{PRODUCE101} into the forest ♡ │#linho #หลินโฮ

ตอนที่ 16 : f i f t h . Hyper Beast 5/10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,894
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    23 ธ.ค. 60

Title : Hyper Beast 5/10

Pairing : Kuanlin x Seonho

Genre : Alternative Universe (Hybrid) (Human Kuanlin x Half Seonho)

Rate : R18

 

ซอนโฮตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เมื่อคืนไม่ได้มีอะไรพิเศษไปมากกว่าการนอนหลับสบายด้วยเตียงนอนนุ่มที่เพิ่มเติมความอบอุ่นจากอุณหภูมิร่างกายของเจ้าของบ้าน เขาไม่ได้ฝันดีหรืออะไรทำนองนั้น เพียงแต่คิดว่านี่เป็นความรู้สึกที่ดีมากๆ เหมือนหลับสบายมากกว่าวันไหนๆ เริ่มเข้าใกล้คำว่าบ้านอย่างแท้จริง

 

ขยับตัวเผลอไผลด้วยความเคยชินก่อนจะชะงักเมื่อรับรู้ได้ถึงสัมผัสหนักบนเอว ฮาล์ฟครึ่งอเมริกัน ช็อตแฮร์พบว่าหัวของเขาไม่ได้เอนลงแนบความนุ่มสบายจากหมอน

 

แต่กลายเป็นอกอุ่นๆของไล ควานลินแทน

 

ลูกแมวตัวแสบแอบลืมตามองใบหน้าหล่อเหลาในระยะใกล้ เช้านี้ชายหนุ่มยังไม่ตื่นและดูท่าทีว่าจะอีกนาน ร่องรอยความเหนื่อยล้าสะสมผ่านสายตาคู่นั้นยังคงอยู่ เขารับรู้ได้ถึงละอองความเหนื่อยอ่อนจากร่างกายอีกฝ่าย ซอนโฮไม่อยากรบกวนควานลินมากนัก ไม่รู้ว่าเมื่อคืนเขานอนดิ้นรบกวนอีกฝ่ายหรือเปล่า

 

มือเล็กเผลอแตะลงตรงระหว่างคิ้ว นวดวนเบาๆคล้ายต้องการช่วยให้ผ่อนคลาย นึกอิจฉาใบหน้าสมบูรณ์แบบของชายหนุ่มนัก ราวกับพระเจ้าจงใจสร้างเขาขึ้นมาเพื่อทำร้ายผู้ชายคนอื่นบนโลกอย่างไม่ใยดี แม้ว่าตัวเด็กหนุ่มเองจะเป็นเพศเดียวกับเขาก็เถอะ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าร่างสมส่วนตรงหน้าดูดีมากเกินไป ดึงดูดมากเกินไป ทุกๆสิ่งที่หลอมรวมเป็นไล ควานลินสมบูรณ์แบบมากเกินไปเลยด้วยซ้ำ ชายหนุ่มมีเสน่ห์แบบที่อธิบายไม่ได้ ยามได้สบตาคู่นั้นคล้ายว่าถูกดึงเข้าไปในอีกโลก

 

กว่าหลายนาทีที่เขารู้สึกว่าตัวเองควรจะลุกเสียที มือเล็กยกแขนหนักๆของเจ้าของบ้านขึ้น ขยับตัวเงียบเชียบออกจากอ้อมอกอุ่นๆ แน่นอนล่ะว่าสัญชาตญาณความเป็นแมวย่อมทำเรื่องแบบนี้ได้สำเร็จ ปลายเท้าเล็กค่อยๆหย่อนแตะลงพื้น เด็กหนุ่มย่องเข้าห้องน้ำดูคล้ายเจ้าเสือพิงค์แพนเตอร์และมันตลกเป็นบ้า ซอนโฮจัดการล้างหน้า แปรงฟันให้เรียบร้อย ชะโงกหน้าออกมาก็ยังพบว่าร่างสูงบนเตียงนั่นไม่ได้ขยับเลยสักนิด

 

คุณควานลินคงจะเหนื่อยมากจริงๆนั่นแหละ

 

มือเล็กแตะลูกบิดประตู มันส่งเสียงเบาๆยิ่งทำให้เด็กหนุ่มต้องเร่งมากขึ้นเท่านั้น ถอนหายใจฟู่ใหญ่เมื่อบานประตูไม้ปิดตัวลงเงียบเชียบแบบที่หวังไว้

 

ความอารมณ์ดีโดยไม่ทราบสาเหตุของวันนี้กลายเป็นเรื่องน่าประหลาดใจ ลูกแมวในคราบเด็กผู้ชายแก้มย้วยผิวปากอย่างอารมณ์ดี ใบหูของเขาสะบัดไปมาพร้อมกับหาง เผลอนึกไปถึงเมนูอาหารเช้าของวันนี้ แม่บ้านชเวจะมีอะไรมาเซอร์ไพรส์หรือเปล่านะ? อาจจะเป็นสปาเก็ตตี้ไวท์ซอสที่เขาบ่นอยากกินหรือไม่ก็ครัวซองเนยสอดไส้แฮมชีสที่เคยเห็นผ่านตาในโทรทัศน์มาก่อน

 

