linho #หลินโฮ

ตอนที่ 18 : f i f t h . Hyper Beast 7/10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    23 ธ.ค. 60

Title : Hyper Beast 7/10

Pairing : Kuanlin x Seonho

Genre : Alternative Universe (Hybrid) (Human Kuanlin x Half Seonho)

Rate : R18

 

ปรือตาตื่นขึ้นมาในตอนที่ได้ยินเสียงรบกวนใกล้ๆตัว ลูกแมวอเมริกัน ช็อตแฮร์ขยับตัวเบาๆก่อนจะตั้งหลักด้วยการลุกขึ้นนั่ง ดวงตากลมโตลืมได้ครึ่งเดียว อาการครั่นเนื้อครั่นตัวยังคงอยู่ อุณหภูมิสูงกว่าปกติจนรู้สึกได้ มองคนที่กำลังแต่งตัวหน้ากระจก มือใหญ่คู่นั้นกำลังพรมน้ำหอม

 

เงาสะท้อนกับระจกทำให้ตาคมที่ไร้แว่นสายตาคู่กายหันมาสบพอดี เจ้าลูกแมวไม่มีอาการเขินอายแบบที่เห็นเป็นปกติ อาจจะเพราะความง่วงหรืออาการไม่สบาย ควานลินจัดเนคไทให้เข้ารูป ติดกระดุมเสื้อเชิ้ตตรงปลายแขนให้เรียบร้อยก่อนจะเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มที่นั่งแก้มแดงเรื่อเพราะพิษไข้

 

“อรุณสวัสดิ์ซอนโฮ” แย้มยิ้มนิดๆตอนที่ใบหูเหนือกลุ่มผมนุ่มกระดิกเบาๆ

 

“เป็นยังไงบ้าง?” ปลายนิ้วหัวแม่มือสัมผัสตรงข้างแก้ม ไล้ไปมาเล็กน้อย อุณหภูมิมากกว่าปกติทำให้นึกเป็นห่วง ดูท่าวันนี้ตัวแสบประจำบ้านจะซ่าไม่ออกเสียแล้ว

 

ฮาล์ฟครึ่งลูกแมวครางหงิง อิงใบหน้าลงกับมือใหญ่

 

“เมื่อคืนเธอหลับไปเลยไม่ได้ทานยา” เป็นเรื่องน่าลำบากใจเมื่อเขาตั้งใจว่าจะให้เด็กหนุ่มทานยาลดไข้เสียก่อนแต่จนแล้วจนรอดตัวแสบก็หลับคาอกไปเสียอย่างนั้น นึกจะปลุกก็สงสาร

 

“จะทานข้าวเลยไหม ฉันจะบอกแม่บ้านชเวให้” ยังคงประคองแก้มอุ่นๆของฮาล์ฟครึ่งลูกแมวเอาไว้ ซอนโฮไม่ตอบอะไร เงียบจนน่าเป็นห่วง ไม่รู้ว่าหลับไปแล้วหรือเปล่า ดูซึมมากกว่าปกติ ดวงตากลมโตสีฟ้าสบมองเขาแวบนึงก่อนเจ้าตัวจะร่นผ้าห่ม คลานมาหา แล้วก็ทิ้งตัวนั่งลงบนตัก เอาหัววางพาดไหล่กอดคอไว้แน่น ตัวแสบคงลืมไปว่าเสื้อเชิ้ตเขาจะยับ

 

แต่นั่นไม่สำคัญ

 

“ผมอยากนอน” กว่าจะยอมเปิดปากก็เล่นเอาใจหาย มือใหญ่ยกขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่ม ไอร้อนแผ่ออกจากร่างกายมากกว่าปกติ อันที่จริงเขาไม่คิดว่ายาลดไข้สำหรับคนจะใช้ได้กับฮาล์ฟ

“โอเค งั้นพักผ่อนนะ” ชายหนุ่มผละตัวออกแต่กลับถูกเจ้าลูกแมวในอ้อมแขนขืนตัวไว้ สุดท้ายก็แพ้แรงเขาอยู่ดี ใบหน้ายู่ของซอนโฮดูไม่สบอารมณ์ “ตัวเธอร้อนมากเลย ไปหาหมอไหม?”

