{PRODUCE101} into the forest ♡ │#linho #หลินโฮ

ตอนที่ 14 : f i f t h . Hyper Beast 3/10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    23 ธ.ค. 60

Title : Hyper Beast 3/10

Pairing : Kuanlin x Seonho

Genre : Alternative Universe (Hybrid) (Human Kuanlin x Half Seonho)

Rate : R18

 

นี่เขาฝันอยู่หรือเปล่า? นี่เขาฝันไปจริงๆใช่ไหมเนี่ย?

 

ยู ซอนโฮนึกอยากจะบ้าตาย ความรู้สึกตอนนี้คืออยากไหว้วานให้ใครสักคนให้ตบหน้าเขาสักที หลังจากที่เราขับรถออกจากตรอกเก่าๆนั่นมาได้สักพัก แดเนียลพารถยุโรปคันใหญ่ที่เขานั่งอยู่นี้ออกสู่ถนนเส้นหลัก เผลอตาโตอ้าปากค้างราวกับเด็กห้าขวบ แสงสีจากตึกต่างๆสวยงามเทียบเคียงกับท้องฟ้ายามค่ำคืน อาคารสูงหลายแห่งที่เคยเห็นผ่านตาในทีวีตอนนี้ก็ประจักษ์ชัด ความศิวิไลซ์ของโลกภายนอกยิ่งทำให้ตื่นเต้นจนต้องเกาะกระจกมอง

 

เพราะการใช้ชีวิตแบบหลบๆซ่อนๆมาตลอดทำให้เด็กหนุ่มไม่ได้พบอะไรแบบนี้มากนัก ลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าโลกใบนี้พัฒนาไปทุกๆวัน ทุกๆชั่วโมงมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากมาย รู้ตัวอีกทีก็ก้าวเข้าสู่ยุคใหม่ไปนานแล้ว ราวกับที่นี่เป็นคนละโลกจากที่ที่เขาจากมา ตรอกเล็กๆรูหนูนั่นเทียบไม่ได้เลยสักนิด เขาไม่เห็นถังขยะที่แออัดไปด้วยเศษอาหาร ไม่เห็นคนเมาเดินเร่ร่อนตามมุมตึก ไม่เห็นเศษเสี้ยวของความลำบากแม้แต่น้อย คล้ายถูกแบ่งครึ่งด้วยอะไรสักอย่างที่มองไม่เห็น

 

รถติดช่วงหนึ่งของถนน เขามีเวลาได้มองสิ่งรอบข้างมากขึ้น เห็นฮาล์ฟครึ่งชีตาห์กำลังเดินเคียงคู่มากับเจ้าของ ใบหน้าของฮาล์ฟคนนั้นดูอิ่มเอมอย่างประหลาด ผิวพรรณขาวสะอาด ผุดผ่องราวกับไม่เคยต้องแสงแดด แววตาคู่นั้นไม่หลงเหลือคราบความเป็นสัตว์ป่า ไม่แน่ใจว่าเขามีเปอร์เซ็นต์ในตัวมากเท่าไหร่ สิ่งที่ซอนโฮสังเกตได้คือ

 

นัยน์ตาคู่นั้นมีแต่ความเหย่อหยิ่งผสมปนเปไปหมด

 

ฉุกคิดในความรู้สึกว่าอะไรทำให้ฮาล์ฟแถวนี้ถึงแตกต่างกับตรอกรูหนูบ้านของเขานัก คล้ายกับว่านี่เป็นการแบ่งชนชั้นชัดเจน เพียงแค่ยอมเป็นสัตว์เลี้ยงก็จะได้รับความสุขสบายอย่างนั้นหน่ะหรือ? แล้วถ้าไม่ยอมเป็นก็ต้องใช้ชีวิตยากลำบากแบบที่เขาเจออย่างนี้หรือเปล่า? อะไรคือความยุติธรรมบนแผ่นดินนี้กัน? ตาชั่งของโลกเอียงข้างมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วต่างหาก

 

“มีอะไรหรือเปล่า?” ควานลินสังเกตเห็นถึงความผิดปกติเมื่อจู่ปฏิกิริยาของเด็กหนุ่มข้างตัวแปลกไป ใบหูเล็กลู่ลงคล้ายวิตกในอะไรบางอย่าง

 

“เปล่าครับ ไม่มีอะไร” ซอนโฮส่ายหัวแม้ว่าสายตาจะยังคงจับจ้องไปที่ฮาล์ฟชีตาห์คนนั้น กระทั่งรถของเราเคลื่อนตัวทุกอย่างถึงได้ถูกตัดขาดไป

 

ความรู้สึกเหมือนใครกำลังจ้องอยู่ ดวงตากลมโตสีฟ้าอ่อนหันเหลือบไปมองมนุษย์ข้างตัว ควานลินยังคงมองเขาอยู่แบบนั้น

 

“ไม่มีอะไรจริงๆครับ ก็แค่—เรื่องไร้สาระนิดหน่อย”

 

“โอเค”

 

อีกฝ่ายมีสีหน้าเคลือบแคลงใจเล็กน้อย แต่เขาก็ย้ำไปอีกครั้งว่าไม่มีอะไรจริงๆ ควานลินก้มลงเช็คอะไรสักอย่างในโทรศัพท์สักพักก็หันไปคุยกับแดเนียล เรื่องพวกนั้นซอนโฮไม่เข้าใจเลยสักนิด ศัพท์ที่พวกเขาพูดกันคล้ายเรื่องหุ้นหรืออะไรทำนองนั้น สมองเขาประมวลไม่ทันและแน่นอนว่ามันไม่ได้เข้าหัวเลยด้วยซ้ำ

 