นิ้วเรียวเคาะราวบันไดเป็นทำนอง Hey, Soul Sister ของ Train อันที่จริงเขาไม่ได้ชอบเพลงนี้เลยสักนิดแต่เพราะเจ้าเด็กฮาล์ฟครึ่งกระต่ายข้างห้องชอบเปิดมันผ่านลำโพงเก่าๆเป็นประจำทำให้ติดไปด้วยปริยาย รู้ตัวอีกทีก็ตอนร้องได้ทั้งหมดแล้ว

 

“อรุณสวัสดิ์ซอนโฮ”

 

ดวงตาสีประหลาดเงยหน้ามองเจ้าของเสียงเรียก เด็กหนุ่มขมวดคิ้วก่อนที่ไม่กี่วินาทีจะกลายเป็นรอยยิ้มกว้าง เผลอกระโดดข้ามบันไดไม่กี่ขั้นจนโดนดุ

 

“พี่ซองอู!

 

เขาโผตัวเข้าหาอ้อมแขนที่ขยับรอไว้ก่อนแล้ว โถมตัวเข้าใส่อีกฝ่ายโดยที่ไม่กลัวว่าจะได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย ใบหน้าของเจ้าลูกแมวไถตรงบ่าภายใต้เสื้อเชิ้ต เขาไม่ได้เห็นอีกฝ่ายหลายวันอยู่เหมือนกันนับตั้งแต่ตอนที่ไปห้างด้วยกันครั้งแรกนั่นแหละ มีบ้างที่พี่ซองอูจะเข้ามาเอาเอกสารแต่ก็ไม่ได้คุยกันนานเท่าไหร่นัก ความสนิทใจที่เพิ่มขึ้นทุกครั้งทำให้ซอนโฮกล้าเรียกอีกฝ่ายว่า พี่โดยได้รับความยินยอมจากเจ้าตัวเรียบร้อย

 

สัมผัสอุ่นๆวางลงบนหัว มือของชายหนุ่มลูบใบมากับผมนิ่มนั่นเบาๆ การมีน้องชายเพิ่มมาอีกคนเป็นอะไรที่ช่วยให้ชีวิตของเขามีสีสันเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม

 

โดยเฉพาะเจ้าจอมซนนี่

 

คราแรก อง ซองอูก็นึกแปลกใจว่าทำไมเด็กน่ารักอย่างซอนโฮถึงได้ถูกแดเนียลดุนักดุหนา แถมดูแล้วเพื่อนสนิทคนนั้นจะไม่ถูกโฉลกกับมนุษย์หูแมวนี่ด้วย คือจะไม่เชิงถูกโฉลกแต่เป็นว่าหาเรื่องทะเลาะกันได้ตลอดเลยมากกว่า ไม่อยากจะสารภาพไปเท่าไหร่นัก เวลาที่คัง แดเนียลเถียงกับซอนโฮ ...มันดูคล้ายๆเด็กประถมตีกันชะมัดยาด

 

“จะทานข้าวหรอ?” เขายังคงกอดร่างนุ่มนิ่มของเด็กหนุ่มเอาไว้ เหมือนซอนโฮจะติดเขาเพราะอีกฝ่ายเกาะหนึบเป็นตังเมแทบก้าวขาไม่ออก เขาพาร่างปาท่องโก๋ของเราทั้งคู่เข้ามานั่งในห้องอาหาร

 

“ช่ายยยย ผมหิวมากเลย” เจ้าลูกแมวส่ายหางอย่างอารมณ์ดี กลิ่นหอมๆลอยมาจากห้องครัวด้านหลัง รับรู้ว่าแม่บ้านชเวกำลังทำบางอย่างที่อร่อยอยู่แน่ๆ

 

ดวงตากลมโตเป็นประกายวาวน่าเอ็นดูแต่ก็น่าขบขันในเวลาเดียวกัน อง ซองอูยืดแก้มเด็กหนุ่มด้วยความหมั่นเขี้ยว ซอนโฮจะทำอะไรก็น่ารักไปหมดนั่นแหละ ไม่รู้ว่าควานลินไปหาอีกฝ่ายมาจากไหนถึงได้น่าดูแลขนาดนี้ เขาพึ่งสังเกตเหมือนกันว่าเจ้าลูกแมวดูจะมีน้ำมีนวลเล็กน้อย ขนาดเนื้อนุ่มนิ่มบนท่อนแขนดูคล้ายมาชเมโล่เข้าไปทุกที

 

“เช็ดน้ำลายหน่อย จะหยดลงพื้นโต๊ะอยู่แล้ว”

 

น้ำเสียงกวนประสาทดังขึ้นแทรกภวังค์ของพวกเขา ซอนโฮตวัดตาไปมองร่างสูงๆของคนที่พึ่งเดินลงบันไดมา

 

อ่า ..ให้ตายสิ

 

คัง แดเนียล

 

ปมคิ้วกระตุกขึ้นมาไม่มีสาเหตุเวลาได้พบใบหน้าหล่อร้ายนั่น แอบเบะปากลงเล็กๆตอนที่หมอนั่นเสยผมลวกๆแล้วก็เดินอาดๆมายืนอยู่หลังเก้าอี้พวกเขา ใบหูนิ่มของซอนโฮลู่ลงเล็กๆ เขาเริ่มอารมณ์ไม่ดีเสียแล้วสิ ดูเหมือนเจ้าคนผมทองนี่จะต้องการกวนประสาทเขาแต่เช้า จากที่เดินฮัมเพลงลงมาด้วยความเบิกบานใจต้อนรับแสงอาทิตย์ยามเช้ากลับต้องมาพังพินาศลงเสียนี่

