{PRODUCE101} into the forest ♡ │#linho #หลินโฮ

ตอนที่ 13 : f i f t h . Hyper Beast 2/10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,760
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    23 ธ.ค. 60

Title : Hyper Beast 2/10

Pairing : Kuanlin x Seonho

Genre : Alternative Universe (Hybrid) (Human Kuanlin x Half Seonho) 

Rate : R18

 

ดวงตากลมโตเหลือกขึ้นตกใจ ใบหูตั้งชันพร้อมขนหางฟูฟ่อง กลไกป้องกันตัวเริ่มทำงานเมื่อเขารับรู้ได้ถึงอันตราย ฝ่ามืออุ่นร้อนยังคงปิดปากเขา พละกำลังในตอนนี้เป็นรองราบคาบและซอนโฮรู้ดีว่าเขาแพ้แน่ๆ มือเล็กตะปบข่วนลงบนมือใหญ่ที่ปิดปากตัวเองอยู่ เจ้ารัสเซียน บลูวิ่งเตลิดไปก่อนแล้ว มันทิ้งเขาเอาไว้กับหายนะ

 

“ชู่วร์ บอกให้นิ่งไง” เสียงเข้มๆดังขึ้นข้างใบหู ชายคนนี้สูงกว่าเขาแถมตัวหนากว่า ความหวั่นใจเล็กๆก่อกำเนิดขึ้น ในหัวคิดแต่หนทางหนี แบบนี้ไม่ดีแน่!

 

“ถ้ายังไม่หยุดดิ้น ฉันจะจับนายส่งตำรวจจริงๆด้วย”

 

ราวกับฟ้าผ่าลงกลางหัว เด็กหนุ่มครึ่งแมวยอมสงบลงแบบที่ว่า ค่อยๆลดมือตัวเองลงแม้ว่าอยากจะข่วนหน้าหมอนี่แค่ไหน ฉับพลันมือใหญ่คลายลง ซอนโฮทุ่มแรงผลักร่างสูงกว่าให้ถอยห่าง ปลายเท้ากระโดดข้ามถังขยะระเกะระกะ

 

ทว่า ..

 

ความรู้สึกเหมือนกำลังลอยขึ้นนี่คืออะไรกัน? ดวงตากลมโตมองลงต่ำ เห็นขาตัวสะบัดไปมาไม่ติดพื้น หันขวับไปมองเจ้าของมือใหญ่ที่ดึงเสื้อฮู้ดเขาจากข้างหลัง

 

เจ้าบ้านี่! มันหายใจไม่ออกนะ!

 

“หยุดพยศสักที ฉันเจ็บแล้วนะ!” เขาโดนดุ อยากจะเถียงออกไปว่าเขาก็เจ็บเหมือนกันนั่นแหละ

 

“ปล่อยผมลงสิ!” เด็กหนุ่มเหวลั่น พยายามยกมือดันใบหน้าของมนุษย์ที่รังแกตัวเองอยู่ ตัวใหญ่ไม่พอแรงยังจะเยอะอีก เอาเปรียบกันเกินไปแล้ว

 

เด็กหนุ่มขู่ฟ่อ ก่อนจะชะงักเมื่อได้ยินเสียงเท้าหลายคู่เดินเข้ามาใกล้ หันไปมองก็พบกลุ่มคนที่แต่งตัวเหมือนกับไอ้บ้าที่รั้งเขาอยู่ทุกคน ยกเว้นก็แต่คนที่เดินนำหน้ามานั่นแหละ

 

“ทำอะไรหน่ะแดเนียล?”

 

เสียงทุ้มเอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้มข้างมุมปาก วินาทีนั้นซอนโฮตกลงในห้วงบางอย่าง คล้ายตัวเองกำลังจมลงในมหาสมุทรเวิ้งว้าง ด่ำดิ่ง ขาดอากาศแต่เหนือสิ่งอื่นใดคือเขากลับรู้สึกชอบความรู้สึกนั้น มนุษย์ตรงหน้ามีแรงดึงดูดแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อน ความทรงพลัง แข็งแรงแผ่ออกมาเหนือร่างเขา หัวใจพลันสั่นระรัวเมื่อชายหนุ่มขยับเข้ามาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาหรือท่วงท่าสง่างามนั่นทำเอาระบบความคิดรวนไปหมด

 

“จับแมวขโมยหน่ะครับ” ชายคนที่จับเขาเอาไว้เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ เขาปลายตามองก่อนจะถูกปล่อยลงแบบไม่ทันตั้งตัว ซอนโฮล้มลงก้นกระแทกพื้น แอบข่วนหน้าขาภายใต้กางเกงสูทเนื้อดีด้วยความโมโห


“ผมไม่ใช่ขโมย—” อ้าปากจะเถียงก็โดนเจ้าบ้านั่นหรี่ตามองมาอีก

 

“โอเค ใช่ก็ได้” พ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด บอกไว้ก่อนเลยถ้าหมอนั่นไม่เอาเรื่องตำรวจมาขู่ เขาไม่มีทางจนตรอกอยู่แบบนี้แน่ คิดแล้วน่าโมโหชะมัด

 

ใครมันจะอยากถูกส่งเข้าค่ายกักกันกันล่ะ ฮาล์ฟอย่างพวกเขาไม่ใช่สัตว์ติดเชื้อเสียหน่อย พอศูนย์วิจัยถูกสั่งให้ปิดตัวลง บ้านหลังที่สองของเราดันกลายเป็นคุกขนาดใหญ่ที่เรียกว่า ค่ายกักกันแทน สาบานได้เลยว่าต่อให้ย่ำแย่ขนาดไหนเขาก็จะไม่ย่างเท้าเหยียบเข้าไปในนั้นเด็ดขาด แย่ยิ่งกว่าท่อระบายน้ำเหม็นๆใต้เมืองนี้เสียอีก คราแรกรัฐบาลก็หว่านล้อมเราซะดิบดีว่าค่ายกักกันนี้ทำเพื่อเรา มีสิ่งอำนวยความสะดวกให้ทุกอย่าง สุดท้ายมันก็เรื่องโกหกทั้งเพ ไม่ถูกซ้อมก็อดอาหารตายแค่นั้น

