{PRODUCE101} into the forest ♡ │#linho #หลินโฮ

ตอนที่ 17 : f i f t h . Hyper Beast 6/10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,006
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    23 ธ.ค. 60

Title : Hyper Beast 6/10

Pairing : Kuanlin x Seonho

Genre : Alternative Universe (Hybrid) (Human Kuanlin x Half Seonho)

Rate : R18

 

การระบายความอึดอัดในใจเป็นเรื่องดี โดยเฉพาะกับคนที่เราไว้ใจและเชื่อว่าเขาจะไว้ใจได้ สิ่งที่ถูกอัดเอาไว้ ถูกกดทับเอาไว้ในความรู้สึกแตกกระจาย พรั่งพรู ราวกับถูกแม่กุญแจปลดล็อค ทุกสิ่งที่ค้างคาในความทรงจำของเขาถูกระบายจนหมดสิ้น คล้ายระเบิดตั้งเวลา เมื่อตอนที่เราทนไม่ไหวกับอะไรสักเรื่อง ถูกสะกิดใจกับอะไรสักอย่าง เหมือนเป็นชนวนไฟ ถูกจุดขึ้นพร้อมกับโทสะ แผดเผาเถ้าถ่านให้ดับไป จนสุดท้ายกลายเป็นตะกอนแหลกละเอียด

 

ซอนโฮเล่าทุกอย่างที่พบเจอให้ชายหนุ่มฟัง เขาเล่าถึงความรู้สึกว่างเปล่าเมื่อตอนที่ได้ตื่นขึ้นมาพบเจอกลุ่มนักวิจัยในชุดป้องกันเชื้อโรคสีขาวล้วน รายล้อมรอบราวกับเขาเป็นตัวประหลาด เข็มฉีดยานับร้อยเข็มแทงเข้าสู่ผิวหนัง ความทรมานกำลังเริ่มต้น ยามเมื่อกลิ่นคลื่นเหียนของยาอัดเข้าสู่กระแสเลือด เด็กหนุ่มทุรนทุราย ราวกับเซลล์ในร่างกายกำลังตายลงช้าๆ ทุกอณูของผิวหนังแสบร้อนคล้ายว่าตกอยู่ในกองเพลิง

 

เสี้ยววินาทีนั้น เขาอ้อนวอนต่อพระเจ้า ขอให้พระองค์พาเขาไป การมีชีวิตอยู่นั้นสาหัส สวดวิงวอนให้พระหัตถ์ของพระองค์กระชากลมหายใจนี้ออกจากร่างเสียที หูยังคงได้ยินเสียงพึมพำรอบด้าน ดวงตาพร่าเบลอมึนมัว หนึ่งในนั้นพูดขึ้นมาว่าเขาอาจไม่สำเร็จเพราะร่างกายต่อต้านยา

 

แต่ความเลวร้ายหลังจากนั้นคือ ยู ซอนโฮ คือผู้รอดชีวิต

 

ในตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับว่านี่คือเขาที่ไม่ใช่เขา กระจกห้องวิจัยสะท้อนร่างของเด็กหนุ่มบนเตียงพยาบาลสีขาว มันสะท้อนสายระโยงระยางกับหน้ากากออกซิเจน ดูธรรมดาราวกับผู้ป่วยเคราะห์ร้ายในโรงพยาบาล ถ้าไม่ใช่ว่า

 

ใบหูสีเทากับดวงตาสีฟ้าสว่างปรากฏขึ้นมาเสียก่อน

 

ความทรงจำนอกเหนือจากนั้นโดนลบทิ้งไม่ใยดี เขาไม่รู้จักครอบครัวของตัวเอง ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เป็นอย่างไร สัมผัสแปลกใหม่บนใบหูกับหางยาวๆยังคงรบกวนอยู่สม่ำเสมอ ทักษะการคิด วิเคราะห์หายไปไม่เหลือเค้าโครงความเป็นมนุษย์ สัญชาตญาณความเป็นสัตว์กลืนกินทุกพื้นที่ในร่าง

 

หนึ่งในนักวิจัยเข้ามาตรวจเขา หมอนั่นทำสีหน้าแปลกประหลาดแต่ไม่ได้มีอะไรไปมากกว่าการจดบันทึกเงียบๆบนแผ่นกระดานที่เขาถือมา หน้ากากอนามัยถูกถอดออก ริมฝีปากของมนุษย์ตรงหน้าพ่นถ้อยคำน่ารังเกียจออกมาจนไม่อยากฟัง หมอนั่นบอกกับเขาว่าเขาไม่ใช่ฮาล์ฟที่สมบูรณ์ การมี 60 เปอร์เซ็นต์ในร่างกายไม่ใช่ผลงานที่ประสบความสำเร็จ

 

