{PRODUCE101} into the forest ♡ │#linho #หลินโฮ

ตอนที่ 15 : f i f t h . Hyper Beast 4/10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,247
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    23 ธ.ค. 60

Title : Hyper Beast 4/10

Pairing : Kuanlin x Seonho

Genre : Alternative Universe (Hybrid) (Human Kuanlin x Half Seonho)

Rate : R18

 

ช่วงกว่าสัปดาห์ที่เด็กหนุ่มครึ่งแมวอย่างซอนโฮใช้ชีวิตในบ้านหลังนี้ ทุกๆวันก็ยังคงเป็นวันเอื่อยๆที่ไม่มีอะไรเหมือนเดิม เขายังไม่เห็นหน้าไล ควานลิน มีบางครั้งที่อีกฝ่ายโทรมาหาแม่บ้านชเวบ้างแต่ก็ไม่คุยอะไรกันนานนอกเสียจากถามเขาว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม ตบท้ายประโยคด้วยการขอโทษอีกตามเคยเรื่องที่เขาไม่ว่างเสียเท่าไหร่ ซึ่งซอนโฮไม่ได้โกรธอะไรอยู่แล้ว

 

แม่บ้านชเวยังคงสรรหาเมนูอาหารแปลกๆใหม่ๆมาให้ทานเสมอโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาเป็นหนูทดลองของหล่อน เด็กหนุ่มกลายเป็นแมวรักสะอาดขึ้นมาทันทีเมื่ออยู่ที่นี่ เขาถูกจับอาบน้ำวันละสามรอบเป็นอย่างต่ำ โดนแปรงขนที่หางกับหูบ่อยครั้งจนเริ่มชินชา เริ่มเกิดเป็นความรู้สึกชื่นชอบน้ำอุ่นกับกลิ่นแชมพูเสียอย่างนั้น อง ซองอูเพื่อนซี้ลำดับสองที่พักนี้ก็ไม่ค่อยแวะเวียนมาบ่อย เจ้าตัวให้เหตุผลว่าต้องทำงานช่วยเจ้านายอย่างไล ควานลินแทบไม่มีเวลาว่าง เขาเข้าใจดีแต่ก็แน่นอนว่าเหงานิดหน่อย

 

วันทั้งวันเริ่มต้นด้วยการตื่นนอนตอนเช้าประมาณ 8 โมง หลังจากนั้นก็อาบน้ำแล้วก็ทานอาหารที่ต้องตามด้วยของหวานเสมอ ซอนโฮเริ่มรู้สึกว่าเขาอ้วนขึ้น ผลจากการได้กินดีอยู่ดีมากเกินไปแถมไม่ออกกำลังกายหนำซ้ำยังรักการนอนเป็นชีวิตจิตใจ แต่จะโทษเขาไม่ได้หรอก ในเมื่อเด็กหนุ่มเองก็ขออาสาช่วยเหลือแม่บ้านชเวรวมถึงคนงานอื่นๆแล้วแต่พวกเขาไม่ยินยอมใดๆทั้งสิ้น เขาเคยแอบไปขุดดิน(จริงๆก็คือตะกุยดินเล่น)ช่วยคนงานที่กำลังลงแปลงดอกไม้ใหม่แต่สักพักก็ถูกหล่อนพาตัวไปอาบน้ำแถมไล่ให้มานอนดูการ์ตูนอีกต่างหาก ซอนโฮอยากจะเถียงเหลือเกินว่าเขาเบื่อเจ้าฟองน้ำหน้าโง่นี่จะตายอยู่แล้ว

 

คิดไปคิดมาก็เริ่มงงว่าตัวเองมาทำอะไรกันแน่ ไล ควานลินจ้างเขาให้มาทำงาน นั่นก็ใช่ แต่อะไรคือการจัดห้องใหม่ ให้เงินไปซื้อเสื้อผ้า แถมยังไม่ต้องทำอะไรอีกกันล่ะ? จะว่ามันดีก็ใช่แต่จะว่ามันแย่ก็ไม่เชิงอีกนั่นแหละ

 

ช่วงสายๆของวันนี้เริ่มต้นด้วยการที่เขาหนีแม่บ้านชเวแอบขึ้นปีนต้นไม้ที่สวนใหญ่ข้างบ้าน แถวนี้ร่มรื่นมากพอดู ศาลาเล็กๆกลางสระนั่นไม่ได้น่าสนใจเท่าต้นไม้ใหญ่นี้เลยสักนิด อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ตามประสาฮาล์ฟครึ่งแมวแบบเขาย่อมชอบะไรที่เป็นธรรมชาติมากกว่าอยู่แล้ว บ้านของควานลินไม่ได้มีสัตว์เลี้ยงจำพวกสุนัขหรือกระต่าย แต่เขาเข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น ควานลินไม่มีเวลาว่างมากพอจะดูแลพวกมัน สิ่งเหล่านั้นอาจส่งผลต่อสัตว์เลี้ยงได้ เช่น พวกมันอาจตรอมใจหรือเกิดสภาวะเครียด