 

นรกบนดินอยู่ใกล้แค่นี้เอง

 

เด็กหนุ่มสะดุ้ง ใบหูกลับมาตั้งชันอีกครั้ง ส่งเสียงขู่ฟ่อด้วยความไม่ไว้ใจเมื่อมือใหญ่ภายใต้ถุงมือหนังยื่นมาหา

 

“จับมือฉันสิ เธอเจ็บอยู่ไม่ใช่หรือไง” ชายหนุ่มยิ้มด้วยท่าทางใจดี มือใหญ่ยอมปลดถุงมือออกเมื่อเขาไม่ยอมวางมันลงไป ทั้งชีวิตที่อยู่ด้วยตัวเองมาตลอดทำให้ความระมัดระวังของซอนโฮสูงมากขึ้นเป็นพิเศษ การจะไว้ใจใครง่ายๆไม่ใช่เรื่องที่ดีในสมัยนี้


“โอเค งั้นลุกไหวไหม?” อีกฝ่ายยอมรามือ ใส่ถุงมือหนังสีดำกลับเข้าไปอีกครั้งตอนที่เขายืนยันว่าจะลุกขึ้นเอง แอบตวัดสายตาไปมองต้นเหตุที่ทำให้เขาเจ็บแบบนี้

 

“ขอโทษแทนคนของฉันด้วยที่ทำเธอเจ็บ” ชายหนุ่มค้อมหัวลงเล็กน้อย เขาแย้มยิ้มใจดีอีกครั้งและซอนโฮยังไม่กล้าที่จะมองเท่าไหร่ อยากจะบอกให้หยุดยิ้มเสียเหลือเกิน ใจสั่นเป็นบ้าเลยให้ตาย!

 

“ช่างเถอะ ผมไม่เจ็บหรอก” เขาเอ่ยปัดๆ ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดมากนัก สิ่งที่ต้องการมากที่สุดตอนนี้คือปล่อยเขาไปแล้วเราจะได้แยกย้ายกันเสียที

 

“คุยกับผู้ใหญ่ให้มันเพราะๆหน่อย” แรงแคะหัวไม่เบานักจากมนุษย์ที่หิ้วเขา แดเนียลเท้าเอวข้างหนึ่งมองลงมาเหมือนผู้ใหญ่ดุเด็กอย่างไรอย่างนั้น

 

“ผมไม่รู้จักคุณเสียหน่อย ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้นนี่น่า”

 

“นี่—”

 

“แดเนียล” ทุกอย่างหยุดชะงักเมื่อเสียงทุ้มดังขึ้นมาอีกครั้ง เจ้าของชื่อยอมหยุดทุกการกระทำแม้ว่าเขาจะมีสีหน้าไม่พอใจเลยก็ตาม “ไหนกาแฟฉันล่ะ?”

 

“ยังไม่ได้ซื้อครับ” ชายหนุ่มโค้งหัวเล็กน้อย ซอนโฮแอบสะใจเล็กๆเมื่อเขาโดนดุแบบนั้น เหมือนหมอนั่นจะลืมภารกิจของตัวเองมาโดยการวิ่งไล่จับเขาแทน

 

“แล้วมัวทำอะไรอยู่ล่ะ?” น้ำเสียงของผู้ชายคนนั้นไม่ได้ดุดันแม้แต่น้อย แต่ทำไมซอนโฮรู้สึกหนาวๆร้อนๆขนาดนี้ด้วยก็ไม่รู้

 

“ขอโทษครับ” แดเนียลโค้งลงอีกครั้ง เขาเบี่ยงตัวออกไปแบบที่ว่า ซอนโฮถือโอกาสแลบลิ้นใส่ให้ด้านหลัง ขอเอาคืนเสียหน่อยเถอะ เมื่อกี้โดนรังแกเยอะเลย

 

“ขอโทษอีกครั้งที่คนของฉัน—”

 

“ผมไม่ถือหรอก ช่างเถอะ” มือเล็กโบกมือไปมากลางอากาศ ไม่ได้สนใจอย่างที่พูด ยังไงซะเขาก็ไม่คิดว่าการพูดคุยกับคนพวกนี้จะแย่ไปเสียทีเดียว อย่างน้อยคนที่ดูเหมือนจะเป็นนายของแดเนียลก็มารยาทดีกว่าหมอนั่นตั้งเยอะ

 

พอมาสังเกตอีกฝ่ายใกล้ๆแบบนี้แล้วก็นึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน พวกเขาทั้งหมดแต่งตัวด้วยชุดสูทสีดำ ยกเว้นผู้ชายตรงหน้าเขา ชายหนุ่มใส่โค้ทสีเข้มตัวยาวเข้ากับรูปร่าง สวมถุงมือหนังราคาแพง รองเท้าขัดเงาวับแทบกลายเป็นกระจก ชะเง้อมองไปข้างหลังก็พบรถยุโรปสีดำคันใหญ่จอดอยู่

 

พวกคนรวยมาทำอะไรแถวนี้เนี่ย?