 

จิ๊!น่าเบื่อจริง

 

“อรุณสวัสดิ์แดเนียล ไปไหนมาหน่ะ?” กลายเป็นซองอูที่ทำลายความเงียบที่น่าพรั่นพรึงนี้แทน ไหล่ของเขาถูกมือใหญ่ของเพื่อนสนิทวางลงมา สงครามประสาทขนาดย่อมกำลังเกิดขึ้นแล้ว

 

“ขึ้นไปเอาเอกสารนิดหน่อย” ชายหนุ่มชูซองสีน้ำตาลในมือ เอียงหน้ามองลูกแมวอ้วนด้านข้าง เลิกคิ้วข้างหนึ่งแล้วก็กดยิ้มมุมปาก “ว่าไงเจ้าหนู ทักทายผู้ใหญ่หน่อยสิ”

 

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั่นน่าโมโหเป็นบ้า ซองอูเริ่มสังเกตปฏิกิริยาของซอนโฮ เวลาที่เจ้าเหมียวไม่พอใจ หางของเขาจะตวัดขึ้นลงอย่างรุนแรง

 

“โอ๊ะ! อรุณสวัสดิ์ครับพี่ซองอู” ใบหน้าน่ารักหันมาทางพี่ชายคนสนิท ยิ้มแย้มด้วยความอารมณ์ดีทั้งๆที่ตอนเจอหน้ากันเมื่อกี้เขาก็พูดคำนั้น แต่แล้วใครแคร์ล่ะ? แบบนี้สนุกกว่าตั้งเยอะ

 

“หมายถึงฉัน”

 

“คุณไม่ใช่ผู้ใหญ่เสียหน่อย”

 

“ฉันอายุมากกว่าเธอตั้งหลายปีทำไมจะไม่ใช่!


“ก็คุณทำตัวเหมือนอายุเท่าผมนี่
!

 

“นี่—”

 

“พอแล้วทั้งคู่เลยๆ”

 

สงครามคล้ายจะไม่จบลงเมื่อทั้งคู่ยังคงประจันหน้ากันแบบนั้น กลายเป็นซองอูคนกลางที่ควบตำแหน่งทั้งพี่ชายและเพื่อนสนิทต้องเอ่ยปากหยุดยั้งก่อนจะบานปลายไปมากกว่านี้แทน หนึ่งเด็กหนึ่งผู้ใหญ่หันมองเขาคล้ายว่ามาขัดอะไร ซองอูสะดุ้งแต่ถึงอย่างนั้นก็พยายามพูดอยู่ดี

 

“ก็—”

 

“แต่—”

 

“บอกให้พอไง ทั้งคู่เลย” ถือว่าเป็นคำสิทธิ์ขาด เขาหยิกแก้มซอนโฮไม่แรงนักแล้วก็หยิกแก้มแดเนียลด้วย กลายเป็นว่าตอนนี้เหมือนตัวเองเป็นพี่เลี้ยงอย่างไรอย่างนั้น “อยากให้คุณควานลินได้ยินหรือไง?”

 

หนึ่งมนุษย์หนึ่งฮาล์ฟส่ายหน้าอย่างพร้อมเพรียงกัน การปลุกไล ควานลินให้ตื่นก่อนกำหนดเวลาไม่ใช่เรื่องดีสำหรับพวกเขา ทั้งคู่ดูนิ่งมากกว่าเมื่อกี้มากขึ้น ซองอูถอนหายใจอย่างโล่งอก นึกอยากให้แม่บ้านชเวเข้ามาเร็วๆนัก เผลอคิดว่าการทำเอกสารแทนคุณควานลินน่าจะง่ายกว่าการคอยแยกทั้งสองคนนี้ เชื่อเลยว่าอยู่ด้วยกันคงเละแน่นอน ต้องพูดว่าอย่าถามหาความเป็นผู้ใหญ่จากคัง แดเนียลน่าจะเหมาะกว่า

 

“ซอนโฮ ขอโทษแดเนียลเร็ว” มือของเขาแตะลงบนแขนของฮาล์ฟครึ่งแมวข้างตัว ซอนโฮขมวดคิ้วมุ่นดูไม่เห็นด้วยกับการกระทำนั้นแล้วพอยิ่งเพื่อนสนิทของเขายกยิ้มเหนือกว่าแล้วก็ยิ่งสะบัดหน้าหนีจนต้องเรียกอีกรอบ

 

“ขอโทษครับ” แดเนียลหัวเราะออกมาเบาๆราวกับกุมชัยชนะ ดูยังไงก็เหมือนเด็กไม่โตในความรู้สึกเขาอยู่ดี

 

“นายก็ด้วย” ซองอูหันไปมองใบหน้าหล่อของเพื่อนสนิท อีกฝ่ายเหวอไป ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

 

“ทำไมฉันอ่ะ?”