หัวใจแตกสลายตอนได้ยินแบบนั้น มือเล็กกำเข้าหากันแน่น ค่าความเป็นมนุษย์ถูกย่ำยีจากมนุษย์ด้วยกัน ศักดิ์ศรีถูกเหยียบย่ำซ้ำๆจากถ้อยคำของเดรัจฉานผู้ทะนงตนว่าฉลาดกว่า เขาไม่มีทางเลือกหรือเอาง่ายๆว่าไม่เคยมีมันเลยต่างหาก สุดท้ายก็ต้องจำใจยอมรับ ถูกกดขี่จากคนที่สร้างเราขึ้นมา

 

วันทุกวันผ่านไปด้วยความทรมานไม่สิ้นสุด เขาถูกทดสอบหลายอย่าง หนึ่งในหัวหน้าศูนย์วิจัยเชื่อว่า 60 เปอร์เซ็นต์ของเขาสามารถเปลี่ยนแปลงได้ อย่างน้อยก็น่าจะกลับมาเป็น 50-50 เท่ากัน ร่างของเขาถูกใช้ทดลองตัวยาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผลค้างเคียงจากมันทำร้ายเขาแรมปี ด้วยความหวังโง่งมของมนุษย์พวกนั้น หวังจะเปลี่ยนแปลงอะไรที่ฝืนธรรมชาติ สุดท้ายทิ้งความเหลวแหลกนั้นไว้ให้เรา กลายเป็นตัวปัญหาในสังคม

 

การทดลองเขาถูกยกเลิกไปเมื่อใช้ยากี่ตัวก็ไม่สามารถแก้ไขเปอร์เซ็นต์ในร่างกายได้ มันสิ้นเปลืองงบประมาณ ผลาญบุคลากรโดยใช่เหตุ นักวิจัยโง่งมพวกนั้นไม่มีความจำเป็นต้องดูแลเขาอีกต่อไปแล้ว ยู ซอนโฮถูกทิ้งหลังจากทุกอย่างไม่เป็นดังที่หวัง เด็กหนุ่มทำได้เพียงมองความเป็นไปข้างนอก เฝ้าดูเพื่อนฮาล์ฟหลายๆคนถูกจับใส่รถเข็น สัมผัสแสงสว่างที่ลอดผ่านลูกกรงซี่เล็กๆ ฟังเสียงกรีดร้องทรมานจากห้องข้างๆทุกวัน

 

ตอนที่ศูนย์วิจัยถึงคราววิกฤต ทุกคนระหองระแหงไม่เป็นหลัก ความเป็นอยู่ลำบากมากขึ้นเมื่อเงินในองค์กรไม่พอหล่อเลี้ยงเจ้าหน้าที่รวมถึงหนูทดลองอย่างพวกเขา ไม่นานที่นี่ถูกทำลาย ฮาล์ฟทุกคนกลายเป็นอิสระในโลกภายนอก เราตื่นเต้นเพราะไม่เคยเห็นทิวทัศน์แปลกตานอกจากห้องสี่เหลี่ยมสีขาวกับลูกกรงถี่ๆ เราเดินเข้าหามนุษย์ด้วยหวังจะได้การตอบรับที่ดี เชื่อว่าพวกเขาจะช่วยเราให้พ้นจากความล้มเหลวขององค์กรได้

 

แต่ผิดคาด

 

มนุษย์ก็คือมนุษย์ ..สัตว์เดรัจฉานที่เป็นใหญ่เหนือสิ่งใดทั้งปวง เสียงด่าทอ ตะโกนสาดลั่นราวกับฝนห่าใหญ่ ถ้อยคำรุนแรงรวมถึงการกระทำหยาบคายไม่สมปัญญาชนสาดซัดเข้าหาราวกับคลื่นพายุโหม

 

ตัวประหลาด คือคำที่ใช้เรียกพวกเรา การถูกขับไล่จากปุถุชนทำให้ฮาล์ฟหลายคนสิ้นหวัง ประเด็นการใช้ชีวิตต่อจากนี้เป็นเรื่องยากที่จะคาดคิด นึกถึงตอนที่พวกนักวิทยาศาสตร์สติเฟือนพวกนั้นฉีดยาบางอย่างเข้าสู่ร่างกาย ตอนที่อ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้าให้พรากลมหายใจเขาไปเสียที การมีอยู่ของพวกเรากลายเป็นสิ่งน่ารังเกียจบนโลกนี้ไปเสียแล้ว

 

แสงสว่างสุดท้ายตรงปลายอุโมงค์กำลังจะดับวูบ ทว่ามันถูกแทนที่ด้วยเปลวไฟลูกเล็กจากแท่งเทียนไข มนุษย์ร่ำรวยและรักการใช้ชีวิตฟุ่มเฟ้อยื่นข้อเสนอสุดบ้าบิ่นมาให้เรา รสนิยมของพวกเขาเลวร้าย การเสนอทางเลือกให้ไปเป็น สัตว์เลี้ยงในบ้านใหญ่โตนั่นดึงดูดใจฮาล์ฟรักสบายมากพอสมควร ซอนโฮมองเห็นเพื่อนบางคนของเขาตอบตกลงอย่างไม่ใยดี เขาถามในตอนที่สบดวงตาประหลาดแบบเดียวกัน หมอนั่นตอบเขาว่า ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้