เราใช้ระยะเวลาไม่นาน การจราจรไม่ได้ติดหนักหน่วงอยากที่คาดคิดเท่าไหร่ แดเนียลพาเรามาถึงบ้านหลังหนึ่ง ไม่สิ ไม่ใช่—นี่มันเกินคำว่าบ้านไปมากโข มันหลังใหญ่และดูทันสมัยในเวลาเดียวกัน ประตูรั้วเหล็กสีเงินกับโคมไฟบนเสานั่นน่าจะแพงกว่ารถที่เขานั่งมาหลายเท่า เริ่มคิดว่าตัวเองหลงยุคมาหรือเปล่า ที่นี่โคตรของโคตรแตกต่างจากอพาร์ทเม้นต์เก่าคร่ำครึนั่นเลยให้ตาย

 

ประตูรั้วอัตโนมัติเปิดออก ตัวรถแล่นเข้าสู่ชานประตูบ้าน ยิ่งเข้าใกล้มากขึ้นเท่าไหร่ ยิ่งสัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่มากเท่านั้น จู่ๆก็รู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมาคล้ายตัวเองกำลังเป็นหนูบ้านโง่ๆตัวหนึ่งที่เผลอตกถังข้าวสารของคนรวยอย่างไรอย่างนั้น

 

“เอาล่ะ ได้เวลาลงแล้ว” ควานลินหันมายิ้มให้เขา มือขาวภายใต้เสื้อฮู้ดตัวใหญ่กำแน่นเพราะความตื่นเต้น เหงื่อออกจนลื่นไปหมด หัวใจเต้นรัวบ้าคลั่ง

 

“ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเรา ซอนโฮ”

 

พยักหน้าลงเบาๆ ไม่รู้ว่าทำไมคำว่า บ้านที่ชายหนุ่มพูดออกมานั้นมันถึงได้มีอิทธิพลต่อเขาขนาดนี้ อาจจะเพราะเขาไม่เคยมีบ้านที่เรียกว่า บ้าน ได้อย่างแท้จริงล่ะมั้ง

 

ปลายนิ้วสัมผัสกับตัวล็อคของประตู มันดัง แกร๊กเป็นสัญญาณ ความฉงนใจเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อเขาไม่ได้ยินเสียงดังกล่าวมาจากอีกฝั่ง ซอนโฮเอี้ยวตัวกลับมา เขายังพบว่าสายตาคู่นั้นจับจ้องตัวเองอยู่

 

“คุณไม่ลงหรือครับ?” เด็กหนุ่มขมวดคิ้วเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีเหมือนเขาแต่อย่างใด ควานลินยังคงนิ่งเฉยแต่ใบหน้ากลับประดับรอยยิ้มไว้ดังเดิม

 

“ยังไม่ใช่ตอนนี้หรอก ฉันมีธุระนิดหน่อยต้องไปจัดการ” ซอนโฮร้อง อ๋า ในลำคอเมื่อได้ยินคำตอบจากนั้น ธุระที่ว่าของอีกฝ่ายคงเป็นประเด็นที่พึ่งพูดไปคุยกับแดเนียลไประหว่างที่เราเดินทางมาแน่ๆ พวกภาษาวิชาการที่ยากเกินกว่าฮาล์ฟอย่างเขาจะเข้าใจหน่ะ

 

“โอเค ..” เด็กหนุ่มพยักหน้าก่อนจะถูกมือใหญ่คว้าแขนไว้

 

“พอเธอลงไปแล้วจะมีแม่บ้านมาดูแลให้ ขาดเหลืออะไรก็บอกไปนะ” นึกอยากอ้าปากเถียงในใจว่าเขายังจะต้องขาดเหลืออะไรอีก นี่มันออกจะมากเกินไปด้วยซ้ำ

 

เหมือนไม่ได้จ้างมาทำงานอย่างไรอย่างนั้น

 

“ฉันอาจจะไม่ได้กลับบ้านในช่วงนี้แต่จะฝากคนมาดูแลเธอเพิ่มอีก พรุ่งนี้เขาจะเข้ามาพาเธอไปซื้อของที่ห้าง” ได้แต่พยักหน้าอือออกับประโยคเหล่านั้น ควานลินมีท่าทีรีบเร่งเมื่อเหลือบไปมองแดเนียล “เข้าใจแล้วนะซอนโฮ?”

 

“ครับ เข้าใจ” ....มั้ง

 

“โอเค ขอโทษด้วยที่อาจดูแลไม่เต็มที่เท่าไหร่ ฉันมีงานเยอะมากเลยทีเดียว” คนพูดมีท่าทีเสียดายปนขอโทษนิดหน่อย มือของเขาผละออกไปแล้วแต่ยังคงรับรู้ได้ถึงความอุ่นร้อนเมื่อกี้

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ นี่มันก็มากเกินไปแล้วล่ะ” เด็กหนุ่มยิ้มแหยๆ เกาหัวด้วยความประหม่า ใบหูของเขาลู่ลงเล็กน้อยขัดเขิน

 

“อ่า ฉันคงต้องไปแล้วจริงๆ” ฮาล์ฟครึ่งแมวกระโดดลงจากรถหลังจากอีกฝ่ายพูดแบบนั้น ปิดประตูไปได้สักพักหน้าต่างก็เลื่อนลงมาอีก “แล้วเจอกันนะ”

 

เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไปนอกจากพยักหน้าให้เบาๆก่อนที่รถยุโรปคันโตจะเคลื่อนตัวออกไป เด็กหนุ่มสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่าน เมื่อกี้นี้ร่างสูงของมนุษย์นั่นยิ้มให้เขา เป็นยิ้มที่ให้ความรู้ประหลาดๆกับหัวใจชะมัด เหมือนเอ็นดูอย่างไรอย่างนั้น แต่เขาไม่ใช่แมวของควานลินเสียหน่อย เขามาที่นี่เพื่อทำงานต่างหาก

 

แปลกเสียจริงๆ

 

 

 

 

 