 

ยามที่ได้แตะลงบนผิวเนื้อขึ้นสีนั่นทำให้หนึ่งความคิดในหัวเขาพังทลาย นึกอยากเลื่อนงานออกไปเสียอย่างนั้น เด็กหนุ่มส่ายหน้าเบาๆ บึนปากเล็กน้อย ขมวดคิ้วเพราะความไม่สบายตัว มือเล็กแกะมือของควานลินออก เอนหน้าลงกับบ่ากว้างอีกครั้ง

 

“เด็กดี” ริมฝีปากแตะลงข้างแก้มไล่ไปถึงซอกคอขาว ปลอบประโลมเจ้าตัวแสบที่วันนี้ซึมไปเยอะ ยกนาฬิกาขึ้นมองก็พบว่าใกล้จะถึงเวลานัดแล้ว “วันนี้ฉันมีประชุมนิดหน่อย จะรีบกลับมานะ โอเคมั้ย?”

 

เอนตัวให้แผ่นหลังเล็กแตะที่นอน ซอนโฮยอมผละใบหน้าออกมา เจ้าของดวงตากลมโตสีประหลาดคลอน้ำใสน้อยๆแต่ยังไม่ปล่อยแขนจากคอของอีกฝ่าย ใบหน้าของเราใกล้กันในระดับที่รับรู้ลมหายใจอุ่นร้อนแต่ไม่มีใครผละหนี

 

ราวกับจะซึมซับบรรยากาศเหล่านั้น

 

เป็นอีกครั้งที่ริมฝีปากได้สัมผัสความเนียนละเอียดบนผิวแก้ม นุ่มลื่นและเจือจางกลิ่นหอมอ่อนๆ แววตาอ้อนวอนจากคริสตัลคู่ใสทำเอาประหม่า นึกอยากจะยกเลิกนัดในวันนี้แต่ทำไม่ได้ ลูกค้ารายใหญ่คนนี้ค่อนข้างสำคัญและเขามั่นใจว่าจะใช้เวลาไม่นาน ถึงอย่างนั้นก็ไม่สามารถให้คนอื่นไปคุยแทนได้อยู่ดี

 

“ฉันจะให้แม่บ้านชเวมาเช็ดตัวให้ ถ้าอยากทานข้าวต้องรีบบอกนะรู้ไหม?”

 

การรับรู้ที่ตามมาด้วยการพยักหน้าเบาๆเป็นสัญญาณที่ดี ดังนั้นเขาจึงวางใจว่าซอนโฮจะทำตามที่สั่งไว้

 

“พักผ่อนเยอะๆ เดี๋ยวฉันจะกลับมา” กดจูบบนหน้าผากเป็นอย่างสุดท้ายก่อนจะเลื่อนผ้าห่มให้ ปรับแอร์ให้อุณหภูมิสูงกว่านี้อีกนิด

 

“คุณสัญญานะ?” ควานลินหัวเราะในตอนที่ปลายนิ้วก้อยถูกยื่นมาตรงหน้า

 

“สัญญาสิ” และเขาก็เกี่ยวมันกลับไปไม่ลังเล

 

ลูบแก้มนิ่มเบาๆส่งท้ายในตอนที่เปลือกตาสีมุกปิดลงสนิทพร้อมลมหายใจสม่ำเสมอ

 

“..เด็กดี”  

 

 

 

 

อาการครั่นเนื้อครั่นตัวยังคงอยู่ หนึ่งในความรู้สึกไม่สบายคือการปวดหัวอย่างถึงที่สุด เขาตื่นมาอีกทีในช่วงเที่ยงของวัน แสงแดดอุ่นๆลอดผ่านเข้ามาในชั้นผ้าม่าน ไม่ได้ร้อนแรงแต่ถูกบดบังด้วยเมฆฝนบางช่วง เหมือนอารมณ์ของเขาในตอนนี้

 

เส้นเลือดในสมองเต้นตุบๆคล้ายอาการแฮ้งค์หลังจากดื่มแอลกอฮอล์ เวียนหัวจนอยากจะอาเจียนแต่ลืมไปว่ายังไม่ได้ทานอะไร เรี่ยวแรงในตอนเที่ยงวันนี้ถูกกลืนหายไปหมด การลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงเป็นอะไรที่ยากลำบาก อาการข้างต้นนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วและแน่นอนว่ามันกำลังจะกลายเป็นครั้งที่สอง ฮาล์ฟอย่างพวกเขาค่อนข้างคุ้นชินกับมันดี การเปลี่ยนแปลงในร่างกายเล็กๆน้อยจะตามมาด้วยความเจ็บปวดของเซลล์ที่ต้องแบกรับเสมอ