 

ใบหูกระดิกเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ ดวงตากลมโตเหลือบไปเห็นชายกระโปรงในชุดเมดสีดำสลับขาว แม่บ้านชเวกำลังเดินมาใกล้เขาแล้ว

 

“คุณซอนโฮอยู่แถวนี้หรือเปล่า?” เด็กหนุ่มปิดปากตัวเอง ขยับชิดผิวหยาบๆของลำต้นมากขึ้น

 

“คุณซอนโฮ?” แม่บ้านชเวมีสีหน้าฉงนเล็กน้อยทว่าขายังขยับเข้ามาจนอยู่ภายใต้ร่มเงาต้นไม้ที่ซอนโฮขึ้นมาอยู่ หล่อนชะเง้อคอมองรอบๆ ฮาล์ฟจอมซนได้แต่เงียบแอบหัวเราะคิกคักเมื่อหล่อนเดินวนหาอีกครั้ง

 

ใบหูเล็กตั้งชันตอนที่รู้สึกตกใจ ซอนโฮสะดุ้งเมื่อปลายหางยาวๆของเขาถูกสัมผัสเบาๆ มือกร้านของแม่บ้านชเวกอบกุมมันราวกับเป็นตัวประกัน มนุษย์ครึ่งอเมริกัน ช็อตแฮร์ถอนหายใจอย่างปลงตก ห้อยหัวลงมามองหล่อนด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

 

“ลงมาได้แล้วค่ะ” แม่บ้านชเวยังคงยิ้มแย้ม อย่างไรเสียเจ้าเด็กตรงหน้าก็เป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุ 15 ปีที่ซนมากเท่านั้น

 

“ผมยังไม่ลงไม่ได้หรอ ขอนอนอีกแปบนึงได้ไหม?” ลูกอ้อนตาใสถูกยกมาใช้อีกครั้งเมื่อเจ้าตัวหรี่ตากลมๆลงเล็กน้อยพร้อมใบหูที่ลู่ลง ปลายหางขยับเกลี่ยขนนุ่มๆบนมือของหล่อน

 

แม่บ้านชเวรู้ดีว่านี่คือวิธีการทำให้คนอื่นตกหลุมพรางด้วยความใจอ่อน

 

“ได้ค่ะ” เพียงเท่านั้นเจ้าอเมริกัน ช็อตแฮร์ในร่างคนก็สั่นหูระริกระรี้ หัวใจพองโตราวกับบอลลูนอัดแก๊ส มีไม่บ่อยนักหรอกที่แม่บ้านชเวจะใจดีกับเขาหน่ะ

 

“แต่จะไม่ได้ทานขนมหวานเย็นนี้นะคะ” จบท้ายด้วยประดับฝันที่ทำเอาเด็กหนุ่มส่งเสียงร้องไห้ หล่อนหัวเราะเบาๆก่อนจะขยับตัวให้ลูกแมวข้างบนกระโดดลงมา ซอนโฮคอตกบึนปากทำนองไม่พอใจแต่แม่บ้านชเวก็ยังไม่มีท่าทีสงสารเลยสักนิด

 

“ตัวเปื้อนแถมยังมีเศษดินอีก วันนี้ต้องตัดเล็บแล้วล่ะมั้งคะ” มือเล็กถูกจับไปดู ดวงตาอ่อนโยนของแม่บ้านชเวคล้ายครูใหญ่ฝ่ายปกครองเข้าไปทุกที ราวกับว่าเขาคืนนักเรียนเสียอย่างนั้น เด็กหนุ่มโอดครวญก่อนจะถูกจูงมือเข้าบ้านไป

 

 

 

 

ซอนโฮถูกจับอาบน้ำแต่งตัวจนลงมาทานข้าวเรียบร้อย ความเพลียจากการวิ่งเล่นทำให้เขาเลือกจะขึ้นมานอนข้างบนแทน ข้อดีของการมีเปอร์เซ็นต์ความเป็นแมวในตัวทำให้เขาสามารถนอนได้ทั้งวัน ขยับตัวเบียดซุกผ้าห่มกับหมอนนุ่มๆ หางยาวขึ้นขนฟูสุขภาพดีของเขาตวัดขึ้นลงสบายอารมณ์

 