 

ในตอนที่ถามใจตัวเองว่า  จะเลือกอยู่ต่อไปแต่ถูกทำลายความเป็นคนทิ้งหรือว่าจะเลือกเชิดชูสิ่งที่เรียกว่าค่าความเป็นมนุษย์เอาไว้ ยึดมันให้ค้ำคอ ปฏิเสธทุกสิ่งที่หยิบยื่นมาให้ โดยไม่สนว่าภายภาคหน้าจะต้องลำบากมากขนาดไหน ซึ่งเขาเลือกอย่างหลัง เด็กหนุ่มเพียงคิดว่าแค่นี้ก็ถูกทำลายมากพอแล้ว ขอให้เหลืออะไรสักอย่างเพื่อตัวเองก็ยังดี

 

เพื่อนฮาล์ฟหลายๆคนบอกกับเขาว่า เขาช่างโง่งมนัก โอกาสมากมายคอยแต่จะเสนอมาให้ จงใจใส่พานอย่างดีมากองตรงหน้าแต่กลับไม่เลือก ไม่สนใจอะไรสักอย่าง ดูโง่เขลาไม่สมกับที่เป็นสัตว์ฉลาดแม้แต่น้อย ซอนโฮก็คิดแบบนั้น ..เขาก็คิดว่าตัวเองโง่มากพอเหมือนกัน ทุกอย่างถึงได้ตาลปัตรแบบนี้

 

ความเลวร้ายที่ประสบพบเจอถูกกลั่นกรองจากสมอง ร้อยเรียงเป็นคำพูดเรียบง่าย แต่ทุกคำทุกการเน้นย้ำในประโยคยังคงบาดลึกและรู้สึกเจ็บปวดมาถึงตอนนี้ ตอนที่เขาเล่าให้ควานลินฟัง ซอนโฮไม่ได้หวังให้ชายหนุ่มเข้าใจมันทั้งหมด ไม่ได้หวังว่าชายหนุ่มจะต้องรู้สึกสงสารวงจรชีวิตอันขัดสนของพวกเขา ซอนโฮเพียงหวังว่าเขาได้ระบายทุกอย่างที่มีไปหมดแล้ว ทุกอย่างที่เอ่อล้น อัดอั้นได้ถูกชะล้างไปหมดแล้ว ส่วนหนึ่งยังคงหวังว่าชายหนุ่มจะรับฟังแล้วบอกกล่าวใครสักคนที่มีอำนาจมาช่วยแก้ปัญหา ไม่มีฮาล์ฟที่โชคดีอย่างเขาเยอะขนาดนั้นและแน่นอนว่าไม่มีเจ้านายที่ใจดีเหมือนควานลินมากมายขนาดนี้เหมือนกัน

 

ราวกับนี่เป็นกลไกของเครื่องจักรบางอย่าง ทุกสิ่งคลี่คลายและถูกปลดล็อค จากการที่ได้พูดทุกอย่างในใจ ซอนโฮรู้สึกว่าเขาสนิทกับความลินมากขึ้น กล้าที่จะพูดว่าเขาต้องการอะไร กล้าที่จะเอ่ยขออะไรก็ได้ และสิ่งที่เขาสังเกตคือควานลินก็กำลังเรียนรู้พวกเขาเหมือนกัน

 

เรื่องน่าแปลกใจอีกอย่างคือเจ้าของบ้านย้ายมาอยู่ห้องเดียวกับเขาแล้ว ไม่พอยังขนเอกสารการทำงานมาไว้ด้วย โต๊ะโล่งๆในห้องถูกจับจ้องไปด้วยแฟ้มเหล่านั้น บางวันเขาเห็นใบหน้าหล่อเหลาคร่ำเคร่งกับกองเอกสาร บางวันชายหนุ่มก็จะจัดการเอาแล็ปท็อปวางบนตัก นั่งพิงหัวเตียง เช็คอะไรไปเรื่อย เกิดเป็นความเรียบง่ายแต่สม่ำเสมอจนชินชาและเสพติดในที่สุด

 

ไม่อยากจะโม้เท่าไหร่ แต่วันที่ไล ควานลินทำงานหนักจนเผลอเปิดหน้าต่างการค้นหาทิ้งไว้ เพราะหัวข้อของมันทำให้แก้มแดงๆของซอนโฮร้อนแทบไหม้เลยล่ะ ..หัวข้อที่มนุษย์เจ้าของบ้านหน้าหล่อเสิร์ชดันเป็น วิธีดูแลฮาล์ฟครึ่งแมวหน่ะสิ

 