นับตั้งแต่ย่างเท้าเหยียบเข้ามา ซอนโฮกลายเป็นตุ๊กตายัดนุ่นอีกครั้ง ควานลินบอกเขาว่าจะมีคนดูแลและมันก็เป็นอย่างนั้น หล่อนคือแม่บ้านชเว หญิงวัยกลางคนที่หน้าตาใจดีแล้วก็ทำอาหารอร่อยมากๆ เขาถูกจับอาบน้ำแต่งตัวใหม่ ปะแป้ง ลงน้ำหอมเสียจนเวียนหัว เด็กหนุ่มนึกขยาดเมื่อมือของหล่อนยามลงแชมพูขยี้ผมให้เขา มันไม่ได้เจ็บแสบแต่วิสัยของแมวในร่างนึกเกลียดลักษณะแบบนั้น ยามที่น้ำอุ่นกระเซ็นลงบนตัวเขา ซอนโฮอยากจะตะกายออกจากอ่างให้รู้แล้วรู้รอด

 

แม่บ้านชเวชมว่าเขาน่ารักแต่หล่อนไม่ปราณีเลยสักนิด ใบหูของเขาถูกเช็ดจนเจ็บเพราะมันไม่ยอมแห้ง หางยาวของเขาถูกรีดน้ำออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันแทบจะขาดติดมือหล่อนไปแต่ใครสน? เขาพยายามอ้อนวอนด้วยตาใสๆแต่สุดท้ายมันก็ล้มเหลวในเมื่อยังไงก็ถูกจับให้นั่งเป่าผมอยู่หน้าโต๊ะกระจกอยู่ดี ไอ้ลมร้อนๆนี่หน่ะน่ารำคาญเป็นบ้า!

 

เขาโกรธแล้วก็พยายามหนีตอนที่มือของหล่อนกำลังจะสวมเสื้อใส่ให้แต่เหมือนแม่บ้านชเวจะรู้ว่าเขาแพ้ทางอะไร หล่อนเสนอว่าหากเขาเป็นเด็กดีจะลงไปทำพุดดิ้งคาราเมลกับขนมหวานอีกนิดหน่อย และ—โอเค ข้อเสนอนั่นน่าสนใจมากทีเดียว

 

คืนนี้จบลงด้วยการทานขนมหวานร่วมสองจาน เขาถูกลากให้ไปแปรงฟันอีกครั้งแล้วก็กลับมานอนแหมะบนเตียง ควานลินโทรมาหาแม่บ้านชเวว่าให้จัดห้องให้เขาใหม่ เด็กหนุ่มรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่เป็นแบบนั้น อันที่จริงวันนี้เขาเหมือนไม่ได้มาทำงานเลยด้วยซ้ำ ..

 

แต่ช่างเถอะน่า

 

แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

 

 

 

 

เช้านี้เริ่มต้นด้วยการถูกปลุก ฮาล์ฟอเมริกัน ช็อตแฮร์อย่างเขาบิดขี้เกียจบนเตียงไปมาตามประสาแมวขี้เซา แม่บ้านชเวมาเข้ามาได้นานแล้ว หล่อนบอกว่าวันนี้เขาจะต้องไปห้าง คุณควานลินสั่งอะไรสักอย่าง เด็กหนุ่มจับใจความไม่ได้เพราะเผลอหลับค้างไปเสียอย่างนั้น

 

รู้ตัวอีกทีตอนน้ำอุ่นกระทบผิวเนื้อ เขาส่งเสียงขู่รอดไรฟันแต่ดูเหมือนแม่บ้านชเวจะไม่เกรงกลัวเลยสักนิด ใบหูกับหางฟูขึ้นมา ซอนโฮคว้าขอบอ่างไว้แน่นตอนที่เขาถูกขัดแรงๆ มันเซนซิทีฟจะตายแต่หล่อนไม่ออมมือเลยแม้แต่น้อย นึกอยากตะโกนออกไปดังๆว่าทำไมไม่ลองมีหางดูบ้าง แม่บ้านชเวบ่นเขาเมื่อพบว่ามันกลายเป็นก้อนขนอะไรสักอย่างติดอยู่ หล่อนบอกว่ามันสกปรกแต่เขาไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเสียหน่อย สุดท้ายก็ได้แต่นั่งคอตกยอมให้ถูกทำความสะอาดต่อไป

 

เขาหยุดโวยวายตอนที่อาหารวางกองตรงหน้า ถึงหญิงร่างท้วมจะเคร่งครัดในระเบียบหรือบ่นเขาบางเวลาแต่ฝีมือการทำอาหารของหล่อนนั้นยิ่งกว่าระดับมาสเตอร์เชฟเสียอีก เขาลืมรสชาตขนมปังฝืดคอกับกลิ่นหืนๆที่ร้านฟาสต์ฟู้ดเฮงซวยนั่นไปเลยด้วยซ้ำ วินาทีที่ปลายลิ้นสัมผัสกับรสของเนื้อแฮมเน้นๆมันยิ่งกว่าฝัน ซอนโฮจะพูดว่ามันเพอร์เฟคแค่ไหนตอนได้ทาน เหมือนแม่บ้านชเวจะรู้เพราะมื้อเช้าของเขาเต็มไปด้วยเนื้อเหล่านั้น มันเยอะมากเสียจนไม่เห็นพื้นจานและเขาทานไม่หมด

 

เด็กหนุ่มทานอาหารเช้าเรียบร้อย แม่บ้านชเวบอกให้เขารอก่อน คนของคุณควานลินยังไม่มา ได้แต่นั่งแกว่งขาเล่นบนโซฟาหน้าโทรทัศน์เครื่องใหญ่ เช้านี้ช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์คฉายสพั้นช์ป๊อบ ฟองน้ำสีเหลืองอ๋อยที่ขาสั้นกว่าเจ้ารัสเซียน บลูเพื่อนซี้ของเขา ซอนโฮไม่ใคร่ชอบการ์ตูนแนวนี้เสียเท่าไหร่ เขาเพียงเคยดูผ่านๆตาตอนที่เพื่อนบ้านข้างเคียงเปิดมันเสียงดังลั่นจนต้องตะโกนด่า มือกดปุ่มรีโมทไปเรื่อยๆจนคิดว่าไม่นานนี้แม่บ้านชเวต้องออกมาเฉ่งเขาแน่นอน