 

ถึงจะสงสัยแต่นั่นไม่ใช่ประเด็น การพบปะหรือพูดคุยกับกลุ่มคนทำนองนี้เป็นอะไรที่น่าลำบากใจ อย่างที่เคยบอกไปว่าพวกคนรวยหน่ะจะทำอะไรก็ได้และการที่พวกเขาเจอฮาล์ฟอย่างซอนโฮนั่นเป็นเรื่องใหญ่เสียยิ่งกว่า ถ้าเป็นคนรวยที่นิสัยดีหน่อยก็คงจะปล่อยเขาไป แต่ถ้าเลวร้ายขึ้นมาก็คงจับส่งตำรวจแบบที่แดเนียลว่า ถึงตอนนั้นคงทำอะไรไม่ได้ไปมากกว่าการเดินคอตกยอมเข้าค่ายกักกันเฮงซวยนั่น

 

“เอาล่ะ ผมคงต้องไปแล้ว ขอบคุณมากที่คุณเหมือนจะช่วยชีวิตผมเอาไว้ แต่ต่อจากนี้เราไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว” มือเล็กปัดกางเกงตัวเอง ตบฝุ่นที่เกาะตามตัว คราบน้ำขังเปรอะเปื้อนจากตอนที่เขาล้มลงไปยังติดอยู่ กลิ่นมันไม่น่าอภิรมย์มากเท่าไหร่

 

“หวังว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีก โชคดีนะครับ” ยิ้มเผล่ให้ครั้งหนึ่งตอบแทนน้ำใจก่อนจะคว้าเอาถุงแฮมที่กองอยู่ขึ้นมาไว้ในกระเป๋าเสื้อฮู้ดเหมือนเดิม น่าเสียดายที่ขนมปังมันตกลงไปเพราะเจ้าบ้าแดเนียลนั่นแท้ๆ ปลายเท้าแตะกระโดดไปจนถึงขอบถังขยะถังใหญ่ด้วยความชำนาญก่อนจะถูกเสียงทรงอำนาจเอ่ยขัดเสียก่อน

 

“เดี๋ยวสิ” ซอนโฮเอี้ยวตัวหันมามอง เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเชิงถาม

 

“ฉันมีข้อเสนอให้นะ”

 

“ไม่ล่ะ ผมไม่สนใจหรอก” ตอบปฏิเสธรวดเร็วและไม่ใยดี เด็กหนุ่มกรอกตาอย่างเบื่อหน่าย ข้อเสนอที่ว่าคงหนีไม่พ้นการเป็นสัตว์เลี้ยงง่อยๆของพวกคนรวยอีกตามเคย

 

บอกเลยว่าชีวิตนี้เคยโดนขอมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนที่ถูกต้อนออกจากศูนย์วิจัยใหม่ๆ เขาเจอยัยคุณหนูตระกูลดังตามเอาตัวจะเป็นจะตาย เจ้าหล่อนสั่งคนให้ตามหาเขาแทบพลิกแผ่นดิน ตอนนั้นหนีหัวซุกหัวซุน หวาดผวาเป็นเดือนๆ สุดท้ายยัยนั่นก็เลิกราเพราะเกิดไปเจอฮาล์ฟลูกครึ่งสก็อตติช โฟล์ดหน้าตาบ๊องแบ๊วแทน ไม่อยากจะนึกภาพตามเท่าไหร่ แต่เจ้าเด็กนั่นคงสภาพไม่ต่างอะไรกับตุ๊กตาบาร์บี้โง่ๆให้ยัยคุณหนูจับแต่งตัวเล่นแหงๆ

 

“แต่ฉันว่าเราคงมีอะไรต้องคุยกันหน่อย” เด็กหนุ่มถอนหายใจ หมอนี่อยากโดนข่วนหน้าหรือไงกันนะ

 

“ผมไม่มี—”

 

“เรื่องการที่เธอขโมยขนมปังกับแฮมเป็นไง?”

 

“นี่คุณ!

 

ซอนโฮตาโต ริมฝีปากขบกัดจนช้ำเลือดเพราะความไม่พอใจ อุณหภูมิในร่างกายตอนนี้เดือดแทบทะลุ 100 องศา เขากระโดดลงมาจากถังขยะ เด็กหนุ่มส่งเสียงขู่รอดไรฟัน ชายตรงหน้ายังส่งยิ้มใจดีที่ซอนโฮคิดว่าตอนนี้มันเคลือบยาพิษชัดๆ แอบเห็นกลุ่มคนข้างหลังยกยิ้มแบบเดียวกันน่าสยองเป็นบ้า

 

“ว่าไง?” เขาขยับตัวเข้ามาใกล้และเด็กหนุ่มเป็นฝ่ายขยับหนีด้วยสัญชาติญาณ

 

“ผมจะไว้ใจคุณได้ยังไง?” คิ้วขมวดเข้าหากัน อะไรๆตอนนี้ก็ดูไม่น่าไว้วางใจไปเสียหมด

 

ใบหน้าหล่อเหลาหัวเราะเล็กน้อยแต่ยังคงท่าทีดูดีไว้ ราวกับอีกฝ่ายเป็นรูปปั้นที่พระเจ้าจงใจสร้างเพราะเด็กหนุ่มไม่คิดว่าจะมีส่วนไหนไม่เพอร์เฟ็คเลยด้วยซ้ำ มือใหญ่ภายใต้ถุงมือหนังเลื่อนเข้าไปในกระเป๋าสูทก่อนจะหยิบเอากระดาษแผ่นเล็กๆยื่นให้กับเขา

 

นามบัตร?