ไม่รู้ว่าตอนนี้เวลาเท่าไหร่แต่ดูเหมือนลูกแมวในร่างมนุษย์จะใช้เวลาไปกับการท่องโลกแห่งความฝันไปมากพอดู แสงเรืองรองของพระอาทิตย์ยามเย็นหายไปแล้ว ตอนนี้มันถูกแทนที่ด้วยสีนวลสว่างของดวงจันทร์ข้างนอก ในห้องไม่ได้มืดนักเหมือนแม่บ้านชเวจะแอบมาเปิดไฟดวงเล็กให้เขา

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเมื่อตอนที่ดวงตากลมโตใกล้จะปิดลงอีกครั้ง ห้วงความฝันจางด้วยเมฆหมอกพลันหายไปในพริบตา สะดุ้งเฮือกขึ้นมาด้วยความตกใจ หัวใจหลบตุ้บคล้ายตกจากที่สูง ฮาล์ฟครึ่งแมวปรือตาง่วงงุน ขยับบิดกายเล็กน้อยเพราะเผลอขดตัวนานไปหน่อย ปลายเท้าเล็กโผล่พ้นผ้าห่มค่อยๆก้าวลงมาจากเตียงด้วยความทุลักทุเล เด็กหนุ่มเดินโงนเงนไปเปิดประตู หวังว่าคนที่กำลังเคาะประตูจะมีเรื่องด่วนอะไรทำนองนั้น

 

เสียงบานประตูเปิดออกด้วยฝีมือเขาก่อนจะถูกทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ไม่ได้ยินร่วมหลายวัน


“สวัสดีซอนโฮ”

 

เงยหน้ามองเจ้าของร่างสูงราว 180 เซนติเมตร ชายหนุ่มอยู่ในชุดทำงานเต็มยศ เสื้อเชิ้ตพับแขนถึงข้อศอกกับมือที่กำลังถือเสื้อสูทของตัวเองอยู่ ดวงตาคมเข้มของเขาอยู่ภายใต้กรอบแว่นสายตาที่ซอนโฮไม่คุ้นเคย ใบหน้าหล่อเหลาของเจ้าของบ้านแย้มยิ้มน้อยๆแต่ดูเหนื่อยล้ามากทีเดียว

 

“สวัสดีครับคุณควานลิน” ใบหูเขาตั้งขึ้น เอียงคอเล็กๆตอนที่เปิดมาประจันหน้ากับผู้ว่าจ้าง(ไม่รู้ว่าใช้คำนี้ได้ไหม)ของตัวเอง


“ขอโทษที ฉันมารบกวนเวลานอนของเธอหรือเปล่า?” อีกฝ่ายมีสีหน้าประหลาดไปเมื่อเห็นสภาพยุ่งเหยิงของกลุ่มผมนุ่ม ข้างแก้มขาวยังปรากฏรอยจางๆจากการนอนทับเป็นเวลานานก่อนเจ้าลูกแมวจอมซนตรงหน้าจะชะงักเมื่อสัมผัสอุ่นๆนั่นเกลี่ยลงบนรอยแดง

 

หัวใจของเขาพลันเต้นรัวขึ้นมาไม่มีสาเหตุ ยามที่ใบหน้าหล่อเหลาของไล ควานลินโน้มลงมาใกล้ ปลายนิ้วที่แตะแก้มขาวอยู่ ทุกสัมผัสและความอ่อนโยนก่อตัวและกำลังทำลายประสาทความนึกคิดของเขาไปสูญสิ้น ตกอยู่ในภวังค์อะไรบางอย่าง เวลาที่ได้สบมองในตาคู่นั้น ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากลงไปในแอ่งน้ำ สาดซัดและพังทลาย ดูดกลืนย่อยยับ ติดอยู่กับกับดักนั้น จมหายไปในมหาสมุทรกว้างใหญ่ ทรมานแต่ทว่ารู้สึกดี ย้อนแย้งและซับซ้อนหลายเท่า

 

คล้ายเข็มเวลาโลกหยุดหมุนไปเสี้ยววินาที เทปเก่าคร่ำครึถูกย้อนกรอกลับโดยใครสักคน เด็กหนุ่มสะดุ้งแต่ไม่ได้ถอยหนี นึกแปลกใจตัวเองที่ไม่ต่อต้านแบบนั้น

 

“.....ไม่ครับ—ไม่เลย” เสียงขาดหาย แตกห้วง เขาพึ่งค้นพบว่าตัวเองกลายเป็นฮาล์ฟที่วิวัฒนาการด้านประมวลเหตุผลต่ำขนาดนี้

 

ตากลมโตสีประหลาดยังคงจ้องมองแววตาอ่อนโยนของมนุษย์ตรงหน้า อยากมองแต่ก็อยากหยุดมอง ไม่แน่ใจว่าจะควบคุมตัวเองไม่ให้เผลอไผลไปกับความรู้สึกอบอุ่นนั้นได้ไหม