 

“นายก็ผิดเหมือนกัน ถ้านายไม่กวนประสาทก่อน ซอนโฮก็ไม่เถียงนายกลับ” เขากอดอกมอง ใครว่ายู ซอนโฮดื้อกัน คนที่รับมือยากหน่ะคัง แดเนียลต่างหาก จริงๆเจ้าเพื่อนคนนี้ก็ไม่ได้มีนิสัยแบบนี้หรอก มุมที่เขาเห็นส่วนมากก็ออกจะโตเกินวัยไปด้วยซ้ำ ต้องขอบคุณเจ้าลูกแมวตาใสที่ทำให้เพื่อนของเขาเผยนิสัยเด็กๆออกมา

 

“แต่ว่า—”

 

“เร็ว”


“โอเคๆ ขอโทษแล้วกัน” จนแล้วจนรอดก็ยอมพูดแม้จะไม่เต็มใจนัก ซอนโฮยิ้มเล็กๆตอนที่ได้ยินแบบนั้น สงครามสงบลงชั่วคราวในตอนที่แม่บ้านชเวถือจานอาหารเช้าออกมา ซองอูนึกอยากจะถามเธอนอกรอบเหลือเกินว่าไปทำอะไรถึงนานขนาดนี้ ดูท่าอาหารจะเสร็จตั้งนานแล้วมากกว่า แต่ที่ไม่ยอมออกมาเพราะจะให้เขาดูแลเจ้าเด็กสองคนนี้แทนแน่นอน

 

ให้ตายสิ

 

 

 

 

ซอนโฮกำลังดูทีวีอย่างสบายอารมณ์ โซฟาในห้องรับแขกใหญ่มากพอที่เด็กซุกซนอย่างเขาจะกลิ้งไปกลิ้งมาได้โดยไม่ตกพื้น มันนุ่มแล้วก็อุ่นมากๆ จริงๆแล้วเขามีแพลนจะออกไปเล่นสวนข้างนอกแต่ดูเหมือนว่าฝนมีท่าทีตั้งเค้าจะตกลงมาอย่างไรอย่างนั้น ก้อนเมฆดำมืดแผ่มาแต่ไกลดูน่ากลัวเหมือนกัน ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะชอบน้ำแล้วแต่ไม่ได้แปลว่าจะชอบฝนเสียหน่อย แอ่งน้ำเฉอะแฉะแถมเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนพวกนั้นไม่น่าอภิรมย์เลยสักนิด

 

อ่า—วิสัยแมวรักสะอาดหน่ะ

 

กดเปลี่ยนช่องไปเจอการ์ตูนเรื่องโปรด วันนี้ช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์คฉายเรื่องฟลินท์สโตน ดวงตากลมโตเป็นประกายวาวเมื่อเขาค้นพบ สิ่งกำจัดความน่าเบื่อในวันฝนตก

 

“ทานข้าวแล้วหรอ?” สะดุ้งเล็กๆตอนที่น้ำเสียงคุ้นหูแทรกเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาของควานลินดูสดชื่นขึ้น ผลจากการได้นอนเต็มอิ่มทำให้ชายหนุ่มดูดีกว่าเก่า(แม้ว่าตอนไม่ได้พักผ่อนจะยังหล่อมากก็เถอะ)

 

ช่างน่าอิจฉา

 

“ครับ ทานแล้ว” เหลือบมองนาฬิกาก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาร่วมเที่ยงกว่าๆและแน่นอนว่าฮาล์ฟวัยกำลังโตอย่างเขาต้องจัดการมื้อกลางวันไปแล้วด้วยแน่นอน จะโทษที่เขาทานเยอะไม่ได้หรอก ต้องโทษที่แม่บ้านชเวทำอาหารทุกอย่างได้อร่อยมากเกินไปดีกว่า

 

“คุณทานแล้วหรอ?” เด็กหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นนั่งตอนที่ร่างสูงโปร่งขยับลงมานั่งข้างๆบนโซฟาตัวใหญ่เดียวกัน มือของเขายังคงถือแม็คบุ๊คเอาไว้ คาดว่าคงเป็นสรุปรายงานตัวเลขอะไรสักอย่างที่ซอนโฮไม่เข้าใจอีกตามเคย

 

“ทานแล้วล่ะ” รอยยิ้มจากมุมปากถูกส่งมาหาเขา ฮาล์ฟครึ่งแมวเบี่ยงหน้าหนีเล็กน้อย เผลอแก้มแดงโดยไม่รู้ตัว

 

ระหว่างเราเกิดความเงียบโรยตัวแต่ไม่ได้อึดอัด ซอนโฮพบว่าการนั่งกับควานลินโดยที่ไม่ได้พูดอะไรเป็นสิ่งที่เขารู้สึกชอบ รู้สึกปลอดภัยและไว้ใจที่จะอยู่ด้วย นิ้วมือของชายหนุ่มเคาะลงบนแป้นพิมพ์บางครั้ง ใบหน้าหล่อเหลาคร่ำเคร่ง ดูเครียดกับสิ่งที่อยู่ในหน้าจอสี่เหลี่ยมนั่นจนเขาต้องลดเสียงในโทรทัศน์ลง ไม่ให้กวนอีกฝ่าย

 