 

ลืมตาตื่นมองเพดานห้องกลับพบว่ามันดูน่ามึนหัวเสียเหลือเกินจนต้องหลับลงไปใหม่ กระพริบปริบๆสองสามครั้งแม้ว่ามันจะดีขึ้นเพียงเล็กน้อย ผลจากการฝืนธรรมชาติของมนุษย์ย่อมทิ้งร่องรอยไว้เสมอและมันกำลังเกิดขึ้นกับเขา ครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อตอนที่ย้ายมาอยู่อพาร์ทเม้นต์โบราณนั่นใหม่ๆ หลังจากทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกรังฝุ่นแล้ว เขาพบว่าตัวเองกำลังจะตาย

 

สำรอกเอาอาหารที่ทานไปทั้งหมดลงชักโครก กลิ่นเปรี้ยวคล้ายน้ำย่อยแตะจมูกจนอยากจะอาเจียนซ้ำ สมองปวดแทบระเบิด เส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบๆตลอดเวลา โพรงจมูกได้กลิ่นคาวเลือด แสบพร่าไปทั้งลำคอ ตีบตันราวกับใครเอาคีมร้อนๆมาล็อคไว้ เขายังจำรสความทรมานนั้นได้ เหมือนทั้งร่างตกอยู่ในกองเพลิง ขดตัวล้มลงตรงนั้น กรีดร้องแทบไม่ออกตอนที่เลือดไหลออกโพรงจมูก

 

วินาทีนั้นเขาอ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้าอีกครั้ง ให้พระหัตถ์ของพระองค์กระชากลมหายใจนี้ไปเสียที การมีชีวิตอยู่นั้นแสนสาหัส โดยเฉพาะชีวิตที่เกิดมาไม่เหมือนผู้อื่น ผลลัพธ์ของการกบฏต่อธรรมชาติคือยอมรับความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้น

 

ประสาทการรับรู้กำลังจะดับลง ความมืดใกล้กลืนกินทุกขณะ เขาได้ยินเสียงเคาะประตูก่อนจะตามมาด้วยเสียงโหวกเหวกโวยวาย ใครบางคนกำลังฉุดเขาขึ้นจากพื้น ประคองร่างด้วยสองแขน ลากไปที่ไหนสักแห่ง เขาเห็นแววตาเจือความหวัง อะไรบางอย่างสอดเข้ามาในปาก ทรงกลมรีและมีรสชาติฝาดคอ น้ำเปล่าถูกกรอกตามเข้ามา เขาสำลัก ไอจนแทบสิ้นลมทว่าไม่กี่นาทีมันก็ดีขึ้น

 

ความทุลักทุเลหลังจากนั้นคือตอนที่พยุงตัวขึ้นมา ไม่ได้ปวดหัวแทบระเบิด ไม่ได้อยากอาเจียนจนหมดกระเพาะ เหลือบตามองคนช่วยชีวิต พบว่าเป็นฮาล์ฟอายุใกล้เคียงกันที่อยู่ข้างห้อง อดีตของหมอนี่คือสัตว์เลี้ยงของคนร่ำรวยที่สุดท้ายก็ถูกทิ้งเพราะเจ้าของเบื่อ ใบหูยาวๆของฮาล์ฟครึ่งกระต่ายมีสีหน้าโล่งใจตอนที่สามารถช่วงชีวิตเขาได้สำเร็จ แต่นั่นไม่น่าสนใจเท่าสารเคมีเม็ดเล็กที่ไหลลงคอไปต่างหาก

 

ซอนโฮถามเพราะสงสัย อนุภาพของมันคือสามารถสยบทุกความเจ็บปวดได้ เหมือนจะเป็นตัวยาเฉพาะพวกผิดธรรมชาติอย่างเขา เชื่อได้เลยว่าราคามันคงแพงบรรลัยมากแน่ๆ เจ้ากระต่ายพันธุ์หูยาวนี่บอกเขาว่าตัวเองก็เคยเป็นแบบนี้เหมือนกัน แต่โชคดีที่เจ้าของพาไปโรงพยาบาลของศูนย์วิจัย ได้รับการรักษาจนหายเป็นปกติแต่ก็ได้ยามาด้วยเผื่อมีอาการข้างเคียง ตอนได้รับคำตอบแบบนั้นถึงได้ตั้งข้อสงสัยไม่มีหยุด ถ้าเขาต้องการจะหายเป็นปกติบ้างแค่กินยาก็พอหรือเปล่า และคำตอบคือ