 

“งั้นหรอ ฉันว่า—”

 

“ครับ ใช่! อ่า—คุณกลับมาแล้วหรอ? ไม่สิ คุณพึ่งกลับมาหรอ?” โพล่งคำถามออกไปด้วยความตะกุกตะกัก คล้ายกับว่าเขาลืมวิธีการใช้คำไปเสียอย่างนั้น ซอนโฮใบหูแดงกล่ำเมื่อเผลอพูดอะไรประหลาดๆออกไป ผลข้างเคียงจากการแบล้งค์ไปชั่วขณะนั้นส่งผลร้ายต่อเขามากทีเดียว

 

บ้าเอ้ย!

 

สบถในใจด้วยความประหม่า ทำตัวน่าอายออกไปอีกแล้ว

 

คุณควานลินดูจะฉงนเล็กน้อยแต่ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทีอะไรไปมากกว่าการยิ้มเล็กๆ ท่าทีของเขาดูผ่อนคลายขึ้นมากและนั่นทำให้ซอนโฮรู้สึกแบบเดียวกัน

 

“พึ่งมีเวลากลับหน่ะ งานฉันเยอะมากเกินไปจริงๆ”

 

“แหงล่ะ ก็เล่นไม่เห็นคุณเลยนี่” เป็นอีกครั้งเผลอปากไวด้วยการสวนกลับคำพูดนั้นทำเอาใบหน้าหล่อเหลาของเจ้าของบ้านถึงกับหัวเราะ เด็กหนุ่มครึ่งแมวขมวดคิ้วบึนปากอย่างไม่พอใจ

 

“ขอโทษทีที่ไม่ได้ดูแลเธอในฐานะเจ้าบ้านดีพอ ฉันจะพยายามเคลียร์งานให้เสร็จไวๆแทนดีไหม?” มือใหญ่ของชายหนุ่มวางลงบนหัวเขา ส่วนสูงของเราห่างกันไม่มากแต่อีกฝ่ายสูงกว่าอยู่พอตัว เหมือนเขาเป็นเด็กที่โดนผู้ใหญ่ดุอย่างไรอย่างนั้น

 

“นั่นมันก็เรื่องของคุณนี่น่า” ใบหน้าของซอนโฮเบนไปอีกทาง นึกขัดเขินกับคำพูดในประโยค คล้ายว่ากำลังถูกอีกฝ่ายง้ออยู่กลายๆ สาบานได้เลยว่านี่ไม่ใช่ลักษณะวิสัยของเจ้านายกับลูกน้องแน่นอน มีอย่างที่ไหนคนจ้างมาขอโทษคนถูกจ้างกันเนี่ย!

 

“โอเคๆ” หูยังคงได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มต่ำจากคนตรงหน้า เกิดความเงียบระหว่างเราเป็นครั้งแรก เด็กหนุ่มกัดปากนึกอยากถามคำถามที่คาใจ ไม่รู้ว่าขอบเขตของพวกเขาอยู่ตรงไหนกันแน่ เราไม่ได้สนิทกันมากมายขนาดนั้นหรือง่ายๆคือเรียกได้ว่าเจอกันเพียงแค่สองครั้ง

 

“ฉันไม่รบกวนแล้วล่ะ เธอจะนอนต่อก็ได้—”

 

ฝ่ามืออุ่นกำลังจะผละจากไปและซอนโฮไม่ชอบความรู้สึกนั้นเสียเลย

 

“คุณดูเหนื่อยๆนะ”

 

ตอนที่ปลายเท้าของอีกฝ่ายกำลังก้าวเดิน กลายเป็นเสียงเล็กๆของเขาเอ่ยขัดไว้แทน สุดท้ายก็ทำใจกล้าสบตาสีเข้มคู่นั้น

 

“อ่า ..มันค่อนข้างเป็นเรื่องที่พูดยาก ฉันก็ไม่ได้อยากทำมันนักหรอก”

 

“คุณก็พักสิ”

 

“ฉันพยายามจะหาเวลาว่างอยู่”

 

“ผมหมายถึงพักตอนนี้เลย”

 

“ตอนนี้?”