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ฟลินท์สโตนไม่ได้น่าดูสำหรับเขาแล้ว สิ่งที่ดึงดูดความสนใจจากซอนโฮตรงนี้มีเพียงดวงตาภายใต้กรอบแว่น คิ้วที่ขมวดเป็นปม กระจับปากได้รูปแล้วก็เสียงลมหายใจนั้น จนถึงตอนนี้ก็ยังสงสัยว่าอะไรทำให้ผู้ชายคนหนึ่งดูสมบูรณ์แบบมากมายขนาดนี้ จะต้องมีใครอีกกี่คนที่อิจฉาเขาหรือผู้หญิงอีกสักกี่คนที่ต้องการเขา ซอนโฮเชื่อว่าควานลินสามารถทำหน้าที่ทุกอย่างได้ดี ในอนาคตเขาอาจเป็นสามีที่ดีของหญิงสาวสักคนหรือเป็นพ่อที่ดีของลูกได้แน่ๆ

 

เผลอไผลไปจ้องนานจนลืมไปว่าอีกฝ่ายก็ต้องรู้ตัวในเมื่อเราอยู่ใกล้กันแค่นี้ วินาทีที่ควานลินหันมองกลับมาทำเอาใจเต้นรัวจนควบคุมไม่ได้

 

และแน่นอนว่าเจ้าของดวงตาสีประหลาดเป็นฝ่ายหลบก่อน

 

ลนลานคว้ารีโมทขึ้นเปิดช่องมั่วๆ ฟลินท์สโตนยังไม่จบแต่เขาไม่มีสมาธิดูต่อแล้ว การทำอะไรอย่างอื่นนอกจากนั่งเฉยๆดูจะมีประโยชน์มากกว่า

 

หน้าจอฉายข่าวจากช่องดังช่องหนึ่ง เป็นข่าวการจับกลุ่มฮาล์ฟตามเมืองต่างๆ ในนั้นเผยให้เห็นความรุนแรงของเจ้าหน้าที่ การปะทะ เครื่องมือที่พวกเขาใช้ เด็กๆเหล่านั้นถูกส่งต่อไปยังศูนย์กักกัน สถานที่เลวร้ายสำหรับกึ่งมนุษย์อย่างพวกเขา ดวงตากลมโตสั่นระริก ความหวาดกลัวแล่นพล่านในจิตใจ ความรู้สึกลึกๆของเขายังคงหวาดกลัวการกระทำเหล่านั้น ยามที่พวกเขาใช้ท่องกระบองตีไปที่แขนของฮาล์ฟคนหนึ่งทำเอาเด็กหนุ่มน้ำตารื้น

 

ความรุนแรงกลายเป็นเรื่องปกติในสังคม

 

แรงสั่นเล็กๆจากเด็กหนุ่มข้างๆดึงความสนใจของควานลินให้หันไปมอง ซอนโฮกอดเข่านั่งขดตัวกับเบาะโซฟา ใบหูของเขาลู่ลงแนบกับผมนุ่ม หางยาวสวยตวัดรอบตัวราวกับปกป้องตัวเอง ภาพนั้นทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ

 

มือใหญ่คว้ารีโมทมากดปิด สัญญาณดับลงพร้อมแสงไฟสีแดง แต่อาการเหล่านั้นของซอนโฮยังไม่หายไป

 

และมันทำให้ควานลินเป็นห่วง

 

“ชู่วร์ ..ไม่เป็นไรเด็กดี” เขาวางแล็ปท็อปไว้บนโต๊ะเตี้ยหน้าโซฟา โอบตัวเด็กหนุ่มเข้ามาใกล้ ลูบแขนปลอบเวลาที่เจ้าแก้มฟูยังไม่หยุดสั่น ซอนโฮขยับตัวเข้าหา เบียดซุกความอบอุ่นที่อิงกาย ในอ้อมกอดนี้ความรู้สึกบางอย่างบอกว่าเขาจะปลอดภัย กลไกสัญชาตญาณไม่ว่ามนุษย์หรือสัตว์ย่อมหาที่ที่ตัวเองสบายใจอยู่แล้ว

 

มือใหญ่สัมผัสลงเบาๆที่หัวก่อนจะเรื่อยมายังแผ่นหลัง เด็กหนุ่มในอ้อมกอดไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายเพียงแต่อะไรบางอย่างในนั้นดูสะกิดใจแล้วก็ส่งผลกับเขามากเท่านั้น

 

ควานลินรู้ว่านี่เป็นเรื่องที่เขาต้องจัดการ

 

ใช้เวลาไปหลายนาทีกว่าซอนโฮจะหยุดสั่น ชายหนุ่มไม่ได้รำคาญอาการเหล่านั้นแม้แต่น้อย ยามที่ดวงตากลมโตสีฟ้าสว่างเงยขึ้นมองเขา ราวกับว่าอีกฝ่ายกำลัง ขอร้อง เขารู้สึกได้ถึงได้กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ภายใต้สองแขนแข็งแรงคู่นี้เป็นสัญญาณกลายๆว่า

 

ซอนโฮจะปลอดภัย

 

รอยแดงใต้ตายังคงอยู่ มือใหญ่เกลี่ยลงเบาๆ เด็กหนุ่มไม่ได้ร้องไห้เลยสักนิด ไม่มีหยาดน้ำตาไหลลงข้างแก้มเลยสักหยด ควานลินรู้ว่าเจ้าตัวแสบเข้มแข็งขนาดไหน