 

ใบหูสองข้างกระดิกพร้อมกันยามที่ได้ยินเสียงรถจอด หางของเขาแกว่งไปมาอัตโนมัติ เสียงกุกกักจากประตูข้างนอกดังขึ้นก่อนจะเงียบลงไปเมื่อปรากฏร่างผู้มาเยือน

 

“สวัสดีซอนโฮ”

 

เด็กหนุ่มกระพริบตาปริบๆ มนุษย์ร่างสูงราวๆ 180 เซนติเมตรยืนยิ้มกว้างแบบที่รู้สึกคล้ายกับใครบางคนที่เขาไม่ถูกด้วย

 

คัง แดเนียลหน่ะ

 

เมื่อคืนได้มีโอกาสเล่าเรื่องหมอนั่นให้แม่บ้านชเวฟัง หล่อนบอกว่าคัง แดเนียลใจดีแค่ไหนแถมยังรักเด็กมากเสียด้วย เขาค้านหัวชนฝาเรื่องนั้นก่อนจะโดนหล่อสวนกลับมาว่าหมอนั่นไม่ชอบเด็กเกเรเสียเท่าไหร่

 

แหงล่ะ—แม่บ้านชเวกำลังจะบอกว่าเขาเป็นเด็กลักษณะแบบนั้น

 

“ฉันชื่อซองอูนะ คุณควานลินคงบอกไว้แค่จะส่งคนมาดูแลใช่ไหม?” เด็กหนุ่มพยักหน้าเบาๆก่อนจะขยับตัวหนีเมื่ออีกฝ่ายเดินมานั่งบนโซฟาเดียวกัน

 

“อ่า—” เขาเห็นสีหน้าคนที่ชื่อซองอูชะงักไปเล็กน้อยแต่ซอนโฮไม่ได้ตั้งใจ เขาไม่ไว้ใจใครง่ายๆ นัยหนึ่งคือนิสัยตามประสาฮาล์ฟที่ชีวิตต้องคอยหลบๆซ่อนๆ อีกนัยคือเขาไม่ใช่แมวที่เป็นมิตรเสียเท่าไหร่

 

“ฉันคงทำให้เธอกลัว ขอโทษที” อีกฝ่ายยังคงยิ้มอยู่แบบนั้น สังเกตใบหน้าคมๆนั่นอีกทีก็พบว่าเขาเป็นคนที่ดูดีมากเลยทีเดียว จุดเล็กๆสามจุดนั่นก็ดู ...เท่? มากๆถ้าหากได้มองใกล้ๆ—คิดว่าแบบนั้น

 

“วันนี้ฉันจะพาเธอไปซื้อของใช้ส่วนตัวนะ คุณควานลินให้ซื้อได้ทุกอย่างเลย เอ้อ—อันที่จริง อยากได้อะไรก็ซื้อได้หมดล่ะ”

 

“งั้นแปลว่าถ้าผมอยากได้คอนโดสักห้องหรือไม่ก็รถสักคัน คุณควานลินก็จะซื้อให้งั้นสิ?” ซอนโฮเป็นเด็กกวนประสาทและเขารู้ดีว่าตัวเองถามคำถามแบบไหนออกไป อันที่จริงก็แค่เย้าเล่นหรอก เขาแค่อยากเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่าย สาบานได้เลยว่าถ้าพูดแบบนี้กับคัง แดเนียลไป มีหวังโดนเขกหัวอีกตามเคย

 

ทว่าสิ่งที่ซอนโฮอยากเห็นไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด

 

“ถ้าเธออยากได้จริงๆวันนี้จะไปดูเลยก็ได้นะ ฉันจะโทรบอกคุณควานลินให้” อีกฝ่ายยกโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะกดสัญลักษณ์โทรออก เท่านั้นร่างของฮาล์ฟแมวก็ตะครุบเอาไว้

 

“ผมล้อเล่นหรอกน่า!” เหวลั่นด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าอง ซองอูจะพูดจริงทำจริงขนาดนี้เสียหน่อย อีกอย่างถึงไล ควานลินจะรวยมากแต่เขาก็ไม่น่าประทานของจำพวกนั้นมาให้ฮาล์ฟที่เจอกันไม่ถึง 24 ชั่วโมงหรอกจริงไหม?

 

“หมายถึงว่าถ้าเธออยากได้—”

 

“ผมแค่ล้อเล่นหน่ะ ..ล้อเล่นเฉยๆ โอเค้?” มือของเขากำโทรศัพท์เครื่องหรูในมือแน่น ดูท่ามนุษย์ตรงหน้าจะไม่ค่อยเข้าใจเสียเท่าไหร่ กลัวเหลือเกินว่าจะกดโทรออกไปหน่ะ

 

“โอเค”

 

สงครามจบลงที่ซอนโฮย้ำอีกฝ่ายอีกครั้งด้วยการทำสัญญาเกี่ยวนิ้วก้อย(แบบเด็กๆ) ซองอูขอโทรศัพท์คืนและเขายอมให้แต่โดยดี กระนั้นก็ยังกำชับว่าอย่าทำอะไรที่เสี่ยงให้เขาหัวใจวายอีก

 

“งั้นไปกันเลยไหม?” อีกฝ่ายชวนเขาก่อนเราจะเดินไปขึ้นรถด้วยกันทั้งคู่ สารถีวันนี้เป็นมนุษย์ตายิ้มที่ใจดีกว่าคัง แดเนียลร้อยเท่า

 

 

 

 

 

เรามาถึงห้างใจกลางเมือง ย่านสุดฮิตที่ถูกนำไปโฆษณาบ่อยๆ ไม่นึกไม่ฝันเหมือนกันว่าจะได้มา ซอนโฮพบว่าที่นี่สวยกว่าในโทรทัศน์ที่เคยดูเสียอีก มันหรูหราแต่ยังคงความทันสมัยไว้เต็มเปี่ยม ราวกับว่านี่คือสัญลักษณ์ของความเป็นอนาคตอย่างไรอย่างนั้น