 

กระดาษแผ่นเล็กส่งกลิ่นหอมของดอกไม้อะไรซักอย่าง มันดูแพงจนไม่กล้าแตะต้องแม้เป็นเพียงกระดาษ เด็กหนุ่มตาโตเมื่อเห็นรายละเอียดทั้งหมด บนนั้นปรากฏตราบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง เขาเคยได้ยินชื่อบริษัทนี้จากโทรทัศน์เก่าๆในห้อง อยากจะเป็นลมตายที่ดันมาเจอคนมีอำนาจขนาดนี้ ซอนโฮมือสั่นเทาเมื่อปรายตามองบรรทัดถัดไป

 

ไล ควานลิน

 

 

 

 

เด็กหนุ่มครึ่งอเมริกัน ช็อตแฮร์ถูกพาตัวขึ้นมาบนรถยุโรปคันดังกล่าว แดเนียลกลับมาพร้อมกาแฟแล้วก็ขนมอีกหลายถุง เราขับออกมาจากตรอกนั้นเรื่อยๆโดยที่เขาได้แต่นั่งตัวเกร็ง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าชีวิตนี้จะได้มีบุญนั่งรถหรูขนาดนี้ ครั้งแรกที่กำลังจะก้าวขึ้นนึกเป็นกังวลเสียหน่อยว่าเสื้อผ้ามอมแมมของเขาจะทำเบาะหนังเปื้อนเอา แต่ควานลินอนุญาตและเด็กหนุ่มไม่รอช้าที่จะขึ้นมา

 

วินาทีแรกที่ร่างกายได้สัมผัสเบาะหนังราคาแพง ซอนโฮเกิดอยากจะร้องไห้ น้ำตาเอ่อขอบล้นแทบปริ่มแต่ก็ฮึบไว้ ตอนที่แดเนียลกดปุ่มอะไรสักอย่างแล้วแอร์เย็นๆก็พัดมาโดนตัวพร้อมกลิ่นดอกไม้แบบเดียวกับบนกระดาษ ซอนโฮคิดว่าเขากำลังขึ้นสวรรค์

 

“เธอจะทานก็ได้นะ” ควานลินยื่นถุงขนมจากร้านเบเกอรี่ชื่อดังมาให้เขา ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย ในมือภายใต้เสื้อฮู้ดยังคงกำถุงแฮมแน่น “ฉันไม่ใส่ยาพิษแน่นอน ทานเถอะ”

 

เสียงทุ้มหัวเราะก่อนจะวางถุงกระดาษนั่นลงบนตักเขา เพียงแค่ได้กลิ่นหอมที่ลอยมาจากข้างในก็เล่นเอาท้องไส้ปั่นป่วนเสียแล้ว เผลอครางหงิงเพราะความหิว มื้อเที่ยงได้กินไปเพียงขนมปังโง่ๆจากร้านฟาสต์ฟู้ดเท่านั้น กลิ่นเหม็นหืดเทียบไม่ได้กับกลุ่มขนมบนตักตอนนี้เลยสักนิด มือเล็กค่อยๆหยิบช็อตเค้กสตรอเบอร์รี่ขึ้นมา กลิ่นหอมๆของครีมเนยกับสีสันของแยมยิ่งทำให้ทรมาน

 

ดวงตากลมโตสีฟ้าอ่อนหันกับไปมองเจ้าของกองขนมนั่นอีกครั้ง ราวกับคำอนุญาตเมื่อชายหนุ่มพยักหน้าเป็นสัญญาณ ลิ้นเล็กตวัดเลียครีมเนยเข้าปาก ทันทีที่ปลายลิ้นได้สัมผัสซอนโฮก็ค้นพบแล้วว่าสวรรค์มีอยู่จริง ทุกความนุ่มละลายข้างในก่อนจะแตกซ่านไปทั่ว

 

“ชอบหรอ?” เด็กหนุ่มพยักหน้าแรงๆจนหน้าม้าปลิว เขาได้ยินหัวเราะเบาๆจากอีกฝ่ายแต่นั่นไม่สำคัญเท่าแป้งเค้กนุ่มๆในตอนนี้ ต่อให้ควานลินเทยาพิษจนหมดขวดลงไป ซอนโฮก็คิดว่านั่นคุ้มค่ามากพอแล้ว

 

“ถ้าชอบจะเอาไปอีกก็ได้” ว่าแล้วมือใหญ่ก็จัดการวางถุงขนมมาบนตักเขาอีกแถมใจดีแกะห่อให้ด้วย

 

“คุณไม่กินหรือไง?” เอ่ยถามด้วยความสงสัย มือของอีกฝ่ายถือเพียงแก้วกาแฟขนาดกลาง ดูแล้วไม่น่าจะอิ่มเลยด้วยซ้ำ

 

“ซื้อมาให้เธอนั่นแหละ”

 

แล้วก็ไม่รู้ทำไมเขาถึงต้องใจเต้นกับประโยคนั้นด้วย ..

 

ประหม่าจนอดไม่ได้ที่จะกระแอมไอสองสามที คว้าแก้วกาแฟจากมืออีกฝ่ายมาจิบก่อนจะไอโขลกเมื่อมันขมเกินบรรยาย แอบสบถไปเล็กน้อยว่ารสชาตมันย่ำแย่มากๆ ไม่ได้เกรงใจเจ้าของเลยด้วยซ้ำ

 

“สรุปคุณมีข้อเสนออะไรล่ะ?” ซอนโฮเปลี่ยนมานั่งคุยเมื่อจัดการของหวานทั้งหมดไปด้วยระยะเวลาที่รวดเร็ว ถ้าตอบแบบสัตย์จริงก็จะบอกเลยว่าเขายังไม่อิ่มสักนิด นี่ยังไม่ถึงครึ่งกระเพาะเลยด้วยซ้ำ

 

เอาน่า ... เขาเป็นฮาล์ฟเด็กวัยกำลังโตนะ

 

“อันที่จริงก็ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ แต่ถามก่อนว่าเธอทำอะไรเป็นบ้างนอกจากการขโมยหน่ะ”

 

เด็กหนุ่มครึ่งอเมริกัน ช็อตแฮร์เบ้หน้าเบาๆกับประโยคลงท้ายนั่น

 