 

ไม่

 

สิ่งสำคัญที่สุดของมนุษย์บนโลกนี้คืออะไรถ้าไม่ใช่เงิน สิ่งที่ดลบันดาลได้ทุกสิ่ง เสกสรรทุกอำนาจที่มีโดยผ่านเศษกระดาษโสโครกนั่น ถ้าเขาอยากจะหายก็ต้องแลกกับเม็ดเงินมูลค่ามหาศาลเพื่อที่จะทำมัน ไม่อย่างนั้นก็ทานยาต่อไปเรื่อยๆประคองอาการ ซึ่งใช้ได้แค่หยุดตอนเป็นเท่านั้นแล้วก็ไม่รู้ว่าจะส่งผลในอนาคตไหม เขานึกสาปแช่งใครก็ตามที่คิดแผนการตลาดบ้าๆนี้ เพราะนอกจากจะได้กำจัดฮาล์ฟที่ไม่มีเจ้าของแล้วยังจะได้เงินจากพวกคนรวยหน้าโง่ไปอีก

 

ความยุติธรรมก็เป็นเพียงศัพท์บัญญัติทางราชการ ที่ ไม่มีอยู่จริงเท่านั้นล่ะ

 

เด็กหนุ่มสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูพร้อมกับร่างของแม่บ้านชเว หล่อนเดินเข้ามาใกล้เขา อิงหลังมือกับแก้มอุ่นๆ ตัวแสบของบ้านโผล่มาแค่หน้าเหนือผ้าห่ม

 

“ทานข้าวหน่อยไหมคะ?” น้ำเสียงของหล่อนห่วงใยทั้งยังแววตาที่เป็นห่วง เขาน่าจะหลับลึกเกินไปถึงไม่ได้สังเกตเลยว่าหล่อนน่าจะเข้ามาเช็ดตัวให้หลายรอบแล้ว

 

“ผมไม่หิว” กระแอมไอสองสามทีแต่เสียงก็ยังแหบ เจ็บคอจนต้องฝืนพูด น้ำตาคลอหน่วยเพราะความร้อนในร่างกายกำลังรุมเร้า

 

“ไข้ยังไม่ลดเลย” วันนี้ซอนโฮนึกดีใจอยู่อย่างหนึ่งที่เขาได้เห็นสีหน้าที่แปลกไปของแม่บ้านชเว ปกติหล่อนจะตีหน้าขรึม คอยดุเวลาที่เขาซนหรือขู่ในตอนที่อาบน้ำ

 

“ผมขอนอนพักอีกได้ไหม?” เขาเชื่อว่าอาการจะดีขึ้น อย่างน้อยก็ตอนที่ได้นอนพักอีกสักงีบก็คงจะหาย รู้ทั้งรู้อยู่ว่ามันจะต้องทานยาแต่เขาไม่ต้องการแบบนั้นเพราะค่าสารเคมีที่ว่านั่นแพงเกินไป การรบกวนที่เกินพอดีไม่ควรเกิดขึ้น

 

แม่บ้านชเวมีท่าทีปฏิเสธแต่เป็นซอนโฮเองที่เป็นฝ่ายร้องขอ อาการปวดหัวตุบๆยังคงไม่หายไปและเขามีสีหน้าเจ็บปวดหล่อนถึงได้ยอม ผ้าถูกวางไว้เพียงระดับอก แผ่นเจลลดไข้แปะลงกลางหน้าผาก แม่บ้านชเวกระซิบเบาๆว่าจะมาเช็คตัวให้อีกรอบหลังจากนั้นเขาถูกความมืดกลืนกิน

 

สิ่งที่รับรู้มีเพียงรัตติกาลสีดำหลังเปลือกตา

 

 

 

 

บางอย่างกำลังโครงเครงและเคลื่อนไหว เดาทิศทางไม่ได้จนต้องขมวดคิ้ว แผ่นหลังของเขาไม่ได้สัมผัสความนุ่มของเตียงเหมือนอย่างเคย สิ่งที่แปลกไปคือความอบอุ่นจากใครสักคน

 

ดวงตากลมโตปรือขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าของเขาแนบอยู่ตรงคอของควานลิน บนรถที่เรากำลังจะไปไหนสักแห่ง เขาไม่อาจคาดเดาเพราะอาการปวดในตอนนี้กัดกินความรู้สึกจนชา ขยับตัวเบียดอกแกร่ง ไอความร้อนของเขาสูงกว่าเจ้าของตักในตอนนี้ ความย้อนแย้งคือเขารู้สึกหนาวไปถึงกระดูก อีกฝ่ายรับรู้ถึงได้กระชับอ้อมกอดมากขึ้น

 

“เป็นยังไงบ้าง?” ชายหนุ่มสบแววตาอ่อนโยน นอกเหนือจากนั้นมีความห่วงใยและกังวลอยู่ เขาส่ายหน้า มันแย่และแย่มากๆ พยายามจะพูดแต่ลำคอแห้งผาก อยากจะดื่มน้ำสักอึกแต่ดื่มไม่ลง น้ำตาหยดใสกลิ้งตกลงข้างแก้ม

 

“เรากำลังจะไปโรงพยาบาล” นิ้วมือของควานลินไล่ซับน้ำตาแต่หยาดใสนั้นยังไม่หยุด นึกไปถึงเรื่องค่าใช้จ่าย ร่างสูงไม่มีความจำเป็นต้องทำขนาดนั้นเพื่อเขา ซอนโฮคิดว่าสิ่งที่เขาได้รับมันมากเกินไป มากเกินกว่าที่เคยคิดไว้เสียอีก “เด็กดีอย่าร้องสิ”

 

ปลายนิ้วยังคงไล้บนแก้มซ้ำๆ กดจูบบนหน้าผากเกลี้ยง การคุยงานกำลังไปได้ดีแต่สายโทรศัพท์ที่ขึ้นชื่อแม่บ้านชเวทำให้เขาหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาฝากงานให้อง ซองอูเคลียร์ต่อ บอกแดเนียลให้กลับบ้านเดี๋ยวนั้น วอนขอโทษลูกค้าสำคัญที่ต่อจากนี้อาจไม่ร่วมกับบริษัทเขาแต่นั่นไม่ใช่ปัญหา

 

สิ่งที่ทำให้เขากังวลใจคือซอนโฮไม่สบาย

 

ฮาล์ฟลูกแมวในอ้อมแขนขมวดคิ้ว ริมฝีปากกำลังซีดลงเรื่อยๆ อุณหภูมิสูงจนเขาร้อนใจ ขอร้องให้แดเนียลขับเร็วกว่านี้ ซอนโฮสะอื้นฮัก หอบหายใจหนักๆ ใบหูของเขาลู่ลงน่าสงสาร

 

ควานลินจวนเจียนจะคลั่ง ความเป็นห่วงทะลุอก มือของเขาสั่นแม้จะพยายามควบคุมมากแค่ไหน เจ้าตัวแสบในอ้อมแขนมีท่าทีแปลกประหลาด หยดเลือดข้นหนืดไหลออกจากโพรงจมูกจนเจ้าตัวสำลัก มือเล็กกอดเขาไว้แน่น เหงื่อซึมทุกอณูผิว กลิ่นคาวฟุ้งไปทั้งรถ เขาลูบผมนิ่ม ความผิดปกติคือขนนุ่มละเอียดของซอนโฮกำลังร่วง ไม่ว่าจะหางหรือใบหูก็ตาม ลูกแก้วสีฟ้าใสเปลี่ยนไป รูม่านตาขยายไม่เท่ากัน

 

ชายหนุ่มอ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้า หวังให้พระองค์เมตตามนุษย์โง่งมเช่นเขา ฟังคำวิงวอนจากเถ้าธุลีผู้ต่ำต้อย

 

ขอให้ซอนโฮปลอดภัย

 

 

 

 

ความปรารถนาบรรลุ ทุกอย่างคลี่คลายและสงบเรียบร้อย แพทย์ชำนาญการพิเศษเกี่ยวกับกลุ่มฮาล์ฟเป็นฝ่ายขอรักษาเจ้าตัวแสบของเขาให้เอง หลังจากเข้าห้องฉุกเฉินไปแล้ว ซอนโฮถูกส่งตัวมาห้องพักวีไอพี ชายหนุ่มเลือกห้องที่ดีที่สุดเพราะไม่ต้องการสิ่งรบกวนใดๆ

 