 

ช่วงที่เราจอดรถจนเดินเข้ามา อีกฝ่ายต้องเดินจูงมือเขาตลอด คนไม่ได้เยอะเสียเท่าไหร่แต่มันค่อนข้างจะกว้างใหญ่สำหรับฮาล์ฟอย่างเขามากพอดู แค่เห็นบันไดเลื่อนซับซ้อนเวียนวนนั่น ซอนโฮก็คิดว่าตัวเองกำลังจะอาเจียนเอาของเมื่อเช้าออกมาเสียแล้ว เผลอสังเกตอะไรหลายๆอย่างที่นี่ ซองอูบอกเขาว่าไม่ต้องเก็บหางหรือปิดหูอะไรแบบนั้นหรอก คราแรกก็นึกประท้วงในใจแต่อีกฝ่ายก็ปลอบประโลมว่าฮาล์ฟอย่างเขาไม่ต้องหลบๆซ่อนๆในที่นี้ มันไม่เหมือนที่ที่เขาจากมา ทุกคนมีอิสระแต่ก็เฉพาะฮาล์ฟที่มีเจ้าของแค่นั้น

 

มนุษย์ใจดีข้างๆเขากำลังคุยอะไรสักอย่างกับรีเซบชั่นของห้าง พนักงานชายคนนั้นท่าทางนอบน้อมมากทีเดียวเมื่อได้ยินชื่อไล ควานลิน แต่ซอนโฮไม่แปลกใจเท่าไหร่นัก แน่นอนว่าเราจะได้รับการต้อนรับอย่างดีรวมถึงบริการต่างๆที่จะตามมาด้วย

 

ระหว่างเดินทางมาบนรถได้มีโอกาสสอบถามอะไรนิดหน่อย ซองอูเล่าให้ฟังว่าควานลินไม่ค่อยมีเวลาว่างมากนักเพราะเขาทำงานหนัก ชายหนุ่มต้องคอยเช็คงานด้วยตัวเองเสมอ อีกฝ่ายไม่ค่อยได้กลับบ้านเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะใช้ชีวิตกินนอนที่บริษัทมากกว่า บางทีซองอูก็แปลกใจที่เจ้านายของตัวเองไม่กลับบ้านเป็นเดือนๆหรือไม่ก็มาให้เห็นหน้าแค่สัปดาห์ล่ะครั้ง เป็นคนขยันที่ขยันมากเกินไปเสียด้วยซ้ำ ซอนโฮได้แต่พยักหน้าอือออ นึกชื่นชมที่เขาดูมีความรับผิดชอบขนาดนั้น เขารู้ว่าไล ควานลินเป็นคนเก่ง อีกฝ่ายดูไม่ได้มีอายุมากแต่กลับหาเงินได้แปรผันกับอายุนัก อาจจะมากกว่าคนวัยเดียวกันด้วยซ้ำ มาเทียบกับเขาถ้าอายุเท่าไล ควานลินและเป็นคนธรรมดาก็คงจะทำไม่ได้แน่นอน

 

ซองอูพาเขาเข้าร้านเสื้อผ้าเป็นอย่างแรก เขาถูกวัดตัวด้วยชุดนู้นนี้สารพัด มนุษย์ใจดีบอกให้เขาเลือกแต่ซอนโฮไม่กล้าเท่าไหร่เลยถูกอีกฝ่ายจัดการให้ทั้งหมด เด็กหนุ่มกลายเป็นไม้แขวนเสื้อจำเป็น ลองชุดซ้ำไปซ้ำมาจนเวียนหัว พอออกร้านนี้เสร็จก็เข้าร้านนู้นทันทีแทบไม่ได้พัก บัตรเครดิตที่เจ้าตัวบอกว่าควานลินให้เอามาใช้คล้ายว่ากำลังขึ้นประกายไฟเพราะถูกรูดบ่อยเสียเหลือเกิน

 

อย่างต่อมาเป็นของใช้เล็กๆน้อยๆ เขาถูกอีกฝ่ายจัดการอีกครั้งเมื่อเปิดปากบอกว่าตัวเองไม่เคยใช้ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวหรืออะไรทำนองนั้นมาก่อน คราแรกซองอูดูจะแปลกใจ มือของเขาวางแปะลงบนเนื้อนิ่มๆของเด็กหนุ่ม บ่นพึมพำว่าทำไมผิวดีแต่กระนั้นก็ยังซื้อของบำรุงมาเป็นกระบุงอีกเหมือนเดิม ซอนโฮอยากจะเถียงขาดใจในตอนที่อีกฝ่ายหยิบสกินแคร์อะไรสักอย่างที่ราคาแพงมากๆวางลงบนเคาน์เตอร์แบบไม่ใยดี สาบานได้เลยว่ามันน่าจะแพงกว่าตัวเขาอีกล่ะมั้ง

 

จบท้ายทุกอย่างเป็นของที่เขาอยากได้ อุปกรณ์วาดรูปเล็กๆน้อยๆอย่างพู่กัน สีน้ำแล้วก็กระดาษ เด็กหนุ่มจงใจเลือกที่ราคาถูกสุดแต่สุดท้ายก็โดนสั่งให้เอาไปเก็บแล้วเอาอันที่ดีที่สุดออกมาแทน เขาเดินคอตกยอมทำตามคำสั่ง เราเริ่มสนิทกันเรื่อยๆ มากขึ้นแบบไม่รู้ตัว เขาชอบที่จะได้พูดคุยกับซองอู ชอบที่จะได้ฟังอีกฝ่ายเล่นมุขตลกหรือทำอะไรตลก รู้สึกว่าตัวเองสบายใจอะไรแบบนั้น

 

“หิวหรือยัง?” อง ซองอูหันมาถามเขาในขณะที่สายตายังคงมองหาร้านเสื้อผ้าอีก

 