“อ่า ให้ตาย ผมบอกแล้วไงว่าไม่ได้อยากเป็นขโมยถ้ามันไม่จำเป็นหน่ะ” บ่นกระปอดกระแปดไปเรื่อยทั้งๆที่มือก็เริ่มคว้าเศษขนมเหลือๆขึ้นมาทานต่อ “ผมอ่านออกแล้วก็เขียนได้เป็นปกตินั่นแหละ เว้นก็แต่เปอร์เซ็นต์ฮาล์ฟในตัวผมมี 60 เปอร์เซ็นต์”

 

60 เปอร์เซ็นต์เชียวหรอ?” อีกฝ่ายเลิกคิ้ว


“ครับ มันเยอะใช่ไหมล่ะ? เลือกได้ผมก็ไม่อยากจะมีมันเหมือนกัน” ถอนหายใจอย่างปลงตก สุดท้ายก็วนเข้าลูปเดิมซ้ำๆ การมีสัญชาตญาณมากกว่าครึ่งหนึ่งเป็นสัตว์ย่อมอันตรายเสมอ

 

“มันอาจจะดีก็ได้” ควานลินยังคงส่งยิ้มมาให้แต่ซอนโฮไม่ได้สนใจหรอก มนุษย์แบบเขาจะไปเข้าใจอะไรกัน อย่างมากก็ได้แค่ปลอบใจแต่พอเอาเข้าจริงๆก็ทิ้งขว้าง ไม่ได้เข้าใจอะไรซักอย่างแบบที่ปากว่านั่นแหละ

 

“ดีหรอ? ดีตรงไหนล่ะ? ผิดกฎหมายนี่มันใช่เรื่องน่ายินดีหรือไง??” เผลอสบถ เหอะ! ขึ้นมาด้วยความไม่สบอารมณ์ เห็นแดเนียลเหลือบตามามองผ่านกระจกคล้ายตำหนิแต่เขาไม่สนแล้ว

 

“มันอาจจะดีก็ได้แบบที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน” ควานลินยังคงใจเย็นเพราะเขาพูดด้วยน้ำเสียงเนิบช้าแบบที่ต่อให้โมโหแค่ไหนก็โกรธไม่ลง “แล้วนอกจากนั้นทำอะไรได้อีก?”

 

“ผมทำได้ทุกอย่างแหละแค่คุณสั่งมา งานบ้านก็ได้นะ ตอนอยู่ศูนย์วิจัยพวกนักวิทย์ฯกระจอกๆพวกนั้นชอบใช้ผมบ่อยๆ” ไล่นึกไปถึงตอนนั้น เจ้าพวกหน้าโง่นั่นชอบทำเหมือนว่าเขาเป็นเพียงสัตว์ต่ำต้อยที่นึกจะใช้งานเวลาไหนก็ได้ ศูนย์วิจัยแทบจะไม่มีแม่บ้านเพราะเราถูกเฉดหัวใช้เยี่ยงทาสนี่แหละ

 

“โอเค งั้นทำงานบ้านแล้วกัน” เด็กหหนุ่มหันขวับ มองทางต้นเสียงอย่างไม่เข้าใจ

 

“ห้ะ? อะไรของคุณเนี่ย?” เผลอขึ้นเสียงสูงและมันคงดังไปจนแดเนียลหันมามองอีกครั้งแต่ซอนโฮว่าท็อปปิคนั้นไม่น่าสนใจเท่าประเด็นในตอนนี้ พวกคนรวยนี่เป็นบ้าอะไรกัน นึกจะไว้ใจใครง่ายๆก็ทำอย่างนั้นหรอ?

 

“อืม ก็ตามที่บอก ให้เธอไปทำงานบ้าน” ชายหนุ่มยังมีท่าทีปกติเหมือนเดิม ใบหน้าหล่อเหลายังคงประดับไปด้วยรอยยิ้ม “มีอาหาร ที่อยู่ฟรี จะทำตอนไหนก็ได้ ตื่นตอนไหนก็ได้ ถ้าอยากได้เงินด้วยก็ค่อยมาขอ”

 

ฮาล์ฟเพียงหนึ่งเดียวในรถอ้าปากค้างแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ซอนโฮกำลังประสาทเสียเพราะเขาไม่รู้ว่าไล ควานลินกำลังคิดอะไรอยู่ เขาต้องการอะไรกันแน่เนี่ย

 

“คุณไว้ใจผมหรือไง?” เอาเข้าจริงๆมันออกจะประหลาดไปนั่นแหละ ใครมันจะอยากให้คนที่ตัวเองเห็นกับตาว่าขโมยของมาทำงานในบ้านตัวเองกัน โอเค—กรณีของเขาอาจจะไว้ใจได้เพราะจำเป็น แต่ฮาล์ฟคนอื่นก็ไม่แน่เสียหน่อย

 

“ไม่รู้สิ ถึงต่อให้เธอขโมยของแล้วเอาไปขาย ยังไงเธอก็หนีไม่รอดอยู่ดีนี่” เด็กหนุ่มส่งเสียง อ๋อ ในใจเมื่อคำตอบเหล่านั้นคลี่คลาย กฎหมายสมัยนี้หน่ะรุนแรง ยิ่งกับพวกฮาล์ฟไม่มีทางสู้แล้วยิ่งรุนแรงเข้าไปใหญ่ ถ้าฝ่ายไหนรับของโจรที่ถูกขโมยมาจากฮาล์ฟก็คงกลายเป็นปัญหาแล้วก็คงไม่มีใครอยากเดินเข้าไปหาปัญหานั้นหรอก

 

ฉลาดสมเป็นมนุษย์เสียจริง

 

ไล ควานลินไม่ใช่คนที่เขาจะต่อกรด้วยง่ายๆเสียแล้ว

 