พักนี้ก็แปลกไปเหมือนกัน แปลกจนพี่ซองอูแล้วก็คัง แดเนียลก็ยังนึกสงสัยเจ้านายตัวเองอยู่ไม่น้อย ไล ควานลินคนบ้างานที่ไม่ค่อยกลับบ้าน เดี๋ยวนี้ไม่ได้ออกไปไหนถ้าไม่มีธุระจำเป็นเลยด้วยซ้ำ เอกสารที่กองในห้องส่วนใหญ่ก็วานพี่ซองอูกับแดเนียลขนจากบริษัทมาให้ทั้งนั้น แม่บ้านชเวยังแอบทึ่งเลยที่เห็นคุณชายของตัวเองอยู่ติดบ้านหลายๆวันแบบนี้

 

ความชินชาในรูปแบบความสม่ำเสมออีกอย่างคือ ช่วงนี้ซอนโฮไม่ค่อยออกไปเล่นข้างนอกเพราะฝนตก ความน่าสนใจของการขุดดินหรือปีนต้นไม้เล่นไม่มีอีกแล้ว เขากลายเป็นแมวนิสัยเกียจคร้านที่เอาแต่กินขนมกับดูการ์ตูนทั้งวันโดยที่เบาะข้างๆมีที่ประจำของไล ควานลินนั่งอ่านเอกสารอยู่ ความสนิทใจทำให้บางทีเด็กหนุ่มนึกคึกอยากอ้อนอีกฝ่ายขึ้นมา เริ่มไถตัวเข้าใกล้ชายหนุ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายเจ้าของบ้านก็ต้องยอมให้ฮาล์ฟสุดแสบปีนขึ้นมาบนตัก เอนหัวพิงอก นอนกินขนมอย่างสบายใจ โดยที่เขาทำได้เพียงนั่งนิ่งๆให้เจ้าลูกแมวพิงเสียอย่างนั้น

 

เพราะอกของควานลินอุ่นมากและเหมาะพอดีกับอุณหภูมิที่แมวอย่างเขาต้องการ ตรงนี้จึงถือเป็นที่ประจำของซอนโฮเลยก็ว่าได้ อันที่จริงควานลินก็ไม่เคยดุเลยมากกว่า ถึงอีกฝ่ายจะเคร่งเครียดกับงานแค่ไหนแต่ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะโมโหใส่ หนำซ้ำยังตบตักเรียกอีกต่างหาก

 

จะมาบอกว่าซอนโฮเอาแต่ใจไม่ได้หรอกนะ ..

 

ก็ควานลินตามใจเขาเองนี่นา

 

 

 

 

 

ช่วงเย็นของวันนี้จบลงด้วยมื้ออาหารแสนอร่อยจากแม่บ้านชเว เขาถูกแดเนียลบ่นอีกครั้งหลังจากกินมันเยอะมากเกินไปแถมไม่ออกกำลังกาย โดนดึงแก้มจนยืด เจ็บไปหมดแต่มือใหญ่ๆก็ไม่ยอมปล่อยเลยสักที สุดท้ายก็โวยวายให้คุณควานลินช่วย คัง แดเนียลถึงได้เลิกราไป

 

เขากับคุณควานลินแยกกันอาบน้ำในช่วงค่ำที่เรามีเวลาว่างจากการดูโทรทัศน์ข้างล่างมาแล้ว ออกมาจากห้องน้ำก็พบเพียงห้องเงียบๆที่เปิดไฟเอาไว้กลางห้อง ไม่เห็นเจ้าของร่างสมส่วน บางทีคุณควานลินอาจจะยังอาบน้ำไม่เสร็จ ซอนโฮแต่งตัวเรียบร้อยก่อนเปิดประตูห้องเงียบเชียบ บ้านทั้งหลังยังคงเปิดไฟเอาไว้บางส่วน แม่บ้านชเวหรือคู่หูสองเพื่อนซี้พี่ซองอูกับแดเนียลคงเข้านอนไปแล้ว

 

เท้าเล็กเดินย่ำระหว่างทาง ห้องเก่าของคุณควานลินก็ไม่ได้เปิดไฟไว้ เจ้าตัวคงไม่ได้อยู่ที่นี่แน่ๆ เดินถัดไปอีกห้องก็ต้องชะงักเมื่อเห็นแสงลอดออกมาใต้บานประตู ดูเหมือนชายหนุ่มจะอยู่ข้างในนี้ เอียงหูแนบบานไม้สักพักก็ยังไม่ได้ยินเสียงอะไร

 

“คุณควานลิน” เคาะประตูสองสามทีก่อนจะได้ยินเสียงขานรับ เด็กหนุ่มแง้มบานประตูเบาๆ เอียงหน้าเข้าไปข้างใน พบคนที่ตัวเองตามหานั่งอ่านอะไรบางอย่างที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ ชายหนุ่มส่งยิ้มบางเบามาให้เขา พยักหน้าให้เข้าไปหา

 

“มีอะไรหื้ม?” ควานลินวางเอกสารในมือลง เจ้าตัวแสบของเขาเดินเข้ามาหาก่อนจะทรุดตัวนั่งบนโซฟาไม่ใกล้ไม่ไกล