เขาเซ็นอนุมัติในตอนที่ต้องฉีดยารักษา มันแพงแต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญเลยสักนิด เล็กน้อยเมื่อเทียบกับความปลอดภัยทั้งหมดทั้งปวงที่ซอนโฮจะได้รับ เด็กหนุ่มจะหายดีนั่นเป็นสิ่งที่เพียงพอแล้ว แพทย์ประจำตัวให้พักรักษาตัวอีกสองสามวันเพื่อดูการแพ้ยาและฟื้นฟูร่างกาย เขายินดีเป็นอย่างยิ่งเมื่อตอนที่อีกฝ่ายเสนอเรื่องการบำรุงอื่นๆ

 

กลับเข้ามาในห้องอีกครั้งหลังจากทุกอย่างจบลง ใบหน้าอิ่มของลูกแมวดูดีขึ้นหลังจากได้รับยา เจ้าตัวแสบยังคงหลับอยู่ สายน้ำเกลือเจาะที่หลังมือมีหลอดวิตามินติดอยู่อีกฝั่ง ระโยงระยางเต็มไปหมด ไม่ใช่เรื่องดีเลยที่เห็นแบบนี้ เขาไม่ต้องการให้ซอนโฮเจ็บปวด

 

กอบกุมมืออุ่นๆเอาไว้ อุณหภูมิลดลงไปแล้วนั่นพอทำให้สบายใจขึ้นมาได้บ้าง ภาพติดตาตอนที่เลือดไหลออกจากโพรงจมูกหรือตอนที่ในมือเขามีแต่ขนสีเทานั่นสลัดไม่หลุด หัวใจเจ็บหน่วงขึ้นมาเสียอย่างนั้น คราบน้ำตาไม่เหมาะกับซอนโฮเลยสักนิด สัญญากับตัวเองในใจว่าเหตุการณ์แบบนี้ต้องไม่เกิดขึ้นอีก ถ้าหากเลือกได้ก็คงให้สิ่งที่เด็กหนุ่มเผชิญมาลงกับเขาเสียดีกว่า เด็กแบบซอนโฮคู่ควรกับรอยยิ้มที่สุดแล้ว

 

ริมฝีปากแตะลงบนหน้าผากอีกครั้ง หวังปัดเป่าความเจ็บปวดให้หายไป

 

“ฉันรอเธออยู่นะ เด็กดี







talk

สวัสดีค่ะ เย้ :) มาต่อเร็วจนน่าใจหาย ตื่นเต้นการบรรยายอาการบาดเจ็บเหลือเกิน อีกนิดจะเรียนหมอล่ะค่ะ ฮาาา

คิดว่าจะหาตอนจบกับเรทที่แน่นอนได้เร็วๆนี้เพราะเราปั่นสุดชีวิตเพื่อฟิคเรื่องใหม่ ...เขียนไฮเปอร์บีสท์นานไปแล้วววว

จะครบสิบตอนไหมก็ลุ้นตัวเองอยู่ ไม่มีการสำรองฟิคใดๆทั้งสิ้น สดคือสด ด้นกันงั้นเลยดีกว่า รู้สึกว่าการลงฟิคเร็วๆจะกดดันตัวเอง

จะได้มีกำลังใจแต่งให้จบ ค้างคาแล้วมันหงุดหงิดหัวใจ มันทนไม่ได้ค่ะ ฮาาา ตอนนี้ก็เน้นความห่วงใยของคุณควานลินเยอะๆ

จริงๆก็มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยมาเยอะแล้ว แต่ตอนนี้จะมากขึ้นเท่านั้นเอง เวลาแมวมันสนิทใจก็จะคลอเคลียเป็นปกติ

อันนี้สังเกตจากแมวที่บ้านนะคะ ตอนได้มาแรกๆคือหวาดกลัวสุดชีวิต พอเอามานอนด้วย ทำความคุ้นเคยกับน้อง

หลังจากนั้นติดเราหนึบเลย ไปๆมาๆชักหงุดหงิด พันแข้งพันขาเหลือเกิน จะหาทางจบในเร็ววันนี้แน่นอนค่ะ สัญญา

คือใจจริงนี่อยากแต่งเรื่องอื่นแล้ว บุญบาปเสียจริง ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์นะคะ ในทวิตก็อ่านหมดแล้ว

ดีใจมากๆ ขอบคุณมากนะคะ ไม่ว่าจะเม้นตสั้นเม้นต์ยาว เราอ่านทั้งหมดเลยนะคะ ขอบคุณมากจริงๆ