“ถ้าผมทำงานให้คุณแล้ววันใดวันหนึ่งคุณเกิดอยากเฉดหัวผมทิ้งขึ้นมาล่ะ? ผมจะถูกส่งไปหาตำรวจใช่ไหม?” ประเด็นนี้เป็นอะไรที่ค้างคาใจมาตลอด แน่นอนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นกับเขาแต่เพื่อนข้างห้องที่เคยเป็นสัตว์เลี้ยงของพวกคนรวยมาก่อนหน่ะเจอมาเต็มๆ เจ้าพวกนั้นถ้าเกิดเบื่อขึ้นมาก็พาลทิ้งเอาเสียง่ายๆ สุดท้ายผลกระทบก็เกิดที่พวกเขา

 

ถูกทิ้งขว้างไม่ต่างอะไรกับเศษเหล็กโสโครกในกองขยะ

 

“ฉันไม่ใช่คนเลวร้ายอย่างนั้นเสียหน่อย รับรองได้ด้วยชื่อแล้วก็บริษัทเลย” ควานลินยิ้มกว้าง เด็กหนุ่มไม่กล้าสบตาเท่าไหร่นัก คลับคล้ายคลับคลาว่าเหมือนถูกเอ็นดูอยู่ในที แต่ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองนักหรอก จิตใจมนุษย์เข้าใจยากยิ่งกว่าสมการเคมีบนชาร์ตของนักวิจัยเสียอีก

 

“โอเค ถ้าคุณผิดสัญญาผมจะป่าวประกาศให้ทุกคนรู้หมดเลย”

 

“ไม่มีวันนั้นหรอกน่า”

 

บทสนทนาของเราจบลงแค่นั้น ซอนโฮเป็นฝ่ายผินใบหน้าออกหน้าต่างแทน เหม่อมองออกไปข้างนอกแม้ว่าภายในหัวจะตีกันวุ่นวายยุ่งเหยิงแค่ไหน ระบบความคิดของเขาไม่ซับซ้อนเท่ามนุษย์ปกติแต่นั่นก็เป็นปัญหาเรื่องการพิจารณาอยู่หน่อยๆ นึกแปลกใจตัวเองที่ยอมคล้อยตามคนพึ่งรู้จักได้ง่ายขนาดนี้ทั้งๆที่แต่ก่อนไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย ไม่รู้เพราะอะไร อาจจะเป็นดวงตาคู่นั้นหรือไม่ก็ความรู้สึกประหลาดๆบางอย่างล่ะมั้ง

 

โดยที่เขาก็ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าการเริ่มต้นทุกอย่างแบบนี้จะเปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล





talk

สวัสดีค่ะ :) ขอสารภาพตรงนี้เลยว่าไม่รู้จะไปจบที่ตอนที่เท่าไหร่อีกแล้ว ก็จะพยายามเขียนไปเรื่อยๆเพราะบางทีเขียนไปแล้ว

แต่ต้องตัดเพราะยาวเกิน พอมาอ่านอีกทีดันไม่สมูธเลยต้องแก้ใหม่ คือถ้ามันไม่สุดในความรู้สึกเรา เราจะไม่เอาลงค่ะ

พูดถึงเรื่องคาแรคเตอร์ตัวละครกันหน่อย เรื่องนี้พลิกคาแรคเตอร์น้องซอนโฮให้สุดเหวี่ยงไปเลยดีกว่า เอาให้ตัดกับเรื่องที่ผ่านมา

คือจริงๆด้วยความเป็นแมวของน้องด้วย เราเลยคิดว่าควรจะมีความเหย่อหยิ่งในแบบของเขา ดื้อรั้นบ้างเพราะยังเด็กอะไรแบบนี้

ขอสารภาพอีกรอบว่าในหัวไม่ได้นึกถึงว่าเป็นประเทศเกาหลีเลยค่ะ รู้สึกว่ามันดูห่างไกลมากแถมดูเหมือนจะย้อนยุคแปลกๆ

เป็นตรอกอับๆในนิวยอร์คงี้หรอ .. ก็ยังไม่รู้ว่าจะฉีกแนวน้องซอนโฮได้ถึงขนาดไหน ตอนถัดๆไปเราก็จะพยายามใส่นิสัยอื่นๆ

มุมอื่นๆของน้องลงมาบ้างนะคะ ฮาาา เรื่องนี้ก็จะมีความแฟนตาซีโบ๊ะบ๊ะกันไปนะคะ ทอล์คตอนที่แล้วพูดไว้ยาวมากตกใจ

จนทอล์คนี้ไม่รู้จะพูดเรื่องอะไรดี ยังไงก็ขอบคุณยอดเฟบ คอมเม้นต์ ทวิตมากๆเลยนะคะ อ่านของทุกคนเลยจริงๆ

ยิ้มแก้มปริทั้งวันเลย ยังไงก็ขอฝากน้องอเมริกัน ช็อตแฮร์ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ ฮาาาา ขอบคุณมากๆเลยค่ะ รักกก

(#ป่าหลินโฮ)