 

“เปล่าครับ ผมแค่ไม่เห็นคุณเลยเดินออกมาหาเฉยๆ”

 

“ตรวจเอกสารนิดหน่อยหน่ะ” ชายหนุ่มยกยิ้มเมื่อเจ้าเหมียวแก้มกลมขมวดคิ้วสงสัย “มานี่สิ”

 

กวักมือเรียกเจ้าตัวก็ดูเหมือนจะได้รับการสนใจในทันที ซอนโฮเดินเข้ามาหาอย่างว่าง่าย

 

“อ่า ...ภาษาอะไรเนี่ย” ตัวแสบหน้ายู่เมื่อเห็นตัวอักษรยาวเป็นพรืดแบบนั้น เบ้หน้าด้วยความไม่ชอบใจจนเจ้าของบ้านอดจะหัวเราะเบาๆกับความปากตรงกับใจนี้

 

“นี่คุณควานลิน” เขาเลิกคิ้ว มองเด็กหนุ่มที่ส่งประกายบางอย่างผ่านดวงตาสีฟ้าคู่นั้น แววตาออดอ้อนถูกยกมาใช้เวลาเจ้าตัวต้องการอะไร


“ว่าไง” เขาตอบรับ รอคอยคำขอ ไม่ว่าซอนโฮอยากได้อะไร ควานลินก็จะหามาให้นั่นแหละ ยามที่เจ้าลูกแมวยิ้มตาหยีอย่างอารมณ์ดีหน่ะ

 

น่ารักจะตาย

 

“ผมขอดูคุณทำงานได้ไหม บนโซฟาตรงนู้นหน่ะ” มือสองข้างถูกยกขึ้นมาประกบกัน เอียงคอไปมา ส่ายหางเบาๆ กระพริบตาปริบๆด้วยความหวัง “น้าา นะครับ”

 

ท่าทางแบบนั้นเล่นเอาชายหนุ่มไปไม่เป็น กระแอมไอเบาๆ อดรนทนไม่ไหวกับท่าทีออดอ้อนนั้นเหลือเกิน ยู ซอนโฮรู้ดีเกินไปจริงๆที่จะทำให้เขายอมทุกอย่างแบบนี้

 

“เอาสิ” สิ้นคำอนุญาตก็ได้ยินเสียง เย้ดังลั่นจากเจ้าตัวแสบ หางฟูสวยของเขาส่ายไปมาบ่งบอกว่าเขาอารมณ์ดีมากแค่ไหน ซอนโฮวิ่งร่าออกไปนอกห้อง ได้ยินแว่วๆว่าจะไปเอาผ้าห่มก่อนจะกลับมาพร้อมตุ๊กตาหมีตัวหนึ่งตัวกับแท็ปเล็ตที่ขึ้นจอการ์ตูนสักเรื่อง ห่อตัวเองกลายเป็นดักแด้นั่งดูการ์ตูนทั้งอย่างนั้น

 

ควานลินหัวเราะตอนที่เขาได้เห็นความน่ารักทั้งหมดทั้งมวลจากฮาล์ฟครึ่งแมวที่ตัวเองพามาเลี้ยง หลังจากที่ซอนโฮเล่าทุกอย่างให้เขาฟังก็ดูเหมือนว่าเราจะสนิทกันมากขึ้น เขาเข้าใจเด็กหนุ่มมากขึ้น การเปลี่ยนแปลงเล็กๆน้อยๆตรงนี้ทำให้เราเห็นอะไรหลายอย่างในมุมกว้าง สิ่งที่ซอนโฮเจอมาไม่ได้แย่แต่ถึงขั้นเลวร้าย นึกแปลกใจที่ทำไมคนในสังคมถึงมองว่ามันเป็นเรื่องปกติ

 

ข้อดีของการเป็นบริษัทใหญ่ทำให้เขามีกลุ่มบริษัทและลูกค้าเป็นคอนเนคชั่นที่เยอะมาก เขาเริ่มพูดคุยถึงเรื่องฮาล์ฟในเมืองของเรา เสนอถึงหนทางแก้ปัญหาที่อย่างน้อยจะได้ช่วยเด็กๆเหล่านั้น จริงๆเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในหัวเขาแต่ต้องยอมรับว่าเด็กหนุ่มครึ่งแมวที่ดูการ์ตูนในตอนนี้เปลี่ยนความคิดของเขาไป จากที่ไม่เคยได้รับรู้ความยากลำบากมากมายขนาดนั้นมาก่อนก็ได้เข้าใจ

 

 

เปิดปากหาวรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้สำหรับซอนโฮ เด็กหนุ่มตาปรือปรอยเพราะเลยเวลานอนมาหลายนาที พิงค์แพนเตอร์ฉายขึ้นจอแท็ปเล็ตแต่ไม่ได้เข้าโสตประสาทแม้แต่น้อย หัวมึนเบลอ โงนเงนไปมาใกล้จะหงายหลังอยู่รอมร่อ