“ที่สุดเลย” เขาดึงปลายเสื้ออีกฝ่ายให้เดินเสียที น้ำย่อยในกระเพาะกำลังทำร้ายร่างกายของเขาอย่างรุนแรง มันเรียกร้องขออาหารเพราะเสียพลังงานจากการเดินวนทั้งชั้น

 

“โอเคๆ” เสียงหัวเราะจากอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้เขาสบายใจแม้แต่น้อย ซองอูพาเขาเข้ามาในร้านอาหารแห่งหนึ่ง มันไม่ได้ใหญ่โตมากมายหรือหรูหราอะไรขนาดนั้น เป็นเพียงร้านขนาดกลางที่มีมุมอาร์ตๆเหมาะกับเด็กวัยรุ่นและเขามองว่ามันน่าสนใจดี

 

เราสั่งอาหารจนกระทั่งพนักงานยกมาเสิร์ฟ ซอนโฮไม่สนใจอะไรนอกจากกลิ่นหอมหวนและรสชาตอร่อยตรงหน้า ได้ยินเสียงซองอูเตือนเบาๆให้กินช้าๆแต่นั่นไม่ทันใจเขาหรอก รู้ตัวอีกทีก็ตอนกินหมดไปหลายจานรวมทั้งของหวานแล้ว

 

เราใช้เวลาพักใหญ่ๆอยู่ในร้าน ซอนโฮเดินไม่ไหวและเขาไม่อยากลุกตอนนี้ มนุษย์ตายิ้มได้แต่นั่งหัวเราะเขาพร้อมกับเคาะหัวเบาๆสองสามทีข้อหากินไม่ดูลิมิตตัวเอง เราพูดคุยสัพเพเหระไปเรื่อย เขาเล่าเรื่องตัวเองก่อนจะเจอกับควานลินจนกระทั่งไปถึงตอนที่คัง แดเนียลล็อคคอเขากลางตรอกอับๆนั่น คราแรกซองอูดูจะไม่เชื่อว่าเพื่อนสนิทของตัวเองจะทำแบบนั้น แต่ซอนโฮยืนยันว่าเป็นความจริง ตอนนี้เราเริ่มสนิทกันมากขึ้น ซอนโฮรู้ว่าเขาจะไว้ใจอีกฝ่ายได้ ลักษณะนิสัยของแมวในร่างกายถ้ามันคลุกคลีกับใครนานๆก็จะติดคนนั้นนั่นแหละ อาจจะเรียกได้ว่าซองอูเป็นเพื่อนคนที่สองรองจากเจ้ารัสเซียน บลูตัวนั้นเลยก็ได้

 

ได้ฤกษ์กลับเมื่อตอนที่อีกฝ่ายอยากจะพาเขาไปดูของ มันเป็นพวกรองเท้าคัชชูแล้วก็สนีกเกอร์ยี่ห้อดัง เขาได้ติดไม้ติดมือมาหลายคู่และแน่นอนว่าราคาของมันก็เล่นเอาทรุดเลยเหมือนกัน ดูเหมือนคนที่ชอบซื้อของจะไม่ใช่เขาเสียแล้วสิ

 

“เฮ้! ผมง่วงแล้วนะ” เขากระตุกปลายเสื้อของอีกฝ่ายเบาๆ ยู ซอนโฮกำลังประท้วงเพราะเขาเป็นฮาล์ฟวัยกำลังโตที่ต้องกินและนอนเยอะมากๆ อาหารที่กินไปเมื่อกี้เริ่มส่งผลร้ายเพราะเด็กหนุ่มใกล้จะตาปิดอยู่รอมร่อ

 

“เดี๋ยวสิ เธอควรจะมีรองเท้าอีกสักสองสามคู่นะ มาดูนี่ก่อนเร็ว ชอบมั้ย?” มือของซองอูดันเขามาข้างหน้าให้เผชิญกับสนีกเกอร์สีสันละลานตาแต่ซอนโฮไม่สนใจ เขาอยากนอนมากกว่าทำอะไรทั้งหมดในตอนนี้

 

ฮาล์ฟครึ่งแมวเบะปาก เขากำลังยื่นคำขาดให้คนของควานลิน


“ผมอยากนอนแล้ว”

 

“แต่—”

 

“นะครับ”

 

ช้อนตามองด้วยความหวังเต็มเปี่ยม กระพริบตาปริบๆอีกสองสามที แผนนี้ได้ผลแน่นอนเพราะเขาใช้มันหลอกล่อกับพวกมนุษย์ขี้ใจอ่อนแถวบ้านเก่าบ่อยๆ ใบหูเล็กลู่ลงมา หางของเขายาวมากพอจะเกี่ยวพันรอบข้อมืออีกฝ่าย

 

“อ่า—ให้ตายสิ” อง ซองอูถอนหายใจ เจ้าเด็กคนนี้นี่จริงๆเลย.. รู้ตัวว่าจะแพ้ทางแบบไหนก็ทำเสียเดี๋ยวนั้น น่าโมโหแต่ก็ดุไม่ลง “โอเค กลับบ้านก็ได้”

 

“เยี่ยม!” ใบหูกลับมาตั้งชันอีกครั้ง หางฟูๆของเขาแกว่งไปมาอย่างอารมณ์ดี ของทั้งหมดที่เราซื้อมาถูกขนไว้ที่รถนานแล้ว นั่นทำให้ไม่เป็นปัญหาเลยสักนิด

 

ระยะเวลาจากห้างกลับมาถึงบ้านไม่นานเท่าไหร่นัก ฮาล์ฟครึ่งแมวที่ออกจากบ้านด้วยแบตเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ตอนนี้แทบจะกลายเป็นศูนย์อยู่รอมร่อ เขาเอ่ยทักทายแม่บ้านชเวที่ออกมาต้อนรับก่อนจะขอตัวขึ้นไปนอน ฟุบหน้าลงกับหมอนนุ่มๆก่อนจะปิดเปลือกตาลง หยุดความคิดยุ่งเหยิงทั้งหมดในหัวเพียงเท่านี้ .....แต่จะว่าไป