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,495 ความคิดเห็น

  1. #1454 ilush (@umiumeei) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:48
    บรรยายดีมากเลยค่ะ อยากเลี้ยงน้องเองเลย มาอยู่กับพี่มั้ย ใช้เงินพี่ได้เต็มที่
    #1,454
    0
  2. #1422 wwwiisaaa (@ONE-s) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 04:46
    ตาสีฟ้า หูแทว หางแมว เอ็นดูอ่าา
    #1,422
    0
  3. #1385 jokatker (@cardy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 02:47
    นึกาพตามเเล้วใจบางน้องกับหูแมวหางแมว โอ๊ยยยยยยย แมวน้อย ㅠㅠㅠㅠㅠㅠอยากเลี้ยงน้องงงงง
    #1,385
    0
  4. #1329 yokosatan (@yokosatan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 22:59
    ซอนโฮควานลินเจอกันแล้ววววว
    #1,329
    0
  5. #1318 midora (@pwcoco) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 13:32
    ชอบแนวนี้แฟนซี~
    #1,318
    0
  6. #1258 Nminisize (@nutnutka) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 12:33
    พล็อตน่าสนใจจังเลยคะ สนุกดี
    #1,258
    0
  7. #1238 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 17:42
    โอ๊ยยยยย ลูกกกกก พยศไม่เบา แต่ก็ไม่คิดอะไรมากอะ ให้เป็นแม่บ้านก็เป็นเนอะ กินอิ่ม นอนหลับด้วย :)
    #1,238
    0
  8. #1199 Neung Q (@369963nq) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 08:10
    คนแดนนี่เองงง แต่สุดท้ายก็เจอหลินอยู่ดี คุณควานลินเนี่ยน่ารักจริงๆเลย เอ็นดูซอนโฮมากๆเลยสินะ
    #1,199
    0
  9. #1110 NlvK (@nlvk) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 19:07
    ืทำไมนี่รู้สึกใจบางทุกที เวลานึกภาพน้องตวัดหาง กระดิกหู แงงง แล้วหันไปมองแมวที่บ้าน 5555555 แบบมันน่ารักกกก น้องน่ารักกกก
    โถ่วว คุณแดนอย่าเพิ่งฆ่าน้องนะคะ น้องแมวขู่ฟอดๆ ตามสัญชาตญาณเนอะ น้องน่ารักน้าาาา
    ชอบความใส่ใจของคุณควานลินเขา เวลาน้องมีความเปลี่ยนแปลง แค่จ้องมองในเมือง หูลู่อะไร พี่เขาก็สังเกตหมด ชอบความใส่ใจนี้จริงๆ แล้วแบบ ตอนน้องนั่งกินเค้ก พยักหน้าชอบรัวๆนี่ โอยยย ใจนี่บางเลย แล้วคุณควานลินที่มองอยู่ ใจไม่สั่นยิ่งกว่าหรอคะ แงงงงงง น้องน่ารักกก อยากพามาอยู่บ้านด้วย (โดนคุณไลสั่งเก็บ) ในที่สุด หนูก็ได้มีบ้านแล้วเนอะะ อยากรู้จัง ทำไมคุณควานลินถึงพาน้องมาอยู่ด้วย ดูจากลักษณะ ไม่ได้พามาจ้างงานแน่ๆ ดูแลขนาดนี้ และจะว่ามองเป็นสัตว์เลี้ยงก็ไม่ใช่ แต่มีความเอ็นดูอยู่เต็มเปี่ยมม
    ลืมเมนท์คุยกับไรต์ตอนที่แล้ว เราไม่อยากให้ไรต์กังวลว่าจะยาวเกินไป หรือมีน้ำไรงี้ เราคิดว่าทุกๆส่วนคือความสำคัญ ที่ทำให้เราอินไปกับตัวละครนั้นๆ แบบมันทำให้เราเข้าใจถึงความเจ็บปวด ฝของน้องได้ ค่อยๆรู้ทีละนิดว่า น้องคิดยังไง เป็นยังไง เลยอยากให้ไรต์ไม่ต้องกดดันนะคะ ต่อให้ยาวเรายิ่งชอบเลยค่ะ 55555 ถ้าจบไปคงโหวงๆอีก
    สารภาพเลย ติดทุกเรื่องของไรต์เลย ไม่ใช่แค่ตัวเนื้อเรื่องที่แบบ น่าสนใจ น่าตื่นเต้น แต่คำบรรยายแบบ ดีงามมม เราอินทุกครั้งที่อ่าน แบบ แทบจะเอาใจไปอยู่ร่วมด้วยกับน้องหรือคนพี่เลย ถ้าไรต์รวมเล่ม เราสั่งแน่นอนเลยค่ะ ชอบบบบบบ
    ขอบคุณที่มีแรงใจ แต่งเรื่องดีๆมาให้เราฟินๆกันนะคะ
    #1,110
    0
  10. #997 3lee (@lovelee789) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 19:47
    คุณแดนกับซอนโฮนี่ต้องเป็นไม้เบื่อไม้เมากันแน่ๆ55 
    ทำไมควานลินถึงอยากให้น้องไปอยู่ด้วย  สัมผัสได้ว่าเอ็นดูน้องแต่มันก็รู้สึกไม่ชัดเจนอะอยู่ดีๆก็ให้น้องไปอยู่ด้วย