 

เขาง่วงมากๆแต่คุณควานลินยังทำงานไม่เสร็จ

 

สูดจมูกฟืดฟาด เหมือนจะเป็นไข้อย่างไรไม่รู้ เผลอนั่งตรงแอร์เป่าลงมาพอดี ตอนนี้หายใจไม่ออกเสียอย่างนั้น เริ่มปวดหัวขึ้นมาหน่อยๆแล้วด้วยและดูท่าว่าคุณเจ้าของบ้านจะรู้เพราะชายหนุ่มละจากงานที่ทำ มองเจ้าตัวแสบในก้อนผ้าห่มตาปรือจะหลับเสียให้ได้

 

“ซอนโฮ” เสียงทุ้มเอ่ย

 

“ครับ”

 

“มานี่มา” ปลายเท้าเล็กแตะพื้น ก้อนผ่าห่มเดินได้โผล่มาแค่หัวกับใบหูสีเทา พอขยับเข้ามาใกล้ชายหนุ่มถึงได้เห็นว่าเจ้าตัวแสบดูท่าจะไม่สบายเสียแล้ว แก้มสองข้างขึ้นสีเรื่อจามอุณหภูมิ ริมฝีปากอวบอิ่มแดงจัด มือใหญ่คว้าตัวลูกแมวเข้ามาใกล้ ดึงให้เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงบนตัก

 

ซอนโฮเบียดตัวทันที ขยับคร่อมเอวสอบเอาไว้ เอนหน้าพิงกับบ่ากว้าง หามุมถนัดโดยการวางแปะข้างซอกคอ โอบกอดความอบอุ่นรอบตัวเอง มือใหญ่ยกขึ้นลูบหัวเขา ชายหนุ่มกดริมฝีปากเบาๆที่หน้าผาก อุณหภูมิอุ่นๆที่แผ่ออกมาจากร่างเล็กๆนี่ส่งสัญญาณเตือน

 

“เดี๋ยวไปทานยาหน่อยนะ” กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ถ่ายทอดความอบอุ่นไปให้ อยากจะดุเจ้าตัวแสบที่ไปนั่งให้แอร์เป่าแบบนั้น แต่พอเห็นดวงตาคลอน้ำแล้วก็ดุไม่ลง ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากเลยด้วยซ้ำ คาดว่าต้องรบกวนแม่บ้านชเวให้เตรียมยาเสียหน่อยแล้ว

 

ริมฝีปากยังคงแตะข้างแก้มแดงทั้งสองข้าง เด็กหนุ่มโอบรอบคอซุกตัวเข้าหา หางของเขาพันรอบข้อมือของควานลิน

 

“ผมง่วงแล้ว” เงยหน้าขึ้นมาจ้องตาคมภายใต้กรอบแว่น เขารู้ว่าชายหนุ่มอยากจะทำงานแต่ซอนโฮอยากเอาแต่ใจด้วยการงอแงให้เขาพาไปนอนเสียที รู้ว่ามันไม่ดีและอาจทำให้ควานลินรำคาญแต่เขาอยากทำแบบนั้นจริงๆ

 

“โอเคๆ เด็กดี” ผลลัพธ์ของการช้อนตาขึ้นมองยังคงมีประสิทธิภาพเมื่อเจ้าของบ้านใจอ่อน ยอมอุ้มตัวแสบในกองผ้าห่มออกมาจากห้องทำงาน ละทิ้งเอกสารที่รอการตรวจไว้ทั้งอย่างนั้น ตอนนี้สิ่งสำคัญคือเจ้าลูกแมวกำลังจะไม่สบายและงอแงเพราะง่วงนอนอยู่

 

วางร่างนุ่มนิ่มลงบนเตียง ขยับไปปิดไฟเหลือเพียงแสงเหลืองนวลจากโคมไฟข้างๆ ทันทีที่ล้มตัวลงนอน เจ้าตัวแสบก็กลิ้งมาหา เบียดซุกความอบอุ่นทันที หัวเล็กๆไถบนอกเขา แขนสองข้างกอดรอบเอว บ่นพึมพำอะไรสักอย่างที่จับใจความไม่ได้ก่อนจะลมหายใจสม่ำเสมอจะเข้ามาแทนที ควานลินยังคงยิ้ม กอดกายอุ่นๆเอาไว้ ลูบเส้นไหมละเอียดเพลินมือ

 

คืนนี้คงเป็นคืนที่ดีมากจริงๆ






talk

สวัสดีค่ะ เย้ :) ก็จะมีความมาเร็วและหายไปรวดเร็วเหมือนกันค่ะ .. เรื่อยๆมาเรียงๆกันไปอีกแล้ว 