 

เขายังไม่เห็นหน้าไล ควานลินเลยนี่น่า





talk

สวัสดีค่ะ ตอนนี้ไม่มีอะไรเลยนอกจากน้ำล้วนๆ ..ขอโทษทุกคนอีกครั้งเพราะมาช้ามากและอาจผิดหวังกับตอนนี้

คือจริงๆต้องปูตอนนี้ไปก่อนเพราะมันจะส่งผลถึงตอนหน้า ...ของจริงมันหลังจากตอนนี้ต่างหากกก

ไม่มีอะไรจะทอล์คนอกจากจะพูดว่าขอโทษเลยค่ะ ไม่คิดว่าพล็อตจะยาวขนาดนี้ แต่งไปแต่งมาจะกลายเป็นฟิคยาวแล้ว

ฮือ สำหรับใครที่คาดหวัง ขอโทษด้วยนะคะ ตอนนี้น่าเบื่อมากๆเลย อ่านเองยังเบื่อ แต่มันจะปูไปตอนหน้าจริงๆนะคะ

หลังจากนี้ก็เขียนง่ายขึ้นแล้วเพราะน้องจะได้เจอกัน อันนี้ง่ายๆเลยคือสปอยล์นั่นแหละค่ะ ตั้งใจว่าจะไม่ยาวเหมือนสวีท

แต่สุดท้ายก็ยาวกว่าสวีทอยู่ดี .. ยังไงก็ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ ขอบคุณคอมเม้นท์ทั้งในนี้และทวิตเลย

สัญญาว่าจะมาเร็วกว่านี้ค่ะ ขอโทษจริงๆนะคะ รักเหมือนเดิมค่ะ .. (#ป่าหลินโฮ)