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 31 กรกฎาคม 2560 / 19:47
    #997
    0
  11. #944 Mkrd.Milky (@mkrdenr) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 18:20
    ควานลินนี่ อยากให้น้องไปอยู่ด้วย มีอะไรรึป่าวนะ
    #944
    0
  12. #901 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 02:56
    คุณควานลินนี่ยังไง ทำไมอยากได้น้องไปอยู่ด้วย ชอบ?? แบบนี้หรอ
    #901
    0
  13. #890 with.yooandyou (@92fwiqhr_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 00:03
    ความภาษาสวยต้องยกให้ไรท์เลย ฮือ อ่านแล้วอิน ชอบความมีที่มาที่ไป อ่านแล้วมันลงตัวอะ
    คุณควานลินเรื่องนี้มาลุคไหนดี รู้อย่างเดียวว่าหล่อ ฮ่อย คิดจะเลี้ยงต้อยแต่จะให้น้องทำแค่งานบ้านไม่ได้นะคะขอตำแหน่งอื่นด้วย
    ตอนนี้ใช้จินตนาการหนักมาก นึกภาพน้องเป็นอเมริกาช็อตฯแล้วแบบ พว้าก ต้องน่ารักมาก ตาสีฟ้า ขนปุยๆ แก้มฟูๆ ไม่แน่ใจแล้วค่ะว่าจะส่งน้องให้ตำรวจเพราะขโมยหรือส่งคุณควานลินให้ตำรวจที่อนาคตเหมือนจะพรากผู้เยาว์ ฮื่อ
    #890
    0
  14. #879 Bminepoy (@Poyb2uty) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 15:50
    แต่งเรื่อยๆนะไรท์ เราอ่านแล้วชอบมาก อยากรู้จะเป็นไงต่อไป เรื่องราวมันดูมีที่มาที่ไปดี ชอบอะ
    #879
    0
  15. #875 Wonderhappy (@Inkkyhappy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 20:58
    น่ารักดี ชอบค่ะ
    #875
    0
  16. #874 modloveexonct (@modloveexonct) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 19:29
    โอ้ยยยย คิดว่าเป็นไลควานลินซะอีก 555555555 คุณแดนน่าร๊ากกกกกก
    #874
    0
  17. #871 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 18:06
    คุณแดนกับซอนโฮกัดกันซะน่ารักเชียว 65555555555 แล้วคุณควานลินเอ็นดูตอนน้องยิ้มให้แน่ ๆ เลยอะ งานอะไรคะ เลี้ยงแมวหรอ สบายจัง ตื่นตอนไหนก็ได้ มาเอาตังตอนไหนก็ได้ 55555 ทำตอนไหนก็ได้ โว้ยยย 555555 ไม่ได้รับไปทำงานนะเนี่ย รับไปเลี้ยงนี้นา อิอิ
    #871
    0
  18. #866 quffniw (@mynameisb2uty) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 09:04
    โอ๊ยยย อ่านแล้วเหมือนโดนยิงทุกตัวอักษรเลยค่ะ แอบเดาผิดว่าคนที่มาปิดปากซอนโฮไว้คือควานลิน แต่เป็นคุณแดนแทน ช็อตตอนควานลินกับซอนโฮเจอกันครั้งแรกเรารู้สึกแบบที่บรรยายเลยค่ะ มันดูดกลืนทุกสิ่งรอบตัวให้สนใจแค่สิ่งๆเดียวซึ่งก็คือควานลอน ไม่ใช่แค่ฉีกคาแรกเตอร์ซอนโฮแต่เป็นควานลินด้วย ทำไมถึงอบอุ่นได้ขนาดนี้ เป็นเตาผิงในฤดูหนาวแบบนั้นเลย นึกภาพใส่โค้ทยาวแล้วหัวใจยกให้เลยอะ คือดีมากๆ ซอนโฮนิสัยแมวสุดๆ น่ารักน่าแกล้งน่าเอ็นดู ไม่แปลกถ้าใครเห็นก็ต้องยิ้มอะ สงสัยว่าทำไมควานลินถึงสนใจซอนโฮขนาดนี้ คงไม่ใช่แค่เพราะถูกใจแน่ๆ ต้องมีอะไรมากกว่านั้นรึเปล่า(หรือเราคิดมากไปเอง?) ตอนที่ควานลินถามว่าชอบขนมปังเหรอเราเขินสุดๆ ยิ่งตอนบอกว่าซื้อมาให้เนี่ยน่ารักอะ แงงง อินมากเลย ทุกตัวอักษรทำให้เราอยากจะรู้ว่าจะเป็นยังไงต่อ จะรอตอนหน้านะคะ._.
    #866
    0
  19. #862 yuma ea (@bonjovi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 01:11
    เราชอบจังเลยค่ะ ตอนเราอ่านจริงๆเราก็แทบไม่ได้นึกถึงประเทศเกาหลีเลยเหมือนกันค่ะ เรานึกไปทางฝั่งยุโรปเลย5555555555
    ควานลินดูเป็นคนดี อบอุ่นมากเลยย น้องซอนโฮก็น่ารัก ดื้อบ้าง แต่ก็รู้สึกเอ็นดู><
    รอมาต่อนะคะ^^
    #862
    0
  20. #860 MN_DokX (@meena_635) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 23:21
    ฮือชอบมากเลยค่ะ ไม่ใช่แค่เรื่องนี้ แต่เป็นทุกเรื่องที่คุณแต่งมาเลย เป็นเรื่องแรกที่ทำให้เราเป็นขนาดนี้อะ คุณเก่งมากเลย สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ รักนะคะะะะ ;-;
    #860
    0
  21. #859 95&linho (@giftptrp) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 19:39
    งู้ยยยยยอยากอ่านต้อแล้วอะ แปลกดีๆๆเราไม่เคยอ่านแนวเน้เลย
    #859
    0
  22. #858 Palmyippy (@Palmyippyy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 17:01
    ตอนแรกนึกว่าคนที่จับซอนโฮคือควานลินซะอีก แต่ก็ไม่ใช่แฮะเพราะจากการบรรยายรูปร่างแล้วกลับกลายเป็นแดเนียล คุณเค้าหล่อจังเลย;-; คุณแดเนียลจะมีฮาร์ฟกับเค้าบ้างรึเปล่าคะเนี่ย ส่วนควานลินนี่แบบอื้อหือ ให้ซอนโฮไปอยู่ด้วยนี่เพราะสงสารรึเปล่า รอนะคะ!
    #858
    0
  23. #857 galaxy.p (@thawanhathai12) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 16:25
    ตื่นเต้นๆๆๆ รอตอนต่อไปเลยค่ะ งื้อออออ
    #857
    0
  24. #856 Sugaooo99 (@Sugaooo99) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 14:40
    ไรท์เขียนไปเรื่อยๆเราก็จะอ่านไปเรื่อยค่ะ ฮืออออ ควานลินดูแลน้องดีๆเด้อ
    #856
    0
  25. #855 bam_KSH (@bam_KSH) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 11:09
    หลินนี่พ่อพระมาก ใจดีสุดๆอะ จนเราระแวงแล้วเนี่ยว่าจะดีอย่างนี้จนตลอดรอดฝั่งรึเปล่า55555555 อย่าให้เห็นทำน้องร้องไห้นะ!
    #855
    0