จะใช้ทวิต @thekxxq_fiction อัพเดตนะคะ แอคเค้าท์หลักจะไม่ใช้แล้ว ขอบคุณมากๆนะคะ รักก (#ป่าหลินโฮ)





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,495 ความคิดเห็น

  1. #1426 wwwiisaaa (@ONE-s) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 05:35
    น้องเจ็บมากแน่ๆเลย
    #1,426
    0
  2. #1417 beavy (@beavy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 23:39
    น้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #1,417
    0
  3. #1396 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 16:19
    ตอนนี้สงสารน้องมากก ฮรืออ ยัยหนูของแม่ ควานลินโคตรคนดีจริงๆนะ
    #1,396
    0
  4. #1390 jokatker (@cardy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 03:49
    กรีดหัวใจมาก อาการน่ากลัวมาก หดหู่ทุกครั้งที่ไรทบรรยายเกี่ยวกับความโหดร้ายของโปรเจคฮาร์ฟ สนใจน้อง
    #1,390
    0
  5. #1323 midora (@pwcoco) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 21:33
    ลุ้นมากค่ะ แต่น้องรอด หัวจายยย
    #1,323
    0
  6. #1266 Neung Q (@369963nq) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 08:39
    คุณความนลินน่ารักมากกกกก เป็นคนดีอย่างถึงที่สุดอ่ะ ฮือออออ ดีเหลือเกิน
    #1,266
    0
  7. #1243 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 18:22
    ฮือออออออออ ลูกกกกกก แบบบไม่คิดว่าหนูป่วยแล้วจะทรมานขนาดนี้เลยค่ะ ;( อาการหนักมากอะ แล้วกลัวค่ารักษารบกวนพี่เขาอะ ไม่นึกถึงพี่เขาเลยนะลูกกก เด็กดีของพี่~
    #1,243
    0
  8. #1221 dearlychpd ♡ (@violy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 01:11
    กอดโอ๋น้องงงงงงง แง้ น้องเป็นอะไรลู๊กกก เจ้าแก้มฟูของพิจ๋า งุกๆๆๆๆ
    #1,221
    0
  9. #1181 yuma ea (@bonjovi) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 01:42
    น้องน่ารักสงสารมาก ฮือออออ;-;
    #1,181
    0
  10. #1164 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 16:09
    โอ้ยยยยย ปวดใจตอนน้องป่วยคือป่วยเเรงมากอะ ฮือออ T____T ดีนะที่ครั้งนี้มีควานลินคอยช่วยเหลืออะ ไม่งั้นนะน้องซอนโฮแย่แน่ ๆ
    อาการน้องดูน่าเป็นห่วงอะ ควานลินต้องห่วงและกังวลมากแน่ ๆ เลยอะ เฮ้อ .___. ขอให้น้องฟื้นตัวได้เร็ว ๆ นะ
    #1,164
    0
  11. #1127 iloveu68 (@iloveu68) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 03:15
    ควานลินอบอุ่นมาก 
    #1,127
    0
  12. #1115 arywtd (@arywtd) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 23:13
    น้องตอนป่วยน่าสงสารมากเลย อาการน้องหนักมากจนน่ากลัวอะ แล้วขนาดป่วยขนาดนั้นน้องยังไม่อยากรบกวนพี่เขาเลย ฮือ เด็กดีจริงๆ พี่เขาก็เป็นห่วงน้องมากๆ นี่ก็จะพิมพ์แบบเดิมซ้ำๆว่าควานลินดีมากๆของมากๆเลย น้องรีบตื่นขึ้นมาอ้อนพี่เขานะคะ
    #1,115
    0
  13. #1112 pani614 (@yoda61) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 22:55
    ควานลินต้องตกใจมากแน่เลย ซอนโฮอ่าาา รีบตื่นมาหาพี่เขานะ
    #1,112
    0
  14. #1111 hermiony129 (@hermiony129) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 22:42
    ซอโนนนน ไม่เป็นไรนะ เดะแม่ให้พี่ควานลินดูแล ????????