 

“ครับ” เขาตอบรับด้วยความหนักแน่นเมื่อพบสีหน้าเชิงคำถามของมนุษย์ร่างสูงตรงหน้า ชายหนุ่มมีท่าทีลังเลใจแต่สักพักก็ขยับเขามาชิดร่างของเขา ใบหูพลันตั้งขึ้นเล็กน้อยแต่ซอนโฮไม่ได้ขยับหนี

 

“งั้นฉันขอพักตรงนี้แป๊บนึงนะ”

 

ฉับพลันสัมผัสหนักๆตรงไหล่ซ้ายก็ถูกกดลงมา ไล ควานลินพิงหน้าผากลงกับบ่าเขา มือใหญ่คู่นั้นกอดรัดเอวเล็กๆของเด็กหนุ่มไว้แน่น คล้ายว่าต้องการแบ่งปันความอบอุ่นไปให้ ราวกับถูกความรู้สึกบางอย่างชะล้าง อาการเหนื่อยล้าจากการทำงานสลายไปเหมือนเมฆหมอกยามเช้า ซอนโฮชะงักเกร็ง ยืนอยู่ท่านั้นด้วยความรู้สึกแปลกๆ เขารับรู้ได้ถึงสัมผัสอบอุ่นรอบตัวเอง รับรู้ได้ถึงความเหนื่อยยากของอีกฝ่ายผ่านทางอ้อมกอดนั้น

 

ในหัวของเขาตีกันยุ่งเหยิง แอ่งความคิดแตกกระจายไม่มีชิ้นดี 40 เปอร์เซ็นต์ในหัวของเขากำลังต่อสู้กับความคิดประหลาดในสมอง อยากผลักคนตรงหน้าแต่ก็ทำไม่ได้ นึกปล่อยให้ร่างกายเป็นตัวควบคุม เขาเหนื่อยเกินกว่าจะหาเหตุผลใดๆมาโต้แย้ง แขนเล็กค่อยๆยกมือโอบรอบแผ่นหลังกว้าง มันคงจะดีถ้าเกิดเขาได้ช่วยให้ควานลินรู้สึกดีขึ้น

 

ใครสักคนบอกว่าการกอดคือสิ่งที่เยียวยาจิตใจได้ดีที่สุด

 

และซอนโฮก็พึ่งเข้าใจมันวันนี้นี่เอง

 

 

 

 

จบท้ายความน่าประหลาดใจด้วยการที่เขาถูกเคาะประตูอีกครั้งด้วยฝีมือของเจ้าของบ้าน ร่างกายสมส่วนของอีกฝ่ายอยู่ในชุดนอนผ้าลื่นสีน้ำเงินเข้ม มือข้างนึงถือแม็คบุ๊คราคาแพงเอาไว้ เบียดตัวเข้ามาในห้องเขาอย่างถือวิสาสะ เด็กหนุ่มทำอะไรไม่ได้ไปมากกว่าเปิดประตูรับแล้วก็กลับมานอนบนเตียงแบบงงๆ

 

ไล ควานลินกำลังเช็คอะไรบางอย่างในแล็ปท็อปเครื่องสวยนั่น ไฟกลางห้องไม่ได้ถูกใช้งานนั่นเป็นเรื่องดีเพราะมันไม่ได้ทำร้ายดวงตาของเขา ฮาล์ฟลูกแมวกำลังขยับตัวด้วยความไม่ชอบใจ เขานอนไม่หลับเพราะแม้ไฟจะไม่ได้เปิดแต่แสงจากหน้าจอนั่นก็สว่างมากอยู่ดี

 

“ขอโทษที ฉันรบกวนเธอหรือเปล่า?” เหมือนอีกฝ่ายจะรู้เพราะชายหนุ่มภายใต้แว่นสายตาคู่กายเห็นเขาขยับยุกยิกไปมาหลายรอบแล้ว “นอนไม่สบายหรอ งั้นฉันกลับ—”

 

“ป่าวครับ ไม่ใช่แบบนั้น” เด็กหนุ่มผุดตัวลุกขึ้นนั่ง จ้องคนที่กำลังพิงหัวเตียงตอนนี้ อยากจะบอกคุณเจ้าของบ้านหน้าหล่อเสียเหลือเกินว่าเตียงกว้างแถมผ้าห่มนุ่มขนาดนี้จะไม่สบายได้อย่างไร ต่อให้นอนร่วมเตียงกันสี่คนก็ดูท่าว่าจะเหลือพื้นทีอีกเยอะเลยด้วยซ้ำ

 

“คุณบอกว่าคุณจะพัก” ซอนโฮพองลมเต็มแก้ม คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความไม่พอใบ หางยาวสะบัดไปมาด้วยความเกรี้ยวกราด

 

“ก็ใช่”

 

“ใช่ของคุณคือการดูไอ้นี่อีกหรือไง?”