 

“เล่าให้ฟังได้ไหม ทุกเรื่องเกี่ยวกับเธอ ที่เธอเจอมา—ทุกเรื่องเลย

 

ความหวั่นไหวภายใต้ดวงตานั้นเด่นชัด จิตสำนึกเล็กน้อยในหัวเขาบอกว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่สมควรเลยสักนิด ระยะเวลาเพียงไม่นานเป็นอันตรายต่อฮาล์ฟเมื่อพวกเขาไว้ใจ ความสับสนกัดกร่อนสัญชาตญาณจนหมดสิ้น อะไรบางอย่างบอกเขาว่าหากได้พูดออกไปมันคงจะดีขึ้นมาก ทุกความเครียด ทุกเรื่องที่เจอ ถ้าใครสักคนได้ฟังเรื่องราวที่เขาแบกเอาไว้มันคงจะดี

 

คำถามของคำตอบคือ เราจะเชื่อใจคนอื่นได้แค่ไหน? การถูกหักหลังจากใครสักคนไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือสัตว์ย่อมส่งผลเสมอ ทิ้งร่องรอยเอาไว้ เป็นแผลเป็น เก็บไว้ให้ดูต่างหน้า ย้ำเตือนว่าครั้งหนึ่งเราทำอะไรลงไป ร่างกายของเขามี 60 เปอร์เซ็นต์ที่เป็นสัตว์ ไม่อยากยอมรับแต่ก็พูดได้ไม่เต็มปากว่าตอนนี้เขาดูเหมือนสัตว์เลี้ยงมากกว่าคนเสียอีก

 

และใช่—สัตว์เลี้ยงทุกตัวไม่ชื่นชอบการถูกหักหลังนักหรอก

 

เขาเงยหน้ามองใบหน้าของคนที่อยู่เหนือกว่า แววตาของไล ควานลินดูแตกต่าง เขายังคงส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ พูดปลอบประโลมว่าไม่เป็นไร มือใหญ่ยังคงลูบวนที่หัว ทิ้งไออุ่นร้อนนั้นเอาไว้ ถ้าบางทีเขาตัดสินใจ ถ้าบางทีได้ลองทำอะไรก็ตามที่ไม่ใช้สมอง ถ้าบางทีให้สิ่งที่เรียกว่าความรู้สึกเป็นตัวนำทาง เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นอย่างไร จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น ยู ซอนโฮในตอนนี้เป็นเพียงเด็กอายุ 15 คนหนึ่งที่ต้องการใครสักคนมารับฟัง

 

และเขาหวังว่าคนคนนั้นจะเป็น ไล ควานลิน

 





talk

สวัสดีค่ะ :) มาช้าอีกแล้ว .. ไม่มีอะไรจะแก้ตัวนอกจากกิจกรรมเยอะเหลือเกินช่วงนี้ แบ่งพาร์ทเวลาชีวิตทั้งหมดไปกับการนอน

เหนื่อยมากเลยค่ะช่วงหลายวันที่หายไป คือวุ่นวายแต่หาทางมาแต่งเพราะขี้เกียจให้มันค้างคา หงุดหงิดใจตัวเอง

ตอนนี้ก็เรื่อยๆนะคะ เรื่อยๆสมคำร่ำรือ จะเป็นฟิคยาวอยู่แล้ว เรื่องใหม่จ่อคิวจะมาแต่เรื่องนี้ยังไม่จบ จะเป็นลมตาย

อ่านกันไปเรื่อยๆนะคะ ..เพราะคนแต่งมันก็แต่งเรื่อยๆ หาตอนจบกับเรทที่แน่นอนไม่ได้ซะที เหนื่อยใจจจจจ

ไม่ทอล์คเยอะดีกว่าค่ะ รีบมากๆ ง่วงนอน ...ฮืออออออออออออออออออออออ ขอโทษที่มาช้านะคะ ยังรักเหมือนเดิม

เพิ่มเติมคือยอดเฟบขึ้นเยอะแล้วเย้ ขอบคุณส่งท้ายด้วยค่ะ ขอบคุณนะคะ รัก (#ป่าหลินโฮ) อ่านทุกทวิตทุกคอมเม้นต์จริงๆนะ!

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,495 ความคิดเห็น

  1. #1415 beavy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 23:17
    ดูแลน้องนะคะคุณไล ดูแลจิตใจน้อง💕
    #1,415
    1
    • #1415-1 ONE-s(จากตอนที่ 16)
      6 พฤษภาคม 2561 / 05:16
      สงสารน้องเลย รู้สึกอบอุ่นกับควานลินจัง
      #1415-1
  2. #1388 cardy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 03:22
    น้องกลายเป็นคุณหนูเล็กของบ้านไปแล้วค่ะ5555555555 คุณแดนชอบเเกล้งน้องเพราะน้องน่าเเกล้วเเน่ๆเราเข้าใจ5555555
    #1,388
    0
  3. #1254 369963nq (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 18:43
    ลูกซอนโฮววว เข้มแข็งน้า ฮึบไว้
    #1,254
    0
  4. #1241 nudaeng (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 18:06
    สงสารลูกกกกก สั่นกลัวไปหมดเลยยย อยากเห็นแต่ตอนตีกับแดเนียลอะ ไม่อยากให้น้องซึมเลย ;(
    #1,241
    0
  5. #1208 violy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 13:05
    แง้ ซอนโฮน่าร้ากกกก เจ้าแก้มฟูของพิ ;-;
    #1,208
    0
  6. #1162 withmbky (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 15:43
    งื้ออออ คุณควานลินผู้มาพร้อมกับความอบอุ่นและความอ่อนโยน งื่อ น่ารักมากเลย เชื่อมจควานลินได้เลยนะซอนโฮ คุณความลินปกป้องซอนโฮได้แน่ ๆ