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,495 ความคิดเห็น

  1. #1423 wwwiisaaa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 04:58
    เห็นความซนของแมวเยอะเลยตอนนี้
    #1,423
    0
  2. #1413 beavy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 22:55
    ชีวิตแมว ก็จะน่ารัก ขี้อ้อนนนนนนน
    #1,413
    0
  3. #1386 jokatker (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 03:00
    ชีวิตแมวลูกคุณหนูมากค่ะ นี่คือควานลินจ้างมาทำงานบ้านจริงๆเหรอ 55555555555
    #1,386
    0
  4. #1330 yokosatan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 23:18
    แงงง ควานลินทำงานหนักเลยอ่ะ จริงๆ ไม่น่าเบื่อนะ เพราะได้รู้บทบาทของตัวละครอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับตัวหลัก แต่อย่างไงก็แล้วแต่ เลาจะอวย เลาชอบ เลาหลงป่าาาา
    #1,330
    0
  5. #1320 midora (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 20:40
    พี่นี่อยากเลี้ยงก้อททิชโฟลดเลย
    #1,320
    0
  6. #1259 Nminisize (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 12:54
    ตอนนี้เราว่าไม่น่าเบื่อเลยนะคะ ออกแนวสบายๆอ่านเพลินๆซะมากกว่าค่ะ ดูน่ารักดีได้เห็นมุมมองของน้องเพิ่มอีกต่างหาก ที่สำคัญน้องน่ารักมาก><
    #1,259
    0
  7. #1239 N_udaen_G (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 17:52
    รับน้องมาเลี้ยงใช่มั้ยคะ? ตามใจสุดๆ เลยยย แต่แม่บ้านนี่ขยันอาบน้ำให้น้องมากอะ 55555 แล้วซองอูก็ดูแพ้ทางซอนโฮมากเลย ถถถถถ
    #1,239
    0
  8. #1099 NlvK (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 09:52
    ไม่น่าเบื่อเลยค่ะ เราอ่านแล้วแบบ ได้รู้ตัวตนของน้องเพิ่มขึ้นจริงๆ แบบนิสัยแมว ขี้อ้อน พอรู้ว่าอ้อนแล้วได้ผลนี่ทำจังเลยนะ ฮือออ แม่ก็ใจสั่นตาม
    ความกลัวน้ำนี่ใช่เลย นึกถึงแมวที่บ้าน แทบจะตะกายตัวเพื่อหนีน้ำ ข่วนหน้าคนอาบได้ทำไปแล้ว 5555555
    รวมๆเลยตอนนี้แบบ รู้สึกเอ็นดูน้องสุดพลังมาก เข้าใจคุณองเลยที่แบบ ยอมแพ้ลูกอ้อนของน้อง เอาหางมาพันรอบข้อมูลงี้ โอ้ยยยย หางฟูๆของลูก แงงงงงง
    ตื่นเต้นที่ตอนหน้า จะได้เจอคุณควานลินสักที อิอิ
    ชอบมากเลยค่ะ ติดทุกเรื่องที่ไรต์แต่งเลย ฮือออ น่ารักกก
    #1,099
    0
  9. #998 3lee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 19:59
    คุณซองอูโดนน้องแมวแอทแทคไปแล้ว55 อยากเห็นคุณควานลินโดนน้องแอทแทคบ้างจัง น้องแมวจะกล้าอ้อนอย่างนี้รึเปล่าหรือจะเขิน55  คุณควานลินรีบกลับบ้านได้แล้ววว
    #998
    0
  10. #978 Mkrd.Milky (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 08:12
    อยากให้เป็นเรื่องยาวไปเลยคะ ชอบ ><
    #978
    0
  11. #977 Mkrd.Milky (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 08:11
    ชีวิตดี๊ดีเลยน้า
    #977
    0
  12. #948 bochocobrown (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 23:08
    ไม่เป็นไรนะคะไรสู้ๆนะ
    #948
    0
  13. #947 iloveu68 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 20:52
    อยากโดนซอนโฮอ้อนบ้างจัง รอน้องอ้อนคุณควานลิน
    #947
    0
  14. #946 beminemark (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 19:34
    อ่านตอนนี้ทำเรานึกถึงตอนอาบน้ำแมวเลยค่ะ ฟีลเจ้าแมวคงประมาณนี้เลย555555
    #946
    0
  15. #945 darkly_maze (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 18:40
    เห็นทอล์กไรต์แล้วแบบอย่าคิดมากเลยนะคะ สำหรับเราโอเคมากๆเลยกับตอนนี้ น้องซอนนี่นิสัยแมวจริงๆเป็นแม่บ้านหรือคุนองนี่ไม่ไหวจับมาฟัดแน่ๆ ซนแต่น่าเอ็นดูแบบนี้ดุไม่ลง น้องอ้อนคุนองเรานี่ใจอ่อนยวบแล้วถ้าอ้อนคุนควานลินนี่ฮือออออ รอนะคะ
    #945
    0
  16. #943 bam_KSH (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 17:13
    หูยดูน้องอ้อนสิ เจองี้ใครก็ใจอ่อนกันหมดแหละ5555555 มีหูลู่ลงแล้วช้อนตามองด้วยนะ ร้ายยยยยยยยยยย ฮื่อ รอสองคนนี้เจอกัน><
    #943
    0
  17. #942 quffniw (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 16:59
    ตอนนี้เราชอบมากค่ะ ไม่น่าเบื่อเลยค่ะ อ่านแล้วแบบว่าชอบมาก ชอบจนนอนอ่านแล้วดิ้นไปดิ้นมาหลายรอบเพราะความเอ็นดูเจ้าแมวซอนโฮ ฮือออ คุณควานลินตามใจทุกอย่างเลย ควรจะรู้สักทีว่าซอนโฮไม่ได้มาทำงานหรอก ตลกตอนบรรยายแม่บ้านชเวอาบน้ำให้กับตอนรูดบัตรเครดิตจนเป็นประกายไฟ 55555 นิสัยซอนโฮคือแมวจริงๆเลยอะ เราอ่านฟิคเรื่องนี้แล้วคิดถึงแมวที่ตัวเองเลี้ยงไว้ตลอด อิจฉาคุณซองอูได้มั้ย อยากโดนซอนโฮอ้อนแบบนี้บ้างอะ ตอนพูดคำว่า'นะครับ' ใจเราแบบไปแล้วอะวินาทีนั้นต้องตามใจแน่นอน แพ้ทางสุดๆ น่ารักน่าเอ็นดูเกินไปแล้ว ฮือออ ใครจะทนไหวกัน ขอโทษที่เราอินขนาดนี้นะคะ เพราะเราชอบแมวแล้วก็เอ็นดูน้องซอนโฮมากๆ ไรท์บรรยายทุกอย่างดีมากจนแบบ ขนาดรายละเอียดเล็กน้อยก็ยังใส่ใจอย่างตอนเขยิบหนีคนแปลกหน้าหรือเวลาแมวต้องการอะไรก็จะอ้อน ชอบตรงนี้มากๆเลยค่ะ อีกอย่างชอบตอนบรรยายที่แบ่งชนชั้นว่าถ้าเป็นสัตว์เลี้ยงจะได้รับการดูแลดีกับการเปรียบเทียบตราชั่งโลก โหหห จุกเลยอะ จะรอตอนหน้านะคะ คุณควานลินเจอซอนโฮอ้อนเข้าไปคงไม่ต่างจากเราๆแน่นอนค่ะ ._.
    #942
    0
  18. #941 yynm♡ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 16:59
    ไม่เบื่อเลยนะคะ ; - ; เราอ่านเพลินมาก น้องซอนโฮก็น่ารักค่ะ มโนภาพตอนน้องอ้อนคือภาพน้องตอนเข้าหอวันแรกแล้วโผล่หน้ามาเล่นกล้องอะค่ะ น่ารักที่สุด TWT แล้วตอนนี้ก็ให้ฟีลเหมือนคุณองพาน้องแมวไปเดินเล่นเลย 5555555
    #941
    0
  19. #940 Doyoung_Jae (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 16:34
    น่ารักอ่าา ยังไม่เห็นหน้าควานลินแปปเดียวก็คิดถึงแล้วหรอคะ????
    #940
    0
  20. #939 ;Pocky (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 15:59
    ไม่เบื่อเลยค่ะ เหมือนได้เรียนรู้นิสัยเจ้าฮาร์ฟไปด้วย ยิ่งเป็นทาสแมวอยากจับน้องมาฟัด ว่าแต่พามาเลี้ยงดีขนาดนี้ จะมีอะไรไหมน้อ เหมือนพามาเป็นสัตว์เลี้ยงแต่ตะล่อมอีกแบบ อีกอย่างยังคาใจที่อยู่ดีๆ แดนก็ไปล๊อคคอน้องในตรอกนั่นแหละ ม้นดูไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
    #939
    0
  21. #937 MBKY; (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 13:44
    โง้ยยยยย น่ารักกกมากอะ ฮืออ -///- ดูหูดูหาง ฮือ แพ้ ๆ แต่ควานลินแบบไม่ว่างเลยเนอะ เลยปล่อยให้คุณองพาแมวมาดูแล เดินเล่น ซื้อของกิน 5555555
    จากลำบากมานาน จะได้สบายก็คราวนี่แหละซอนโฮ งื้อออ
    #937
    0
  22. #936 snoopyJ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 13:25
    ไม่น่าเบื่อเลย สนุกมากกกก
    #936
    0
  23. #935 missmissCT (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 12:37
    ถึงไรต์จะบอกว่าน่าเบื่อ แต่มันโคตรสนุกเลยค่ะ อยากให้มีหมีอูจินกระต่ายฮยองซอบจุงเบย(นังขี้ชิป!!!) รอนะคะ
    #935
    0
  24. #934 papraeprae (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 11:37
    น่ารักมากเลยค่ะ ถึงไรท์จะบอกว่าน้ำ แต่เราชอบมาเลยแงงงงง
    #934
    0
  25. #933 nnannn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 11:30
    ซอนโฮน่ารักมากกกกกกก ควานลินพาน้องมาทำอะไรอะอยากรู้
    #933
    0