 

นิ้วเล็กชี้ไปทางแล็ปท็อปเครื่องหรู ปัญหาอย่างหนึ่งคือมันแยงตาเวลานอนและนั่นทำให้เขาหงุดหงิดสุดๆ อีกนัยคือเขาไม่ชอบคนโกหกเสียเท่าไหร่

 

และควานลินกำลังทำแบบนั้น

 

“ฉันแค่เช็คงานเล็กน้อย” ควานลินยิ้มบางๆไม่ได้มีท่าทีกลัวเจ้าลูกแมวตรงหน้าเลยสักนิด เขาชอบเวลาที่ได้เห็นหลากหลายอารมณ์จากดวงตาคู่นี้เหลือเกิน

 

“แต่คุณบอกว่าคุณจะพักและการพักในความหมายของผมคือการนอน” ซอนโฮนึกโมโหมนุษย์ตรงหน้า อยากกัดแขนขาวๆนั่นให้จมเขี้ยว เขาง่วงมากๆ ตาจะปิดให้ได้เสียตอนนี้แต่ใครบางคนกำลังผิดสัญญาและเขาจะไม่ปล่อยเอาไว้

 

เราจ้องตากันอยู่ครู่นึง เด็กหนุ่มไม่เข้าใจว่าทำไมควานลินต้องหัวเราะใส่เขา สีหน้าจริงจังของเขามันน่าตลกนักหรือไง

 

“โอเคๆ” ชายหนุ่มเป็นฝ่ายยอมแพ้ก่อน เขากดปิดเครื่องลงก่อนจะพับหน้าจอแล้ววางมันไว้บนโต๊ะข้างเตียงแทน การกระทำเหล่านั้นนับว่าสร้างความพึงพอใจให้เจ้าลูกแมวได้มากโข

 

ซอนโฮสอดตัวลงใต้ผ้าห่มพร้อมกับควานลินอีกครั้ง คราวนี้มันไม่เหมือนเดิม เราหันหน้าเข้าหากันและเป็นอีกครั้งที่ดวงตาคู่นั้นดึงดูดเขาไปอีกโลก นึกแปลกใจตัวเองที่ไม่ได้ต่อต้าน เขาไม่ชินกับการนอนร่วมเตียงกับใครมาเป็นเวลานานนับตั้งแต่ใช้ชีวิตในศูนย์วิจัย ทำนองนึงอาจเป็นเพราะอีกฝ่ายเป็นเจ้าของบ้านแต่สันนิฐานข้อนั้นถูกลบล้างออกไปด้วยความประหลาดในอกของเขาเอง การเปิดตัวรับคนอื่นเข้ามาในชีวิตไม่ใช่เรื่องพื้นฐานที่ดีของฮาล์ฟโดยเฉพาะอย่างยิ่งความไว้ใจกำลังก่อกำเนิดกับคนที่เจอกันเพียงไม่นาน

 

ทุกอย่างพังทลายและแตกสลายอีกครั้งเมื่อปลายนิ้วอุ่นร้อนแตะลงตรงแก้ม ไล้สัมผัสเจือไออุ่นนั้นด้วยความทะนุถนอม ห้วงมหาสมุทรสองฝั่งบรรจบกันอีกครั้ง ผสมปนเปกลายเป็นแอ่งน้ำกว้างใหญ่ หลอมรวมและเติมเต็มผืนแผ่นดินที่ว่างให้สมบูรณ์ ทุกสิ่งแปรเปลี่ยนให้หัวใจที่อยู่เหนือการควบคุมของสมองได้ใช้งาน

 

“ฝันดีซอนโฮ”

 

“ฝันดีครับคุณควานลิน”






talk

สวัสดีค่ะ :) สัญญาว่าจะมาอัพเร็วก็มาแล้วเห็นไหมมมมมมม กำลังตบตีกับตัวเองเพราะไม่รู้จะไปจบที่กี่ตอนอีกแล้วค่ะ

ไม่ตั้งใจให้ยาวแต่ดูเหมือนจะยาว การปูทางจากตอนที่แล้วทำให้เรามีตอนนี้ได้ค่ะ ฮาา ก็ค่อยเขยิบความสัมพันธ์กันไปทีละนิด

ถามว่าคึกหรออัพติดกันขนาดนี้ ...ก็คึกค่ะ ตอนนี้ก็พึ่งเข้ากลางเรื่องมานิดเดียว ...แค่นิดเดียวจริงๆนะ เศร้ามาก

ขอบคุณทุกการตอบรับนะคะ อ่านหมดทุกคอมเม้นต์ทุกทวิตแล้ว ดีใจมากๆเลย ทอล์คนี้ก็จะน้อยมากเพราะเราอยากขอโทษ

นี่มันพึ่งเข้ากลางเรื่อง .... ฮือออออออ มันจะต้องยาวแน่ๆเลยเนี่ย ขอบคุณเหมือนเดิมนะคะ อ่านคอมเม้นต์แล้วมีความสุขมากๆ