    แต่แบบตลกกกกก แดเนียลกับซอนโฮ กัดกันเป็นเด็ก ๆ เลยอะ คุณแดนก็ชอบแหย่น้องเหลือเกินนนน
    แต่แบบซองอูสายสปอยด์น้อง ในดีใส่งี้ น้องเลยติดหนึบเลย 5555 น่ารัก พี่ซองอู ~
    #1,162
    0
  7. #1083 060398 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 07:34
    อบอุ่นละเกินคุณหลิน
    #1,083
    0
  8. #1036 yeye_mylove2 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 00:59
    หลินคือความสมบูรณ์แบบ คือ Perfect man อ่ะ ฮรืออออ อยากได้ไลควานลินต้องทำยังไงคะ >//<
    ส่วนยัยเจี๊ยบก็น่าร้ากกก น้องเหมือนแมวจริงๆนะ
    #1,036
    0
  9. #1034 modloveexonct (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 21:43
    คือดีมากกกกก ควานลินดีมากจริงๆอ่ะ ชอบมากกกก ละมุนอ่อนโยน ชอบอ่ะ น้องซอนโฮก็น่ารักน่าหยิกมากจริงๆค่ะ ???????????? ไม่ช้านะคะ ถือว่าเร็วกว่าไรท์คนอื่นๆ 555555555 #สู้ๆนะคะ
    #1,034
    0
  10. #1033 arywtd (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 21:28
    คุณองกับน้องเวลาอยู่ด้วยกันแล้วน่ารักมากเลย น้องก็ขี้อ้อนเหลือเกิน ตอนที่บอกว่าทำไมน้องถึงได้น่าดูแลขนาดนี้นี่น้องจะต้องน่ารักและขี้อ้อนแค่ไหนกันเชียว ฮือ แต่กับคุณแดนนี่ก็คู่ปรับกันสินะ เวลาเถียงกันนี่เด็กอย่างที่คุณองว่าจริงๆเลย5555555
    ควานลินกับน้องเราชอบมากเลย บรรยากาศแบบพอมีเขาอยู่ข้างๆก็อุ่นใจ คอยรับฟัง ตอนคนพี่เคยปลอบน้อง ใส่ใจน้องนี่เราประทับใจมากเลย อบอุ่นสุดๆ
    #1,033
    0
  11. #1032 mark110543 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 20:14
    ชอบอะไรแบบนี้อ่ะ ไม่พูดอะไรมากแต่ใช้ใจสื่อกัน ใช้ความรู้สึกสัมผัส มันช่วยอะไรหลายๆอย่างจริงๆนะ โดยเฉพาะความรู้สึก ฮืออรู้สึกดีตามเลยอ่ะ รู้สึกปลอดภัยแทนน้องด้วย ขอบคุณไรท์สำหรับฟิคดีๆ ภาษาสวยๆ และการบรรยายความรู้สึกได้ละเอียดแบบนี้นะคะ ชอบมากจริงๆคะ
    เปนกำลังใจให้คะ จะอยู่กับไรท์ทุกเรื่องเลย5555555555
    #1,032
    0
  12. #1031 bonjovi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 17:42
    ฮืออ สงสารน้อง;-; ชอบตอนควานลินกอดปลอบน้อง น่ารักมากก ดูอบอุ่น;///;
    #1,031
    0
  13. #1030 Mannydiggy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 14:51
    ตอนนี้เราเครียดมาก กลัวอยู่ว่าสองคนจะรักกันยังไง ฮืออออ TT
    #1,030
    0
  14. #1029 mynameisb2uty (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 14:15
    มันเขินมากเลย ฉากตื่นนอนแล้วมีคุณเจ้าของนอนอยู่ข้างๆ เจ้าแมวไปซุกอกเขาอีกอะ ฮืออออ ถ้าได้อยู่ด้วยกันไปตลอดคงจะมีความสุขมาก ซองอูเอ็นดูซอนโฮสุด เด็กอะไรจะนุ่มนิ่มเหมือนมาร์ชเมลโล่ได้ขนาดนี้ ไม่คิดว่าแดเนียลจะเข้ามา เจอฉากทั้งคู่ทะเลาะกันอีกแล้ว55555 ไม่รู้ทำไมคุณแดนต้องแกล้งน้องหรือนี่จะเป็นการแสดงออกว่าเอ็นดูนะ(?) จนซองอูต้องมาคอยห้ามอะ ตลกมากเลย เถียงกันไม่หยุดจริงๆคู่นี้ ซอนโฮตอนมองควานลินคือเขินง่ะ นานๆทีจะได้อยู่ด้วยกัน บรรยากาศแบบว่าอบอุ่นมาก ยิ่งตอนควานลินกอดปลอบอะ ทำไมละมุนแบบนี้ อิจฉามากเลย ถ้าเรามองน้องหูตกเอาหางพันรอบตัวเองแบบนั้นก็ต้องเข้าไปโอ๋อะ ยอมไม่ได้ เราจะต้องปกป้องน้อง(อินสุดฮือออ) /ชอบความเรื่อยๆนะคะ จะได้เก็บโมเม้นไปทีละนิด ค่อยๆเรียนรู้ว่าทั้งคู่เป็นยังไง ไม่อัพบ่อยไม่เป็นไรนะคะ เรารอได้เสมอค่ะ._. สู้ๆ