    #1,111
    0
  15. #1108 littlenbx (@nabee_02) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 16:36
    โอ้ย หน่วงใจมากเลยอ่ะตอนบรรยายอาการ แงงงอยากจับหอมหัวปลอบจริงๆเลย ไรท์สู้ๆนะฮ้าบ
    #1,108
    0
  16. #1107 BangJae_ (@N-finland-bbmm) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 16:02
    น้องอย่าเป็นไรเด้อ พี่หลินรออยู่ TT~~
    #1,107
    0
  17. #1106 SWTP.JHS!! (@1597532846) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 15:36
    ฮ่อล ไม่ข้องใจกับหลินแล้วนะจ๊ะ ฮรุก อบอุ่นกว่าควานลินก็ไมโครเวฟแล้ว /กัดจอด้วยความเขิน/ สงสารน้องซอนโฮ หนูเจ็บมากไหมลูก ปวดหัวใจแทนหลินเลย ต้อฃมาเห็นน้องทรมานในอ้อมกอด
    #1,106
    0
  18. #1105 ;Pocky (@american0_0420) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 14:31
    ใจหาย ซอนโฮต้องผ่านความเป็นความตายมาถึงสองครั้ง ขอบคุณที่มาเจอควานลินจริงๆ เด็กดี รีบหายแล้วมีรอยยิ้มไวๆนะ
    #1,105
    0
  19. #1103 quffniw (@mynameisb2uty) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 14:08
    เขินคำว่า 'เด็กดี' นึกถึงเสียงของควานลินพูดคำนี้แล้วแทบละลาย คงเอ็นดูซอนโฮมากแน่ๆ ซอนโฮป่วยแล้วใจบางมาก เห็นน้องเจ็บเราก็เจ็บตามอะ ยิ่งตอนบรรยายเรื่องผลข้างเคียงจากการดัดแปลงพันธุกรรม เห็นภาพมากเลย น้องต้องทรมานมากแน่ๆ ดีใจที่ได้มาเจอควานลินจะได้ไม่ลำบากอีกแล้ว สะใจตอนบรรยายเรื่องราคายาที่ใช้รักษามาก ฮือออ มันแบบเสียดสีสังคมสุด ชอบอันนี้มากเลย ยอมรับว่าใจหายตอนซอนโฮเลือดออกกับขนร่วง แต่ละคำที่อ่านหลังจากนั้นคือลุ้นทุกตัวอักษร กลัวว่าน้องจะเป็นอะไรร้ายแรงขึ้นมาจริงๆ แต่ก็ปลอดภัยแล้วนะ ฮือออ ควานลินเอ็นดู เป็นห่วง อบอุ่นกับซอนโฮแบบนี้ มันเกินคำว่าเจ้านายแล้วรึยังนะ? ps. ไรท์แต่งฉากซอนโฮอ้อนควานลินจนเราอิจฉาแล้วอะ อิจฉาควานลิน ฮืออ เวลาโดนแมวอ้อนนะ ตอนมองตาแป๋วๆนั่นใจเราอ่อนยวบทุกที ไม่ว่าอะไรก็จะหาทุกอย่างมาให้แบบนั้นเลย
    #1,103
    0
  20. #1102 CoolBom (@CoolBom) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 13:51
    ปวดใจเหใือนหลินเลยค่ะยัยตัวแสบป่วยน่าสงสารเกินไปปป
    #1,102
    0
  21. #1101 bochocobrown (@bochocobrown) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 10:11
    น้องป่วยน่าสงสารมากค่ะ ปวดใจตามหลินเลยหวังว่าจะกลับมาซนได้เร็วๆนะ
    #1,101
    0
  22. #1100 matchafrappe (@matchafrappe) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 09:54
    เวลาน้องป่วยคือแบบน้องท่าทางจ
    ะทรมานมากๆๆๆ แต่หลินก็อบอุ่นมากๆ แอ๊ก ทำไมถึงได้ละมุนขนาดนี้คะคนเรา ฮือออ
    #1,100
    0
  23. #1098 ปิ่นนะคุคุ (@narupin-578-sana) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 09:51
    ควานลินทุ่มเทให้น้องมากจริงๆ
    #1,098
    0
  24. #1097 Mint92line (@Mint92line) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 09:39
    น้องป่วยน่ากลัวมากควานลินดูแลดีน้องดีมากหายไวๆนะตัวแสบ
    #1,097
    0
  25. #1096 pinkkuma (@pinkkuma) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 09:13
    ควานลินอบอุ่นมากเลย แต่น้องป่วยแล้วน่าสงสารมาก ฮรือ ซอนโฮอย่าเป็นอะไรไปนะ
    #1,096
    0