ขอบคุณที่ยังติดตามนะคะ รักกกก (#ป่าหลินโฮ)

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,495 ความคิดเห็น

  1. #1424 wwwiisaaa (@ONE-s) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 05:07
    เขินมากๆๆๆๆ น้องงงงงน่ารัก ถ้านี่เป็นควานลินคงฟัดแก้มน้องไปแล้ว
    #1,424
    0
  2. #1414 beavy (@beavy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 23:05
    ควานลินต้องใจดีกับน้องให้มากๆนะ
    #1,414
    0
  3. #1387 jokatker (@cardy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 03:10
    ไอเขินก็เขินนะ แต่สงสัยว่าควานลินทำงานอะไรบ้าง มันดูเยอะแบบเยอะมากๆ เยอะจนไม่มีเวลาเกินไปไหม งง
    #1,387
    0
  4. #1331 yokosatan (@yokosatan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 23:30
    เขิลลลลลล ไม่ไหวแล้ววววว
    #1,331
    0
  5. #1321 midora (@pwcoco) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 20:55
    แงง ยัยเหมียวน่าร้ากกกก
    #1,321
    0
  6. #1253 Neung Q (@369963nq) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 18:31
    อยากให้อยู่ด้วยกันเยอะๆ ///^///
    #1,253
    0
  7. #1240 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 17:59
    งื้ออออออออ กลับบ้านมาแปบเดียวเนี่ยยยย จะเอาใจน้องไปเลยใช่มั้ยคะ? -//////- ซอนโฮอ้อนพี่เขาเยอะๆ นะ ชอบความหงุดหงิดที่คสานลินไม่ยอมฟังอะ น่ารักกกดด
    #1,240
    0
  8. #1161 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 15:26
    กรี๊ดดดดดดดดดด น่ารักมากเด้อ ก็ใจมันหายละลายละลายละลาย ~~ ไปกับเธอ ~~ ช่วยดูแลใจฉันหน่อยเถอะนะ ~ ๕๕๕๕๕๕๕

    แต่น้องแบบน่ารักมาก เยื่อเลยไปปีนต้นไม้เล่น แม่บ้านก็ยังแบบไปหาเจออะ
    แต่พอคุณความลินฌผล่มาก็โผล่มาพร้อมกับความละมุน ฮือ น่ารักสุด ๆ ตอนกอดกันนี้ก็ชอบ คุณควานลินต้องมองน้องไปเอ็นดูน้องไปแน่ ๆ ความละมุนทางสายงี้โอ้ยยยย ตัวอิฉันจะไหม้แล้ววว ~ ความหวาน ฮือ ๆ ใจน้อง ชอบมากกกกก
    #1,161
    0
  9. #1004 bam_KSH (@bam_KSH) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 07:02
    คุณไลอบอุ่นมากกก อบอุ่นเกินไปแล้วT^T น้องคงเริ่มรู้สึกดีขึ้นเรื่อยๆแล้ววว
    #1,004
    0
  10. #1003 galaxy.p (@thawanhathai12) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 00:07
    ว้ากกกก เขินเด้ออ ชอบความอบอุ่นของควานลิน ชอบความซนแก่นของซอนโฮ ฮื่อออ ดีมากกๆๆๆจริงๆ
    #1,003
    0
  11. #999 3lee (@lovelee789) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 20:15
    คุณควานลินนนนนน พักแบบนี้น้องก็แย่สิคะโอ้ยยยคนอ่านก็จะตายแล้วฮืออออ
     ต้องเอ็นดูน้องขั้นไหนถึงมานอนกับน้องอะ  เอ็นดูน้องแมวคนซื่อคนซึนอะเป็นห่วงคุณเขาด้วยมีขู่ด้วยนะน่ารักกกกก
     