เรทก็ยังไม่มี ตอนจบจะไม่จบตอนที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้อีกแล้ว ตอนนี้ก็เหมือนเดิมนะคะที่จะไปต่อในอีกตอน ก็หวังว่าจะกระจ่างมากขึ้น

แต่ประเด็นที่ทุกคนสงสัยว่าพี่ควานลินทำไมพาน้องมาง่ายนักก็ยังไม่สามารถบอกอะไรนะคะ เพราะคนแต่งก็ยังมึนเบลอ

แต่ไม่เป็นไรค่ะ ฮาาาาาาา เราด้นสดได้ ฟิคด้นสดนี่แหละคือยอดฟิค! ต่อให้พล็อตไม่ไหลเราก็จะสู้ต่อ

ขอบคุณที่เอ็นดูน้องซอนโฮกันนะคะ ดีใจที่ชอบเรื่องนี้แล้วก็ทุกๆเรื่องเลย จะมาเรื่อยๆอย่างนี้แหละค่ะ ... บางทีก็มาช้ามาก

ขอโทษตรงนี้เลย กราบ ขอบคุณยอดเฟบ เม้นต์ ทวิตนะคะ อ่านทุกวัน ทุกอย่างเลย ดีใจมากจริงๆค่ะ รักกกก (#ป่าหลินโฮ)

 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,495 ความคิดเห็น

  1. #1425 wwwiisaaa (@ONE-s) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 05:26
    เห็นสิ่งที่น้องผ่านมาแล้วอย่กขอบคุณควานลินมากเลยที่ดูแลน้อง
    #1,425
    0
  2. #1416 beavy (@beavy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 23:29
    เขิงงงงงงงงง ☺️☺️☺️☺️ ความอบอุ่นนี้ เง้อออออออออ
    #1,416
    0
  3. #1395 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 16:11
    หลงแมวอ้วนมากกกก น้องน้ารักอ่ะ ขี้อ้อนก็ที่หนึ่ง
    #1,395
    0
  4. #1389 jokatker (@cardy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 03:37
    ยิ่งอ่านยิ่งอยากโดนน้องอ้อน อยากเลี้ยงเเมวเลยอ๊าาาาาา
    #1,389
    0
  5. #1322 midora (@pwcoco) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 21:23
    เรื่องนี้ยัยน่ารักมากไม่ไหว คุณควานลินก้อละมุน
    #1,322
    0
  6. #1265 Neung Q (@369963nq) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 08:18
    ดีจริงๆ คุณควานลินก็อยู่บ้านตลอดแล้ววว น้องก็เปิดใจ อ้อนพี่บ่อยๆเลยน้าาา น่ารักก
    #1,265
    0
  7. #1242 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 18:15
    น้องเปิดใจแล้วอะ แถมอ้อนพี่เขาอีกต่างหากกกก แล้วเขาก็พยายามอยู่บ้านอะ อบอุ่นไปหมด -/////-
    #1,242
    0
  8. #1211 dearlychpd ♡ (@violy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 13:15
    ฮวือออออ น่ารักเว่ออออออ โอ๊ย น้องแมวแบบ ฮืออ ใจจะละลาย ออกอ้อนออเซาะเว่อ คุณเจ้านายก็ตามใจไปซะหมด บ้าจีงๆๆๆๆ เขินจะแย่แล้วว
    #1,211
    0
  9. #1163 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 15:58
    หวีดดดดดด ละมุนตลอดอะชอบบบบบ ฮืออออ ชอบเวลาน้องคลอเคลีย ออดอ้อนอะไรงี้ โธ่ อยากได้อะไรอยากจะหามาให้ #โยนนใจให้ คุณควานลินแบบว้ายยย ตามใจซอนโฮสุดอะไรสุดค่ะ 555555
    ชอบความสกินชิพของหลินโฮมาก ใจพี่ชอบมากกกก อิอิ แล้วแบบน้องชอบอุณภูมิอกของคุณควานลินแบบ ฟหกด่าสว ใจเราละลายแล้วววน้องเอ้ยยย