    #1,029
    0
  15. #1028 lovelee789 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 11:07
    ฮือออออ ทำไมคุณควานลินอบอุ่นอย่างนี้ อ่านแล้วยังอบอุ่นหัวใจตามเลย น้องเปิดใจให้คุณควานลินมากๆเลยนะอย่าทำลายความไว้ใจของน้องนะ  น้องผ่านอะไรที่หนักหน่วงมาเยอะเลยช่วยปกป้องน้องทำให้ชีวิตน้องหลังจากนี้ดีขึ้นหลังจากเจออะไรแย่ๆมาเยอะด้วยนะคุณควานลิน  ชอบซองอูจังเหมือนพี่เลี้ยงเด็กจริงๆนั่นแหล่ะ คุณแดนนี่ถ้าโดนน้องอ้อนหน่อยสงสัยจะไม่รอดแต่ถ้ายังกวนน้องอยู่อย่างนี้คงไม่มีวันโดนอ้อนแน่นอน55 น้องน่ารักจะตายทำไมชอบแหย่น้อง ไรต์ก็สู้ๆนะคะถ้ามีเวลาก็พักผ่อนเยอะๆนะ
    #1,028
    0
  16. #1027 narupin-578-sana (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 10:20
    สงสารรรรร อยากกอดปลอบน้อง
    #1,027
    0
  17. #1026 american0_0420 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 10:12
    สงสารซอนโฮตัวก็แค่นี้ ไม่รู้ไปเจออะไรบ้าง ควานลินก็ยังอ่อนโยนเหมือนเดิม ชอบเวลาน้องคลอเคลีย
    #1,026
    0
  18. #1024 Sugaooo99 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 08:35
    ซอนโฮคงกลัวมากสินะ ฮือออลูกไม่ต้องกลัวยังมีคุณควานลินอยู่
    #1,024
    0
  19. #1023 1597532846 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 08:34
    คุณแดนคงเอ็นดูน้องไม่แพ้ใครหรอกเราว่า แค่การแสดงออกอาจจะต่างกับชาวบ้านนิดหน่อย 5555555 คุณไลคนละมุน ฮื่อ อยากได้แบบนี้คนนึงหาได้จากที่ไหนบ้างคะ ;-; /ฟิคเรื่องนี้ไง/ 55555555
    #1,023
    0
  20. #1022 mmakura (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 07:45
    แดเนียลก็เอ็นดูน้องแน่ๆ อารมณ์แบบมันเขี้ยวอยากแกล้งงี้อ้ะ
    พี่ซองอูอีก ถ้าคุณควานลินได้ยินน้องเรียกซองอูว่าพี่ คิ้วต้องกระตุกแน่เลย 55555555555
    ควานลินคงไม่หลักหลังน้องหรอกเนอะ แต่ก็ยังสงสัยว่า เอาน้องมาทำไมอ่ะ แล้วครั้งแรกที่เจอนี่ไปเจอแล้วอยากได้เลยหรอ
    ยังไงก็ตาม ขอให้น้องไว้ใจควานลิน เล่าเรื่องอดีตให้ฟังนะ ทุกคนพร้อมสร้างความทรงจำใหม่ที่ดีให้หนูนะ
    #1,022
    0
  21. #1021 jingxi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 07:29
    แดนกับซอนโฮตีกันเป็นเด็กประถมอย่างซองอูว่าจริงๆ นั่นแหละค่ะ 555 เจอกันทีไรเป็นต้องได้ปะทะคารม คุณความลินต้องจับทั้งคู่ไปละลายพฤติกรรมกันหน่อยมั้ยคะ เช่น ไปปลูกป่าชายเลน ดำน้ำดูปะการัง #ผิด

    อดีตของซอนโฮคงไม่สวยงามเท่าไหร่ จากตอนต้นเรื่องสภาพแวดล้อมที่อยู่ไม่ไหวเลยแม้แต่ขนมปังก็ยังต้องขโมยห่วยๆ มากิน ฮืออ
    #1,021
    0
  22. #1020 matchafrappe (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 07:10
    ควานลินละมุนมากๆ เลยอ่ะ ดูแลน้องดีๆ น้าาาา
    #1,020
    0
  23. #1019 Im_Jinyoung (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 06:58
    ควานลินคนอบอุ่นนน><
    #1,019
    0
  24. #1018 bam_KSH (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 06:26
    อบอุ่นมากเลยคุณไลลล ทำไมดีได้ขนาดนี้นะT^T
    #1,018
    0
  25. #1017 14122838 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 06:06
    ยัยจอมซนน่ารักมากกกกก ยิ่งตอนเถียงกับแดเนียลนะ ฮือออ
    #1,017
    0