    #999
    0
  12. #995 beminemark (@beminemark) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 18:47
    ยาวแค่ไหนก็จะอ่านค่า ไรท์คึกบ่อยๆก็ได้น้าจะได้มาอัพไวๆ55555
    #995
    0
  13. #994 Icejung11 (@Icejung11) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 18:43
    ชอบเรื่องแนวนี้มากเลยค่ะ ชอบฝีมือการเขียนของไรท์มาก ชอบที่เรื่องค่อยๆดำเนินไปไม่รีบ แต่ก็ไม่ได้เอื่อยเกินไป พระเอกของไรท์ค่าตัวแพงมากเลยนะคะ นานๆถึงออกมา55555 รอนะคะ มีความสุขที่ไรท์ขยันเขียนงานดีๆออกมา ถ้ารวมเล่มเราก็อยากซื้อค่ะ คุณภาพ พล็อตเรื่องเทียบเท่านิยายดีๆในร้านหนังสือเลย พูดมากไปหรือเปล่าเนี่ย 5555 ขอบคุณที่ไรท์เขียนนิยายดีๆออกมานะคะ
    #994
    0
  14. #993 -Imreader- (@-Imreader-) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 18:18
    น่ารักกก น่ารักที่สุดเลยย ขอให้คุงควานยินมาหาน้องบ่อยๆ แล้วไรท์ก็มาอัพไวๆเด้ออ สู้ๆจ้า
    #993
    0
  15. #992 MN_DokX (@meena_635) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 18:15
    คุงไลอบอุ่นเกินไปแล้วน้าาาาา ฮือออออ ทำไมเปงคนแบบนี้ เลาเขิงงงงงงงงง ;-;
    #992
    0
  16. #991 namwarny (@namwarnies) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 17:03
    น้องอยากให้คุณไลพักเยอะๆ คุณไลทำแต่งาน น้องเหงาาาาา
    #991
    0
  17. #990 Sugaooo99 (@Sugaooo99) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 15:16
    คุณควานลืนอบอุ่นมาก ชอบตอนที่ควานลินซบบนบ่าแล้วกอดซอนโฮไว้ มันรู้สึกอบอุ่นมากๆๆๆๆ
    #990
    0
  18. #989 quffniw (@mynameisb2uty) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 12:54
    ถ้ายิ่งแต่งยาวมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีกับคนอ่านมากเท่านั้นค่ะ ยังอยากอ่านเจ้าแมวซอนโฮกับคุณควานลินไปอีกหลายตอน เอ็นดูความซนของซอนโฮมากเลยอะ ปีนต้นไม้แล้วนึกว่าจะพ้นสายตาแม่บ้านชเวไปได้ เป็นแมวก็ต้องขี้เล่นอยู่แล้ว ไปขุดดินโดนจับอาบน้ำหลายรอบเลย อยากจะไปช่วยอาบน้ำน้องบ้างได้ไหมคะ แงงงง ซอนโฮน่ารักเกินไปอะ อยากจะจับมาฟัดให้หนำใจเลย ดูนุ่มนิ่มไปหมด ไม่คิดว่าควานลินจะกลับมาไวขนาดนี้ แถมมีกอดกันอีก ตอนอ่านคือกลั้นยิ้มไว้แบบสุด เขินอะ น่ารักมากเลยตอนซอนโฮงอแงให้ควานลินนอนสักที ฮืออออ จะเป็นลมแล้ว ไม่ไหวๆ น่ารักเกินไปอะ เห็นมั้ยล่ะแม้แต่ควานลินก็ยังแพ้ลูกอ้อนเจ้าฮาร์ฟอเมริกันช็อตแฮร์เลยแล้วกัวเราะเพราะเอ็นดูสินะ เราอ่านชอบอันสุดท้ายที่บรรยายมหาสมุทรมากค่ะ เห็นภาพชัดเจนสุดๆ บรรยายเปรียยเทียบได้สวยมากเลย._.
    #989
    0
  19. #988 sonbee0606 (@sonbee0606) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 12:48
    ยาวเลยก็ได้ค่ะ ละมุนมากกก 555
    #988
    0
  20. #987 ;Pocky (@american0_0420) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 11:38
    ยาวเลยก็ได้ค่ะ
    เจ้าบ้านละมุนอบอุ่นมาก เจ้าฮาล์ฟเริ่มเปิดใจยอมรับแล้ว
    #987
    0
  21. #985 Bminepoy (@Poyb2uty) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 11:18
    มันก็เหมือนจะหวานๆแบบไม่รู้ตัวนิดๆ 555555
    #985
    0
  22. #984 dazzling803 (@dazzling803) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 11:11
    กว่าคุณควานลินจะมาาา ฮือออออ ขอจ่ายเงินเพิ่มค่าตัวให้คุณได้มั้ยคะ5555555555555 น้องดีมากกกกกกก อยากเลี้ยงน้องงงงงงงง แงงง
    #984
    0
  23. #983 Mannydiggy (@Mannydiggy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 10:45
    ยาวก็ได้ค่ะ รอคุณควานลินน่ารักมาก ฮืออ
    #983
    0
  24. #982 Sankamol Aunhanun (@fairynaka) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 09:05
    แงงงงงน่ารักมากเลยเจ้าเหมี๊ยววววววววว
    #982
    0
  25. #981 LoveD.O. (@14122838) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 08:30
    น้องซนและน่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อยากมีซอนโฮไว้ที่บ้านจังเลยค่ะ ควานลินก็งานดีเหลือเกิน กุมใจ
    #981
    0