    แต่ที่ผ่านมาน้องโดนทดลองหนักมากจริง ๆ ลำยากมากด้วย ;___;
    #1,163
    0
  10. #1114 arywtd (@arywtd) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 22:53
    สิ่งที่น้องเจอมาแต่ละอย่างนี่ไม่ดีเลยอะ น้องโชคดีมากที่มาเจอคนแบบควานลิน และทุกคนในบ้านคือดีมากๆ ควานลินนี่อบอุ่นชะมัด ทั้งรับฟัง เข้าใจ เป็นที่พึ่งพิง แถมไม่ได้รับฟังเฉยๆด้วย ฮือ คนดีของโลกใบนี้ ;-; ตอนอยู่ด้วยกันกับน้องแมวบรรยากาศฟุ้งและอบอุ่นไปหมด ดีมากจริงๆ แล้วน้องแมวก็อ้อนได้น่ารักที่สุดในโลกเลยยย ฮือ ชอบจัง
    #1,114
    0
  11. #1104 ;Pocky (@american0_0420) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 14:21
    เปิดใจขึ้นสเต็ปเนาะ ทาสแมวอะค่ะ แพ้ซอนโฮคลอเคลียมากกกก คุณไลโคตรใส่ใจ แทบขนงานมาอยู่บ้านละ
    #1,104
    0
  12. #1090 3lee (@lovelee789) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 08:32
    พอได้รู้เรื่องราวของน้องแมวคุณควานลินก็กลายเป็นไมโครเวฟฮือออออบอุ่นอะไรขนาดนี้  อยู่ติดบ้านมากขึ้นก็เพราะเจ้าลูกแมว นอนเร็วขึ้นก็เพราะเจ้าลูกแมว ลูกแมวอยากได้อะไรก็ให้  เป็นโซฟามนุษย์ให้ลูกแมวด้วย โอ้โหหหเรียนหลงได้รึเปล่า...ถึงขั้นรักแล้วหรือยังนะ 
    #1,090
    0
  13. #1072 quffniw (@mynameisb2uty) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 21:01
    ไรท์ใช้คำบรรยายแบบสวยมาก เข้าถึงอารมณ์ ทุกสิ่งที่ซอนโฮเจอมามันมากเกินกว่าจะเก็บเอาไว้คนเดียว เป็นฮาร์ฟที่เข้มแข็งแต่ก็มีด้านที่อ่อนแอ บรรยายมนุษย์ได้น่ากลัวมากอะ แต่ถ้ามองในสังคมเราจริงๆตอนนี้ก็เป็นแบบนั้นนะ สงสารฮาล์ฟที่ต้องมาเป็นเครื่องมือของมนุษย์ แต่ซอนโฮโชคดีนะที่ได้เจอควานลิน ฉากที่เปิดหน้าจอวิธีดูแลฮาล์ฟครึ่งแมวทิ้งไว้ เราเขินนอนกลิ้งบนเตียงเลย น่ารักมาก แงงงงง แล้วยิ่งฉากในห้องทำงาน อะไรจะหวาน อบอุ่นขนาดนั้น เจอลูกอ้อนเจ้าแมวซอนโฮเข้าไป ใจอ่อนยวบเลย ถ้าเป็นเราจะจับฟัดอะ หมั่นเขี้ยวมากเว่อ อยากโดนอ้อนแบบนี้บ้างต้องทำยังไงคะ ฮือออ
    #1,072
    0
  14. #1071 peacelove (@peacelove) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 20:54
    คุณควานลินอบอุ่นมากกกกกกกกก น้องซอนโฮก็ขี้อ้อนจริงๆ แง น่ารักๆๆๆๆ
    #1,071
    0
  15. #1070 hermiony129 (@hermiony129) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 18:23
    โอ๊ยยยย น้องน่ารักมากๆ พี่ควานลินก็อบอุ่นสุดๆ หื้อออออ
    #1,070
    0
  16. #1069 dustp (@dustp) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 18:19
    เจ้าแมวอ้วงงงง อยากเลี้ยงงงง น่ารักเกินไป ฮืออออ
    #1,069
    0
  17. #1068 yuma ea (@bonjovi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 18:00
    น้องน่ารักมากๆ เอ็นดูน้องงง ควานลินก็ตามใจน้องทุกอย่างเลยยย>< น่ารักกก
    #1,068
    0
  18. #1067 Myzentt (@pawidachuanchai) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 14:58
    น้องน่ารักเกินไปแล้วววว เจ้าแมวอ้วน ><
    #1,067
    0
  19. #1066 bynotexo (@dodosa456) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 13:31
    กลายเป็นควานลินทาสแมวแล้ว 55555555
    ก็แมวมันน่ารักงี้ อ้อนเข้าไปลูก ฮือออ
    #1,066
    0
  20. #1065 bochocobrown (@bochocobrown) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 12:43
    น้องเมี้ยวซอนโฮเริ่มติดควานลินแล้ว ฮือเขินนนนน
    #1,065
    0
  21. #1064 เจ้าเด็กโง่ (@varnya) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 11:53
    ยิ่งอ่านยิ่งเขิน งื้อออ -////-
    #1,064
    0
  22. #1063 Mulan Pimmada (@chanyeol12345667) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 11:45
    คควานลินอบอุนมากก
    #1,063
    0
  23. #1062 dazzling803 (@dazzling803) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 11:44
    เอ็นดูน้องงงงง คุนควานลินคุนเทพบุตรในร่างคน ฮือออ รักน้องเยอะๆนะคะ ;-;
    #1,062
    0
  24. #1061 naryb (@naryb) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 10:46
    ละมุนมากเลยค่ะ ><
    #1,061
    0
  25. #1060 pinkkuma (@pinkkuma) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 10:45
    น่ารักมากเว่อออ เจ้าแมวอ้วน อ้อนขนาดนี้พี่หลินไม่ยอมก็บ้าแล้วววว
    #1,060
    0